ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.Γιά την εκ μέρους του συγγραφέως Παραδοσιοκρατικήν ανάλυση της πολιτιστικής – ιστορικής γενέσεως της Δυτική Νεωτερικότητος παραβάλλετε το βιβλίον του «The Sunset of Tradition and the Origins of the Great War» (Νιούκαστλ επί του Τάϊν, εκδόσεις «Cambridge Scholars», 2018), όπου γράφεται :

«…..Από μιαν Παραδοσιοκρατικήν σκοπιάν, η πολιτιστική ιστορία της Συγχρόνου  Εποχής ισοδυναμεί με την γένεση της Σκοτεινής Εποχής. Η Παραδοσιακή μετα-ιστορική αφήγηση αποδομεί τον νεωτεριστικόν μύθο της «ιστορικής προόδου» ως μια αντι-διανοητική δεισιδαιμονία. Εκθέτει τα βασικά χαρακτηριστικά της Νεωτερικότητος – δηλαδή, τον κοσμικόν μηδενισμόν, τον ιστορικόν υλισμόν, τον κοινωνικοπολιτικόν εξισωτισμόν και τον συλλογικόν ναρκισσισμόν – ως δομικές ανατροπές των Παραδοσιακών αξιών. Η ιστορική συσσώρευση των ανατροπών αυτών έθεσε το σκηνικόν για μια τελικήν αναμέτρηση μεταξύ Παραδόσεως και Νεωτερικότητος.

Όσον αφορά στην αρχαία προφητεία και στην Παραδοσιακή φιλοσοφία, ο Μεγάλος Πόλεμος αντιπροσωπεύει το αποκαλυπτικόν ηλιοβασίλεμα του κόσμου της Παραδόσεως. Αυτό το έργον ακολουθεί την λησμονηθείσα πορείαν της «αιωνίου φιλοσοφίας» («philosophia perennis») για να εντοπίσει την ιστορικήν έναρξη της Σκοτεινής Εποχής. Αποκαθαίρει μιαν εναπόθεση «προοδευτικών» ψευδαισθήσεων και «πολιτικώς ορθών» αξιωμάτων, η οποία έχει εγκατασταθεί εδώ και έναν αιώνα. Ο αποκατεστημένος δρόμος της Παραδοσιακής σκέψεως θα οδηγήσει μια νέα γενεά μελετητών στην δικαία κληρονομίαν τους: μια πνευματικήν «άγραφον τράπεζα» – μία  «tabula rasa», επί της οποίας η ιστορία ημπορεί να γραφεί εκ νέου.»

2. Παραβάλλετε το βιβλίον του συγγραφέως «Λευκόν Ρόδο. Δέκα Παραδοσιοκρατικά Δοκίμια περί της Κρίσεως στην Σύγχρονο Δύση» («Alba Rosa. Ten Traditionalist Essays about the Crisis in the Modern West», Λονδίνο, εκδόσεις «Arktos», 2018, σελίδες 132-7, όπου παρατίθενται μεταξύ άλλων και  τα εξής:

« …  ΠΕΡΙΛΗΨΗ: ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ

(1) Η Προδοσία κατά της Δύσεως από την εχθρικήν της ελίτ ημπορεί να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικώς μόνον με μιαν θεμελιώδη αποδόμηση του ιδεολογικού της λόγου – του Πολιτισμικού Μηδενισμού – και της θεμελιώδους Συγχρόνου επιστήμης της (του “Διαφωτισμού”), που χαρακτηρίζεται από μηδενιστικόν – κοσμικόν χαρακτήρα, ιστορικόν υλισμόν και πολιτισμικόν σχετικισμόν. Η παραδοσιοκρατία πυροδοτεί αυτήν την αποδόμηση εκθέτουσα την ιστορικήν ρηχότητα και των δύο: Η παραδοσιοκρατία χρησιμεύει ως υπολογισμός  και μέτρον.

(2) Η γεωπολιτική δύναμη της δυτικής εχθρικής ελίτ, δομημένης επί μιας θαλασσοκρατικής-ατλαντικής «Νέας Παγκοσμίου Τάξεως», απαιτεί μιαν βιώσιμον εναλλακτικήν λύση. Μέσω ενός ιδεαλιστικώς υπερεθνικού και παραδοσιακού προσανατολισμού, ο Ευρασιανισμός ημπορεί να προσφέρει μιαν τέτοιαν εναλλακτικήν λύση.

(3) Δεδομένης της συναισθηματικής-υποσυνειδήτου και της παραλόγου-εμμέσου φύσεως του Μετανεωτερικού Πολιτισμικού Μηδενισμού, οι δυτικοί λαοί ημπορούν να εισέλθουν σε μια νέαν ευρασιατικήν διαμόρφωση μόνον μετά από μια διεξοδικήν πολιτισμικήν – ιστορικήν «Διαχείριση του Παρελθόντος» «Vergangenheitsbewältigung»)  και μια πλήρη επίλυση των ψυχοϊστορικών τους τραυμάτων.

(4) Από πολιτισμικήν-ιστορικήν άποψη, ο αυτοκαταστροφικός λόγος του Πολιτισμικού Μηδενισμού είναι ένας «λόγος δούλων», που αρμόζει σε ηττημένους και ταπεινωμένους λαούς. Σε τελικήν ανάλυση, η σταδιακή παρακμή των Τριών Πολιτικών Φιλοσοφιών της Νεωτερικότητος αντανακλά την συλλογική ήττα όλων των ευρωπαϊκών λαών: Ο φασισμός κατεστράφη με την πτώση του Τρίτου Ράιχ, ο σοσιαλισμός εδυσφημίσθη με την διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως και ο Φιλελευθερισμός ήδη καταρρέει με την ταχείαν παρακμήν της αμερικανικής ηγεμονίας. Ο Πολιτισμικός Μηδενισμός είναι το πνευματικόν και διανοητικόν κενόν, το οποίον  ακολουθεί την ήττα των ευρωπαϊκών λαών.

