Στις 18 Ιουνίου 1919, οι τσέτες (άτακτοι φανατικοί) με πρωτοφανή αγριότητα, επιτέθηκαν στην περιοχή του Αϊδινίου στην Μ. Ασία, και επιδόθηκαν σε αποτρόπαιες σφαγές και  φρικτές βιαιοπραγίες.

Ανάμεσά τους ήταν 31 πρόσκοποι που σφαγιάστηκαν, αλλά και δεκάδες άλλα νεαρά μέλη του Σώματος που πρόσφεραν κοινωνικό έργο στην Ιωνία των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

Ο Προσκοπισμός στη Μικρά Ασία άρχισε να οργανώνεται λίγους μήνες πριν από τη λήξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου (1914-1918).

Το χρονικό της ίδρυσης αρχίζει από τη Σμύρνη, την πρωτεύουσα της Ιωνίας όπου είχε εγκατασταθεί ο Ευάγγελος Ιωαννίδης, παλαιός πρόσκοπος και αρχηγός ομάδος από την Αλεξάνδρεια. Μαζί με τον Γεώργιο Παπαδημητρίου πήραν την πρωτοβουλία να ιδρύσουν ελληνικές προσκοπικές ομάδες.

Όταν στις 2 Μαΐου 1919 ο Ελληνικός Στρατός αποβιβαζόταν στη Σμύρνη, οι πρόσκοποι της Ιωνίας πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες ως αγγελιαφόροι, σύνδεσμοι, οδηγοί, διερμηνείς, γραφείς και τραυματιοφορείς.

Ήσαν εθελοντές στο Φρουραρχείο, το Λιμεναρχείο, την Επιμελητεία, το Γραφείο Τύπου, στο Αρχηγείο Στρατού και, γενικά, όπου χρειαζόταν βοηθητική υπηρεσία.

Πρέπει ακόμη να αναφερθεί ότι στην Ευαγγελική Σχολή είχε στρατωνιστεί για ένα μήνα ομάδα, της οποίας οι πρόσκοποι συνόδευαν τις στρατιωτικές περιπόλους ως οδηγοί, μέρα νύχτα, στις διάφορες συνοικίες της πόλης.

Η παρουσία των προσκόπων στις πόλεις και τα χωριά της Μικράς Ασίας σκορπούσε τον ενθουσιασμό στον ελληνισμό και φώτιζε την ελπίδα για το μέλλον που οραματιζόταν.

Όμως, ξυπνούσε και το φθόνο των Τούρκων και το μίσος τους για τη βοήθεια που πρόσφεραν οι πρόσκοποι στον Ελληνικό Στρατό.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΑΙΔΙΝΙ

Λίγο μετά την είσοδο του Ελληνικού Στρατού στην Σμύρνη στο Αϊδίνη, γίνεται μια κίνηση αντιπερισπασμού από τους Τσέτες και τους Τούρκους, όπου οι Έλληνες κάτοικοι υφίστανται μια γενικευμένη σφαγή .

Ήταν 17/6/1919 και μετά από τρεις μέρες σκληρών μαχών με τους άτακτους τσέτες Τούρκους, ο Συνταγματάρχης Σχοινάς (καταδικάστηκε στο Στρατοδικείο για λιποταξία ενώπιον του εχθρού και ανικανότητα) δίνει εντολή να αποχωρήσει ο Ελληνικός Στρατός και να εγκαταλείψει τους 8.000 Έλληνες του Αϊδινίου στη μοίρα τους, η πλειονότητα των οποίων εξολοθρεύτηκε.

Την πόλη υπερασπίστηκε μια διλοχία Ευζώνων που μέσα στην ταραχή του ξέχασε να ειδοποιήσει να υποχωρήσουν ο Σχοινάς καθώς και οι τοπικοί Πρόσκοποι, αφού το 4ο Σύνταγμα Πεζικού τους είχε πλέον εγκαταλείψει.

Επί τρίωρο πολεμούσε η διλοχία των Ευζώνων υπό τον Λαμπράκη, τελικά διέσπασαν τον κλοιό κι έφθασαν δυτικά της πόλης.

Ο δρόμος ήταν ανοιχτός, μπορούσαν να φύγουν.

Όσοι είχαν γλυτώσει από την σφαγή στους πρόποδες των Τράλλεων φώναζαν στην Διλοχία

«Πού φεύγετε; Πού μας αφήνετε;»

Κι ο Λαμπράκης δεν φεύγει.

Μένει κι αναχαιτίζει, για μια ακόμη φορά, τους Τούρκους.

31 Πρόσκοποι επιπλέον, με τον τοπικό έφορο Αϊδινίου έχουν πάρει μέρος στην υπεράσπιση της πόλης.

Οι μεγαλύτεροι αρπάζουν τα όπλα και πολεμούν μαζί με τους στρατιώτες, οι μικρότεροι μεταφέρουν πολεμοφόδια, παίρνουν τους τραυματίες και μεταδίδουν μηνύματα.

