Πόσες φορές καθημερινά από το σύνολο σχεδόν των αναλυτών των διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων ακούμε το γνωστό επιχείρημα ότι: το Ισραήλ, πέραν πάσης αμφιβολίας, βρίσκεται σε μια οξεία αντιπαράθεση με την τουρκία, η οποία μάλιστα ενδέχεται οσονούπω να εξελιχθεί ακόμη και σε πολεμική αναμέτρηση; Για να συμπληρώσουν εν συνεχεία τη σκέψη τους καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι: η κατάσταση αυτή προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία στην Ελλάδα ….. να αποκτήσει έναν ισχυρό σύμμαχο έναντι της τουρκικής απειλής, προσεταιριζόμενη το Ισραήλ.

Θα άξιζε τον κόπο πάντως, πριν η ίδια η ζωή και η ιστορία μας δείξει το βάσιμο ή όχι αυτής της άποψης, να απαντηθούν τα παρακάτω αμείλικτα ερωτήματα:

-Ήταν ή όχι, μέχρι πρότινος, το μεγαλύτερο πρόβλημα ασφάλειας για το Ισραήλ το καθεστώς Άσαντ και η τροφοδοσία της Χεζμπολά από το Ιράν μέσω Συρίας;

– Και ήταν ή όχι η τουρκία, η οντότητα που έβγαλε από την εξαιρετικά  δύσκολη αυτή θέση τόσο το Ισραήλ, όσο και τη Δύση ολόκληρη, ανατρέποντας το καθεστώς Άσαντ και πετυχαίνοντας εκεί που οι προσπαθειες του συμπλέγματος των δυτικοϊσραηλινών συμφερόντων είχαν αποτύχει επί σειρά ετών;

Η απάντηση είναι μια και προφανής: Ναι! Είναι η τουρκία που προσέφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες της προς το Ισραήλ, βγάζοντάς το από το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει. Είναι η τουρκία που δημιούργησε μια «buffer zone» στα βόρεια σύνορά του Ισραήλ, δίνοντάς του κυριολεκτικά ένα «φιλί ζωής». Μια «buffer zone» που του χαλαρώνει το θανάσιμο «βρόχο» τον οποίο το Ιράν, σιγά – σιγά, είχε δημιουργήσει γύρω του και του επιτρέπει να ελπίζει ότι μπορεί να «αποδράσει» από την κατάσταση δίχως αύριο στην οποία είχε περιέλθει[1]. Μια «buffer zone» δηλαδή που του επιτρέπει να στρέψει την προσοχή του σε άλλες κατευθύνσεις και προτεραιότητες, ελπίζοντας σε μια γενικότερη διευθέτηση των υπαρξιακής φύσεως προβλημάτων ασφάλειας που αντιμετωπίζει.

Είναι επομένως τόσο ζωτικός ο ρόλος της τουρκίας για τη στήριξη του συμπλέγματος των δυτικοεβραϊκών συμφερόντων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (και όχι μόνο), ώστε να μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ανεπιφύλακτα, ότι: δε δύναται να συνεχίσει να υπάρχει το Ισραήλ ως κράτος στο γεωγραφικό σημείο που βρίσκεται, παρά μόνο σαν τμήμα ενός άξονα Ισραήλ – τουρκίας.

Αυτός είναι ένας από τους δυο θεμελιώδεις λόγους[2] για τους οποίους το σύνολο του δυτικοεβραϊκού κόσμου (αυτού του κόσμου που ουσιαστικά κρύβεται πίσω από τον όρο: Δύση) έχει καταστήσει το τεχνητό κράτος της τουρκίας[3] με τον ετερόκλητο όχλο που την κατοικεί, περιφερειακή υπερδύναμη. Δηλαδή: Ισραήλ – τουρκία, βίοι παράλληλοι υπό την αιγίδα του δυτικοεβραϊκού κόσμου, δηλαδή της Δύσης και του «πολιτισμού» της. Ενός κόσμου και ενός «πολιτισμού» του οποίου το «αυτί διόλου δεν ιδρώνει» από το όργιο καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από τα δυο αυτά υποτιθέμενα κράτη. Πρόκειται προφανώς για καταπατήσεις που γίνονται για «καλό σκοπό» (κατά τη γνωστή έκφραση ελληνόφωνου πολιτικού «μαϊντανού») και με γνώμονα το θέσφατο του δυτικοεβραϊκού πολιτισμού που καθοδηγεί και τα δυο: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ή αλλιώς: «τούρκοι, παπικοί και ραβινάτο το ίδιο συνδικάτο»

Γιατί λοιπόν να είμαστε υποχρεωμένοι να εκλαμβάνουμε σαν πραγματική μια τέτοια «συγκρουσιακή» σχέση ανάμεσα στις δυο χώρες (τουρκίας – Ισραήλ), όπως αυτή διατυμπανίζεται από τα ΜΜΕ και τους «ειδικούς»:

