Η σχέση των Εθνικιστικών κινημάτων με την Χριστιανική θρησκεία είναι ένα ιδιαίτερα κρίσιμο θεωρητικό και ιδεολογικοπολιτικό θέμα. Εάν εξαιρέσει κανείς κάποιες μελέτες για την κατάσταση και πορεία του Χριστιανισμού στην Γερμανία υπό το Γ’ Ράιχ, δεν υπάρχουν αξιόλογες εκτενείς εργασίες που να μελετούν τη σχέση ανάμεσα στα ριζοσπαστικά εθνικά κινήματα και στον Χριστιανισμό.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια, έχουν πυκνώσει οι κινήσεις, οι φορείς, οι σύλλογοι, και οι ποικιλώνυμοι «σοφοί παράγοντες» που κινούνται, περιστρέφονται και ιστορικοφάσκουν, μπουρδολογώντας γύρω από το θέμα της Αρχαίας Ελλάδας, του Ελληνικού έθνους και του Ελληνισμού. Ειδικά μετά το έτος 1985  έχουν εμφανισθεί δεκάδες σωματεία, ενώσεις, σύνδεσμοι και σύλλογοι, οι οποίοι, με την αποτελεσματική τεχνική της αποσυνθετικής και αποπροσανατολιστικής διαρκούς … βαθυστόχαστης «αμπελοφιλοσοφίας», έρχονται να «καλύψουν» τάχα και στην πραγματικότητα να χειραγωγήσουν κοσμοθεωρητικά και  ιδεολογικά όσους «αναποφάσιστους πατριώτες», «ελληνοχριστιανούς», «χριστιανούς με.. δωδεκαθεϊστικό προσωπείο» ή «εθνικούς με χριστιανική μουτσούνα».

Ιδιαίτερα μετά την δικαστική υπονόμευση και μεταδικαστική κατάρρευση του οργανωμένου ανεξάρτητου λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος, είδαμε και άπειρους άλλους … εκλεκτούς και καθεστωτικά εγκεκριμμένους μωρόχαυλους μίσθαρνους σαλτιμπάγκους, που είναι ολίγον … «χουντικοί», «εθνικοδημοκράτες», «νεοφασίστες», «νεοναζί», «παγανιστές»,  αλλά προσπαθούν φιλότιμα να πατούν γερά με το ένα πόδι στο Χριστιανισμό (αφού εκεί υπάρχει άλλωστε και το ταμείο, το «μαρούλι», το «τσιτσιμίτσι») και με το άλλο πόδι, σαν ταλαντούχοι «αέρινοι ντριπλέρ», να δοκιμάζουν τη θερμοκρασία των πατρίων ελληνικών ιδεοχωρικών υδάτων (τα οποία, ως γνωστόν, όπως όλα τα βαθέα ύδατα, είναι επικίνδυνα για τους μη γνωρίζοντες κολύμβηση σκουπιδόσακκους).

Για να κατανοηθεί καλύτερα ένα πολυσύνθετο ζήτημα όπως αυτό της κοσμοθεωρητικής και ιδεολογικής συγκρότησης ενός πολιτικού Κινήματος, πρέπει η έρευνα να διακρίνεται από αυστηρή αντικειμενικότητα και να βασίζεται σε κατά το δυνατόν μετρητά και αναπαραγώγιμα τεκμήρια, τα οποία μπορούν να μας δώσουν  την άποψη των ίδιων των εκάστοτε πρωταγωνιστών, έτσι ώστε να καταλάβουμε όσον το δυνατόν καλύτερα τα κίνητρα και τις προσδοκίες πίσω από τις πράξεις.

Ποια στάση έπρεπε να κρατήσει ο μεταπολιτευτικός Ελληνικός Εθνικισμός απέναντι στη Χριστιανική πίστη των πολιτών στην πατρίδα μας, χώρα με βαθειά Χριστιανική παράδοση; Τόσο σε επίπεδο ιδεολογίας όσο και πολιτικής πρακτικής, μπορούσε να ταυτισθεί πλήρως με την παραδοσιακή βυζαντινογενή πίστη του λαού μας και να προσδώσει μεταφυσική χροιά στο πολιτικό εγχείρημα; Το Εθνικιστικό Κίνημα υπήρξε αρκούντως ουδετερόθρησκο, δεχόμενο στις τάξεις του κάθε Έλληνα οποιουδήποτε θρησκεύματος δίχως διακρίσεις, αλλά με χαλιναγωγημένο αντικληρικαλισμό,  προσεκτικά αποσιωπημένη  κάθε «παγανιστική» έκφραση και εκλεκτική συμπάθεια προς «ελληνοχριστιανικές» απόψεις τύπου «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Υπήρχε μιά περιθωριακή κριτική  προς την Ελλαδική Εκκλησία, την οποία κάποιοι αγωνιστές κατηγορούσαν ως διεφθαρμένη και υπέρμετρα γραφειοκρατική, αλλά η πλειονότητα των οπαδών δήλωναν πιστοί Χριστιανοί.