(5) Από ψυχοϊστορικήν άποψη, ο αυτοαπεχθής λόγος του Πολιτισμικού Μηδενισμού είναι μια συλλογική διαταραχή μετατραυματικού στρες, που αρμόζει σε λαούς οι οποίοι κακοποιούνται και κρατούνται όμηροι. Σε όλους τους δυτικούς λαούς τα συλλογικά συμπτώματα της σχιζοφρενικής παθολογίας και της γνωστικής ασυμφωνίας είναι αυταπόδεικτα, αλλά είναι βαθύτερα σε εκείνον τον λαό που ηττήθη βαθύτερον: τον γερμανικόν λαόν. Το ψυχοϊστορικόν, πολιτισμικόν-ιστορικόν και γεωπολιτικόν κενόν της συγχρόνου «Αντι-Γερμανίας» είναι η «μαύρη τρύπα» της Δύσεως: για τον λόγον αυτόν η πραγματική ιστορία του Τρίτου Ράιχ υπόκειται σε δογματικό ταμπού σε ολόκληρον την Δύση.

(6) Η ανάκτηση των Δυτικών εθνικών ταυτοτήτων και της Δυτικής γεωπολιτικής ισορροπίας εξαρτάται από την αποτελεσματικήν πολιτισμικήν-ιστορικήν «Διαχείριση του Παρελθόντος» και την αποτελεσματικήν επίλυση των ψυχοϊστορικών τραυμάτων. Μέχρι τότε, η δυτική πατριωτική αντιπολίτευση περιορίζεται σε αναποτελεσματικόν «διακοσμητικόν εθνικισμόν» και η Δυτική εχθρική ελίτ ημπορεί να συνεχίσει να στρέφει τους ευρωπαϊκούς λαούς τον έναν εναντίον του άλλου με ευκολία.

(7) Η τροχιά του Δυτικού Πολιτισμικού Μηδενισμού στοχεύει στην αυτοκαταστροφήν: το σχέδιον «Φύρδην – Μίγδην» (Helter – Skelter) του ψυχοπαθούς εγκληματία Τσαρλς Μάνσον (Charles Manson), το οποίον συνέπεσε με την φάση διαμορφώσεως του Πολιτισμικού Μηδενισμού, ημπορεί να θεωρηθεί ως αρχετυπική έκφραση του Πολιτισμικού Μηδενιστικού προγράμματος αυτοκαταστροφής : Εξωγαμία και αυτογενοκτονία. Αυτό το πρόγραμμα ευρίσκεται στην ρίζα της αρνητικής ιθαγενούς δημογραφίας και της εθνικής αντικαταστάσεως.

(8) Στη Ρωσίαν, η ψυχοϊστορική εκφόρτιση της Νεωτερικότητας ηκολούθησεν μια «πρόωρον» πορεία: εκεί, ο τρόμος της Ναρόντναγια Βόλια στα μέσα του 19^ου  αιώνος σχετίζεται με την Ερυθρά Πανώλη των αρχών του 20^ου  αιώνος με τον ίδιον τρόπον που το «Φύρδην – Μίγδην» των μέσων του 20^ου  αιώνος σχετίζεται με τον Πολιτισμικόν Μηδενισμόν των αρχών του 21^ου  αιώνος στην Δύση. Έτσι, η Ρωσία έχει αποκτήσει ένα βαθμόν ιστορικής «ασυλίας», που της επιτρέπει να εκπληρώνει τις λειτουργίες του «Τελευταίου Κατέχοντος». Αυτή θα είναι η βάση ενός αυθεντικώς Παραδοσιοκρατικού Ευρασιανισμού.

(9) Οποιοσδήποτε Ευρασιανισμός στοχεύει να είναι ταυτοχρόνως  Παραδοσιοκρατικός σε προσανατολισμό και βιώσιμος από άποψη ρεαλιστικής πολιτικής πρέπει να συμβιβασθεί με τις Τέσσαρες Πολιτικές Πραγματικότητες της συγχρόνου Δύσεως: την παγκόσμιο κλιματικήν αλλαγή, τον τεχνολογικόν μετανθρωπισμόν, την εθνοτικήν αντικατάσταση και την κοινωνική κατάρρευση. Μια βιώσιμος Τετάρτη Πολιτική Φιλοσοφία πρέπει να σχετίζεται με αυτές τις πραγματικότητες, με συνθετικόν και συνεργικόν τρόπον.

(10) Η αποδοχή του Παραδοσιοκρατικού Ευρασιανισμού από την Δύση θα εξαρτηθεί από τον εξορκισμόν της Πολιτισμικής Μηδενιστικής Νεωτερικότητος ως υπαρξιακής μορφής. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα δοκιμασία που περιμένει την «Γενεά της Ταυτότητος» της Δύσεως, μια δοκιμασία κατά την οποίαν θα αναζητήσει την ανάδυση ενός «Υστάτου Κατέχοντος».

