Ο χαοτικός στρόβιλος της ιστορίας για μια ακόμη φορά ανεβάζει στροφές. Η κυοφορία του νέου κόσμου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και ο επώδυνος τοκετός επίκειται. Ας ελπίσουμε βέβαια ότι θα είναι μόνο επώδυνος και ότι αν υπάρξει θάνατος κατά τον τοκετό, που μάλλον θα υπάρξει, να είναι μόνο για τη «μάνα» και όχι και για το «παιδί».
Αναπόφευκτος λοιπόν ο πόλεμος; Κατηγορηματικά ΝΑΙ. Γιατί;
Διότι η συνέχιση της πορείας του κόσμου με τον «ειρηνικό» τρόπο που γινόταν μέχρι σήμερα, έφερε τα πάνω κάτω. Ο παλιός κόσμος σταδιακά έχασε όλα τα πλεονεκτήματα σε σχέση με τον αναδυόμενο και κάθε χρόνο που περνάει η θέση του επιδεινώνεται κατά γεωμετρική πρόοδο. Τα οικονομικά δεδομένα και όχι μόνο, καταδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το τέλος αυτού του δρόμου οδηγεί σε μια μη βιώσιμη κατάσταση, σε ήττα με τα ‘χέρια κάτω’ για τον παλιό κόσμο, δηλαδή τη Δύση. Και αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αποδεκτό από τους ηττημένους. Θα αντιδράσουν οπωσδήποτε και το λένε.
Άσχετα με το αν θέλουν να φορτώσουν την ευθύνη αυτής της σύγκρουσης στους αντιπάλους για ευνόητους λόγους, προβάλλοντας ελεεινά προπαγανδιστικά φληναφήματα.
Ναι αλλά οι ΗΠΑ του Τράμπ θέλουν ειρήνη με τη Ρωσία και έχουν έρθει σε ρήξη με την φιλοπόλεμη ΕΕ. Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος.
Ουδέν αναληθέστερο τούτου. Είναι η απάντηση.
Δεν πρόκειται ούτε για διαφωνία, ούτε για σύγκρουση, πρόκειται απλά για κατανομή ρόλων.
Η σύγκρουση διατηρείται ώστε να συνεχίσει να εξαντλείται και να στριμώχνεται η Ρωσία, αλλά το κόστος το έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου η ΕΕ. Με τις «φιλειρηνικές» ΗΠΑ να παρέχουν μόνο δορυφορική και πληροφοριακή υποστήριξηστην Ουκρανία, πουλώντας παράλληλα όπλα στην ΕΕ. «Ψιλομπαζώνοντας» τη μαύρη τρύπα της οικονομίας τους, τη σημερινή ενσάρκωση του «πίθου των Δαναϊδων». Όπλα που είτε προετοιμάζουν την ΕΕ για την επερχόμενη σύγκρουση, είτε προωθούνται προς την Ουκρανία, αλλά από την «κακή ΕΕ» και όχι από τις «καλές» ΗΠΑ.
Τις …… καλές ΗΠΑ που συνεχίζουν ακόμη να πιστεύουν (ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται) ότι μπορούν να διαταράξουν την ενότητα της συμμαχίας Κίνας – Ρωσίας, ώστε να επικεντρωθούν στη στρατηγική περικύκλωση της Κίνας, για να «περιποιηθούν» καταλλήλως εν συνεχεία και την Ρωσία. Αλλά αν ακόμη και ο υπογράφων (ελάχιστος πάντων) αυτό το άρθρο έχει αντιληφθεί τις προθέσεις και το σχεδιασμό τους, πόσο μάλλον οι ενδιαφερόμενοι.
Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα.
Ενώ δηλαδή ο παλιός δυτικός κόσμος ταλανιζόταν για να βρει απάντηση στο ερώτημα: ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΤΑ TO ΟΡΓΙΟ[1], βρέθηκε στην αδήριτη ανάγκη να επινοήσει επιχειρηματολογία που να πείθει τους λαούς που τον απαρτίζουν, ότι αξίζει να πάρει τα παιδιά του σε φέρετρα σε μια «ηρωική» προσπάθεια να διατηρηθεί και να διευρυνθεί το όργιο. «Να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα που είχαν μέχρι τώρα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο φαλακροκόρακας, φίλος των μασόνων, ΥΠΕΘΑ της Ελλάδος.
Όμως η αλήθεια, ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες, βρίσκεται πολύ πέρα από τα ψευτοδιλήμματα και τις σοφιστίες των κτηνοβατών της Δύσης[2]. Αυτών που μέσα στις κοινωνίες τους, μέχρι πριν πολύ λίγους αιώνες, η ανθρωποφαγία ήταν φαινόμενο καθόλου σπάνιο[3]. Και η αλήθεια αυτή λέει ότι εμείς δώσαμε στη Δύση αυτό:
Και η Δύση το αναπαρήγαγε και μας το επέστρεψε έτσι:
Τους ελάχιστους που ένιωσαν δέος μπροστά στο κάλλος του Ελληνισμού και τόλμησαν να το εκφράσουν, τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων της Δύσης τους παραγκώνισαν ή τους εξόντωσαν συστηματικά. Είτε δολοφονώντας τους εν ψυχρώ και δημοσίως, είτε με «ασθένειες» και «ατυχήματα». Αμαυρώνοντας παράλληλα την εικόνα τους με χαλκευμένες κατηγορίες, «ετικέτες» και μεθοδευμένη διαστρέβλωση της ιστορίας.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για να καταδείξει το χάος μεταξύ των δυο κόσμων (ελληνικού και δυτικού).Ωστόσο ακόμη και μόνο μια απλή σύγκριση μεταξύ του κοινού του αρχαίου διονυσιακού θεάτρου, με το κοινό του ελισαβετιανού (Σαίξπηρ) και το κοινό του κλασικιστικού (Ρακίνα) είναι αρκετή. Αρκετή για να αναδείξει τις διαφορές,οι οποίεςενώ φαντάζουν «ψιλά γράμματα» για τον μέσο άνθρωπο είναι απόλυτες και καθοριστικέςγια την καθημερινότητα καιεντοπίζονται, πρώτα απ’ όλα, στο βαθμό μετοχής στο Τραγικό.