Το Ισραήλ δεν έχει κανένα ενδιαφέρον αλλά ούτε και τη δυνατότητα να κατέχει δια της παρουσίας του τα συριακά εδάφη. Μπορεί να έχει τη δυνατότητα να καταστρέφει στόχους εξ αποστάσεως, με σαδιστική αδιαφορία για τις παράπλευρες δολοφονίες αμάχων (στην πραγματικότητα σκόπιμες για πρόκληση «σοκ και δέους» με τη σύμφωνη γνώμη των κατά Κοραή: «λελαμπρυσμένων της Εσπερίας Εθνών»),  χρησιμοποιώντας την αεροπορία εναντίον αντιπάλων που δεν διαθέτουν ούτε αεροπορία, ούτε αντιαεροπορικά. Αλλά κατοχή εδάφους, όχι, δεν μπορεί να κάνει. Του λείπουν και οι δυνατότητες και η ανδρεία. Είναι σιγουρατζήδες. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι οι αεροπόροι τους όταν εξαπολύουν από δεκάδες και εκατοντάδες μίλια μακριά, όπλα για να δολοφονήσουν βρέφη και αρρώστους σε νοσοκομεία, πρέπει να έχουν στο στόμα τους μια γεύση σαν μόλις να έχουν μασήσει σκατά! Αν και εφόσον βέβαια δεν έχουν χάσει και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς, φθάνοντας στην πλήρη αποκτήνωση!

  Ας μην ξεχνάμε την οικειοθελή επιστροφή της χερσονήσου του Σινά στην Αίγυπτο, την οποία είχαν κατακτήσει κατά τον πόλεμο του Γιομ Κιπουρ (με συντριπτική εφοδιαστική υποστήριξη αλλά και φυσική παρουσία του αμερικανικού παράγοντα στο πλευρό του Ισραήλ), δεδομένου ότι δεν μπορούσε να διασφαλίσει τον έλεγχο των αχανών εκτάσεων της εν λόγω χερσονήσου. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τώρα και με τα εδάφη της Συρίας. Άρα η τουρκία με την παρουσία της στα εδάφη της Συρίας, όχι μόνο δεν απειλεί κατ’ ουδένα τρόπο το Ισραήλ, αλλά ακριβώς το αντίθετο πράττει: αφού πρώτα το απάλλαξε από την παρουσία του Άσαντ, του παρέχει τώρα  μια ακόμη σπουδαία υπηρεσία φύλαξης των βόρειων συνόρων του την οποία κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να του παρέξει, αναλαμβάνοντας μεγάλο ρίσκο και κόστος. Ας μην ξεχνάμε ότι η κατατριβή της τουρκικής παρουσίας με τις σιιτικές πολιτοφυλακές που συνεχίζει να διατηρεί και να επαυξάνει το Ιράν εντός της Συρίας, μόλις τώρα αρχίζει. Το κόστος θα είναι εξαιρετικά υψηλό (και ίσως μοιραίο) για την τουρκία. Κόστος που σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε (ούτε και θα μπορούσε) να το επωμισθεί το Ισραήλ. 

Προφανώς λοιπόν αυτή η προβαλόμενη από τα ΜΜΕ συγκρουσιακή σχέση Ισραήλ – τουρκίας, είναι απλά «θεατρική» και εκ του πονηρού, για να αποκρυβούν οι λόγοι που αναφέρθηκαν παραπάνω. Και η απόκρυψη αυτή είναι απαραίτητο να γίνει:

Πρώτον, γιατί το «πολυεργαλείο» τουρκία προορίζεται και προωθείται από τους δυτικούς να καταστεί η ηγέτιδα δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, ώστε αυτός ο κόσμος ποδηγετούμενος από την σουνιτική τουρκία σταδιακά να αποπροσανατολισθεί, να  απονευρωθεί και τελικά  να οδηγηθεί σε ατραπούς ακίνδυνες για τα  δυτικοεβραϊκά συμφέροντα. Για τον σκοπό αυτό όμως η τουρκία πρέπει να φαντάζει στα μάτια του ισλαμικού κόσμου ως ο άσπονδος εχθρός του Ισραήλ. Γι’ αυτό και οι συνεχείς μεγαλόστομες αντεγκλήσεις μεταξύ τους.

Δεύτερον για να υποκαταστήσει στη συνείδηση του παλαιστινιακού λαού την ιδέα μιας εναλλακτικής δήθεν υποστηρικτικής περιφερειακής υπερδύναμης, μειώνοντας την επιρροή του Ιράν και ρίχνοντας τους Παλαιστίνιους σε μια αλά τούρκα  «ισλαμική αγκαλιά» – «κινούμενη άμμο», μέσα στην οποία εν τέλει θα  τους «πνίξει».

Τρίτον για να οδηγήσει την Κύπρο και την Ελλάδα σε μια δήθεν αντιτουρκική συμμαχία με το Ισραήλ, προσδίδοντας σ’ αυτό το στρατηγικό βάθος που του λείπει στην αντιπαράθεσή του με το Ιράν.

