Το λευκό δέρμα είναι τώρα πιά ένας θάλαμος εξομολόγησης …..ή υπό προϋποθέσεις μπορεί να γίνει και μια ανακριτική αίθουσα ! Στέκει λερό, γδαρμένο από άθεους γραφειοκράτες «ιερείς» με ενδυμασίες των μέσων ενημέρωσης, που προωθούν την «συλλογική» μετάνοια ως αρετή και την αφήγηση ως ναρκωτικό. Μια ήπειρος που κάποτε έστελνε γαλέρες εξερευνητών σε άγνωστους ωκεανούς, τώρα πνίγεται σε θρηνητικές ιστορίες που μεταδίδονται κάθε βράδυ ανάμεσα … σε διαφημίσεις εσωρούχων και σαμπουάν. Το κρανίο ενός λευκού αγρότη σπάει κάτω από το χτύπημα μιας ματσέτας στο Λιμπόπο και οι ειδησειογράφοι ανοιγοκλείνουν αργά τα μάτια τους, ενώ επιτηδευμένα κοιτάζουν αλλού ! Μια μητέρα πυροβολείται μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου της στο Ελεύθερο Κράτος, ενώ το μωρό της ουρλιάζει στα Αφρικάανς (τα Ολλανδικά της νότιας Αφρικής) …. και ο αντινατιβιστικός- προοδευτικός τύπος τυπώνει ένα ακόμη κήρυγμα για την «ανταποδοτική δικαιοσύνη της μαύρης γης» και τις «επιμένουσες πληγές του Απαρτχάϊντ». Οι αριθμοί στοιβάζονται σαν κρανία σε οστεοφυλάκια, που μόνον οι αιρετικοί παρατηρούν. Τους λένε: Η Νότια Αφρική θεραπεύεται από το παρελθόν της !

Τι γίνεται με τους νεκρούς; Τι γίνεται με τους ακρωτηριασμένους; Το να μιλάς γι’ αυτούς ισοδυναμεί με αφορισμό από το Ιερατείο της Νέας Πίστη, όπου η ενσυναίσθηση ρέει μόνο προς μία κατεύθυνση ! Το αίμα των λευκών είναι αόρατο, εκτός αν μπορεί να υφανθεί σε μιαν ευρύτερη ιστορία ενός εκλεκτικού κάρμα όπου χρωστούν στα …τέως θύματά τους. Σ’ αυτήν τη νέα λειτουργία, ο πόνος έχει χρώμα, και αν αιμορραγήσεις στη λάθος απόχρωση, οι θεοί δεν σε ακούνε ! Πέρα από τη μεγάλη θάλασσα, στην Αμερική, μια λευκή γριούλα ληστεύεται στο σπίτι της και ξυλοκοπημένη έως θανάτου με τούβλο γίνεται μια ασήμαντη υποσημείωση, θαμμένη κάτω από έναν τίτλο για μικροεπιθέσεις. Η πολιτικά ορθή αφήγηση απαιτεί θυσίες κι όσοι έχουν λευκό δέρμα είναι πάντα αρνητικά επιλεγμένοι. Είναι πάντα ήδη ένοχοι ! Πάντα, ήδη καταδικασμένοι, στη σκιώδη πλευρά του στημένου θεάτρου της ιστορίας, την φερόμενη ως «σωστή πλευρά». Έγκλημα είναι η ίδια τους η ύπαρξη, και η ποινή είναι η σιωπή.