Το αρχαίο διονυσιακό κοινό για παράδειγμα, όχι μόνο βιώνει ενεργά το Τραγικό, αλλά μετουσιώνει το βίωμα σε μετοχή σε έναν τραγικό Λόγο, ο οποίος είναι συγχρόνως μεταφυσικός, κοσμικός, πολιτειακός, υπαρκτικός και κυριολεκτικά Κοινός.
Απ’ την άλλη, το ελισαβετιανό κοινό συγκλονίζεται μεν κι αυτό από το τραγικό βίωμα, αλλά μένει εκεί. Το τραγικό του βίωμα δεν γίνεται θεμέλιο πολιτειακής συγκρότησης και λειτουργίας. Δεν γίνεται Κοινός Λόγος.
Τέλος το κλασικιστικό έχει ακόμη λιγότερη σχέση με το Τραγικό. Θωρακίζεται απέναντι στο Τραγικό με ένα πλήθος απωθητικών εκλογικεύσεων, σε βαθμό που ξορκίζει το Τραγικό.
Έτσι, η Δύση, ακόμη και στο πνευματικό της απόγειο δεν αγγίζει παρά μόνο σε πρωτόλειο βαθμό την έννοια του τραγικού, σε σχέση τον ελληνικό κόσμο.
Αυτό σταδιακά την οδηγεί στην δολοφονία του ευεργέτη της, του Ελληνισμού, μέσα από την εγκαθίδρυση μιας αιώνιας δομικής σχέσης ηθικού με φυσικό αυτουργό, μεταξύ της Δύσης και της πανσπερμίας που ονομάσθηκε τουρκία. Αυτό το δίπολο υπήρξε μοιραίο για τον Ελληνισμό. Και είναι αυτό ακριβώς που εξηγεί όλη την κακοδαιμονία του νεοελληνικού κράτους.
Η κακοδαιμονία αυτή δεν πρόκειται ποτέ να σπάσει, ούτε ο Ελληνισμός θα μπορέσει να αποτινάξει από πάνω του τον βράχο που τον καταπλακώνει, ώστε να μπορέσει να ανασάνει και να ξαναϋπάρξει, αν δεν συντριβεί αυτό το δίπολο.
Το δίλημμα λοιπόν για τον Έλληνα είναι απλό:
Ή παραμένουμε υποστηρικτές των κτηνοβατών της Δύσης, παίρνοντας τα παιδιά μας σε φέρετρα για να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τη δημοκρατία που προφέρει η ιστορική μας αποσύνθεση (στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς, να ψοφήσει η Ελλάδα για να ζήσουμε εμείς), ή συντασσόμαστε με οτιδήποτε ανατρέπει τις καταστροφικές δυνάμεις που τείνουν να μας εξαφανίσουν, με την ελπίδα ότι ο νέος κόσμος θα είναι καλύτερος για τον Ελληνισμό.
Ο Θεός μαζί μας!!!
[1]Όργιο είναι η κατάσταση που δημιουργείται όταν απουσιάζει ο Λόγος και περισσεύει ο αντίλογος. Όργιο και μάλιστα ολικό είναι η προδιαγεγραμμένη κατάληξη της νεωτερικότητας, στο οποίο έλαβαν μέρος το πραγματικό, το ορθολογικό, το σεξουαλικό, το κριτικό και αντι-κριτικό, το ιδεολογικό. Είναι η αναγωγή της αισθητικής του γούστου σε μια νέα οντολογία. Ένα νέο «καμβά», πάνω στον οποίο η ζωή εξελίσσεται όχι με τον αιώνιο και απαράλλακτο τρόπο υπάρξεως των όντων, όπως τα όρισε ο Θεός, αλλά με τον τρόπο που «δικαιούται» να γουστάρει ο καθένας ξεχωριστά, όταν «αφυπνισθεί» (Wokeαντζέντα).
[2]Σε πολλές χώρες της Δύσης, λειτουργούν με άδεια του κράτους, οίκοι ανοχής με ζώα.
[3]Γράφει ο GeorgeDuby: Η Δύση το έτος 1.000 μ.Χ , σε σύγκριση με το Βυζάντιο, είναι ένα κόσμος αγροίκος, απέραντα φτωχός, απέραντα στερημένος ……..Οι άνθρωποι κυνηγάνε ο ένας τον άλλον, να αλληλοφαγωθούν, στραγγαλίζουν συνανθρώπους τους για να τραφούν με ανθρώπινη σάρκα όπως οι λύκοι…
