Το Πεδίο Συνάντησης των Δυο Δρωμένων

Γιά να ξέρουν λοιπόν τι λένε όλοι οι εθελότυφλοι αφελείς ή πλανημένοι φορείς και κήρυκες του Ελληνοχριστιανισμού,  ο Χριστιανισμός συνάντησε επανειλημμένα το Πατρώο Ελληνικό «Δωδεκάθεο» με την λυσσαλέα άρνηση και καταστροφή των θεϊκών αγαλμάτων και μαζί μ΄αυτά με την συμπλεγματική άρνηση της θεϊκής πλαστικής ομορφιάς, η οποία αντικαταστάθηκε με τα αποστεωμένα, καχεκτικά, μοντέλα των «αγίων» της.

Ο Χριστιανισμός συνάντησε το «Δωδεκάθεο» με καθοδήγηση των τελευταίων πολυθεϊστών Ελλήνων ώστε  να μην τεκνοποιήσουν, κρίνοντας ως Ύβρι για την ίδια του Ύπαρξη τη συνέχιση της φυλής τους μέσα στον χυδαίο και υποκριτικό κόσμο ολοκληρωτικής πνευματικής ένδειας και σκότους.

Ο Χριστιανισμός συνάντησε το «Δωδεκάθεο» στην προπαγανδιστικά σκόπιμη χρήση και τον ευτελισμό της εξόχως διαδεδομένης Ελληνικής Γλώσσας όταν μεταφράσθηκαν τα «ιερά της βιβλία» από την αραμαϊκή στη γλώσσα των Θεών.

Ο Χριστιανισμός πάμπολλες φορές συνάντησε το «Δωδεκάθεο» … καταστρέφοντάς το, όπως και τον Ιούνιο του 1997, στην καταστροφή του βωμού του Θεού Διονύσου στον αρχαιολογικό χώρο του Ικαρίου Ιερού του Διονύσου, στην περιοχή του σημερινού Διονύσου Αττικής, [στο Ικάριον, τον αρχαίο δήμο της Αττικής που θεωρείται η γενέτειρα του Διονύσου και του δράματος, όπου ο θεός εδίδαξε την καλλιέργεια της αμπέλου].

Ο Χριστιανισμός συνάντησε το «Δωδεκάθεο» στη μετατροπή του ελεύθερου Έλληνα πολίτη σε υπάκουο δουλικό των ξένων ή ξενοκίνητων αφεντικών.

Ο Χριστιανισμός συνάντησε το «Δωδεκάθεο», όταν ταύτισε ύπουλα και φανατικά την ηθο-ποιία με την υποκρισία. [Στο Προς τους Νέους, ο τάχα φιλέλλην κι ελληνοσπουδαγμένος «Μέγας Βασίλειος συστήνει μια μεροληπτική ανάγνωση, ώστε οι νέοι …. να κλείνουν τα αφτιά τους σε όποιο σημείο το κείμενο των ελληνικών έργων αναφέρεται στην πολυθεΐα, όπως έκανε το πλήρωμα του Οδυσσέα όταν περνούσαν από τις Σειρήνες. Και όταν φθάνουν στις ερωτικές περιπέτειες των θεών… αυτά τα αισχρά θέματα δεν είναι για τους Χριστιανούς αλλά για τους ηθοποιούς επάνω στη σκηνή.