Και φυσικά δεν είναι μόνον αυτές οι υπηρεσίες που προσφέρει η μαριονέτα του δυτικοεβραϊκου κόσμου που λέγεται τουρκία προς τους αφέντες της. Κάνει και άλλα πολλά για να στηρίξει τα δυτικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Ασίας. Όπως για παράδειγμα:

-Υποστηρίζει την ευρεία παρουσία των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που δραστηριοποιούνται στο Βόρειο Ιράκ, παρέχοντάς τους κάλυψη και προστασία (εντός των πολυάρθμων τουρκικών στρατιωτικών σχηματισμών που έχουν εγκατασταθεί σε ιρακινό έδαφος) από τις σιιτικές πολιτοφυλακές, οι οποίες μετά την ανατροπή του Άσαντ έχουν αυξήσει την παρουσία τους εκεί. 

-Από το 2024 έθεσε σε λειτουργία το περσόφωνο τηλεοπτικό κανάλι TRT FARCI, στοχεύοντας στον επηρεασμό την ιρανοαζέρικης κοινότητας του Ιράν που κατοικεί κοντά στα ιρανοτουρκικά σύνορα με σκοπό την ανάπτυξη αποσχιστικών τάσεων.

-Τουρκοαζέρικες εταιρείες σε συνεργασία με τους Ταλιμπάν χτίζουν φράγματα για παρεμπόδιση της ροής υδάτων από το Αφγανιστάν προς το Ανατολικό Ιράν (Μπαλιτσεστάν), το οποίο γενικώς υποφέρει από λειψυδρία, ενώ αποτελεί την πιο φτωχή περιοχή του Ιράν με πολλά προβλήματα. Στόχος επίσης η δημιουργία κύματος δυσαρέσκειας εναντίον της ιρανικής κυβέρνησης. 

-Χτίζει η ίδια (η τουρκία)  φράγματα που παρακωλύουν τη ροή των υδάτων του Τίγρη και του Ευφράτη, τόσο προς το Ιράκ, όσο και προς το Ιράν, δημιουργώντας προβλήματα στην επάρκεια των υδάτινων πόρων και των δυο χωρών. 

-Δεν αποπληρώνει χρέη προς το Ιράν, ενώ έχει παγώσει ιρανικά κεφάλαια. Και άλλα πολλά.

Στις 18 Ιουνίου 1453, ο μεχμέτ ο β΄, μετά το «κατόρθωμα» της 2^ης Άλωσης[4] επέστρεψε στην Αδριανούπολη. Εκεί τον επισκέφθηκαν για να το συγχαρούν όλοι οι ξένοι πρεσβευτές (από την ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του ιστορικού της Αλώσεως, Μιχαήλ Δούκα. Σελ 692, Εκδόσεις Κανάκη).

Τα «συνεταιράκια» είχαν καταφέρει να βγάλουν από την ιστορία τον Ελληνισμό και σταδικά να οδηγήσουν τον κόσμο σε έναν «θρίαμβο αποδόμησης των πάντων δια της a la carte δημοκρατίας» (βλ Μαριν Λεπέν, Ιμάμογλου, Γκεοργκέσκου και έπεται συνέχεια). Για να φθάσουμε σήμερα μετά από μια διαρκή αλληλουχία «πολιτισμικών κατακτήσεων, δικαιωματισμού και συνεχούς προόδου», που διαδέχθηκαν την Άλωση κατά τους αιώνες που επακολούθησαν, στην «κορωνίδα» του ανθρώπινου πολιτισμού στον «μετά θάνατο» του μαρξισμού κόσμο, του ιστορικού υλισμού που μετονομάσθηκε σε «woke ατζέντα».

Ένα ιδεολόγημα που συνθλίβεται τώρα με εντυπωσιακό τρόπο από το «αντιμάμαλο» που συσσωρεύτηκε στα ανατολικά του δυτικού κόσμου και επιστρέφει ενισχυμένο, ισοπεδώνοντας τα πάντα. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από αυτό. Τίποτε δεν μπορεί να είναι χειρότερο από αυτό που επιφύλασσαν και μεθόδευαν οι «φίλοι μας οι δυτικοί» για εμάς !

Οι σπασμωδικές κινήσεις των δυτικών για να αποφύγουν το μοιραίο τέλος μόνο θυμηδία και ικανοποίηση προφέρουν. Όσο για εκείνους που απεργάζονται ακόμη την εξαφάνιση του Ελληνισμού και έχουν παγιδευτεί στα γρανάζια της «επιτηδευμένης πολυπλοκότητας» που παράγουν οι πρώην επικυρίαρχοι του κόσμου για να τους εργαλειοποιήσουν, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το τέλος του αφηγήματος είναι πλέον πολύ κοντά και θα είναι εξαιρετικά οδυνηρό για αυτούς!!!