Στο περιθώριο του Εθνικιστικού Κινήματος μεταπολιτευτικά, υπήρχε μία μειοψηφική ομάδα, βαθειά αντιχριστιανική, (κυρίως ιταλο-σπουδαγμένων οπαδών) με τάση προς έναν μυστικιστικού τύπου αναγεννημένο παγανισμό και με επιρροές από τις θρησκείες της Ανατολής. Βασικός θεωρητικός στύλος αυτής της ομάδας ήταν ο μεγάλος Ιταλός μύστης και φιλόσοφος Ιούλιος Έβολα. Η σχέση λοιπόν μεταξύ Εθνικιστικού Κινήματος – Χριστιανισμού / Ορθοδοξίας – Ελλαδικής  Εκκλησίας, υπήρξε στην πραγματικότητα αμφίπλευρη, κυρίως συνεργατική και σπανιότατα συγκρατημένα ή αποσιωπημένα απορριπτική και συγκρουσιακή. Κατά την πολιτική ζύμωση που μετέτρεψε το Εθνικιστικό Κίνημα σε κόμμα και σχηματοποίησε αδρά τον Λαϊκό Εθνικισμό, υπήρξε μια ισχυρή τάση ένταξης στο κομματικό πρόγραμμα της έννοιας του «θετικού Χριστιανισμού» δηλαδή του Χριστιανισμού που θα αναγνώριζε την προτεραιότητα της Εθνικιστικής ιδεολογίας. Δημοσίως, οι Εθνικιστές μιλούσαν ανοκτά υπέρ του Χριστιανισμού και δήλωναν υπερασπιστές της Χριστιανοσύνης. Δεν ήταν ανεκτός κανείς στις εθνικιστικές τάξεις, ο οποίος να επιτίθεται φανερά κατά των Χριστιανικών ιδεών. Επίσημη θέση ήταν πως «το Κίνημα είναι Χριστιανικό».

Η «αποκάθαρση» του Χριστιανισμού από τα εβραϊκά στοιχεία, κυρίως την Παλαιά Διαθήκη, της οποίας αιτούνταν ο πλήρης εξοβελισμός, αποτελούσε πεποίθηση και επιδίωξη μιας κινηματικής μειονότητας, που δεν προσέλαβε ποτέ οργανική έκφραση, παρά μια διάσπαρτη περιωρισμένη διστακτική κειμενογραφία. Ενδεικτικά το βιβλίο «Η Αποκάθαρση Του Χριστιανισμού Από Τα Εβραϊκά Στοιχεία» του Διονύση Χιώνη, (που πρωτοεκδόθηκε το 1985),  είναι μια ιστορική πραγματεία που υποστηρίζει την ανάγκη διαχωρισμού του Χριστιανισμού από τις ιουδαϊκές ρίζες του. Ο συγγραφέας πρότεινε την επιστροφή της θρησκείας στις ελληνικές θρησκευτικές και φιλοσοφικές ρίζες, υποστηρίζοντας ότι ο Χριστιανισμός πρέπει να αποδεσμευτεί από εβραϊκά στοιχεία για να ερευνηθεί σωστά, τονίζοντας τη σχέση του με την αρχαία ελληνική θρησκεία .

