Οι επιτιθέμενες δυνάμεις των αμερικανοϊσραηλινών στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση πλήρους αδιεξόδου.

Είναι πανθομολογούμενο ότι κανένας από τους προαναγγελθέντες στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν έχει επιτευχθεί. Και επιπλέον, ότι δεν υπάρχει πια κανένας τρόπος επανόδου στην προ της έναρξης των επιχειρήσεων κατάσταση για την περιοχή, ακόμη κι αν με κάποιο τρόπο σταματήσουν τώρα οι επιχειρήσεις. Η παρουσία τόσο των Αμερικανών, όσο και των Ισραηλινών στο χώρο αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέ αυτή που ήταν πριν τον πόλεμο.

Η προοπτική αυτή «τρελαίνει» τους αμερικανοϊσραηλινούς που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να τη δεχτούν και επεξεργάζονται νέα σενάρια κλιμάκωσης στην προσπάθειά τους να βγουν από το θανατηφόρο τέλμα.

Ποια είναι ωστόσο η «μεγάλη εικόνα;». Τι ήθελαν να κάνουν και τα ξεκίνησαν όλα αυτά; Ποιος ήταν ο απώτερος στόχος των  αμερικανοϊσραηλινών και πως θα μπορούσαν να συνεχίσουν την πορεία προς την επίτευξή του, παρόλο το ατελέσφορο της προσπάθειάς τους μέχρι στιγμής;        

Ο απώτερος λοιπόν στόχος στον οποίον εντάσσονται και οι τρέχουσες πολεμικές επιχειρήσεις, ήταν και παραμένει ένας: Η εξουδετέρωση της Ρωσίας και της Κίνας.

Το σχέδιο για την επίτευξη του φιλόδοξου αυτού στόχου είναι απλό μεν στη σύλληψη, αλλά δύσκολο στην εκτέλεση. Το σχέδιο αυτό προβλέπει:

• Την ανάθεση αντιμετώπισης της Ρωσίας ολοκληρωτικά στην Ευρώπη, αφού αυτή πρώτα αποκτήσει τις απαραίτητες για το σκοπό αυτό στρατιωτικές δυνατότητες. Αυτό υπηρετεί η δήθεν ρήξη ΗΠΑ – ΕΕ, καθώς και η πιθανολογούμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Όλα αυτά εισφέρουν στην εμπέδωση ενός κλίματος αναγκαιότητας ενίσχυσης του «αυτεξούσιου» της ΕΕ, μέσα σ’ έναν «ασταθή κόσμο», που έναν και μόνο στόχο έχει: την αντιμετώπιση του «ρωσικού κινδύνου».
• Τη στρατηγική περικύκλωση της Κίνας από το αμερικανικό ναυτικό με τη βοήθεια της Βρετανίας, της Ιαπωνίας και χωρών της Ωκεανίας με πρώτη την Αυστραλία.
• Τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής από το Ισραήλ, «από το Νείλο μέχρι τον Ευφράτη» (όπου είναι «πληρωτέο» το εθνικό ισραηλινό νόμισμα σεκέλ) με παράλληλη εξουδετέρωση του Ιράν. 

Επιθυμητός είναι και ο προσεταιρισμός της Ινδίας με παροχή ανταλλαγμάτων σε βάρος της Κίνας, αλλά αν αυτό δεν καταστεί εφικτό, και η απλή ουδετερότητά της είναι αποδεκτή και εξυπηρετεί το στόχο.

Η Βόρεια Κορέα εξισορροπείται από τη Νότια, τοπικά, οπότε θεωρείται ότι δεν μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά την παγκόσμια σκακιέρα.

Το σχέδιο λοιπόν που έχει τεθεί σε εφαρμογή συνολικά, είναι σε γενικές γραμμές αυτό, μόνο που συναντάει αρκετές δυσκολίες στην εφαρμογή.

Βλέπουμε τις δυσκολίες με τις οποίες προχωρά η ΕΕ στην απόκτηση ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων, η οποία ωστόσο προχωρά.

