Περπατώντας στους Αιώνες Μετά την άλωση της Τροίας άρχισε το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής των Αχαιών στις πατρίδες τους, το πολυπόθητο «νόστιμον ήμαρ». Τα καράβια, φορτωμένα με πολεμιστές και λάφυρα, απέπλεαν από την Τρωάδα το ένα πίσω από το άλλο, με προορισμό τους τόπους απ’ όπου είχαν ξεκινήσει. Ωστόσο, η μοίρα επιφύλασσε ακόμη σκληρές δοκιμασίες […]
[β’ μέρος] Ο Κύκλος του Χώματος Αργά το βράδυ που γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, μέσα στην κοσμοχαλασιά και την ανεμοθύελλα που χτυπούσε τη Νάξο, κοντά στις ακτές του νησιού ένα αθηναϊκό πλοίο πάλευε να κρατήσει την πορεία του. Με τα πανιά του μουδαρισμένα, έπλεε μόνο με τη δύναμη που του έδινε ο φλόκος. Ο Νοτιάς ήταν […]
Ο θάνατος του Κωστή Παλαμά στις 27 Φεβρουαρίου 1943 διαδόθηκε γρήγορα σε μιαν Αθήνα κουρασμένη, σιωπηλή και καθημερινά πιεσμένη. Παρ’ όλα αυτά, η είδηση λειτούργησε σαν κάλεσμα. Πλήθη ανθρώπων, από όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές τάξεις, αποφάσισαν να συνοδεύσουν τον ποιητή στην τελευταία του κατοικία. Παρά την γενική απαγόρευση συγκεντρώσεων από τον στρατό κατοχής, […]
Ανάμεσα στο Βάρος και στο Φως Οι Μυκήνες ξυπνούσαν πάντα πριν από τους ανθρώπους τους. Πριν ακουστεί ανθρώπινη φωνή, πριν κινηθεί πόδι στις ανηφοριές, ο ήλιος άγγιζε πρώτα τα κυκλώπεια τείχη και τα έκανε να λάμπουν σαν να ήταν ζωντανά. Οι τεράστιες αυτές πέτρες, που τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη με θαυμαστό τρόπο αναδύονταν […]
Για τι τον περασες τον ανθρωπο βρε φιλεγια τιποτα σπουδαιο φοβερο ?ενα σκουληκι ειν΄ωρες ωρεςπου σερνεται στη γη σιχαμερο Ντυνει την γυμνια της ψυχης τουμε πλουτο κι΄ολα τα υλικαμε περηφανια,κακια,μισοςκαι ψευτικα ιδανικα Για οσους πανε να ξεφυγουνυπαρχουν βλεπεις και αυτοιτην πιο σκληρη του τιμωριακαθεται χρονια να σκεφτει ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΣΤΑΣΟΥ !!!Μεσα στο αθλιο κοπαδιμεσα σ΄αυτο […]
Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρηποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμοΓρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμαρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰγινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸκι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆΜᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίριατὰ μεγάλα κάματα.Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰπαίρνουν τὰ φύλλα μας. Ἀργότεραπλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲςμᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδεςΜὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε,ὀρθωνόμαστεπάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμαὩσότου, φτάνει ἕνας […]
Κάθε τέτοια εποχή, επιμένω να γυρίζω στον τοκογλύφο Εμπενίζερ Σκρούτζ. Κι αυτό γιατί πιστεύω πως «τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» του Καρόλου Ντίκενς είναι ένα απο τα σκληρότερα -αν όχι το σκληρότερο- κείμενο εναντίον της τοκογλυφίας που κατατρώγει τον δυτικό πολιτισμό. Και δεν κατατρώγει μόνο τα θύματα αλλά και τους θύτες όταν ανήκουν στον πολιτισμό μας. […]
«Και τώρα», είπε ο αρχηγός χώνοντας με αλλόκοτο τρόπο τη μυτερή άκρη του κωνικού καπέλου του στο μάτι του νεωκόρου και προκαλώντας του εξαιρετικό πόνο – «και τώρα, δείξτε σ’ αυτόν το δυστυχισμένο, κατσούφη άνθρωπο μερικές εικόνες από το μεγάλο απόθεμά μας». Καθώς το είπε αυτό, ένα πυκνό σύννεφο που σκίαζε την άλλη άκρη του […]