Το Εθνικιστικό Κίνημα υιοθέτησε σιωπηρά ή και ενίοτε κραυγαλέα, την  Ορθοδοξία ως βασικό στοιχείο της ιδεολογίας του, αλλά δεν καλλιέργησε πνευματικούς και υπερβατικούς στόχους. Η Χριστιανική ή «Χριστιανίζουσα» θέση του Κινήματος καθορίσθηκε από τις φιλοσοφικές και πνευματικές ρίζες του (με κορμό τον Τεταρταυγουστιανό Γ΄Ελληνικό Πολιτισμό με Απριλιανή επίπαση του Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια), τις κοινωνικές και πολιτιστικές συνθήκες του λαού μας (ασφυκτική παρουσία της Εκκλησίας), αλλά και από τις αντίστοιχες προσωπικές πεποιθήσεις της ηγεσίας. Οι οπαδοί της Πατρώας Θρησκείας και κάθε «παγανιστικής» προσέγγισης ήσαν πρόθυμα ανεκτοί, αλλά και … εν πολλοίς σιωπηροί.

Από την έλευση της … «Μεταπολίτευσης» κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι. Πέρασε αρκετός καιρός, (δύο βιολογικές γενιές) κατά τη διάρκεια του οποίου συνέβησαν πολλές και πολυεπίπεδες κοινωνικοπολιτικές και ιδεολογικοπολιτικές αλλαγές, εξελίξεις ή γεγονότα. Ανάμεσα στα γνωστά και ποικιλόχρωμα είδη «Αρχαιολατρών»- «Εθνικοφρόνων» – «Πατριωτών»,  που ήδη διαβιούν «μεταδικαστικώς» (μετά το… ξερίζωμα του Εθνικιστικού Κινήματος από την πολιτική ζωή του τόπου)  εντός του «ακροδεξιού – ελληνοκεντρικού – ρατσιστικού – εθνικίζοντος» οικοτόπου, αρχίζουν να προστίθενται, στην ιδιότυπη ….χλωρίδα του, κάποια εντελώς καινούργια είδη φανερόγαμων πολιτικών φυτών. Αυτά  μπορεί φαινομενικά να δίνουν την εντύπωση της μεταθανάτιας του Κινήματος «εθνικής» συστράτευσης, καθώς και της συμμετοχής στον… «κοινό αγώνα». Ζητωπατριώτες, μικροπολιτικάντηδες, αρχηγίσκοι και δυστυχοκακόμοιροι χειροκροτητές  τους θέλουν να αναζωπυρώσουν την ιστορική ευκαιρία του Εθνικισμού, να προσφέρουν την «πραγματικά ελληνική ιδεολογία» στις … φευγάτες μάζες κ. ο. κ., ο πραγματικός ρόλος τους όμως, αν και με πάμπολλες σκιές και σκιάσεις, δείχνει πάρα πολύ διαφορετικός από εκείνον που θέλουν να ισχυρίζονται μεγαλόστομα.

Η μεγαλορρημοσύνη, η αμετροέπειακαι οι σοβινιστικές κορόνες των αυτοδιόριστων «Σωτήρων» του Έθνους και του Εθνικισμού δεν έχουν τελειωμό. Όπως γράφτηκε  ακριβέστατα γιά τέτοιους ματζίρηδες ανθρωπάκους «[….]  Πολλές φορές περιτριγυρίζονται από το ανάλογο Ιερατείο, μια κλίκα ανθρώπων που όπως ο (εκάστοτε) λατρεμένος τους, φοβούνται να δράσουν ή και βαριούνται, αλλά η δηλητηριώδης λογοδιάρροια είναι ικανή να γεμίσει τις ημέρες τους, δημιουργώντας ταυτόχρονα και την επίπλαστη πεποίθηση ότι προσφέρουν κάτι. Συνήθως ανήκουν στην ομάδα των «να μαζευτούμε, να πάτε». Το ότι τις περισσότερες φορές, όλοι αυτοί, είναι ελάχιστα «ιδεολογημένοι», καθόλου δεν τους αγγίζει.»

Τι συνέβη λοιπόν ξαφνικά;  Άρχισαν μήπως οι βολεψάκηδες και λαγόκαρδοι, αγελαίοι βυζαντινόπληκτοι ρωμιοί ν΄ανακαλύπτουν τα αντεθνικά και αβρααμικά-μονοθεϊστικά αίτια της σημερινής φθισικής «Νεο-ελλάδας», ριγμένης σε βούρκο αμορφωσιάς, αποχαύνωσης και επιδιεξιομανίας ; Οπότε  αφυπνίσθηκαν, αναθάρρησαν και αποτολμούν αρχίζοντας να.. εμβαθύνουν στην οπτική των προγόνων μας, αναγνωρίζοντας μάλιστα ότι η Κοσμοθεωρία και Κοσμοαντίληψη είναι αυτές που καθορίζουν την δυσφορική καθημερινότητα που όλοι μας, υπομένουμε («θέλοντας και μη»); Όχι βέβαια ! Τα πράγματα δεν είναι τόσο αφελή όσο θέλουν κάποιοι να τα κάνουν να δείχνουν, καθώς μάλιστα μια σειρά από πράξεις, αποτυπώνουν ξεκάθαρα  ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο του ελληνοκεντρικού «γενικώς ενδιαφερομένου» αλλά και του μαχητικού αρχαιολάτρη Έλληνα και Εθνικιστή.

