Η εορτή των Θεοφανίων περικλείει και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων (ελληνικών) εθίμων. Στην αντίληψη του Ελληνικού λαού τα Θεοφάνια είναι «Μεγάλη γιορτή Θεότρομη». Για μερικές μάλιστα περιφέρειες της Μακεδονίας (Δυτικής) αποτελούν τη μεγαλύτερη γιορτή του έτους και κάθε καινούργιο ρούχο το «πρωτοφορούν στα Φώτα για να φωτιστεί». Αλλά και κατά τη δογματική η […]
Κάθε τέτοια εποχή, επιμένω να γυρίζω στον τοκογλύφο Εμπενίζερ Σκρούτζ. Κι αυτό γιατί πιστεύω πως «τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» του Καρόλου Ντίκενς είναι ένα απο τα σκληρότερα -αν όχι το σκληρότερο- κείμενο εναντίον της τοκογλυφίας που κατατρώγει τον δυτικό πολιτισμό. Και δεν κατατρώγει μόνο τα θύματα αλλά και τους θύτες όταν ανήκουν στον πολιτισμό μας. […]
«Και τώρα», είπε ο αρχηγός χώνοντας με αλλόκοτο τρόπο τη μυτερή άκρη του κωνικού καπέλου του στο μάτι του νεωκόρου και προκαλώντας του εξαιρετικό πόνο – «και τώρα, δείξτε σ’ αυτόν το δυστυχισμένο, κατσούφη άνθρωπο μερικές εικόνες από το μεγάλο απόθεμά μας». Καθώς το είπε αυτό, ένα πυκνό σύννεφο που σκίαζε την άλλη άκρη του […]
Σε μια παλιά πόλη με αβαείο, σε τούτα τα μέρη της επαρχίας, πριν από πάρα μα πάρα πολύ καιρό -τόσο πολύ, που η ιστορία πρέπει να είναι αληθινή επειδή οι προπάπποι μας την πίστευαν απόλυτα—, κάποιος Γκάμπριελ Γκραμπ διορίστηκε νεωκόρος και νεκροθάφτης στο κοιμητήριο της εκκλησίας. Επειδή κάποιος είναι νεκροθάφτης και περιβάλλεται συνεχώς από σύμβολα […]
Eχουν υπάρξει πολλές αναλύσεις σχετικά με το πώς φτάσαμε μέχρι το σήμερα και το τι αντιπροσωπεύει. Ο Ιούλιος Έβολα χρησιμοποιεί μια μεταφυσική προσέγγιση της κυκλικής οπτικής της ιστορίας προς ερμήνευση της σημερινής «Σκοτεινής Εποχής» (Kali Yuga) στο μεγαλειώδες έργο του «Ενάντια στον Σύγχρονο Κόσμο». Ο Παναγιώτης Κονδύλης στο «Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού» αναλύει εκτενέστατα […]
— Ἔλα ’συχάστε, διαβολάκια! — Γιαννάκη Γιαννακάκη—κομμάτι κρεατάκι!… Εἰς μεγάλην στενοχωρίαν εὑρίσκετο ὁ Γιαννάκης, ὁ υἱὸς τοῦ κὺρ Νικόλα, τοῦ μυλωθροῦ. Ὅπου καὶ ἂν ἔστρεφε τὸ βλέμμα, ὅπου καὶ ἂν ἔτεινε τὴν χεῖρα, δὲν συνήντα παρὰ Καλικαντζάρους· μὲ τὸ βραχὺ ὡς καρύου ἀνάστημά των, τοὺς τραγίνους πόδας, τὴν μακρὰν γενειάδα, τὸν ὀξὺν πηχυαῖον σκοῦφον καὶ […]
Πριν από πάρα πολλά χρόνια ζούσε ένας γέρος τσαγκάρης. Το όνομά του ήταν Πανώφ. Ο μπαρμπα-Πανώφ δεν ήταν πλούσιος. Όλη η περιουσία του ήταν ένα μικρό δωμάτιο που έβλεπε στον δρόμο του χωριού. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια και τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι […]
Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλοτε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινὰ πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος. Εἰς τί ἔπταιεν ἡ ἀτυχὴς νέα Διαλεχτή, οὕτως ὠνομάζετο, […]