Η εμμονική απέχθεια του ελληνικά μορφωμένου Βασιλείου για τους ηθοποιούς μάς φέρνει εγγύτατα σε εκείνο το στοιχείο του φιλικού προς τις απολαύσεις πατρώου πολιτισμού το οποίο οι Χριστιανοί έβρισκαν ως το αισχρότερο : Τη θεατρική ψυχαγωγία ! Περί τον τέταρτο μ.Χ. αιώνα, κέντρο των θεατρικών παραστάσεων ήταν η πανέμορφη πόλη της Αντιοχείας, στον Ορόντη ποταμό. Έχοντας ιδρυθεί από τον Σέλευκο τον Α’ το 301 π.Χ., η Αντιόχεια λειτουργούσε ως η συμβολική πύλη ανάμεσα στους πολιτισμούς της Δύσης και της Ανατολής. Στον καιρό της Καινής Διαθήκης έγινε κέντρο του χριστιανισμού της Ανατολής, ώστε παρέμεινε σημαντική και κατά τα βυζαντινά χρόνια. Από τη στιγμή που ο Ιούλιος Καίσαρ κήρυξε την πόλη «ελεύθερη», το 47 π.Χ., είδε τον εαυτό της ως το ανατολικό, ελληνικό αντίστοιχο της Ρώμης, τονίζοντας με υπερηφάνεια πως την είχαν ιδρύσει Έλληνες από το Άργος, την Κρήτη, την Κύπρο και τη Μακεδονία. Σύμφωνα με τον πολυγραφότερο συγγραφέα της αρχαιότητας, φιλόσοφο και ρήτορα Λιβάνιο, που καταγόταν από την Αντιόχεια, οι συμπολίτες του φαντάζονταν τους προγόνους τους «να αποδίδουν τις πρέπουσες τιμές στους θεούς, να ζουν ευτυχείς στη μέση των βαρβάρων, να αναπτύσσουν μια πόλη που ήταν μια αληθινή Ελλάδα, διατηρούντες τον ενάρετο τρόπο ζωής τους εν τω μέσω όλης εκείνης της διαφθοράς που τους περιτριγύριζε».

Επίσης οι υπερήφανοι Έλληνες Αντιοχείς απολάμβαναν ιδιαίτερα τις ζωντανές παραστάσεις, ώστε διέθεταν δύο θέατρα. Εναντίον των παραστάσεων της Αντιόχειας ο επίσης ελληνομαθής Χριστιανός Ιωάννης Χρυσόστομος απηύθυνε το «Εναντίον των Αγώνων και των Θεατρικών Παραστάσεων» κατά τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. Για τους συκοφαντημένους επαγγελματίες του θεάτρου στην Αντιόχεια έγραψε ως απάντηση ο πολύς Λιβάνιος την υπερήφανη υπεράσπιση «Υπέρ Ορχηστών».]

Ο Χριστιανισμός συνάντησε το «Δωδεκάθεο», στους ποταμούς αίματος των εθνών που χρειάστηκαν να τρέξουν για να επιβιώσει διαδίδοντας το μήνυμα της …… αγάπης.

Ο Χριστιανισμός των … «εθνικοφρόνηδων ελληνοχριστιανών» συναντά καθημερινά το Πατρώο «Δωδεκάθεο» στην πλήρη και χολερική «άρνηση του για ανεξιθρησκεία απέναντι στην Πατρώα Εθνική Λατρεία. Ολοι είναι ανεκτικοί και  «πολυπολιτισμικοί» προς όλους, εκτός προς τους … ρατσιστικούς πατρώους Θεούς !

Από εδώ και στο εξής, μέχρι τους «εσχάτους καιρούς», ο αβρααμογενής ανθελληνικός «Χριστιανισμός της Αγάπης» θα συναντά στο δρόμο του το Πατρώο «Δωδεκάθεο», τόσον άγρυπνος όσο και στον γεμάτο εφιάλτες ύπνο του, έως ότου η Πατρώα Εθνική Λατρεία αποκατασταθεί πλήρως στον τόπο της και οι Έλληνες Θεοί χαιρετίσουν ευτυχείς τον λαό και το πανάρχαιο έθνος τους.