Όσοι είχαν αρχίσει να αισθάνονται έντονες ενοχλήσεις από τον εξελισσόμενο ενσυνείδητο και αυθεντικό Εθνικιστικό,  ιδιαίτερα δε προχριστιανικό Ελληνικό Λόγο, ξεκίνησαν να εφαρμόζουν συνεχώς την γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη προπαγανδιστική μέθοδο της «πληθωριστικής πίεσης», και του «ακαθόριστου θορύβου», όπως διδάσκουν αρτιότατα τα σχετικά εγχειρίδια περί «φαιάς» και «μαύρης» Προπαγάνδας. Η θαυμαστή «Τέχνη της Πειθαναγκαστικής Διαβολής και Επιβολής», που ούτως ή άλλως ασκείται καθημερινά επάνω μας μέσω της ακτάσχετης διαφήμισης, έχει στην περίπτωση αυτή τον πρώτο και κύριο λόγο. Με γνώμονα την καρποφόρα αρχή της «πληθωριστικής πίεσης», εκτός από την συνεχή κατασυκοφάντηση του Εθνικιστικού Κινήματος και την σπίλωση της Εθνικιστικής ιδεολογίας ιδρύθηκαν λοιπόν από τους Καθεστωτικούς αυθέντες και τους «απέναντι» υπηρέτες τους, δεκάδες έντυπα, χώρους προβληματισμού, σωματεία και οργανώσεις τάχα για το Έθνος, τον Ελληνισμό, την Πατρίδα την Ιστορία και βεβάιως για την.. «αρχαία Ελλάδα». Έτσι ώστε ο ρωμαλέος Ελληνικός Λόγος, ιδιαιτέρως ενοχλητικός κι επικίνδυνος για τους κρατούντες καθεστωτικούς σκοταδιστές, να αποδυναμωθεί και να χαθεί, να μην διακρίνεται από τον υπόλοιπο πληθωριστικό θόρυβο, μέσα σε έναν πελώριο ωκεανό από ομογενοποιημένα και φαινομενικά ομοειδή θέματα. Αν σχηματοποιηθούν ταξινομικά αυτοί οι φορείς,  αυτές οι ομάδες και τα πρόσωπα, σε «επίπεδα ανθελληνικής κλιμάκωσης», με βάση την απόσταση του εκφερόμενου δόλιου λόγου τους από τον επικίνδυνο γιά το Καθεστώς Λόγο της  συνεχώς σκοπευόμενης και πλητττόμενης Εθνικιστικής – ελληνοκεντρικής «ομάδας στόχου»,  μπορούν αυτές να διακριθούν σε τρία επίπεδα.

Πρώτο επίπεδο – της «Συγχύσεως» :

Η σύγχυση είναι μια ισχυρή, χειριστική τακτική που χρησιμοποιείται για την εδραίωση του ελέγχου, υπερφορτώνοντας, αποπροσανατολίζοντας και δημιουργώντας εξάρτηση στους πληθυσμούς στόχους, αναγκάζοντάς τους να βασίζονται στον χειριστή τους για την ερμηνεία της πραγματικότητας. Λειτουργεί ως ισχυρό εργαλείο για να καταπνίξει την αντίθεση, να προκαλέσει συμμόρφωση και να κρύψει τις αληθινές προθέσεις μέσω αντιφατικών μηνυμάτων ή «σαλάτας λέξεων και όρων».

Βασικές πτυχές του ελέγχου μέσω συγχύσεως:

Εξάρτηση: Διατηρώντας τα άτομα εκτός ισορροπίας, οι κακοποιοί ηγέτες ή τα όργανά τους καθίστανται απαραίτητοι για την σαφήνεια και λήψη αποφάσεων.