Βλέπουμε τις δυσκολίες με τις οποίες προχωρούν και οι προπαρασκευές στο πεδίο του Ειρηνικού, όπου η Ιαπωνία βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, αλλά ωστόσο και εκεί τα πράγματα προχωρούν, έστω και αργά.

Ενώ τους τελευταίους δυο μήνες είμαστε θεατές μιας κλιμακούμενης αλλά αδιέξοδης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή για να ελεγχθεί γεωπολιτικά ο χώρος.

Τα μέτωπα Ευρώπης – Ρωσίας και Αμερικής – Κίνας δεν μπορούν να θεωρηθούν ασφαλή αν δεν ελεγχθεί η Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτού του ευρύτερου ελέγχου εντάσσονται οι γενοκτονίες που διαπράττει το Ισραήλ τη μια μετά την άλλη στην περιοχή, αλλά δυστυχώς για αυτούς υπάρχει και το Ιράν!

Η Ρωσία και η Κίνα ασφαλώς τα γνωρίζουν όλα αυτά και βοηθούν το Ιράν, αλλά δεν εμπλέκονται άμεσα για να αποφευχθεί η γενίκευση και η ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος δουλεύει για αυτούς.

Αυτό φυσικά το καταλαβαίνουν και οι αμερικανοϊσραηλινοί που είναι επικεφαλής της Δύσης, οι οποίοι και το εκμεταλλεύονται κάνοντας συνεχώς διάφορες προκλήσεις γνωρίζοντας ότι δεν θα λάβουν τη δέουσα απάντηση. Αυτό βεβαίως το «πωλούν» γενικώς ως γενναιότητα και στρατιωτική ισχύ που δεν έχει αντίπαλο.

Ωστόσο, παρ’ όλα τα νταϊλίκια, μέχρι στιγμής είναι ηττημένοι στο πεδίο της Μέσης Ανατολής και αυτό ανακόπτει την προωθούμενη στρατηγική σε πλανητικό επίπεδο.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, και επειδή δεν έχουν περιθώρια ήττας, μια μόνο λύση υπάρχει: Πυρηνικά!

Αυτό όμως είναι απίθανο γιατί προφανώς θα προκαλέσει την ανάμειξη Ρωσίας και Κίνας, όσο κι αν αυτές δεν το επιθυμούν.

Άρα πάμε στην έσχατη λύση που δεν είναι άλλη από την επίτευξη αποτελέσματος τύπου «πυρηνικού χτυπήματος» με συμβατικά όπλα. Ήτοι εξοντωτικούς μαζικούς βομβαρδισμούς αμάχων και καταστροφές πόλεων σε τεράστια κλίμακα με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

Προφανώς μετά τα καταστροφικά χτυπήματα θα επιχειρηθούν και χερσαίες επιχειρήσεις σε συγκεκριμένες περιοχές γύρω από το Ορμούζ με μεγάλες πιθανότητες να αναμειχθεί και η Τουρκία στις βόρειες περιοχές, προφασιζόμενη κινδύνους για την εθνική της ασφάλεια από το κουρδικό στοιχείο του Ιράν. Η πρόσφατη επίσκεψη του Ρούτε στον Ερντογάν εκεί παραπέμπει.

Σε κάθε περίπτωση οι αμερικανοϊσραηλινοί θεωρούν ότι η επιλογή αυτή, ακόμη κι αν δεν θραυσματοποιήσει το Ιράν σε μικρά κρατίδια ή δεν προκαλέσει αλλαγή ηγεσίας, θα αδρανοποιήσει γεωπολιτικά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, παρέχοντας χρόνο και «ασφαλή νώτα» στα άλλα δυο μέτωπα, Ευρώπης και Ειρηνικού.

Εκτιμώ ότι εδώ είμαστε, γι’ αυτό και συγκεντρώνουν τόσο μεγάλες δυνάμεις στην περιοχή, προσποιούμενοι ότι δήθεν διαπραγματεύονται.

Το χτύπημα είναι δεδομένο και επίκειται!

Αλλά και η απάντηση που είναι επίσης δεδομένη θα είναι ανάλογη!