3. Για την εκ μέρους του συγγραφέως πολιτιστικήν, ιστορικήν και ψυχοϊστορικήν εκτίμηση περί της εξελισσομένης «Μεγάλης Επανεκκινήσεως» («Great Reset»), παραβάλλετε τα Κεφάλαι 1- 3 του βιβλίου του «Globus Horribilis. Twelve Futuro–Fundamentalist Essays» (Λονδίνο, εκδόσεις «Arktos», 2024).

«…..Όπως έχει δείξει ο συγγραφέας στο προηγούμενον έργον του “Μέλας Κρημνός” (“Rupes Nigra” – σελίς 388), το κίνημά μας πρέπει να προχωρήσει. Δεδομένης της πανταχού παρούσης επιδράσεως της “Μεγάλης Επανεκκινήσεως” των τελευταίων ετών, είναι εύκολον ακόμη και για τους τολμηροτέρους στοχαστές και τους γενναιοτέρους ακτιβιστές οποιασδήποτε αντιφρονούσης πεποιθήσεως να “παγώσουν” ή να “παραιτηθούν”, ωσάν ελάφια που παγιδεύονται στα φώτα ενός ταχέως επερχομένου φορτηγού— και πολλοί το έχουν κάνει. Πολλές από τις (πολιτικές, ακτιβιστικές, ρητορικές, δημοσιογραφικές) δεξιότητες και ένστικτα που ανεπτύχθησαν στις τελευταίες δεκαετίες είναι άχρηστα ή δυσπροσαρμοστικά απέναντι στις συντριπτικές δυνάμεις (οικονομική “ακύρωση”, οικονομικό κλείσιμο, κοινωνική “απαγόρευση διελεύσεων”, lαποκλεισμός από τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως) που διαμορφώνουν την νέα πραγματικότητα. Για να αποτινάξουμε το “σοκ και δέος” της παγκοσμιοποιητικής-μηδενιστικής “Μεγάλης Επανεκκινήσεως”, η οποία αναποφεύκτως έχει επηρεάσει τους πάντες (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων από εμάς που διετήρησαν την πίστη τους αμείωτη και ηρνήθησαν παγίως στον εχθρόν το πλεονέκτημα σε όλους τους προσωπικούς τομείς), είναι σημαντικό να επαναλάβουμε τώρα την δέσμευσή μας στο Μέγα Έργο, που ήταν πάντα η αληθινή αποστολή της Αντικαθεστωτικής Δεξιάς, έστω και εάν αυτό ήταν απλώς υπονοούμενο ή μόνον υποσυνειδήτως πραγματοποιημένο κατά την διάρκειαν των «εύκολων χρόνων», δηλαδή την δέσμευσή μας στην επίτευξη ανατροπής και εξοντώσεως της παγκοσμιοποιητικής-μηδενιστικής Νέας Παγκοσμίου Τάξεως.

…. Σε αυτήν την αποστολήν έγκειται η πραγματική δύναμη του κινήματός μας: η συνειδητοποίηση ότι μόνον μια ριζική ρήξη με την παγκοσμιοποιητική-μηδενιστική τάξη σε όλα τα επίπεδα θα είναι αρκετή για να την ανατρέψει. Με άλλα λόγια, η επαναστατική ορμή που κάποτε εστήριζεν την Αντικαθεστωτική  Δεξιά είναι η ισχυροτέρα δύναμη που ημπορεί να κληροδοτηθεί σε όποιον αποδειχθεί διάδοχός της. Κατά ειρωνικόν τρόπον, ακριβώς η ενεργός αρνητική — “αποδομητική”, “εικονοκλαστική”, “επαναστατική” — δύναμη της Αντικαθεστωτικής Δεξιάς, η οποία αντεπροσώπευε ένα θετικόν αντιδραστικόν πρόγραμμα (την διατήρηση των κοινωνικών και πολιτιστικών δομών και αξιών), είναι τώρα πλέον το πολυτιμότερον πλεονέκτημά της. Ένα ζωτικόν στοιχείον της “αποδομητικής” δυνάμεως της Αντικαθεστωτικής Δεξιάς ευρίσκεται στην απολύτως καθαράν “εγκεφαλικήν της ισχύν”, δηλαδή στην ικανότητά της να υπερβαίνει διανοητικώς τους αντιπάλους της (κάτι που εξηγεί την άνευ προηγουμένου εκστρατεία λογοκρισίας την οποίαν διεξάγουν αυτοί).»

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τέσσερα από τα δώδεκα κεφάλαια του βιβλίου “Φρικτή Υδρόγειος”-“Globus Horribilis” (Κεφάλαια 4-6 και κεφάλαιον 9) παρέχουν εις βάθος ανασκοπήσεις τεσσάρων σημαντικών δημοσιεύσεων σπουδαίων συγχρόνων αντιφρονούντων, που εδημοσιεύθησαν κατά την διάρκειαν της “Μεγάλης Επανεκκινήσεως”: Αυτά τα τέσσερα έργα, εάν αφομοιωθούν καταλλήλως, θα βοηθήσουν την “Αντικαθεστωτικήν Δεξιά” να ανασυνταχθεί και να επανεύρει τον εαυτόν της. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι ανασκοπήσεις των έργων συνοψίζουν απλώς το περιεχόμενόν τους: Tο περιεχόμενόν τους έχει ενσωματωθεί στο πλαίσιον των ιδεών (καταδεικνύον συνάφεια) και έχει καταστεί επιχειρησιακόν  (καταδεικνύον χρησιμότητα), επιτρέπον στον αναγνώστη να εκτιμήσει την αξία των έργων ως “όπλων μαζικής αποδομήσεως” ενάντια στην παγκοσμιοποιητική-μηδενιστική αφήγηση. Ειδικότερον:

Κεφάλαιον 4 – «Ο Αετός στην Ανατολήν : Ανάλυση υπό Μισέλ Τσοσουντόφσκυ» (Eagle in the East: Review of Michel Chossudovsky), «Ο Επιθετικός  πόλεμος ΗΠΑ –ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας»(Βελιγράδι, εκδόσεις «Belgrade Forum for Equals», 2021) – Ο Τσοσουντόφσκυ είναι Καναδός οικονομολόγος και συγγραφεύς, ομότιμος καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιον της Οττάβα.

