Ποίημα του Ιωάννου Ν. Γρυπάρη, από την συλλογή “Τερρακότες”
Ι
Τοῦ Γιαλινοῦ μεσημερίς
πού τἀνεφόκομμα πνιχτό φουντώνει,
πού μ’ ἄγριαν ἄφρη ἡ ὄχεντρα
θεριακωμένη βαλαντώνει·
Πού ιδρώνει ἡ φύση βαρβατιά
καί πυριωμένο το αἷμ’ από τή ζέστη
σά μοῦστος γλυκοπίπερος
σάν τόν ἁκρᾶτο βράζει ἁσβέστη·
Ἡ Μανταλένια ἡ γιόμορφη,
κάτω ἀπ’ τήν καρυδιά, μέσα στήν κούνια
φτερνοκοπάει τούς πόθους της
καβάλλα, μέ χρυσά σπερούνια.
ΙΙ
Κάθε της κλῶνος καί φωλιά
καί κάθε της φωλιά κι ἀπό ‘να ταῖρι
τῆς καρυδιᾶς πού πυκνοθόλωτη
τό ἁψύ ἀντικόβει μεσημέρι.
Με χαϊδογαργαλίσματα
καί τιτυβίζοντας τά φλώρια, οἱ σπίνοι
τῶν ὑμεναίων τό ποθοκέρασμα
ταῖρι κερνᾷ καί ταῖρι πίνει.
Κ’ ἡ Μανταλένια ἡ γιόμορφη
ἡ Μανταλένια ἡ ρούσα ἀποδιαντράπη
καί τραγουδάει καί λέει γιά τά πουλιά
δυό δυό πῶς κάνουν τήν ἀγάπη.
ΙΙΙ
Μά ἡ καρυδιά ἡ κυκλόβολη
ἥσκιο βαρύ καί κακόν ἥσκιο κάνει·
κοιμᾶται… κι ὁ ἀξύπνητος
δέ θἇναι πιό βαρύς, ὅταν πεθάνῃ.
Μέ στρύχνους κ’ ὑοσκύαμους
τῆς πλέκει ὁ πνίχτης ὁ βραχνᾶς στεφάνι ,
κ’ οἱ λήθαργοι ἀπ’ τά φύλλα του
κ’ οἱ φανταγμοί σταζοβολοῦν οἱ πλάνοι.
Ζώνει τἠν κόρη ολόγυρα
κάτι σάν ἥσκιου ἀτράνταχτο τουφάνι·
στό δέντρο οἱ ἀπονύχτερες
κουρνιάζουν ὑπνοφαντασιές, πού κάνει.
IV
Κι ἀπό τά τρίκλωνα τά ξέκλωνα
στῆς ὀμορφιᾶς της τό ἄνθος γύρω
πετοῦν τά ὁλόξανθα ἐρωτόπουλα
κῦμα ἀπ’ ἀφρό καί φῶς και μύρο.
Τοῦ ἥσκιου τἀνάερο παχνοΰφασμα
ἒχει μονάχα φορεσιά της,
στα τροφαντά ξώσαρκα στήθια της
παραπατάει ὁ μεσημεριάτης.
Καί πάνω στή ροδοελεφάντινη
κοιλιά της – νάνι Μανταλένια !
νάνοι πηδοῦν κοκκινοπρόσωποι
μ’ ἄκουρα γένεια, μαῦρα γένεια.
V
Σάν πουλολόγος, ξόβεργα
βροχόλουρα καί δίχτυα θέ να στήσω,
γύρω στό δέντρο τό τρανό,
γιά δόλο, μάγια θά σκορπίσω.
Δέ στήνω γι’ ἄγρη τοὐρανοῦ
καί σύρριζα στῆς ἀστοιβῆς τό φράχτη,
κράχτη δέ δένω κότσυφα
δέ δένω τή γαλιάντρα κράχτη.
Μά πουλολόγος ξωτικός
Στῆς Μανταλένιας τά ὄνειρα θά στήσω·
στ’ ἀντίβροχα τῆς τέχνης μου
ποιό τάχα κι’ ἄπιαστο θ’ ἀφήσω;
