Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρηποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμοΓρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμαρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰγινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸκι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆΜᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίριατὰ μεγάλα κάματα.Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰπαίρνουν τὰ φύλλα μας. Ἀργότεραπλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲςμᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδεςΜὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε,ὀρθωνόμαστεπάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμαὩσότου, φτάνει ἕνας […]
Στὴ Νύχτα ποὺ Ερχεται…