Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνος εξεδόθησαν στην Ευρώπην δύο όλως διαφορετικά κείμενα, τα οποία εμοιράζοντο μίαν ιδιότυπον και περίεργον ιστορίαν. Ο Γάλλος εσωτεριστής Αλέξανδρος Σαιντ – Υβ Μαρκήσιος ντ‘ Αλβεΐντρ (Alexandre Saint-Yves, Marquess d’ Alveydre), στο βιβλίον του «Αποστολή της Ινδίας στην Ευρώπην, αποστολή της Ευρώπης στην Ασίαν : Tο ζήτημα του Μαχάτμα και […]
Κάθε τέτοια ημέρα, επιμένω να γυρίζω στον τοκογλύφο Εμπενίζερ Σκρούτζ. Κι αυτό γιατί πιστεύω πως «τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» του Καρόλου Ντίκενς είναι ένα απο τα σκληρότερα -αν όχι το σκληρότερο- κείμενο εναντίον της τοκογλυφίας που κατατρώγει τον δυτικό πολιτισμό. Και δεν κατατρώγει μόνο τα θύματα αλλά και τους θύτες όταν ανήκουν στον πολιτισμό μας. […]
Η «Απήδαλος ναυς», ήταν ένα πλοίο «νόο», δηλαδή κινούνταν με το νου, χωρίς να χρειάζεται καπετάνιο. Είναι το αρχαίο έμβλημα της πόλης της Κέρκυρας που συμβολίζει της ναυτοσύνη των Φαιάκων. Βρίσκεται τοποθετημένη μπροστά στο νέο λιμάνι του νησιού και σαγηνεύει όλους τους επισκέπτες του, μεταφέροντάς τους σε μια άλλη εποχή. Σύμφωνα με τον Όμηρο ήταν […]
“…Δεν έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και Γλώσσα…” Ελύτης Ἄτλας < ἀ- + πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *telh₂- «υφίσταμαι, υπομένω, υποφέρω» (ίσως να έχει και προελληνική προέλευση) από το τλάω, τλῶ (συνηρημένο) υπομένω, καρτερώ, αποτολμώ κάτι Αθλητής < αρχαία ελληνική ἀθλητής < ἀθλέω < ἆθλον < *ἄϝεθλον < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂weh₁- + *-dʰlom – απο το “Άτλας” που κρατούσε την Γη στους ώμους (το “τ” […]
“…Δεν έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και Γλώσσα…” Οδυσέας Ελύτης Ετυμολογία
Κάποτε, ένας σαμουράι πολεμιστής Ζεν, έτυχε να επιστρέψει νωρίτερα στο σπίτι του. Καθώς μπήκε από την πίσω πόρτα, βρήκε τον υπηρέτη του να κάνει έρωτα με την ίδια του τη γυναίκα. Όντας άνθρωπος του Ζεν, ήρεμος είπε στον υπηρέτη: “Μην ανησυχείς, τέλειωσε τη δουλειά σου. Εγώ περιμένω απ’ έξω. Θα πρέπει να πάρεις ένα σπαθί […]
«Όταν άνθη εδένατε στα τεφρά μαλλιά σας,και μες στην καρδιά σας αντηχούσαν σάλπιγγες,κι ήρθατε σε χώρα πιο μεγάλη τώρα— οι άνθρωποι με τα έξαλλα πρόσωπα, τα ρίγη, είχαν όλοι φύγει.Όταν άλλο επήρατε πρόσταγμα, άλλο δρόμο, σκύβοντας τον ώμο,τη βαθιάν ακούγοντας σιωπή, τους γρύλους, στην άκρη του χείλουςένα στάχυ βάζοντας με πικρία τόση — είχε πια […]
” Ανάμεσα εις συντρίμματα και ερείπια, λείψανα παλαιάς κατοικίας ανθρώπων, εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, είς έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, προς μίαν παραλίαν βορειοδυτικήν της νήσου, όπου την νύκτα επόμενον ήτο να βγαίνουν και πολλά φαντάσματα, είδωλα ψυχών κουρασμένων, σκιαί επιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, από τον ασφοδελόν λειμώνα, αφήνουσαι κενάς οιμωγάς εις την ερημίαν, […]