Καλώς ή κακώς, στην Ιστορία καταγράφονται όχι μόνον οι εκφερόμενες απόψεις ενός εκάστου, αλλά, (και εδώ έγκειται το σημαντικότερον), η οπτική γωνία του, η «σκοπιά» απ΄ την οποίαν παρουσιάζονται τα γεγονότα. Καλώς ή κακώς, υπάρχουν τουλάχιστον δυο τρόποι για να «βλέπει» κάποιος την ιστορία  των ιδεών και ευρύτερα του κόσμου: Με αποδοχή ή απόρριψη. Όμως κανένας από τους δυο δεν αρκεί να επιβάλλεται, κανένας από τους δυο δεν είναι προκαθορισμένος, απλώς κάποιος από τους δυο πρέπει αναγκαστικώς να επιλεγεί. Ε

Τα δυο τελευταία κεφάλαια της Αποκάλυψης περιγράφουν το όραμα του Ιωάννη για τη νέα Ιερουσαλήμ, όπως το βίωσε όταν βρισκόταν στο νησί της Πάτμου, έχοντας πιθανώς εξοριστεί από την Έφεσο, περί τα τέλη του πρώτου αιώνα μ.Χ. : Ένας καινούριος Χριστιανικός …. παράδεισος εμφανίστηκε για να αντικαταστήσουν τα Ηλύσια κι ο Πόρος των υδάτων, δεν υπήρχε πια, αντικαταστέθηκε από το «Πάσχα», το «Πεσάχ». Εύλογο ότι η θάλασσα, ενδιαίτημα  τόσων ένδοξων νυμφών και θεαματικών τερατόμορφων όντων, ο τόπος στον οποίον οι Πρόγονοι έπλεαν με τα γοργά πλοία τους, το στοιχείο το άρρηκτα συνδεδεμένο με την Πατρώα ελληνική διανόηση και την πολιτισμική μας ταυτότητα, εξαλείφονταν από την εντελώς καινούρια άνυδρη χριστιανική ουτοπία.

Τα στοιχεία για τη μεταστροφή των Ελλήνων (και των Ρωμαίων) στον χριστιανισμό ξεκινούν στο 50 μ.Χ., όταν ο δαιμόνιος και πολυμαθής Εβραίος Σαούλ – Παύλος από την Ταρσό έγραψε ένα γράμμα στα ελληνικά, την πρώτη Επιστολή τον προς Θεσσαλονικείς. Είναι ίσως το παλαιότερο χριστιανικό τεκμήριο που σώζεται. Έχοντας ιδρύσει μια χριστιανική κοινότητα ανάμεσα στους Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης, ο Παύλος τους έγραψε (από την Αθήνα ή από την Κόρινθο) για να τους ενθαρρύνει στην καινούρια τους πίστη. Τώρα που είχαν «στραφεί από τα είδωλα προς τον Θεό, για να υπηρετήσουν τον ζώντα και αληθινό Θεό», και «περίμεναν τον γιο του από τον ουρανό ο οποίος είχε αναστηθεί εκ νεκρών».

Παρόλο που οι προσηλυτισμένοι Εβραίοι Χριστιανοί της Θεσσαλονίκης δεν μπορούσαν βέβαια να το γνωρίζουν, η αποστολή του Σαούλ-Παύλου σήμαινε και το τέλος του λαμπρού Εθνικού Ελληνικού κόσμου. Αλλά η σχέση ανάμεσα στον Ελληνισμό και στον Χριστιανισμό δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως αν δεν εξετάσουμε επαρκώς εκείνους τους τρεις αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού. Οι Πρόγονοί μας Έλληνες της Αλεξάνδρειας ήσαν ανεκτικοί απέναντι

στους Ιουδαίους :  Kατά τον τρίτον αιώνα πΧ. ξεκίνησε το έργο της μετάφρασης της Παλαιός Διαθήκης στα ελληνικά, η «μετάφραση των Εβδομήκοντα». Ιουδαίοι στοχαστές όπως ο Αριστόβουλος έφταναν στο σημείο να υποστηρίζουν πως ….. οι πρωτοπόροι της ελληνικής φιλοσοφίας Πυθαγόρας και Πλάτωνας είχαν δανειστεί όλες τις ιδέες τους από τον Νόμο του Μωυσή !