Κεφάλαιον 5 – «Φιλοσοφία της Ελευθερίας: Ανάλυση υπό Γιουσέφ Χιντί  « Ο Πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Ευρώπης και η έλευση του Κράτους» (Liberation Philosophy: Review of Youssef Hindi, «La Guerre des Etats-Unis contre l’Europe et l’avenir de l’état»(εκδόσεις «Strategika, 2023)– Αγγλικός τίτλος : «Ο πόλεμος ενάντια στην Παγκοσμιοποιητική Κατοχική Κυβέρνηση» (The War on GOG -Globalist Occupation Government).

Ο Γιουσέφ Χιντί είναι συγγραφεύς, λέκτωρ, ιστορικός των θρησκειών και γεωπολιτικός επιστήμων. Είναι ειδικός στον μεσσιανισμόν και στις ιστορικές, πολιτικές και γεωπολιτικές του επιπτώσεις. Η πρωτοποριακή του έρευνα έχει ρίψει φως στην προέλευση των συγχρόνων ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένου του πολιτικού Ισλάμ, του Σιωνισμού, του σοσιαλισμού και του γαλλικού «ρεπουμπλικανισμού». Είναι επίσης συγγραφεύς πολυαρίθμων άρθρων με θέμα τις διεθνείς σχέσεις. Το 2020, συνίδρυσεν το επιστημονικόν επιτελείον ή ομάδαν προβληματισμού εμπειρογνωμώνων («δεξαμενήν σκέψεως» – «think tank») Strategika.

Στο προαναφερθέν πόνημά του έχει συγκεντρώσει ό,τι του επιτρέπει να συγκροτήσει την ιστορίαν ενός διαρκούς, ζωτικού, οικονομικού πολέμου, αυτού που αντιπαραθέτει τις Ηνωμένες Πολιτείες με την Ευρώπη. Αυτός ο πόλεμος έχει ιστορίαν, αλλά έχει και γενεαλογίαν, την οποίαν για να ανασυνθέσουμε, πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχαίαν Αθήνα και στην ναυτικήν της ηγεμονία. Κατά δεύτερον, ο συγγραφεύς αλλάζει οπτικήν γωνίαν. Εγκαταλείπει το υλιστικόν στρώμα αυτής της συγκρούσεως για να κινηθεί προς το πεδίον της «πολιτικής θεολογίας». Δηλώνει πως πρέπει να αναρωτηθούμε λεπτομερώς ποία είναι η σχέση μεταξύ της θεϊκής εκλογής και του «Προφανούς Πεπρωμένου», δηλαδή του Εκδήλου Πεπρωμένου της αναμφισβητήτου, τελικής πλανητικής κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από μαγικοθρησκευτικήν, μυθολογικήν και μεταφυσικήν διάσταση. Ο συγγραφεύς συνεχίζει τον στοχασμόν του επ αυτών, αναλύων το τέλος του κράτους δικαίου. Γράφει :

«….Οι Ηνωμένες Πολιτείες: Ένας Παλαιοδιαθηκικός Ηγεμών Εναντίον της Ευρώπης : Πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ της ηπειρωτικής Ευρώπης και του αγγλοαμερικανικού θαλασσοκρατικού κόσμου ο οποίος την κατέκτησεν. Σήμερον, η Δύση και η Ευρώπη εξισώνονται, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενσωματώσει την λατινικήν και γερμανικήν Ευρώπη στην τεραστίαν επικράτειάν τους. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε “Δύση” είναι ένα ιδεολογικό και πολιτικό κατασκεύασμα. Η υποταγή της Ευρώπης στην Ουάσιγκτον έχει λάβει την μορφήν δημιουργίας υπερεθνικών δομών, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του στρατιωτικού της αντιστοίχου, του ΝΑΤΟ, του ενόπλου βραχίονος των Ηνωμένων Πολιτειών.

….Η Δύση είναι ένα άλλο όνομα της ενσωματώσεως του ευρωπαϊκού χώρου στο αγγλοαμερικανικόν ιουδαιο-προτεσταντικό σύστημα ιδεολογικής-πολιτικής κυριαρχίας. Η θρησκευτική μεταρρύθμιση και η υιοθέτηση του Καλβινισμού από την Αγγλία στον 16^ον  αιώνα συνώδευσαν μιαν οικονομικήν και γεωπολιτικήν επέκταση μεσσιανικού χαρακτήρος, που κατέληξεν στην καταστροφήν των πολιτικο-νομικών φραγμών της Ευρώπης τους οποίους ίδρυσεν η Ρώμη και η καθολική της επέκταση. Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτές που ανέλαβαν την θέση της Μεγάλης Βρετανίας ως η κυρίαρχη παγκόσμιος δύναμη, επιβάλλουσες την τυραννικήν τους “τάξη”, εξαπλώνουσες οικονομικήν, πολιτικήν, κοινωνικήν και κοινωνιακήν αταξίαν και χάος.»

