Μεγάλη καταστροφή για τον Ελληνισμό η Άλωση της Πόλης. Της πρωτεύουσας του τότε γνωστού κόσμου. Ωστόσο αυτή προήλθε κυρίως από δράσεις βαρβαρικές, αλλοφύλων. Πρώτα εκ δυσμών με αποκορύφωμα την άλωση του 1204  και στη συνέχεια εξ ανατολών το 1453. Με τη δεύτερη άλωση να αποτελεί αποκλειστικά σχεδόν αποτέλεσμα της πρώτης.  Εσωτερικά λάθη ασφαλώς υπήρξαν, αλλά ουσιαστικά η 1^η άλωση που πραγματοποίησε η βαρβαρική Δύση, ήταν τόσο καταστροφική, ώστε η Βασιλεύουσα να μην μπορέσει ποτέ να ξανασηκωθεί[1] και να αντιτάξει την απαιτούμενη αντίσταση κατά της σταδιακής εξάπλωσης των οθωμανών με αποτέλεσμα την τελική της πτώση.

 Συνοψίζοντας δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι ουσιαστικά οι δυτικοί φεύγοντας παρέδωσαν την Πόλη στους τούρκους. Για πολύ συγκεκριμένους λόγους πολιτισμικής μειονεξίας απέναντι στον Ελληνισμό, οι «φίλοι μας οι δυτικοί», αφού με πρόσχημα την 4^η σταυροφορία στασίασαν κατά της ιστορικά νόμιμης εξουσίας του αυτοκρατορικού κέντρου, επέλεξαν συνειδητά να παραδώσουν  τα εδάφη που ήλεγχε η ελληνική ορθόδοξη αυτοκρατορία στους πολιτισμικά ακίνδυνους οθωμανούς. Βέβαια στη συνέχεια αναγκάστηκαν να αναχαιτίσουν την περαιτέρω εξάπλωσή τους προς την Ευρώπη, γιατί ο τούρκος φίλος δεν πιάνεται, αλλά προτίμησαν αυτό από μια ενδεχόμενη μελλοντική ανατροπή και επαναφορά της Κωνσταντινούπολης, υπό τον έλεγχο των Ελλήνων. ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΟΝΕΞΙΑ ΠΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ[2]. Σε κάθε περίπτωση φυσικά υπήρξαν λάθη και από πλευράς των Ελλήνων που συνετέλεσαν στην Άλωση, αλλά όμως λάθη, όχι προδοσίες. 

Συντριπτικό πλήγμα και η Μικρασιατική Καταστροφή. Μετά την οποίαν ο Ελληνισμός συνέχισε μεν να υπάρχει αλλά αναπνέοντας πλέον  με ένα πνευμόνι. Αφού το άλλο ξεριζώθηκε  από τη συντονισμένη και πάλι δράση των ίδιων βαρβαρικών δυνάμεων. Δηλαδή των δυτικών και των τουρκομογγόλων. Αυτή τη φορά μάλιστα η από κοινού δράση τους ήταν εντελώς απροκάλυπτη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια υπήρξε και προδοσία εκ των έσω, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Φυσική συνέπεια του γεγονότος ότι οι κυβερνήσεις και οι παραφυάδες που μας φύτεψαν οι «φίλοι μας οι δυτικοί» από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, ήταν όλες «σπορά της εβραιουργιάς», όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Μασόνοι και σατανιστές, όπως συνηθίζει να τους χαρακτηρίζει ο γνωστός συνταξιούχος ιερωμένος Απόστολος Γάτσιας στις διαδικτυακές του αναρτήσεις. 

 Από τα δυο αυτά ιστορικά ορόσημα (Άλωση – Μικρασιατική καταστροφή) και σε συνδυασμό με την απόλυτα αρνητική στάση των Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσης κατά την Ελληνική Επανάσταση, αποκαλύπτεται αβίαστα η εκλεκτική συγγένεια και η κοινή διαχρονική δράση της Βαρβαρικής Δύσης (The Barbarian West) και των βαρβαρικών τουρκομογγόλικών φύλλων, εναντίον του Ελληνισμού. Συγγένεια και δράση που φτάνει στα όρια υπαρκτικής αλληλεξάρτησης των δυο αυτών βαρβαρικών κόσμων, που αποτέλεσε και αποτελεί το θερμοκήπιο του σιωνισμού.

