(«Γεωσοφία» – Μέρος 2) Τώρα, μετά μίαν και ημίσεια χιλιετία παγανιστικών Ηρωικών και Κλασικών Εποχών και μετά μίαν και ημίσεια χιλιετία Χριστιανικού Μεσαίωνος και των μεταμεσαιωνικών Οψίμων Χρόνων, ο κύκλος του Δυτικού Πολιτισμού φθάνει επί τέλους στο τέλος του. Πολύ πέραν από τις «αλκυονίδες ημέρες» και την Προμηθεϊκή υπόσχεση της νεότητός της και μακράν των […]
«Γεωσοφία»* – Μέρος 1 Ο παραδοσιοκράτης συγγραφεύς Alexander Wolfheze είναι φιλόλογος σημιτικών γλωσσών, ασσυριολόγος και πολιτιστικός ανθρωπολόγος, επίσης δε ειδικός ερευνητής στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής και μελετητής της μεσαιωνικής ιστορίας. Στην σειράν αυτήν διερευνά ελληνικoύς και ενίοτε, ειδικότερον, βυζαντινούς αντιτύπους και αρχέτυπα, σχετικώς με την αφηγηματικήν επανάσταση που απαιτείται για μια επιτυχημένη Ανακατάκτηση της […]
Παρακολουθήστε το μήνυμα του Συνταγματάρχη Ε.Α. Douglas Macgregor, προς τον Αμερικανικό λαό, με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο με το Ιράν. Μόνον στρατιώτες που έχουν βιώσει το κόστος της Νίκης να έχει πληρωθεί με το αίμα των συμπολεμιστών και με το μέλλον αθώων, μπορούν να μιλήσουν τόσο ξεκάθαρα. Στην Φαουστική Αμερική υπάρχουν ακόμη κάποιες φωνές άξιες […]
…Βάζοντας τὰ δικαιώματα τοῦ ἀφηρημένου «ἀτομικοῦ ἀνθρώπου» πάνω ἀπὸ τὶς κοινοτικὲς συγγένειες, ἡ Iδεολογία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἑνώνεται μὲ τὴν τάση τοῦ φιλελευθερισμοῦ νὰ σβήνει τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἀποκληρώνει τὸ μέλλον, στὸ ὄνομα ἑνὸς «αἰώνιου παρόντος»… …Δὲν ὑπάρχει ἔννοια ἐλευθερίας γενικὴ καὶ ἀφηρημένη, ἀλλὰ ἐλευθερίες, ἀρθρωμένες σύμφωνα μὲ τὴν ἰδιαίτερη φύση τῶν ὄντων […]
Την περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες 1920 και 1930) στην Ελλάδα, η βασική εκπαίδευση διαρκεί έξι χρόνια και είναι υποχρεωτική. Όσοι μαθητές επιδιώκουν ανώτερες σπουδές, δίνουν εξετάσεις για να συνεχίσουν στο Γυμνάσιο ή στο πρακτικό Λύκειο (από το 1929). Οι υπόλοιποι σταματούν ή εισάγονται χωρίς εξετάσεις στις επαγγελματικές σχολές (εμπορικές, ναυτικές κ.τ.λ). Για τα κορίτσια, μετά […]
… Στὴν μορφὴ τοῦ παραδοσιακοῦ κόσμου κάθε πραγματικότης γίνεται σύμβολο. Σχετικὰ μὲ τὸν πόλεμο αὐτὸ ἰσχύει, τόσον ἀπὸ τὴν ὑποκειμενική, ὅσον καὶ ἀπὸ τὴν ἐσωτερική του ἄποψη. Μόνο μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔγινε δυνατὸ νὰ συγχωνευθοῦν σὲ μία μοναδικὴ ὀντότητα ὁ πόλεμος κι ὁ δρόμος τοῦ Θείου… …Ἡ παράδοση τῆς δράσεως εἶναι γνώρισμα τῶν Ἄριο-Δυτικῶν […]
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν η μεγαλύτερη συμφορά που χτύπησε όλες τις πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας. Η Αθήνα ηττήθηκε και κυριεύτηκε από τους Πελοποννήσιους, αλλά και η Σπάρτη δεν ωφελήθηκε από την νίκη της. Τόσο πολύ είχε εξαντληθεί από τον πολύχρονο πόλεμο που αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη διαιτησία του μεγαλύτερου εχθρού των Ελλήνων, του Πέρση βασιλιά. […]