Οπλοποιημένες πληροφορίες: Οι χειριστές των πληθυσμών στόχων χρησιμοποιούν ξαφνικές ανατροπές, επιλεκτική μνήμη και αντικρουόμενες πληροφορίες για να αναγκάσουν τους άλλους να βασιστούν σε αυτούς προκειμένου να καταλήξουν σε κάποια πεποίθηση, συμπέρασμα ή πρακτική επιλογή.

Υποβολή μέσω υπερφόρτωσης: Η σύγχυση συχνά προηγείται μιας απλής, σταθερής οδηγίας. Έτσι ένα μπερδεμένο μυαλό κολλάει ανυπόμονα στην πρώτη, συχνά ελεγκτική, κατεύθυνση που παρέχεται.

Διακοπή του μοτίβου: Η διατάραξη του αναμενόμενου μοτίβου αλληλεπίδρασης ενός ατόμου —όπως μέσω μιας ξαφνικής σιωπής ή ακανόνιστης συμπεριφοράς— μπορεί να το καταστήσει πολύ πιο υποβλητικό.

«Πολιτική συγχύσεως»: Χρησιμοποιείται στις πολιτικές αρένες για να δημιουργήσει τελική απάθεια και δυσπιστία στις πληροφορίες, επιτρέποντας στην εξουσία και στο Καθεστώς να παραμείνουν συγκεντρωμένα.

Αυτό το επίπεδο συμπεριλαμβάνει συλλογικότητες ή άτομα που εκφέρουν έναν λόγο ο οποίος βρίσκεται εγγύτατα στη διατύπωση και στη δομή που χρησιμοποιείται από την πλητττόμενη Εθνικιστική – ελληνοκεντρική «ομάδα στόχο». Φαινομενικά, οι φορείς, άτομα και ομάδες του επιπέδου αυτού, δήθεν πραγματεύονται με περισσή αφοσίωση και σπουδή τα ίδια θέματα και ζητήματα με αυτά της «ομάδας στόχου», μόνον που εδώ μετατρέπονται σε δογματική υπαγόρευση, σε «γραμμή», η οποία βγαίνει από τον αυθέντη προς τους οπαδούς («αυτός έφα»). Ένας υφέρπων ή έκδηλος, «εχθροπαθής» «ναζισμός» ή «ρατσισμός», είναι συνήθως το κυρίαρχο και προβαλλόμεινο «καθαρολογικό» χαρακτηριστικό κάποιου φορέως αυτού του επιπέδου, γεγονός άριστο για να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Να χρησιμοποιηθεί  ειδικότερα από τους πάσης φύσεως «αριστερούς» δημοσιογράφους (άθλια σταλινικά κατάλοιπα), οι οποίοι συμμετέχουν στο κοινό όραμα της ιουδαιοχριστιανικής εξουσίας για την κατασυκοφάντηση της Αρχαίας Ελλάδος και της κοσμοαντιλήψεώς της.

Ο εσμός αυτών των  εμμονοϊδεακών ψυχοπαθητικών εθελότυφλων ή μισθάρνων παραπληροφορητών επιμένει δόλια να ταυτίζει στρεβλά μιαν ιδεολογικοπολιτική έκφανση του εθνικοσοσιαλισμού, τον γερμανικό «Ναζισμό», με την αυθεντική προχριστιανική ελευθεριακή Εθνική Ελληνική Θρησκεία. Μάλιστα δε κάποιοι από αυτούς που ουδέποτε χρησιμοποίησαν λέξεις ή παράγωγα του εθνικοσοσιαλισμου, με έκδηλη  …. υπερηφάνεια αυτοπροσδιορίζονται ηλιθιωδώς ως «Ναζιστές» !

Παρά τα πλαστογραφούμενα και ενίοτε «οικειοποιημένα» χαρακτηριστικά της «Εθνικιστικής Ελληνοκεντρικής Ομάδας Στόχου», πάντα γίνονται τεχνητές εισαγωγές και εγκολπώσεις, (σε μικρό ποσοστό), όρων και ονομαστικών ετυμολογιών, στοιχείων δονητικής και λεξαριθμικών αθροισμάτων των γραμμάτων και λέξεων, «ιερών» γεωδαισιών,  κ.α. τα οποία ωστόσο γίνονται εύκολα δεκτά από το ευεπίφορο στην εναλλακτική σκέψη κοινό της προαναφερόμενης ομάδας στόχου.