 Αυτός λοιπόν ο ρόλος που αρχικά ανατέθηκε αποκλειστικά στους τούρκους μετά το 1453, συνοψίζεται στην φυλετική, πολιτισμική και οικονομική εξαφάνιση του Ελληνισμού. Και αυτοί (οι τούρκοι) παίρνοντας τη σκυτάλη από τους δυτικούς, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει το ξεθεμέλιωμα από το 1204, κατόρθωσαν πράγματι να  βγάλουν τον Ελληνισμό από το ιστορικό προσκήνιο για σχεδόν πέντε αιώνες, αλλά  μόνο στο οικονομικό πεδίο. Γιατί οι Έλληνες παρά τις φοβερές διώξεις, τις στερήσεις και την αδυσώπητη οθωμανική τυραννία, κατόρθωσαν, παραμένοντας γαντζωμένοι στα βουνά, στα χωριά τους και τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό, να διατηρήσουν τη φυλετική και πολιτισμική τους ετερότητα.  Έτσι, όταν ήρθε η κατάλληλη ιστορική στιγμή και με τη συγκεκαλυμμένη βοήθεια της Ρωσίας, παντοτινό αντίπαλο δέος των δυτικών συμφερόντων, οι Έλληνες κατάφεραν να ανακτήσουν εν μέρει την ελευθερία τους. Αλλά η Ελληνική Επανάσταση που επί εκατό χρόνια συνέχιζε το απελευθερωτικό της έργο δέχτηκε νέο σφοδρό πλήγμα με τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Με τη συνέργεια όπως προανέφερα των δυο προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού (δυτικών και τούρκων). Μόνο που αυτή τη φορά στους δυο προαιώνιους εχθρούς του προστέθηκε και ένας τρίτος: ο μπολσεβικισμός (εσωτερικός και εξωτερικός). Στην πορεία βέβαια με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο εξωτερικός κομουνιστικός κίνδυνος εξέλιπε και η παραδοσιακή φιλική στάση της  Ρωσίας προς τον Ελληνισμό αποκαταστάθηκε, αλλά το κακό είχε ήδη συντελεσθεί. Ο εσωτερικός μπολσεβικισμός έκτοτε συντηρείται με μεγάλη επιμέλεια από τους δυτικούς, αποτελώντας την 5^η φάλαγγά τους εντός του ελληνικού κράτους. Με σκοπό αυτή τη φορά όχι μόνο την οικονομική, αλλά και την φυλετική και πολιτισμική  καταστροφή του Ελληνισμού. Περιορίζοντας τους τούρκους σε ρόλο τοποτηρητή. Για τη διευκόλυνση δε αυτού του ρόλου, στηρίζουν μανιωδώς την τουρκία, επιχειρώντας την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι εξηγείται το τουρκικό «οικονομικό θαύμα» και η εξάπλωσή τους στην  Κύπρο, στη «Βόρεια Μακεδονία», στην Αλβανία και στη Λιβύη. Έτσι εξηγείται και η εθελοδουλία και ο  νεοραγιαδισμός των κυβερνήσεων του ψευτορωμέικου. Οι οποίες αντιλαμβανόμενες και αποδεχόμενες χαρωπά τον σημαίνοντα περιφερειακό ρόλο ο οποίος έχει ανατεθεί στην τουρκία από τη Δύση, ωθούν με υπερβάλλοντα ζήλο τον Ελληνισμό στον πεισιθάνατο δρόμο του.

Τα υπόλοιπα, είναι αυτά που ζούμε σήμερα.  Αποτελέσματα όλα της συνέργειας του δυτικού αφέντη και των διορισμένων από αυτόν, δήθεν ελληνικών κυβερνήσεων. Ήτοι: Τεχνητή χρεοκοπία και μνημόνια για την οικονομική αφαίμαξη των Ελλήνων. Πλήρης αφελληνισμός των ελληνικών επιχειρήσεων, που μόνο κατ’ όνομα πλέον είναι ελληνικές. Φυλετική αλλοίωση – αντικατάσταση του πληθυσμού με μεταφορά μουσουλμανικών πληθυσμών εντός της ελληνικής επικράτειας. Υποδαύλιση της δημογραφικής συρρίκνωσης των Ελλήνων. Και τέλος ενίσχυση της «αιμορραγίας» από τα ασταμάτητα μεταναστευτικά ρεύματα από την πατρώα γη προς τις «φίλιες χώρες» (τους νεκροθάφτες του Ελληνισμού) της Δύσης.

Όλα υπό την «ευγενική χορηγία» της «αγίας τριάδας»: δυτικών – τούρκων – κομουνιστών και υπό την αιγίδα πάντοτε του διεθνούς  σιωνισμού.  