Στην Ιερουσαλήμ τα πράγματα δεν ήσαν ποτέ αρμονικά : Όταν η ηγεσία της πόλης πέρασε στα χέρια του Σελευκίδη Αντιόχου Δ’ κατά το 175 π.Χ., ο ανταγωνισμός μεταξύ Ελλήνων και Ιουδαίων ξέσπασε δριμύτατος. Είχε προκληθεί ένταση ανάμεσα στους Εβραίους αναφορικά με τις διαφορετικές τάσεις τους απέναντι στον ελληνικό κόσμο, ο Αντίοχος μπήκε στην Ιερουσαλήμ. Λεηλάτησε τον ναό του Γιαχβέ, αιχμαλώτισε δούλους και άρχισε να καταστρέφει την ιουδαϊκή θρησκεία για να εγκαθιδρύσει στη θέση της την ελληνική. Το πρώτο βιβλίο των Μακκαβαίων περιγράφει την απελπισία των Εβραίων όταν εισήγαγε τα είδωλα των Θεών, τους διέταξε να θυσιάζουν χοίρους και κατάργησε το Σαμπάτ. Η περιτομή των αρσενικών βρεφών απαγορεύτηκε επί ποινή θανάτου. Η αντίδραση του αντιστασιακού στρατού υπό την ηγεσία της οικογένειας των Μακκαβαίων είχε ως αποτέλεσμα να διωχθούν οι Σελευκίδες από την Ιερουσαλήμ και ο Ισραήλ πέρασε σε αυτοδιοίκηση των Ιουδαίων υπό την Ασμοναϊκή δυναστεία. Γι’ αυτό στην περίοδο κατά την οποία ζούσε και κήρυττε ο Ιησούς, οι Εβραίοι στην πατρίδα του έβλεπαν με μίσος και αποστροφή την ελληνική σκέψη.

Η φωνή η οποία απηχεί καλύτερα την άποψη των Ελλήνων Εθνικών απέναντι στον κόσμο του τετάρτου αιώνα ανήκει στον καυστικό επιγραμματογράφο ποιητή Παλλαδά τον Χαλκιδέα που έζησε στην Αλεξάνδρεια και συνέθεσε θαυμάσια δηκτικά επιγράμματα. Αυτά συνδυάζουν τα καλύτερα στοιχεία της αισθαντικότητας των Εθνικών ανδρών, στοιχεία  που θεμελίωσαν τον ελληνικό στοχασμό στις δύο προηγούμενες χιλιετίες. Είναι ευφυέστατα, μισογυνικά και δηκτικά αστεία. Το έργο του βρίσκεται διασκορπισμένο στα οκτώ από τα δεκαέξι βιβλία της Παλατινής Ανθολογίας.  Ο Παλλαδάς είναι βαθιά δυσαρεστημένος από την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί: «Εμείς οι Έλληνες είμαστε άνθρωποι που έχουμε γίνει στάχτη, κι ακόμα μάταια κρατιόμαστε από τις θαμμένες μας ελπίδες- διότι τώρα τα πάντα αναποδογύρισαν». Στο ίδιο επιγραμματικό του ποίημα, παραπονείται ότι στην ηλικία των εβδομήντα δύο ετών, είναι καταδικασμένος στην πενία και στον θάνατο. Ως δάσκαλος, είχε ζήσει από τη δόξα της ελληνικής γραμματείας, τώρα όμως έχει χάσει την εργασία του και είναι υποχρεωμένος να πουλήσει τα αντίτυπα του Πινδάρου και του Καλλιμαχου, καθώς και την ελληνική γραμματική του.