Σ΄ αυτό το θέατρο πόνου, στο οποίο στα παιδιά πριν προλάβουν να γράψουν τα ονόματά τους δίνονται πολυάριθμα γραπτά, ποτισμένα με ομολογίες λευκής ενοχής και απολογίες: Το λευκό παιδί στο αμερικανικό σχολείο διδάσκεται να βλέπει την καταγωγή του ως …. ένα βιβλίο εγκλημάτων ! Απαγγέλλει την πολιτικά ορθή, κυρίαρχη λιτανεία: αλυσίδες, μαστίγια, βαμβάκι, αίμα. Μαθαίνει ότι η κληρονομιά του είναι μολυσμένη, ότι οι ανέσεις του σπιτιού του στοιχειώνονται από τα φαντάσματα των …. φυτειών. Η ενοχή προσφέρεται όχι ως επίγνωση αλλά ως ταυτότητα, ως υποκατάστατο της δύναμης κι επιβολής των Επικυριάρχων. Στη Βρετανία, η ενοχή είναι ακόμη παλαιότερη, πιο πυκνή, απολιθωμένη στα τούβλα κάθε βικτωριανού κτιρίου. Οι δάσκαλοι με τα τουίντ ρούχα ψιθυρίζουν ότι ο αποικισμός ήταν …. μια κατάρα μεταμφιεσμένη σε αποστολή, ότι ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ήταν αρρωστημένος προφήτης της κακίας, ότι η Αυτοκρατορία ήταν ένας βρυκόλακας που ρούφαγε το χρώμα από τον κόσμο.

Το παιδί μαθαίνει να απεχθάνεται τον εαυτό του ενώ χαμογελάει, να νιώθει υπερηφάνεια μόνο όταν μαστιγώνεται. Δεν θα του ζητηθεί ποτέ τι αγαπά, μόνο τι λυπάται. Και όταν μιλάει για τα δάση των προγόνων του, για τους μεγαλιθικούς βράχους και τις αίθουσες με το υδρόμελι των ποιητών, για τα τραγούδια και τους παγωμένους μύθους που γέννησαν το αίμα του, θα του πουν ότι αυτά είναι φαντασιώσεις, …. στην καλύτερη περίπτωση επικίνδυνες. Το πρόγραμμα σπουδών είναι ένα κλουβί. Το παρελθόν είναι μια αίθουσα δικαστηρίου. Και το μέλλον για αυτόν, είναι ένα καλυμμένο κελί ζωγραφισμένο με τις λέξεις «ένταξη, ισότητα, ποικιλομορφία !». Θα ζήσει κυβερνημένο από αγύρτες όπως ο Στάρμερ που για λόγους «αντιρατσισμού»,  ως αρχιεισαγγελέας της Βρετανίας, απέκρυπτε τους μαζικούς κτηνώδεις βιασμούς λευκών κοριτσιών από σπείρες Πακιστανών ! 

Δεν υπάρχει καμιά διαφυγή μέσα από την εστία της σήψης. Το σπίτι του λευκού ανθρώπου είναι από καιρό αποικισμένο, σιωπηρά κατακτημένο ! Το σαλόνι τρεμοπαίζει με ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα που ψάλλουν την ίδια μαγικοθρησκευτική επωδό, το ίδιο «μάντρα» σε διαφορετικά κουδουνίσματα. Διαφημίσεις που κάποτε πουλούσαν προϊόντα, τώρα πουλάνε οράματα για ένα μέλλον όπου η λευκή οικογένεια έχει εξαφανιστεί, έχει βγει από το καινούργιο μεγάλο άλμπουμ της ανθρώπινης ιστορίας, φτιαγμένο με το καθεστωτικό photoshop. Η πυρηνική οικογένεια έχει αναδιαμορφωθεί: κάθε πατέρας είναι αφοπλισμένος, αβλαβής, μαλακωμένος, μεταμορφωμένος σε ένα ασπόνδυλο χαμόγελο. Η μητέρα λάμπει στην αμφισημία της, πλαισιωμένη από παιδιά με τόνους δέρματος που δεν ταιριάζουν, επειδή η ταύτιση είναι πλέον έγκλημα. Το να αναπαράγει κανείς την εικόνα του ισοδυναμεί με απειλή εναντίον της παγκοσμιοποιητικής Νέας Τάξης Πραγμάτων ! Έτσι, παρελαύνουν ατελείωτα τις εναλλακτικές τους σκηνοθετημένες φρικαλεότητες : η οικογένεια ως …. fusion κουζίνα, η ταυτότητα ως ένα παζλ χωρίς εθνοφυλετικά ακέραια κομμάτια.