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα καλαμπούρια περί πολιτισμού, δημοκρατίας και ανθρωπισμού των φίλων μας των δυτικών και των αφηγημάτων τους, που μας υποχρεώνουν δήθεν αυτονόητα να «ανήκωμεν εις την Δύσιν».

Και για να μην περνάει από το μυαλό κανενός ότι μπορεί να απαλλάξει τον εαυτό του από τις ευθύνες έναντι του Έθνους, ρίχνοντας μια ψήφο στην κάλπη οψέποτε γίνονται εκλογές, συνεχίζοντας αυτός να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού του, αξίζει να διευκρινίσουμε κάτι για τις εκλογές στην Ελλάδα: Ο αγώνας των εκάστοτε κομμάτων της αντιπολίτευσης στην βουλή της Ελλάδος (και όχι ελληνική βουλή), αποσκοπεί σε ένα και μοναδικό πράγμα: την άνοδό τους στην κυβερνητική εξουσία. Για να το πετύχουν αυτό, ένας και μόνον τρόπος υπάρχει: να πείσουν τα ξένα κέντρα αποφάσεων της Δύσης ότι θα υπηρετήσουν τα δυτικά συμφέροντα με πιο μεγάλο ενδοτισμό από αυτόν της κυβερνώσας παράταξης. Αυτό όμως σημαίνει ότι όταν ο κυβερνητικός ενδοτισμός έχει κάνει ιστορικό limit up, όπως συμβαίνει σήμερα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν υπάρχει και χώρος «ελιγμών» για την αντιπολίτευση. Άρα δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Η οποία ωστόσο και αν υπήρχε, όπως ήδη προανέφερα θα ήταν για κάτι ακόμη χειρότερο. Άρα το επιχείρημα ψηφίζω σωστά για να λύσω το πρόβλημα δεν ευσταθεί. Το πολιτικό σύστημα που έχει φυτέψει η Δύση στην Ελλάδα έχει διασφαλίσει εξ υπαρχής ότι μόνο αρεστά προς τα ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων κόμματα μπορούν να εκλεγούν. Τα πρόσφατα εγχώρια αλλά και διεθνή παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την άποψη, περισσεύουν.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα και υπ’ αυτές τις συνθήκες αποτελεί ιστορική επιταγή όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες, ένας προς ένας, με τη στάση της ζωής τους και όχι με την ψήφο τους να απαντήσουν στα μεγάλα ερωτήματα  που αφορούν στην ιστορική τους επιβίωση.

Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε ειλικρινείς, ας κάνουμε μιαν αρχή. Και βάζοντας τα δάχτυλα επί του τύπου των ήλων, ας σταματήσουμε μόνο να καταγγέλλουμε τον αυταπόδεικτο ανθελληνισμό του ψευτορωμέικου και ας δούμε τη δική μας ατομική στάση απέναντι στα εθνικά θέματα. Τουλάχιστον εκείνων των θεμάτων που δεν προέκυψαν από κυβερνητική επιβολή αλλά από δική μας προσωπική και ενδεχομένως φίλαυτη επιλογή.  

Γιατί η επιλογή για παράδειγμα της μετανάστευσης των Ελλήνων προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής στο εξωτερικό, η οποία συνεπάγεται τραγική μείωση του πληθυσμού και όχι μόνον, δεν μας επιβλήθηκε δια της βίας,  είναι ολωσδιόλου δική μας. Μόνοι μας επιλέξαμε αντί να είμαστε φτωχοί μεν, πλην τίμιοι και ελεύθεροι, όπως έκαναν οι πρόγονοί μας επί τουρκοκρατίας, να είμαστε πλούσιοι αλλά εξανδραποδισμένοι πολίτες στα κράτη των δυτικών σφαγέων της πατρίδας μας.

Μόνοι τους επέλεξαν αυτοί που ξενιτεύτηκαν να γίνουν σύγχρονοι  «Ποσειδωνιάτες».  Αποστερώντας από την πατρίδα τουλάχιστον τα μισά και ίσως τα πιο δημιουργικά από παιδιά της και αφήνοντας χώρο για τους αλλόθρησκους κι αλλόφυλους επύληδες που έχουν κατακλίσει τη χώρα μας, να την αλλοτριώσουν με τρόπο μη αναστρέψιμο. Κατ’ εφαρμογή ασφαλώς των προγραμμάτων μεταφοράς πληθυσμών των «φίλων» μας των δυτικών που τους εξαθλίωσαν με την αποικιοκρατία, και τους οποίους αυτοί (οι Έλληνες μετανάστες) στηρίζουν. 