Μόνο το θέαμα των μικρών αυτών ηρώων, με τα γυμνά γόνατα, θα έπρεπε να εμψυχώσει τον Σχοινά.

Κι όμως φεύγει, αφήνοντας αυτός, ένας μόνιμος αξιωματικός, τους μικρούς προσκόπους να καλύψουν την υποχώρηση του.

Πολλοί από τους Προσκόπους έπεσαν την ώρα της μάχης.

Τυχεροί όσοι σκοτώθηκαν, οι υπόλοιποι υποβλήθηκαν στα μαρτυρία των δημίων του Μεντερές κι οδηγήθηκαν ανατολικά της πόλης, στις όχθες του Εύδωνος ποταμού, που έγινε κι ο τόπος του μαρτυρίου τους. Ζήτησε ο Μεντερές από τον Έφορο Αυγερίδη να ασπασθεί το Ισλάμ και να κλείσει το θέμα εκεί για όλους, αλλά αυτός αρνήθηκε απαντώντας με ένα σκέτο «Ζήτω η Ελλάς».

Όλα αυτά τα παιδιά του Προσκοπισμού τα ακολούθησε η ίδια μοίρα .

Ο Αυγερίδης κομματιάζεται, ο Φιλοκτήτης Αργυράκης γδέρνεται κυριολεκτικά, ο Βεϊνόγλου αποκεφαλίζεται, κανείς δεν γλυτώνει. Τόση ήταν η μανία των Τούρκων, που και νεκρούς ακόμη τους βασανίζουν. Παλουκώνουν τα πτώματα τους τα ευνουχίζουν επιδίδονται σ’ ένα όργιο φρικιαστικό — όργιο, που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.

Κι όταν, δυο ημέρες αργότερα, οι Έλληνες στρατιώτες ξαναπαίρνουν το Αϊδίνι, δεν μπορούν να κρύψουν τη συγκίνηση τους.

Με δακρυσμένα μάτια, οι σκληροτράχηλοι Έλληνες πολεμιστές, σηκώνουν στην αγκαλιά τους τα τυραννισμένα πτώματα των μικρών ηρώων για να τα θάψουν.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ

Για την ιστορία να θυμίσουμε, ότι οι Ιταλοί συνέδραμαν με την απάθεια τους της σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου παραμένοντας αμέτοχοι στα φυλάκια τους .

Ο Κονδύλης τιμώρησε αυτούς που έσφαξαν το Αϊδίνι, αφού αρχικά εισέβαλε στην ζώνη ιταλικής κατοχής παρακούοντας τον Ιταλό επικεφαλής που τον απείλησε ότι θα τον χτυπήσει. Ο ιταλός ταγματάρχης, με το τηλέφωνο του διπλανού φυλακίου, ζητεί οδηγίες από τους ανωτέρους του και επιστρέφοντας, ζητεί από τον Κονδύλη να περιμένει μέχρις ότου γίνουν συνεννοήσεις μέσω της Αρμοστείας.

Αλλ ‘ αυτό εξοργίζει τον Κονδύλη:

— Να του πεις, ότι εγώ δεν ξέρω από υψηλή διπλωματία απαντά μέσω του διερμήνέα.

Ώσπου να συνεννοηθούν αυτοί, εγώ θα έχω πιάσει τους Τούρκους.

— Αν προχωρήσετε , απειλεί ο Ιταλός, έχω διαταγή να διατάξω πυρ.

— Δεν πειράζει, απαντά ο Κονδύλης.

Και σπηρουνίζοντας τ’ άλογό του τίθεται επικεφαλής των ανδρών του, περνά τον Μαίανδρο, χωρίς, φυσικά, να τολμήσουν αντίσταση οι Ιταλοί, και ξεκινά την καταδίωξη των Τούρκων.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ

Την βαρβαρότητα του Αιδινιου αποκάλυψαν οι N.Y.Times, δημοσιεύοντας την είδηση για την σφαγή στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας που προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή…

ο ενορχηστρωτής της σφαγής, ο Αντνάν Μεντερές, είχε τέλος οικτρό. Πολλά χρόνια μετά, το 1961, κρεμάστηκε από πραξικοπηματίες που είχαν ανατρέψει την κυβέρνησή του.

Λίγο καιρό μετά ο Συνταγματάρχης (τότε) Γεώργιος Κονδύλης μπήκε σε πολλά τούρκικα χωριά και αφάνισε τον πληθυσμό τους εκδικούμενος την Σφαγή των Προσκόπων.

Τέλος, αξίζει να ειπωθεί ότι στον αντισυνταγματάρχη Σχοινά, που επέδειξε αθλιότατη στάση και ανανδρία εκείνες τις ημέρες.

Ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού πέρασε από στρατοδικείο για την απόφασή του να εγκαταλείψει το Αϊδίνι καθαιρέθηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.