Κεφάλαιον 6 – «Ψυχή του Κόσμου : Ανάλυση του Λεονίντ Σάβιν» – Πολυσυστατική Τάξη. Το τέλος της Αμερικανικής Ειρήνης και η Άνοδος της Πολυπολικότητος» («Anima Mundi: Review of Leonid Savin, «Ordo Pluriversalis. The End of Pax Americana and the Rise of Multipolarity», Λονδίνο, εκδόσεις «Black House», 2020). Στο πόνημα γίνεται εκτενής και ενδελεχής παρουσίαση του Νέο-Ευρασιανισμού.

 «….Στην “Πολυσυστατικήν Τάξη”, ο Λεονίντ Σάβιν παρέχει ορισμένες πιθανές, μη δυτικές, εναλλακτικές λύσεις στις διεθνείς σχέσεις, που προέκυψαν από την άνοδον της Κίνας ως υπερδυνάμεως, καθώς και από μια νέαν παγκόσμιον τάξη όπου η ηγεμονία των ΗΠΑ δεν υπάρχει πλέον. Ο Σάβιν επανεξετάζει τα θεμέλια της κρατικής υποστάσεως, συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας, της οικονομίας, της κοσμοθεωρίας των ανθρώπων, των θεμάτων ασφαλείας και κυριαρχίας, του εθνικισμού και των πολιτισμών. Μια αξιολόγηση της τρεχούσης κρίσεως του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποιήσεως από την οπτικήν γωνίαν πιθανών εναλλακτικών πολυπολικών σεναρίων. Το “Ordo Pluriversalis” απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα αναγνωστών, φοιτητών πολιτικών επιστημών, ιστορικών, πολιτισμικών επιστημόνων και ειδικών στις διεθνείς σχέσεις. Ο Λεονίντ Σάβιν είναι μέλος της “Στρατιωτικής Επιστημονικής Εταιρείας” στο Υπουργείον Αμύνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και μέλος της διευθυνούσης επιτροπής του “Διεθνούς Φόρουμ για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας” του Ισλαμαμπάντ. Είναι συγγραφεύς πολλών βιβλίων, επιστημονικών δημοσιεύσεων και ειδικών μελετών με θέμα τις διεθνείς σχέσεις, την πολιτικήν φιλοσοφία, την γεωπολιτικήν και τις διεθνείς συγκρούσεις.»

Κεφάλαιον 9 – «Πρόσω Ολοταχώς προς την Φαρασγκάρντ : Ανάλυση του βιβλίου του Τζέϊσον Ρεζά Τζορτζανί “Ιρανικός Λεβιάθαν. Μία Μνημειώδης Ιστορία του ενδιαιτήματος του Μίθρα”» («Fast Forward to Frashgard: Review of Jason Reza Jorjani, “Iranian Leviathan. A Monumental History of Mithra ’s Abode”»,Λονδίνο, εκδόσεις «Arktos», 2019).

 [Η «Φαρασγκάρντ» – «Αποκατάσταση», επίσης γνωστή και ως Ιρανική Αναγέννηση, είναι ένα ιρανικόν δίκτυον πολιτικής δράσεως. Αυτή η οργάνωση ιδρύθη τον Σεπτέμβριον του 2018, δέκα μήνες μετά την έναρξη των ιρανικών διαμαρτυριών του 2017-2018. Η οργάνωση ιδρύθη από 40 Ιρανούς ακτιβιστές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά, στην Ευρώπη και στο Ιράν. Η Φαρασγκάρντ υποστηρίζει μια κοσμικήν δημοκρατίαν στο Ιράν, είτε μέσω Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας είτε μέσω Συνταγματικής Μοναρχίας, αλλά δηλώνει ότι η ακριβής μορφή ενός μελλοντικού πολιτικού συστήματος θα καθορισθεί από τον λαόν του Ιράν, μετά την ανατροπήν της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το σύνθημα της ομάδος είναι: «Θα ανακτήσουμε το Ιράν και θα το ανοικοδομήσουμε». Το αρχικό της όνομα Φαρασγκάρντ έλαβε μεταφορικώς το νόημά του από την αντίστοιχον φιλοσοφοθρησκευτικήν έννοιαν «Φρασοκερέτι» της Μέσης Περσικής (Παρσικής ή επισήμου γλώσσης της σασσανιδικής Περσίας).]

«… Ο Ιρανικός Λεβιάθαν» δεν είναι μόνον μνημειώδες σε πρόθεση και σύλληψη πόνημα, αλλά και τεράστιον σε έκταση και μέγεθος (αποτελείται από 584 σελίδες), ωστόσον προσφέρει ένα ισορροπημένο μείγμα φιλοσοφικών, ιστορικών και πολιτικών θεμάτων, που θα κρατήσει τον αναγνώστη απασχολημένο μέσα από την πρωτοτυπίαν πολλών από τις ιδέες του και την ποικιλία των θεμάτων που εγγίζει. Ο Τζορτζανί έχει χωρίσει το έργον του σε δώδεκα κεφάλαια, τα οποία είναι οργανωμένα με μικτό θεματικόν-χρονολογικόν τρόπον: τα τρία πρώτα κεφάλαια εισάγουν τρεις βασικές θέσεις (αντιστοίχως, την «θρησκευτικήν βάση του Μιθραϊκού συστήματος», την «ιρανικήν προέλευση της φιλοσοφίας» και τις θέσεις “Αχαιμενίδου Γκαουτάμα=Βούδα=Λάο Ταν Τζου”).»