Πού πήγε άραγε το σύνθημα της θρυλικής  ΕΟΚΑ : «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες»;

          Τι απέγινε το γνωστό μοιρολόϊ : «Την ξενιτιά, το θάνατο, την πίκρα, την ορφάνια, τα τέσσερα ζυγίσανε το πιο βαρύ είν’ τα ξένα»;

          Δεν προτίθεμαι καθόλου να χαϊδέψω τα αυτιά των ομογενών μας για τις πρωτοβουλίες τους να γίνεται παρέλαση από τους τσολιάδες της προεδρικής φρουράς στην 5^η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, κάθε χρόνο την 25^η Μαρτίου. Αυτά είναι φολκλορικές αναπαραστάσεις μιας νεκρής και όχι ζώσας παράδοσης. Ίσως και στάχτη στα μάτια, ότι τάχα: να για κοιτάξτε πόσο αγαπάμε εμείς την πατρίδα μας. Θα τους προτρέψω όμως να κάνουν τον κόπο και να αναζητήσουν αναρτημένα στο διαδίκτυο ολιγόλεπτα βίντεο από τη ζωή των ανθρώπων σε ορεινά χωριά του Ιράν. Τότε πιθανόν και να τους έρθουν δάκρια στα μάτια, αν τους έχει απομείνει έστω και ελάχιστο ίχνος ατομικής αξιοπρέπειας και αληθινής αγάπης για την πατρίδα. Γιατί εκεί θα δουν την αγάπη με την οποία περιβάλουν οι Πέρσες την πατρώα τους γη και τις θυσίες που κάνουν για αυτή.

Μιας αγάπης που βρίσκεται στους αντίποδες της απαξίωσης και της περιφρόνησης, που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της αποστροφής, ακόμη και της προδοσίας, μεγάλου ποσοστού των απόδημων Ελλήνων προς τον τόπο τους. Τα παιδιά και τα εγγόνια των οποίων σε μεγάλο βαθμό, έχοντας κάνει οικογένειες με άτομα άλλων εθνικοτήτων, έχουν απολέσει κάθε αίσθηση ελληνικής καταγωγής. Κι όσοι δεν την έχουν χάσει ακόμη, ασφαλώς και σε βάθος χρόνου θα τη χάσουν. Αφού παντρεύονται με αλλοεθενέις και αλλόφυλους, αναπαράγοντας απλώς υβρίδια ευδαιμονοθηρίας  τα χαρακτηριστικά των οποίων καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο από τις λειτουργίες του πεπτικού τους σωλήνα. Καμία αίσθηση κοινού ιστορικού παρελθόντος κανένα όραμα κοινού μέλλοντος. «Στο διάολο η οικογένεια στο διάολο η πατρίς να ψοφήσει η Ελλάδα να ζήσουμε εμείς», λέει ένα γνωστό σύνθημα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Πόσο άραγε απέχει η στάση των «σύγχρονων Ποσειδωνιατών» από αυτό;

          Θα αναρωτηθεί βέβαια κάποιος: Καλά και είναι τόσο κακό να δουλέψει κάποιος στο εξωτερικό;

Όχι δεν είναι καθόλου κακό, αρκεί να διατηρήσει τους ζωτικούς δεσμούς συναλληλίας με τους συμπατριώτες του που συνεχίζουν να ζουν πίσω στην πατρίδα.

Αρκεί αυτά που θα αποκομίσει από το εξωτερικό να γίνουν επενδύσεις στη χώρα του και στο χωριό του, προετοιμάζοντας πάντοτε το «νόστιμον ήμαρ». Όχι απλά να φτιάξει το πατρικό του σπίτι για να έρθει να πεθάνει στην Ελλάδα την οποία σε όλη του τη ζωή απαρνήθηκε. Γιατί τότε θα είναι ένας άνοστος νόστος.

Και το κυριότερο; Να φροντίσει οι απόγονοί του (1^η, 2^η , 3^η  …15^η γενιά) να είναι Έλληνες από ελληνικούς γάμους. Και οι οποίοι διαρκώς να αιματοδοτούν την πατρίδα με συνεχή μεταναστευτικά κύματα νέων ανθρώπων που θα επενδύουν τις γνώσεις και τα κεφάλαιά τους μέσα στις αντίξοες συνθήκες που δημιουργούν σκόπιμα οι προδότες πολιτικοί για να διώξουν τους Έλληνες από τη χώρα.