Ο Παλλαδάς επίσης θρηνεί τα πατρώα λατρευτικά αγάλματα που τα γκρέμισαν ή τα έλιωσαν και τους αποδίδει ακόμη και ανθρώπινη συνείδηση σε αυτά, υπαινισσόμενος χιουμοριστικά πως και αυτά τα ίδια, σαν άτομα, προσηλυτίσθηκαν στον Χριστιανισμό. Ένα από τα εντυπωσιακότερα  επιγράμματά του περικλείει το ζοφερό δίλημμα του λατρευτή της Πατρώας Θρησκείας σε αυτήν την καμπή της ιστορίας. Ζει μήπως έναν εφιάλτη ή πραγματικά έχει φθάσει το τέλος για τον ίδιο τον αλλοτινό τρόπο ζωής, με τα όμορφα αγάλματά του και την αρμονική του ποίηση; «Σίγουρα, έχουμε πεθάνει και απλώς νομίζουμε πως ζούμε εμείς οι Έλληνες, έχοντας πέσει σε τέτοια δυστυχία, να παριστάνουμε πως τάχα ένα όνειρο είναι στ’ αλήθεια τρόπος ζωής. Ή μήπως ακόμα είμαστε εμείς ζωντανοί, μα  της ζωής μας ο τρόπος έχει πεθάνει;» – (ἄρα μὴ θανόντες τῷ δοκεῖν ζῶμεν μόνον, Ἕλληνες ἄνδρες, συμφορᾷ πεπτωκότες ὄνειρον εἰκάζοντες εἶναι τὸν βίον;  ἢ ζῶμεν ἡμεῖς, τοῦ βίου τεθνηκότος;) Έγραψε ένα καυστικό επίγραμμα με το οποίο επιτίθεται στους μονάχους της Αίγυπτου :«Εάν είναι μοναχοί, τότε πώς είναι τόσο πολλοί; αν είναι δε τόσο πολλοί, τότε πάλι πώς είναι μόνοι; ώ πλήθος των μοναχών είστε ψεύτικη μονάδα.» (ει μοναχοί, τι τοσοίδε; τοσοίδε δε, πώς πάλι μούνοι; ω πληθύς μοναχών ψευσαμένη μονάδα).

Λίγο-πολύ γνωστά γεγονότα (τα οποία έχουν επικαλεστεί κατά καιρούς σύγχρονοι στοχαστές όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης ή ο Ζακ Λακαριέρ [ένα από τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν για την Ελλάδα στο εξωτερικό, «Το ελληνικό καλοκαίρι» (1976), το οποίο είναι ένα οδοιπορικό στην αρχαία και στη νεώτερη Ελλάδα με γοητευτικές περιπλανήσεις στο μύθο, την ιστορία, την παράδοση  είναι γεμάτο από ελληνικά τοπία και ελληνικό ήλιο] αλλά και επιφανείς ιστορικοί όπως ο Έντουαρντ Γκίμπον και πριν αυτόν ο εν πολλοίς άγνωστος Σαρλ λε Μπω,1701-1778, με την 22τομη «Ιστορία της Ύστερης Αυτοκρατορίας, ξεκινώντας από τον Μέγα Κωνσταντίνο»), δείχνουν σαφώς –είτε αρέσει σε κάποιους ανερμάτιστους και ανελλήνιστους «χριστιανοπατριώτες»- ότι το σπουδαίο (άξιο σπουδής) Βυζάντιο αποτέλεσε εκτός των λαμπερών αυτοκρατορικών του συστατικών και θλιβερό κέντρο παρακμής, ομαδικών καταστροφών και  μνησικακίας κατά των κέντρων του κλασικού κόσμου. Ο πολύς Κορνήλιος Καστοριάδης μίλησε χαρακτηριστικά για «χριστιανική βαρβαρότητα, η οποία σηματοδοτεί την είσοδο στον Μεσαίωνα !»

Σύμφωνα με τις περιθωριοποιημένες και αποσιωπημένες  αυτές θεωρίες, οι Χριστιανοί ιεραπόστολοι είχαν αρχίσει ήδη από την εποχή του αυτοκράτορα Ιουλιανού να επιδεικνύουν ένα καταστροφικό μένος κατά των λεγόμενων «παγανιστών» ή «Εθνικών», καταστρέφοντας κατά τις προσηλυτιστικές τους εκστρατείες ναούς, αγάλματα και έγγραφα και σκοτώνοντας τους αλλόθρησκους που αρνούνταν να δεχτούν τις διδαχές τους.