«…. “Ο Ιρανικός Λεβιάθαν” αντιπροσωπεύει μια πρωτοποριακήν έρευνα σε βασικά στοιχεία της ιρανικής ταυτότητoς, καθώς και στις ρίζες της ινδοευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Βιβλίον χαρακτηριζόμενον από τον συνηθισμένο συνδυασμόν πολυμαθείας και πρωτοτυπίας του Τζορτζανί, ο Ιρανικός Λεβιάθαν συνδυάζει πολλές εξαιρετικές φιλοσοφικές ιδέες με μιαν ολοκληρωμένην επισκόπηση τριών χιλιετιών ιρανικής πολιτιστικής ιστορίας. Βασιζόμενος σε σύγχρονον ιστορική βιβλιογραφία και εφαρμόζων μιαν καινοτόμο διεπιστημονικήν προσέγγιση, ο Τζορτζανί αποκαλύπτει τις αρχετυπικές δυνάμεις που δομούν τον ιρανικόν πολιτισμόν. Ίσως τα καλύτερα κεφάλαιά του βιβλίου είναι αυτά για τον Χαφέζ (το Κεφάλαιον 8, «Η Γλώσσα του Αοράτου») και τον Ιμάμη Χομεϊνί (το Κεφάλαιον 11, «Η Κυβέρνηση του Θεού»), αποδίνοντα στους Δυτικούς αναγνώστες μιαν «άποψη εκ των ένδον» για αυτές τις βασικές προσωπικότητες της ιρανικής ιστορίας. Περιστασιακώς ορμητικόν και τραχύ πόνημα, η μόνη αδυναμία του είναι η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου επεξηγηματικού μηχανισμού για μη εξειδικευμένους Δυτικούς αναγνώστες – ο Ιρανικός Λεβιάθαν απλώς θεωρεί ως δεδομένη για αυτούς την υπερβολική γνώση. Ωστόσον , βυθιζόμενοι στον βαθύ και ανεξερεύνητον ωκεανόν της Ιρανολογίας με τον Ιρανικόν Λεβιάθαν, αυτοί οι αναγνώστες πιθανότατα θα παρακινηθούν να διενεργήσουν την ιδικήν τους έρευνα.»

Ο Ιρανικός Λεβιάθαν είναι ταυτοχρόνως πολλά πράγματα μαζί: ένα πλούσιο λογοτεχνικό πεδίο αναζητήσεως για ιστορικούς ερευνητές, απροσδόκητος “τροφή για σκέψη” για Ιρανολόγους και υποχρεωτικόν ανάγνωσμα για στοχαστές της Αντικαθεστωτικής Δεξιάς, της Δεξιάς των Εθνικιστών και Αντιφρονούντων προς τους Διεθνείς Επικυριάρχους Πατριωτών.

4. Το δρώμενον «Black Lives Matter» – (BLM) («Οι Μαύρες Ζωές Έχουν Αξία») είναι ένα διεθνές ακτιβιστικό κίνημα με επίκεντρον τις ΗΠΑ, το οποίον προέρχεται από την αφροαμερικανικήν κοινότητα. Το κίνημα εκστρατεύει ενάντια στη βία και στον συστημικό ρατσισμό προς τους αφροαμερικανούς ή εν γένει προς άτομα της μαύρης φυλής. Επίσης το BLM διεξάγει συστηματικώς διαμαρτυρίες ενάντια στις δολοφονίες μαύρων από αστυνομικούς και αγωνίζεται για ευρύτερα ζητήματα όπως «η διαμόρφωση εικόνος με βάση τα φυλετικά χαρακτηριστικά», η αστυνομική βαρβαρότης και η φυλετική ανισότης στο αμερικανικόν σύστημα ποινικής δικαιοσύνης . 

Το 2013, το κίνημα εξεκίνησεν με την χρήση της «θεματικής επικεφαλίδος», του «κωδικού αναφοράς» – hashtag / χάσταγκ  #BlackLivesMatter στα κοινωνικά μέσα, μετά την αθώωση του πολιτοφύλακος της κοινοτικής αστυνομίας Τζορτζ Ζίμερμαν για την δολοφονία με πυροβολισμό του Αφροαμερικανού εφήβου Tρέιβον Μάρτιν τον Φεβρουάριον του 2012. Το κίνημα ανεγνωρίσθη σε παναμερικανικόν επίπεδον για τις διαδηλώσεις του στους δρόμους μετά τον θάνατον δύο Αφροαμερικανών το 2014: Μάικλ Μπράουν – που είχεν ως αποτέλεσμα διαδηλώσεις και αναταραχές στο Φέργκιουσον, πόλη εγγύς του Σαιντ Λούις – και Έρικ Γκάρνερ στην Νέα Υόρκη. Μετά την διαμαρτυρία στο Φέργκιουσον, οι συμμετέχοντες στο κίνημα διεδήλωσαν ενάντια στον θάνατο πολλών άλλων Αφροαμερικανών από ενέργειες της αστυνομίας. Το θέρος του 2015, οι ακτιβιστές του «Black Lives Matter» συμμετείχαν στις προεδρικές εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ. Οι δημιουργοί του «κωδικού αναφοράς» και της παροτρύνσεως για δράση, η Αλίσια Γκάρζα, η Πατρίς Κάλορς και η Οπάλ Τομέτι, επεξέτειναν το έργον τους σε ένα εθνικόν δίκτυον κατά το διάστημα μεταξύ του 2014 και του 2016, με περισσότερα από 30 τοπικά τμήματα. Ωστόσον, το συνολικόν κίνημα «Black Lives Matter», είναι ένα αποκεντρωμένο δίκτυον και δεν έχει επίσημον ιεραρχίαν, οπότε εμφανίζει εξαιρετικώς μειωμένην τρωτότητα υπονομεύσεως.

Έχουν υπάρξει πολλές αντιδράσεις περί το κίνημα του Black Lives Matter. Η αντίληψη του πληθυσμού των ΗΠΑ για το Black Lives Matter ποικίλλει σημαντικώς ανάλογα με την φυλήν του. Η φράση «All Lives Matter» «Όλες οι Ζωές Έχουν Αξία» ενεφανίσθη ως απάντηση στο κίνημα Black Lives Matter, αλλά έχει επικριθεί για την δήθεν ρατσιστικήν «απόρριψη» ή «παρανόηση» του μηνύματος του «Black Lives Matter». Μετά τον πυροβολισμόν κατά δύο αστυνομικών στο Φέργκιουσον, το χάσταγκ «Blue Lives Matter» (όπου Blue Lives οι ζωές των φερόντων κυανή στολήν αστυνομικών) εδημιουργήθη από υποστηρικτές της αστυνομίας. Ορισμένοι μαύροι ηγέτες του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων διαφωνούν με τις τακτικές που χρησιμοποιούν οι ακτιβιστές του Black Lives Matter. Από οκταετίας (περί το θέρος του 2017), ήρχισε να δίδεται ολιγοτέρα προσοχή στο κίνημα, πράγμα το οποίον ορισμένοι απέδωσαν στην αντιπαλότητα και στα εσωτερικά και διεθνή συνακόλουθα των προεδριών Μπάϊντεν και Τραμπ, που κυριαρχούν στα εθνικά πρωτοσέλιδα των ΗΠΑ.

Στις 25 Μαΐου 2020, ο ατυχής 46χρονος Αφροαμερικανός Τζορτζ Φλόιντ, γνωστός μικροπαραβατικός,  έχασε την ζωήν του στη Μινεάπολη της Μινεσότα των ΗΠΑ, όταν ο λευκός αστυνομικός Ντέρεκ Σόβιν διετήρησεν αναιτίως το γόνυ του στη δεξιά πλευρά του τραχήλου του Φλόιντ επί 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια συλλήψεώς του και ενώ εκείνος ήταν δεμένος με χειροπέδες, με την κεφαλην του επί του εδάφους. Αυτό το γεγονός προεκάλεσεν άλλο ένα «κύμα» διαδηλώσεωνBLM.

Η «BLM λεηλασία της Ρώμης»  : Εδώ ο συγγραφεύς αναφέρεται στην σύγχρονο καταστροφική επίδραση του ανατρεπτικού και υπονομευτικού,  «αντι-λευκού» κινήματος πολιτιστικής ανατροπής εναντίον των Ευρωπαϊκών Καταβολών της Δύσεως, τόσον καταστρεπτικού όσον υπήρξεν η ιστορική «λεηλασία της Ρώμης» από τους βαρβαρικούς πληθυσμούς. [Η Ρώμη  υπέστη 8 λεηλασίες από το 390 π.Χ. έως 1527 μ.Χ., μία των οποίων ήταν η Αραβική λεηλασία του 846 μ.Χ., ενώ οι άλλες  αφεώρουν σε κελτικούς και γερμανικούς πληθυσμούς εισβολέων.]

5. Ο Ντόναλντ Τραμπ νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ και πριν υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία, ισχυρίσθη την Δευτέραν 8/12/2024 ότι ο τότε Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ηναγκάσθη να αποχωρήσει από την «προεδρική κούρσα», αποκαλών απεριφράστως την αποχώρησή του «πραξικόπημα». «Ενίκησα τον Μπάιντεν στον δημόσιον διάλογον (debate), τόσον άσχημα, ώστε ηναγκάσθη να αποχωρήσει από την κούρσα». «Η αποχώρηση του Μπάιντεν, ήταν ένα πραξικόπημα», εδήλωσεν ο Τραμπ σε ζωντανή συνέντευξή του με τον νυν υπουργόν του, μεγιστάνα Ίλον Μασκ στο X. «Αυτό ήταν ένα πραξικόπημα ενός προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν ήθελε να φύγει, και του είπαν: “Ημπορούμε να το κάνουμε με τον ωραίον τρόπο, ή ημπορούμε να το κάνουμε με τον δύσκολον τρόπο” !», προσέθεσεν ο Τραμπ. Είπε ότι δεν είναι θαυμαστής του Μπάιντεν και τον απεκάλεσεν τον «χειρότερον πρόεδρον στην ιστορία», αλλά προσέθεσεν ότι η αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις, η οποία αντεκατέστησεν τον Μπάιντεν ως υποψηφία των Δημοκρατικών, είναι επίσης «ανίκανη». Ο Τραμπ εκατηγόρησεν επίσης τον Μπάιντεν για τον πόλεμον της Ρωσίας στην Ουκρανία, λέγων ότι δεν θα είχε συμβεί ποτέ εάν ήταν αυτός πρόεδρος. Είπε : «Πρώτα απ ‘όλα, η ισραηλινή επίθεση δεν θα είχε συμβεί ποτέ. Η Ρωσία δεν θα είχε επιτεθεί ποτέ στην Ουκρανία, δεν θα είχαμε πληθωρισμό και δεν θα είχαμε το χάος στο Αφγανιστάν».

Τον προηγούμενον μήνα, ο Μπάιντεν ανεκοίνωσεν την αποχώρησή του από την προεδρική κούρσα του 2024 και συνάμα την υποστήριξή του προς την Χάρις ως υποψηφία των Δημοκρατικών για την προεδρία. Η ανακοίνωσή του ήλθεν μετά από αυξανόμενες πιέσεις από τους Δημοκρατικούς, με ορισμένους στο Καπιτώλιο να εκδίδουν «δημόσιες εκκλήσεις» προς αυτόν γιά να αποχωρήσει μετά την …. κακήν επίδοση στο debate εναντίον του Τραμπ στα τέλη Ιουνίου.

6. Ειδικότερον για την πολιτιστικήν και ιστορικήν ανάλυση της από κοινήν μήτραν γενέσως Ευρωπαϊκής και Περσικής φιλοσοφίας, κατά Τζέισον Ρεζά Τζορτζανί στον προαναφερθέντα «Ιρανικόν Λεβιάθαν» του, παραβάλλετε το βιβλίον του συγγραφέως του παρόντος άρθρου Alexander Wolfheze : «Μέλας Κρημνός. Μία Αρχαιοφουτουριστική Αντίστροφος Μέτρηση σε 12 δοκίμια» («Rupes Nigra. An Archaeo–Futurist Countdown in Twelve Essays», Λονδίνο, εκδόσεις «Arktos», 2021, σελίδες 335-71).

[Ο Τζέισον Ρεζά Τζορτζανί έλαβεν το πτυχίον (BA) και το μεταπτυχιακόν του δίπλωμα (MA) από το Πανεπιστήμιον της Νέας Υόρκης, ενώ το διδακτορικόν του δίπλωμα (PhD) στην Φιλοσοφία από το Πολιτειακόν Πανεπιστήμιον της Νέας Υόρκης στο Stony Brook. Εδίδαξεν μαθήματα Επιστήμης – Τεχνολογίας και Κοινωνίας, Ιστορίας της Φιλοσοφίας, Σκέψεως του Μάρτιν Χάιντεγκερ, Συγκριτικής Θρησκειολογίας, Ηθικής και Ιστορίας του Ιράν σε διάφορα πανεπιστήμια στο Γκόθαμ (Νέα Υόρκη και Νιου Τζέρσεϊ). Είναι συγγραφεύς ένδεκα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των «Προμηθεύς» και «Άτλας», τα οποία εκέρδισαν το Βραβείο Βιβλίου του 2016 της Παραψυχολογικής Εταιρείας. Ο Τζορτζανί είναι επίσης μέλος της αντισυμβατικής «Εταιρείας Επιστημονικής Εξερευνήσεως» (Society for Scientific Exploration – SSE)].

«…..Κανέν άλλον έθνος στην Γη δεν έχει συμβάλει περισσότερον από το Ιράν στην ανύψωση του ανθρωπίνου πνεύματος και στον εμπλουτισμόν κάθε πτυχής του πολιτισμού σε παγκόσμιον κλίμακα. Μερικά από τα πλέον καθοριστικά επιστημονικά, τόσον θρησκευτικά όσον και πολιτιστικά χαρακτηριστικά του Ανατολικού και του Δυτικού Κόσμου, στην πραγματικότητα οφείλουν την προέλευσή τους στο Ιράν, πόσο μάλλον στις συνεισφορές που έχει κάνει το Ιράν στην διαμόρφωση του λεγομένου «Ισλαμικού Κόσμου». Ο τελευταίος είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ιρανικός όσον αφορά στον υψηλόν πολιτισμόν του, εάν δε ο «Ισλαμικός Πολιτισμός» πρόκειται να έχει κάποιο μέλλον, πρέπει να μεταμορφωθεί πάλιν σε Ιρανικό Πολιτισμό.

…..Αυτή είναι η εντύπωση με την οποίαν μένει κάποιος αφού αναγνώσει αυτήν την μνημειώδη ιστορίαν του Ιράν, όχι μόνο ως χώρας, αλλά ως ενός απεράντου πολιτισμού που περιλαμβάνει πολλούς σχετικούς πολιτισμούς και εθνότητες. Είναι η πρώτη ιστορία του Ιράν που εγράφη ποτέ από φιλοσοφικήν σκοπιάν. Με άλλα λόγια, η παρούσα μελέτη, αντί να αποτελεί ένα εγχειρίδιον ιστορίας, στοχεύει στη διάκριση της εσωτερικής εννοίας του Ιράν και του πνευματικού πεπρωμένου των Ιρανών ή Ανατολικών Αρίων.

…..Ως πρωτότυπον έργον φιλοσοφίας, ο Ιρανικός Λεβιάθαν διερευνά θεμελιώδεις έννοιες στον τομέαν της μεταφυσικής, της επιστημολογίας, της ηθικής και της πολιτικής φιλοσοφίας. Όσον αφορά στην κοινωνικοπολιτική σκέψη, αυτή η φιλοσοφική ιστορία θέτει τις βάσεις για το ιδεολογικόν πρόγραμμα μιας Ιρανικής Αναγεννήσεως. Αυτό είναι ένα τολμηρόν και συνάμα αμετανόητον όραμα, όχι μόνον για την αναζωογόνηση του πολιτισμού εντός του Μεγάλου Ιράν, αλλά και για την επανεδραίωση του Ιράν ως αυτοκρατορικού ηγεμόνος και παγκοσμίου υπερδυνάμεως στην εποχήν μας.»