Μόνον έτσι μπορούν βοηθήσουν να κλείσει μια από τις μεγαλύτερες χαίνουσες πληγές της εθνικής μας αποδόμησης που επιχειρεί η πολιτική εξουσία του ελληνικού κράτους. Αλλιώς οι τηλεοπτικοί συναισθηματικοί γλυκασμοί, οι κλάψες  και οι εθνικοί βερμπαλισμοί, παραπέμπουν απλά στη σφαίρα του γελοίου. Οδηγώντας παράλληλα τους Ομογενείς σε μιαν επικίνδυνη ατραπό ενίσχυσης της εθνικής απονεύρωσης μέσα από μια ψευδεπίγραφη εθνικιστική ρητορική και στάση.   

          Από την γνωστή ελληνική ταινία «ο Φανούρης και το σόϊ του» με τον αείμνηστο Φωτόπουλο μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό η ατάκα του Φωτόπουλου καθώς διαπληκτίζεται με τον αδερφό του (τον ηθοποιό Δούκα), στην ταινία ομογενή εξ Αμερικής. Ο  οποίος αρνείται να συμβάλλει στην προικοδότηση της αδερφής τους, με το σκεπτικό ότι επειδή είχε φύγει από την Ελλάδα, οι όποιες υποχρεώσεις του είχαν απαλειφτεί. Του λέει λοιπόν ο Φωτόπουλος:

«Ε λοιπόν να μην έφευγες. Να καθόσουν εδώ και να ζούσες με αυτά που είχαμε. Να χύνεις κι εσύ κάθε μέρα έναν κουβά ιδρώτα για να συντηρήσεις την οικογένεια και τις αδερφές μου που είναι και δικές σου αδερφές. Ή μήπως νομίζεις ότι έβγαλες την υποχρέωσή σου επειδή κάθε χρόνο μου έστελνες δυο παρδαλές  πουκαμίσες και μερικές νάϋλον σωβράκες;».

«Φανούρη παραφέρεσαι» του λέει ο άλλος. «Όχι δε μ’ έχεις δει να παραφέρομαι ακόμα, αλλά αν συνεχίσεις έτσι θα με δεις και να παραφέρομαι», του απαντά ο Φανούρης.

Ματαιοπονούσε ο καημένος  ο Φανούρης να αναμοχλεύσει κάτι από την  απονεκρωμένη ψυχή του αδερφού του, αλλά εις μάτην. Αυτός, θαμπωμένος πλέον από το «έκπαγλο κάλος του δυτικού μασσονοπολιτισμού» και χρησιμοποιώντας επιδεικτικά αντί της καλημέρας του Θεού, τον χαιρετισμό: «σαλόμ», το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να γεμίσει τη χοντρή κοιλάρα του με μπόλικο greek mousaca.  Ώστε στη συνέχεια να την κοπανήσει χορτάτος, ή μάλλον να λιποτακτήσει ξανά, as soon as possible, για το America. Καταχρώμενος ξεδιάντροπα την ανιδιοτέλεια της φιλοξενίας της αγνής ελληνικής ψυχής του αδερφού του. Αυτήν την ψυχή που αυτός είχε χάσει προ πολλού, αφού η πολιτισμένη Δύση του είχε διδάξει ότι ο «χρόνος είναι χρήμα». 

Ας μην κοροϊδεύουμε άλλο πια τον εαυτό μας και ας μην εθελοτυφλούμε. Βρισκόμαστε όλοι πλέον στην άκρη του γκρεμού. Αλλά καθώς ζαλιζόμαστε και τρέμει η ψυχή και κόβεται η ανάσα, θεριεύει μέσα μας η διπλή έλξη του ουρανού και του χάους.

Η ιστορική εντολή είναι μια: Πρέπει να προχωρήσουμε. Και ή να γκρεμιστούμε ή να πετάξουμε !

[1] Ήταν τέτοιες οι καταστροφές που προξένησαν και οι θηριωδίες που διέπραξαν τα δυτικά κτήνη κατά την άλωση του 1204, ώστε να  φθάσει σε σημείο ο Μεγάλος Δούκας Λουκάς Νοταράς να πει την γνωστή φράση που έμεινε στην ιστορία: “Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν”. Ωστόσο ο Νοταράς, παρά τα όσα ενδοτικά του προσάπτουν οι θαυμαστές του «δυτικού πολιτισμού», όταν χρειάσθηκε πολέμησε τους τούρκους, θυσιάζοντας μάλιστα ολόκληρη την οικογένειά του.

[2] Κανένας δεν περιέγραψε τόσο συνοπτικά και εμπεριστατωμένα αυτή την μειονεξία, όσο ο Νίτσε: «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη μειονεξία, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν  ……κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων………

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς….»