Ο διαρκώς χειραγωγούμενς θεατής δεν πείθεται απλώς. Είναι καθολικά «προγραμματισμένος» για υπόδουλος ! Αυτό είναι το εξουσιαστικό μάρκετινγκ ως ηθική οδηγία, η οπτική αποπλάνηση ως ιδεολογικό ρόπαλο. Δεν βλέπεις οικογένεια. Βλέπεις ένα μήνυμα: Η γενεαλογική σου γραμμή τελειώνει εδώ ! Οι διαφημίσεις δεν λένε ψέματα. Απλώς …. παραλείπουν. Και η παράλειψη είναι η νέα αλήθεια. Το αποτέλεσμα είναι ένας λαός με ανέσεις, που φωτίζεται άπλετα με φυσικό αέριο ώστε να ζει ζεστός στο σκοτάδι της απατηλής παραπληροφόρησης ή καθολικής άγνοιας. Είναι εκ προοιμίου οδηγημένος στην απάνθρωπη λήθη, τραγουδώντας μαζί με εύηχα ανατολίτικα κουδουνίσματα που προβλέπουν την εξαφάνισή του.

Η ιστορία, η μεγάλη αυτή άγκυρα της ανθρώπινης ταυτότητας, ανυψώνεται από τον βυθό της θάλασσας και αντικαθίσταται από ένα πλωτό ψέμα. Στο πανίσχυρο Netflix, το παρελθόν είναι μια επίδειξη μόδας, όπου ο χρόνος λυγίζει στις ιδιοτροπίες των ατζέντηδων κάστινγκ, που εργάζονται με ποσοστώσεις. Η διάσημη και υπερεπιτυχημένη «ιστορική» σειρά «Μπρίτζερτον», (Bridgerton) με φαντασιακή διορθωμένη ιστορία χρησιμεύει ως ο καθεδρικός ναός αυτού του δόγματος, όπου …. μαύροι δούκες πίνουν τσάι κάτω από πολυελαίους γεωργιανού στιλ και κανείς δεν αναρωτιέται πώς έφτασαν εκεί. Στον θεατή λένε ότι αυτό το είδος εναλλακτικής αφήγησης είναι πρόοδος. Ότι η ιστορική ακρίβεια είναι σκληρότητα και ότι η μυθοπλασία πρέπει να αντανακλά τον κόσμο όπως τον επιθυμεί η ελίτ, όχι όπως ήταν. Αυτή είναι ιστορία που ξαναγράφεται όχι με τη φροντίδα της ακαδημαϊκής έρευνας, αλλά με την παραχάραξη και την ωμή δύναμη της πολιτικής ιδιοτροπίας. Είναι «σκηνικό ντύσιμο» – «cosplay» επενδεδυμένο με χαρακτηρολογικά συστατικά και εικόνες ως ημιμαθές και παραμυθολογικό πρώιμο εφηβικό πρόγραμμα σπουδών.

Οι παλαιές ιστορίες απογυμνώνονται από το πραγματικό τους πλαίσιο, το πραγματολογικό «μεδούλι» τους απορροφάται και στη συνέχεια ξαναντύνεται με νέα «πολιτικά ορθά» επενδύματα. Νεαρά μυαλά που τρέφονται με αυτό το μπουρδολογικό εύπεπτο ψηφιακό χαρτί πιστεύουν τώρα ότι η βασίλισσα Σοφία Σάρλοτ –η Καρλότα η Γερμανίδα Δούκισσα του βορειογερμανικού Μεκλεμβούργου και Στρέλιτζ, η σύζυγος του Άγγλου Βασιλέως Γεωργίου του Γ’ ήταν …… Αφρο-Καραϊβικής καταγωγής (!) και ότι η αποικιακή Βρετανία ήταν ένα καρναβάλι πολυφυλετικής-πολυπολιτιστικής «αρμονίας». Δεν το αμφισβητούν καν, επειδή η αμφισβήτηση τέτοιου είδους και οι συναφείς ερωτήσεις είναι «ρατσιστική συμπεριφορά». Το να ζητάς πίστη στην αλήθεια και όχι στο ψεύδος, στους τωρινούς καιρούς ισοδυναμεί με αίρεση. Έτσι, το ιστορικό χρονοδιάγραμμα καταρρέει και το παρελθόν γίνεται σκηνή για παντομίμες καθεστωτικής συναίνεσης και «αντιρατσιστικής αρετής». Αυτό που είχε σημασία — οι γενεαλογικές γραμμές, το καθήκον, η θυσία — αντικαθίσταται με ό,τι ευχαριστεί, ό,τι προσφέρει χαρά και ηδονή. Οι πρόγονοι αναδιαμορφώνονται και οι ζωντανοί καλούνται να χειροκροτήσουν, αποβλακωμένοι, υποταγμένοι, υποδουλωμένοι. Αυτή σιχαμερή γραμμή σκέψης ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν με το ακδημαϊκό σκουπίδι Μάρτιν Μπερνάλ και την «Μαύρη Αθηνά» του, κι έφτασε να παράγει ψυδή εμέσματα με μαύρους Ανίβες και Αχιλλείς… Δεν υπάρχει πάτος στην απάτη !

Ο μύθος, που κάποτε ήταν ο υψηλότερος πύργος από τον οποίον η ανθρώπινη ψυχή μπορούσε να δει την αιωνιότητα, είναι τώρα ένα περίπτερο εμπορικού κέντρου, που πουλάει ως ενθύμια κακότεχνα ειδώλια που δεν έχουν καμία ομοιότητα με τους θεούς που κάποτε επικαλούνταν. Τα υπέροχα «Δαχτυλίδια της Δύναμης» του Άρχοντα των Δακτυλιδιών είναι μια βεβήλωση για την εποχή μας. Ο μεγάλος Τόλκιν έγραψε για φυλές, ξεχωριστές και περήφανες, για γλώσσες με ρίζες παλαιότερες από τη Ρώμη, για ομορφιά που ορίζεται από τη μορφή και την καταγωγή. Η συναφής τροποποιημένη έκδοση του Amazon είναι ένα μωσαϊκό πιτσιλισμένο με χρώματα από τις διευθυντικές προτιμήσεις. Τα ξωτικά δεν λάμπουν πλέον με σκανδιναβική χάρη, αλλά εκπέμπουν «ποικιλομορφία» εγκεκριμένη από την εταιρική διεύθυνση  Ανθρώπινου Δυναμικού. Οι νάνοι αναδιατάσσονται δημογραφικά. Οι Χόμπιτ, αυτοί οι τελευταίοι σύνδεσμοι με την αγροτική Αγγλία, επαναπροσδιορίζονται ως ένα μείγμα παγκόσμιων κλισέ.

Ο μύθος θρυμματίζεται, σπάει για να προσαρμοστεί στο καλούπι των Διεθνών Επικυριάρχων. Αυτό που προκύπτει είναι ένα πολυπολτισμικό εξισωτικό κήρυγμα ντυμένο με κοστούμι. Στον θεατή λέγεται ότι αυτό είναι σύγχρονο, «περιεκτικό», απαραίτητο. Κι όμως κάτι λείπει. Η απήχηση ψυχής έχει χαθεί. Το δαιμονικό σκοτεινό ξόρκι δεν καταφέρνει να το επιτύχει. Γιατί ο Μύθος δεν μπορεί να πει ψέματα. Επαναστατεί όταν ξαναγράφεται. Καταρρέει όταν εξαναγκάζεται. Και όταν πέφτει ο μύθος, καταρρέει και η μνήμη. Και όταν πέφτει η μνήμη, πέφτει ο άνθρωπος !

Το λευκό παιδί παρακολουθεί, με μάτια ορθάνοιχτα και το στόμα του «ραμμένο», κλειστό από φόβο μήπως προσβάλει. Μαθαίνει νωρίς ότι η υπερηφάνεια είναι επικίνδυνη και ότι η αγάπη για τον λαό του απέχει πάντα ένα βήμα από την καταδίκη. Ραντεβού στον κύκλο των χρωμάτων όχι λόγω επιθυμίας, αλλά επειδή η ίδια η επιθυμία έχει χαρακτηριστεί ύποπτη. Μιλάει για τους παππούδες του ως προβληματικούς. Ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς σταθερή μορφή, χωρίς ταυτότητα, απλώς μιαν ατελείωτη γέννηση. Ο κύκλος συνεχίζεται: η ντροπή τροφοδοτείται στην ίδια την κυκλοφορία του αίματος, γενιές διαλύονται στο οξύ της μετάνοιας μέσω μιας πρόστυχης ανελέητης κατήχησης.

Η λευκότητα που τους λένε να μισούν δεν είναι απλώς το δέρμα τους. Είναι δομή, είναι ιστορία, είναι ο καθεδρικός ναός και ο κώδικας, η Ιλιάδα και το σιδηρουργείο, το αγρόκτημα και το φιόρδ. Το να καταστρέψεις αυτή τη λευκότητα ισοδυναμεί με καταστροφή της συνέχειας. Κι όμως χαμογελούν καθώς το κάνουν, πεπεισμένοι ότι είναι δικαιοσύνη. Κανένα μνημείο δεν χρειάζεται όταν η ίδια η ψυχή έχει υπονομευθεί στα θεμέλιά της κι έχει δυναμιτιστεί.

Το σύμπλεγμα λευκής ενοχής είναι λιγότερο μια πεποίθηση και περισσότερο μια τελετουργία : Ασταμάτητη, καθημερινή, συνεχής, επιβαλλόμενη με χαμόγελα και χορηγίες. Υπάρχει για να απομυζά τη δύναμη, να συγχέει την αγάπη με την αλαζονεία, να διασφαλίζει ότι κανένας γιος δεν θα αναστηθεί με τη σαφήνεια του σκοπού που κάποτε κρατούσαν οι πρόγονοί του σαν λάβαρα μέσα στο χιόνι και το αίμα. Είναι μια αργή ευθανασία της ψυχής μεταμφιεσμένη σε συμπόνια. Ο σκοπός είναι η εκκαθάριση : Απάνθρωπη εκκαθάριση της μνήμης, της ταυτότητας, της ύπαρξης. Η καταστροφή είναι απαλή, τραγουδώντας νανουρίσματα «ισότητας» ενώ θάβεται το γενεαλογικό δέντρο στη λάσπη.

Κι όμως, κάτι αναδεύεται. Κάτω από τα στρώματα της απολογίας και της αφαίρεσης, παραμένει ένας καρδιοχτύπι, μια ανάμνηση του κυνηγιού, της εστίας, του ύμνου. Η Ευρώπη δεν πεθαίνει. Κοιμάται, ονειρεύεται και τα όνειρα μπορούν να ανάψουν. Τη στιγμή που η ενοχή κλονίζεται, η υπερηφάνεια επιστρέφει. Κι όταν έρθει εκείνη η μέρα, ο κόσμος θα θυμηθεί τι θάφτηκε κάτω από τα ύπουλα και μολυσματικά συνθήματα που ύπουλα αποκαλούνται DEI, σαν να ήταν θέληση του Θεού.

[DEI – Diversity, Equity, and Inclusion – Ποικιλομορφία, Ισότητα και Ένταξη. Το αρκτικόλεξο αναφέρεται σε μια φιλοσοφία και ένα σύνολο πολιτικών που στοχεύουν στη δημιουργία και μορφοποίηση ενός χώρου εργασίας και μιας κοινωνίας όπου αναγκαστικά συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι από όλα τα διαφορετικά υπόβαθρα, έχοντας δίκαιη και ισότιμη πρόσβαση σε …. ευκαιρίες, ενώ αισθάνονται ευπρόσδεκτοι, σεβαστοί και σωστά εκτιμημένοι !]