Αυτά τα «εισαγόμενα χαρακτηριστικά» καταλήγουν σε πασιφανώς κοινά με την εναλλακτική ανορθολογική προσέγγιση συμπεράσματα (εισάγεται δηλαδή ως τρόπος σκέψης η αξιωματική παραδοχή απόψεων που δεν μπορούν να αποδειχθούν με την Λογική, οπότε και γίνονται δεκτά επειδή και μόνον συμφωνούν με συμπεράσματα τα οποία έχουν ήδη αποδειχθεί με τη Λογική). Έτσι οι εμφανείς ή αποκρυπτόμενοι καθεστωτικοί απολογητές και κήρυκες νοθεύουν τον πάτριο υπερβατικό ανορθολογισμό με τον μηχανιστικό «λογικοφανή» ορθολογισμό, δεσμώτη του Ελληνικού Λόγου, επιτυγχάνοντας μιαν αμφίστομη τρώση της ελληνικής κοσμοθέασης.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτών των φορέων, είναι η αντιστοίχηση και μεταφορά της αβρααμικής μονοθεϊστικής αντίληψης και του τρόπου σκέψης, στο επίπεδο του «Εθνικού Δωδεκαθέου». Έτσι «ανακαλύπτεται» ένα αντίστοιχο του Εβραίου Ιησού – Yehoshua, στην Εθνική μας Θρησκεία, όπως ο Διόνυσος, έτσι ώστε να ταυτισθεί ο αναβλαστικός Θεός της ανθρώπινης απελευθερώσεως και αναγεννήσεως με τον ένθεο Ιουδαίο ιεροκήρυκα, προφήτη και θεραπευτή. Άλλοτε πάλι, διερευνώνται αυθαίρετα «τριαδικότητες» και γίνονται αναίτιες και άλογες αντικαταστάσεις και αντιμεταθέσεις ανάμεσα στην Εβραϊκή και στην Ελληνική Θρησκεία, βάσει ενός ανόητου, αναπόδεικτου και απίστευτου συσχετισμού μη αντίστοιχων, ανάλογων, η ομοίων καταστάσεων.

Δηλαδή εισάγεται δολίως μία νέα, παραπειστική, εξισωτική και τάχα «συγκριτική» θεολογία, κοινή δήθεν για την παρελθούσα ιδιότυπη εβραϊκή αίρεση του Χριστιανισμού και την Πάτρια Εθνική μας Θρησκεία, με προφανή εν τέλει σκοπό το καταληκτικό  συμπέρασμα : «αφού τα ίδια ήσαν τότε και γιά τις δύο πλευρές, τα ίδια είναι και τώρα, γιατί λοιπόν ψαύουμε και να ερευνούμε; ». Οπότε ….. «ουκ έστι Ιουδαίος ουδέ Έλλην».

Παρά το ότι οι φορείς αυτού του «συγχυτικού» επιπέδου φαίνονται να είναι δήθεν «ανυποχώρητα αποφασισμένοι» να έρθουν σε ρήξη με τον Εβραιοχριστιανισμό και όλα τα ιδεολογικά υποπροϊόντα του, ωθούν δε με την συχνά προκλητική και «θορυβώδη»  στάση τους τα πράγματα προς τα εκεί, στην κρίσιμη στιγμή ωστόσον αποσύρονται, αφήνοντας απόλυτα έκθετους κι εκτεθειμένους όσους καλοπροαίρετους ή και ανόητους αφελείς οι οποίοι τους εμπιστεύθηκαν. Αυτοί οι φορείς,  όντας άμεσα κατευθυνόμενοι και απόλυτα ελέγξιμοι, υπακούουν τελικά στα ηνία του χεριού που τους θρέφει και, εύλογα, πάντα αποσύρονται από κάθε δράση την κρίσιμη στιγμή της ρήξης. Η δυνατότητα δράσης αυτών των «πρωτοβάθμιων» Φορέων Συγχύσεως θα τελειώσει μόνον όταν γενικευθεί και επεκταθεί σε μεγάλα ποσοστά ενός σκεπτόμενου Εθνικιστικού «πληθυσμού» μία σαφώς παγιωμένη και οριοθετημένη κοσμοθεωρητικά και ιδεολογικά, ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και των ιδεολογικών υποπροϊόντων του όπως ο Ελληνοχριστιανισμός από τη μια, και από την άλλη την Εθνική Ελληνική Θρησκεία.