Όσοι Εθνικιστές εύλογα συγκινούνται και περηφανεύονται γιά το στερνό αυτοκράτορά μας, τον όντως «Άγιο του Έθνους» Κωνσταντίνο Παλιολόγο, δεν πρέπει να ξεχνούν ακόμη ότι : το Χριστιανικό Βυζάντιο στην υπερχιλόχρονη διαδρομή του δεν έχει ανάγκη την έρευνα, τον διάλογο, τη φιλοσοφία,  αλλά το δόγμα, τη μοναδική αλήθεια, τη θεολογία. Δεν ανέχεται ούτε καν τους χριστιανούς που έχουν διαφορετική άποψη, τους στιγματίζει ως αιρετικούς, τους αναθεματίζει, τους διώκει. Επίσης δεν επιθυμεί πολίτες και αγορά, αλλά πιστούς, μοναστήρια και ποίμνιο. Αντί της πολιτικής ενημέρωσης και διαπάλης των ιδεών εφαρμόζει στυγνά την «ορθοδοξία» και τις δυσώδεις συνωμοσίες των αυλικών και των ευνούχων του Ιερού Παλατίου. Αντί της ερευνητικής αμφισβήτησης προκρίνει την υποταγή και την ανεδαφική τυφλή πίστη. Δεν θέλει τον έρωτα και την απόλαυση αλλά τον μοναχικό ασκητισμό και την περιφρόνηση για το ανθρώπινο σώμα. Δεν ενδιαφέρεται για τον δημόσιο και πραγματικό βίο της Πόλεως,  αλλά για την απόσυρση από τα εγκόσμια, γιά την «ιδιωτεύουσα» ατομική ψυχή και τη «μετά θάνατον ζωή». Δεν θέλει ελεύθερους πολίτες συμμετόχους στα Κοινά της Πολιτείας, αλλά δούλους και υποτελείς της Εξουσίας.

Όταν κοπτόμαστε  πραγματικά γιά  τη σύγχρονη (2015-2017) ολοσχερή καταστροφή της Παλμύρας στη Συρία από τους  κτηνώδεις τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, ασφαλώς δεν μπορούμε να μην αποδώσουμε την πρέπουσα  αξιολογική σημασία σε διάφορα ζοφερά ιστορικά συμβάματα – χριστιανικά …πάρεργα όπως τα διάφορα γνωστά – «άγνωστα» γεγονότα : H καταστροφή του ναού της Αρτέμιδας στην Έφεσο και των αετωμάτων του Παρθενώνα στην Αθήνα και η αποτρόπαιη δημόσια δολοφονία της τελευταίας Αλεξανδρινής Ελληνίδας φιλοσόφου Υπατίας. Η αποσιώπηση της αλήθειας είναι έγκλημα καθοσίωσης ενάντια στην πεμπτουσία του Ελληνισμού και του πολιτισμού του !

Μπροστά στο τεράστιο υλικό που απαιτείται να επεξεργαστούμε γιά να διακρίνουμε και να συλλάβουμε την Αλήθεια, μέσα από τον Δόλο και την Πλάνη, από ένα έξοχο πολυδραστικό κείμενο του ιστότοπου ΙΣΤΟΣ, [«ΠΕΡΙ ΙΑΒΕΡΗΔΩΝ» από τον πρόσφατο Φεβρουάριο], ανακαλώ και παραθέτω τα ακόλουθα εδάφια που έχουν χρησιμότατη εφαρμοσιμότητα στα κοσμοθεωρητικά και  ιδεολογικά ζητήματα, ιδιαίτερα καθώς αναφέρεται σε κάποιους ανελαστικούς ανθρώπους που προσπαθούν ακολουθώντας κατά γράμμα, με όλο τους το είναι, την τάδε ή τη δείνα «θεόπνευστη» γραφή και άποψη, με … «αυτοκτονικό» ζήλο, χάνοντας την ουσία του δικαίου το οποίο επικαλούνται σαν τον αστυνόμο Ιαβέρη των Αθλίων του Βίκτωρος Ουγκώ:

