Θα σε χτυπήσω χωρίς οργή
Και χωρίς μίσος, όπως ένας χασάπης,
Όπως ο Μωυσής ο ογκόλιθος!
Και θα έκανα από τα βλέφαρά σου,

Για να δροσίσω τη Σαχάρα μου,
Να αναβλύσουν τα νερά του πόνου μου
Ο πόθος μου διογκωμένος από ελπίδα
Στα αλμυρά σου δάκρυα θα κολυμπήσει
Όπως ένα πλοίο που φτάνει στο λιμάνι,
Και μέσα στην καρδιά μου, θα τη μεθύσουν
Οι ακριβοί σου λυγμοί θα αντηχήσουν
Όπως ένα τύμπανο που οδηγεί την έφοδο!

Δεν είμαι μια λανθασμένη νότα
Μέσα στη θεία συμφωνία,
Χάρη στην αδηφάγο Ειρωνία
Που με αναστατώνει και με δαγκώνει;

Είναι μέσα στη φωνή μου, η βροντόφωνη!
Είναι όλο μου το αίμα, αυτο το μαύρο δηλητήριο
Είμαι ο δυσοίωνος καθρέφτης
Όπου η μέγαιρα κοιτάζεται.

Είμαι η μάστιγα και το μαχαίρι!
Είμαι το φυσερό και το χαστούκι!
Είμαι τα μέλη και ο άσωτος,
Και το θύμα και ο δήμιος!

Είμαι από την καρδιά μου ο βρικόλακας

Ένας από αυτούς τους μεγάλους εγκαταλειλειμμένους
Στο αιώνιο γέλιο καταδικασμένους,
Κι οι οποίοι δεν μπορούν πια να χαμογελάσουν!