” Δὲν πέθανες! Στὴν κάμαρα ἀκόμα τ᾿ ἄρωμά σουεἶναι ἁπλωμένο ὡς τώρα δὰ νὰ μ᾿ ἄφησες, κι ἀπάνωστὸν καναπὲ ἀτέλειωτο μένει τὸ κεντημά σουκαὶ τὸ κομμάτι πού ῾παιζες εἶναι ἀνοιχτὸ στὸ πιάνο. Ἀπάνω στὸ τραπέζι μου πάντα ἡ δική σου εἰκόνα,ποῦ πάντα μὲ τὴν ἥμερη ματιά της μὲ κοιτάζει,καὶ δὲν εἶναι ὁ ἄνεμος, μὰ εἶσαι […]
Ἡ ζωντανὴ νεκρή