«Σήμερα που στην Ελλάδα, η πολιτική saga του Εθνικισμού έχει υποστεί κατακλυσμιαία ήττα, ο δηλητηριώδης λόγος των Ιαβέρηδων ακούγεται πιο δυνατά. Έχει αποκτήσει την εκκωφαντική ιδιότητα των τενεκέδων όταν κάνουν θόρυβο. Αν δεν φροντίσουμε όλοι να τους αποσύρουμε από την καθημερινότητά μας, τότε κινδυνεύουμε μετά απο την ήττα που δωρίσαμε μόνοι στον εχθρό μας, να του χαρίσουμε και μιαν ιδεολογική ήττα, με αχαρτογράφητες συνέπειες.

Η (ιδεολογική) ορθοδοξία των Ιαβέρηδων του «χώρου» είναι άτοπη. Είναι άχρηστη. Είναι βλακώδης.  Και φυσικά είναι επικίνδυνη αφού, η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του.

Αυτό βεβαίως, ποτέ δεν έχει περάσει από το μυαλό τους. Δεν αισθάνονται τέτοιαν ανάγκη αφού τις περισσότερες φορές, αναλώνονται στο λαϊκό άθλημα του κουτσομπολιού και της κατηγορίας των άλλων. Κανείς δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει. Είναι δε τραγελαφικό ότι, τις περισσότερες φορές οι απόψεις τους, η υποστήριξη σε κάποιους, η ανάλυσή τους για τα γεγονότα, αποδεικνύεται εντελώς λάθος! Καθόλου όμως δεν πτοούνται! Εκείνοι είχαν δίκιο αλλά … το σύμπαν δεν ήταν αντάξιο…

Ακόμη μια πτυχή αυτής της αρρώστιας είναι, πως το δολοπλόκο αντεθνικό τέρας, κάτι τέτοιους τους μυρίζεται από μακριά. Και σχεδόν ποτέ δεν τους διώκει, γιατί τους χρησιμοποιεί. Η διαλυτική ρητορεία τους, είναι χρήσιμη για να διασπά την ενότητα και να δολοφονεί χαρακτήρες. Έτσι, οι «ορθόδοξοι σοφιστές» του Εθνικισμού, μέσα στην αγωνία τους να ταΐσουν το κενό που αισθάνονται στην ψυχή τους, τελικά ταΐζουν το μεγαλορίνιο τέρας και κάνουν τα θελήματά του.

[….] Να «αρχαιολογήσουμε» σε βιβλία και συγγράμματα. Να αφαιμάξουμε την εμπειρία των μεγαλυτέρων μας.  Να κολυμπήσουμε στην λίμνη των εθίμων και παραδόσεων. Να μελετάμε ατελείωτα, ιστορία, πολιτική, θρύλους και παραδόσεις. Είναι μια διαδικασία αφοσίωσης,  που γεννά έναν κώδικα ζωής. Και να κάνουμε ότι μπορούμε, ώστε να διαβιούμε με οδηγό αυτόν τον κώδικα.»

Μόνον έτσι,  «απεκδυόμενοι τον χιτώνα», με ειλικρινή  απαλλαγή από τα ιδεολογικά μας βάρη, τις μεταπολιτευτικές μας προκαταλήψεις ή τους περιθωριακούς μας κοινωνικούς ρόλους, ίσως μπορέσουμε να αποτρέψουμε τη σχεδόν ολική καταστροφή  του Εθνικού και του Εθνικιστικού εποικοδομήματος από τον συνδυασμό άγνοιας, αλαζονείας και ηλιθιότητας, συνδυασμό που ο Εχθρός χειρίζεται αριστοτεχνικά και αδιάκοπα ώστε να μας αφανίσει οριστικά.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ !