ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Μέρος 4/4

Μετά την βραχύτατη και απανθισματική  ιστορική αναδρομή περί Αριστοκρατίας, οφείλουμε να επικεντρωθούμε ειδικότερα, στην ουσία και τη θεμελιώδη λειτουργία του αριστοκρατικού πνεύματος, επεξηγώντας τις πνευματικές του συνδηλώσεις και απαλείφοντας τις ποικίλες ψευδείς και παραπλανητικές σύγχρονες ερμηνείες διαφόρων δολίων ή ημιμαθών περί δήθεν «Αρίστων» και «Αριστοκρατίας» . Όλα αυτά, πρέπει να τα εξετάζουμε από ιστορική και ουσιαστική σκοπιά, με τις απαραίτητες διευκρινίσεις σε σχέση με έννοιες όπως ο ολοκληρωτισμός και ο αυταρχισμός, η παράδοση και η φυλή, η ελίτ, ο αστικός «διανοουμενισμός», και ούτω καθεξής.

Υπάρχει σαφέστατα ένα αριστοκρατικό πνεύμα και διάφορες εκδηλώσεις του, συνδεδεμένες με τον χρόνο και τον χώρο. Αυτές οι ιδιαίτερες εκδηλώσεις έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα:  Bιώνουν μια γένεση, μιαν ανάπτυξη, και πιθανώς ακόμη και μιαν αλλοίωση και μια παρακμή. Το αριστοκρατικό πνεύμα, ωστόσον, είναι ανώτερο και προηγείται καθενός από αυτά τα επι μέρους συστατικά εξελικτικά του χαρακτηριστικά. Αντιστοιχεί σε ένα βαθμό πραγματικότητας, σε μιαν αρχέγονη  λειτουργία του όλου. Επομένως, έχει μιαν υπεριστορική φύση και θα μπορούσε ακόμη και να ονομαστεί μεταφυσικό. Ακριβώς ως τέτοιο, έχει αντέξει μετά την γέννηση και την παρακμή των ιστορικών αριστοκρατιών, οι οποίες μπορεί να το ενσαρκώνουν περισσότερο ή λιγότερο πλήρως σε μια δεδομένη περίοδο, στον κύκλο ενός δεδομένου πολιτισμού και μιας δεδομένης φυλής.

Όπως η ιδέα του Βασιλείου, του Regnum, ή της Τάξης, ή της Παράδοσης, έτσι και η αριστοκρατική ιδέα ενέχει μέσα της την δική της καθιέρωση και νομιμοποίηση. Υπάρχει ήδη ένα λυκόφως στο εσωτερικό των ανθρώπων όταν προκύπτει στο νου και την κρίση τους η υπόθεση ότι είναι η «ιστορία», το «αντικειμενικό αίτιο»  που δημιουργεί ένα βασίλειο μια αριστοκρατία ή μια παράδοση, και ότι και τα δύο δικαιολογούνται και ισχύουν βάσει τυχαίων παραγόντων, ή χρησιμότητας, ή καθαρά υλικής κυριαρχίας, ή υποβολής. Η ιστορία, και, γενικά, οτιδήποτε είναι απλώς ανθρώπινο, μπορεί μόνο να παράσχει την «δύναμη», την βαθιά δύναμη που, υπό δεδομένες συνθήκες, επιτρέπει σε ένα βασίλειο να  σχηματιστεί και στο αριστοκρατικό πνεύμα να εκδηλωθεί. Αλλά, στην βαθύτερη ουσία της, αυτή η εκδήλωση περιβάλλεται από μυστήριο: Είναι το μυστήριο που πάντα επιβάλλεται εκεί όπου τα μονοπάτια εκ των άνω τέμνονται με εκείνα από κάτω, εκεί όπου δημιουργούνται αντιστοιχίες μεταξύ των κορυφών της ανθρώπινης ανόδου και των διεξόδων των κειμένων πέραν του ανθρώπινου επηρεασμού. Αυτά τα σημεία παρεμβολής είναι οι μοιραίες στιγμές της ιστορίας. Είναι τα σημεία όπου αυτό το οποίο είναι σύμβολο γίνεται πραγματικότητα και αυτό που είναι πραγματικότητα γίνεται σύμβολο, όπου αυτό που είναι πνεύμα γίνεται δύναμη και αυτό που είναι δύναμη μεταμορφώνεται σε πνεύμα.

Μία από τις πιο ευρέως χρησιμοποιούμενες τακτικές από τις μυστικές μορφές της παγκόσμιας κυριαρχίας και  ανατροπής είναι, στην αρχή,  η απαξίωση και δυσφήμιση των προσώπων. Όπου ο στόχος είναι η διάλυση μιας παραδοσιακής τάξης, οι δυνάμεις της διάλυσης παραμονεύουν την πρόσφορη στιγμή κατά την οποία εκδηλώνεται μια συγκεκριμένη παρακμή στους ιστορικούς εκπροσώπους των θεμελιωδών αρχών αυτής της τάξης. Αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για ανατρεπτική δράση: όλα γίνονται για να διασφαλιστεί ότι η δίωξη των ατόμων θα επεκταθεί ύπουλα και ανεπαίσθητα ενάντια στις αρχές που εκπροσωπούν, έτσι ώστε και αυτές να πληγούν με την ίδια δυσφήμιση και ως εκ τούτου να θεωρηθούν ξεπερασμένες ή βλαπτικές και να  αντικατασταθούν με άλλες, λίγο πολύ εμποτισμένες από την ανατροπή. Αυτή η τακτική έχει ήδη υιοθετηθεί από καιρό εναντίον μιας συγκεκριμένης παραδοσιακής ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.

Ο εμφανής και αναμφισβήτητος εκφυλισμός ενός μέρους αυτής της αριστοκρατίας υπήρξε το χρησιμότερο όργανο για μιαν επίθεση ενάντια στο ίδιο το αριστοκρατικό πνεύμα: Δεν είχε ως αποτέλεσμά του ο εκφυλισμός αυτός την απαίτηση να καθαιρεθεί και να αντικατασταθεί αυτή η σαπισμένη αριστοκρατία από μιαν άλλη, άξια της ιδέας από την οποία και μόνον αντλεί την εξουσία και τον λόγο ύπαρξής της, αλλά οδήγησε στην γενικευμένη αποκήρυξη, στον εξοβελισμό και στην καταδίκη της ίδιας της αριστοκρατικής ιδέας υπέρ κατώτερων δυνάμεων και ιδεών.

Αυτό, άλλωστε, ήταν μόνον ένα επεισόδιο σε μια ευρύτερη διαδικασία ανατροπής υποστροφής και αντεξέλιξης, την οποία αξίζει να υπενθυμίσουμε εν συντομία εδώ. Σκεφτείτε τα τέσσερα θεμελιώδη επίπεδα της αρχαίας Άριας κοινωνικής ιεραρχίας : πνευματικούς ηγέτες, πολεμική αριστοκρατία, αστική τάξη και εργάτες.

Ο κλιμακωτός εκφυλισμός της πρώτης τάξης δεν χρησίμευσε για να επιβάλει την αντικατάσταση των ανάξιων πνευματικών ηγετών της από άξιους εκπροσώπους της ίδιας αρχής, αλλά μάλλον χρησίμευσε ως ένα πολύτιμο πρόσχημα μέσω του οποίου η δεύτερη τάξη, η αριστοκρατία των πολεμιστών, οδηγήθηκε να σφετεριστεί και να αναλάβει την εξουσία που νόμιμα ανήκε μόνο στην πρώτη. Στη συνέχεια, ο εκφυλισμός ενός μέρους της αριστοκρατίας των πολεμιστών δεν οδήγησε σε μιαν εξέγερση με στόχο την αποκατάστασή της, αλλά μάλλον σ’ έναν δεύτερο σφετερισμό, που πραγματοποιήθηκε από την τρίτη τάξη, η οποία ως αστική πλουτοκρατία, ως ολιγαρχία του χρήματος, αντικατέστησε την αριστοκρατία των πολεμιστών. Τέλος, ο εκφυλισμός του συστήματος της τρίτης τάξης, της αστικής τάξης και του καπιταλισμού της, δεν οδήγησε στην έγκαιρη εξάλειψη των νοσούντων και παρασιτικών απολιθωμάτων της, αλλά, για άλλη μια φορά, μέσω αυτού του εκφυλισμού ξεκίνησε μια διαδικασία κατά της αρχής, ενθαρρύνοντας την προσπάθεια περαιτέρω σφετερισμού από την τέταρτη τάξη, την τάξη εκείνου του εμπαθούς, υλόφρονος και προλεταριοποιημένου κόσμου των αποριζωμένων μαζών (μαρξισμός, μπολσεβικισμός).

Από αυτήν την σύντομη ιστορική αναδρομική περίληψη, είναι επίσης απολύτως σαφές ότι η κατανόηση της ουσίας αλλά και της σημασίας του αριστοκρατικού πνεύματος είναι θεμελιώδης για την καταπολέμηση της οιασδήποτε μορφής ανατροπής του, καθώς και για τον σωστό μας πολιτικό προσανατολισμό, ειδικά σε σημεία καμπής όπως αυτό που αντιμετωπίζει σήμερα ο Δυτικός πολιτισμός.

Σήμερα, τα υπολειπόμενα ή και σπερματικά ανανεωτικά μας εθνικά κινήματα έχουν κατά το πλείστον ευθυγραμμιστεί πνευματικά και υλικά ενάντια στον αστικό πολιτισμό και στο αστικό πνεύμα, ενάντια στην πλουτοκρατία, ενάντια στον καπιταλισμό. Θέλουν το τέλος της «αστικής εποχής». Ωστόσο, υπάρχουν δύο δρόμοι, όχι μόνο διαφορετικοί αλλά και αντιθετικοί, για να αναιρέσουμε την κρατούσα αστική τάξη, (δηλαδή το διεθνοποιημένο διαχειριστικό όργανο των Διεθνών Επικυριάρχων, των Εμπόρων των Εθνών) και να επιφέρουμε το τέλος της «αστικής εποχής».

Ακολουθώντας τον πρώτο, η αστική τάξη με όλες τις παράγωγές της μορφές και λειτουργίες πρέπει να ξεπεραστεί για να δώσει τη θέση της στην κυριαρχία των απρόσωπων οχλοποιημένων μαζών. Όμως από μιαν άλλη οπτική γωνία η πραγματική υπέρβαση της αστικής τάξης είναι η επιστροφή στην αληθή αριστοκρατική ιδέα, δηλαδή στην ιδέα που, αφενός, λόγω του εκφυλισμού ορισμένων εκπροσώπων της, αφετέρου, μέσω του σφετερισμού της, έχει αντικατασταθεί από την ηγεμονία της αστικής τάξης και των ειδώλων της: Από το κεφάλαιο, τον χρυσό και  την οικονομία χωρίς πατρίδα, ήθος και ανθρώπινο πρόσωπο.

Η ίδια αυτή εναλλακτική προσέγγιση μπορεί βεβαίως να διευκρινιστεί από μιαν άλλη οπτική γωνία : Τα ανανεωτικά μας εθνικά κινήματα αναμφισβήτητα έχουν πτυχές «ολοκλήρωσης» και κοινωνικοποίησης, εξωτερικά παρόμοιες με εκείνες που είναι επίσης εγγενείς στο μαρξιστικό-κομμουνιστικό κοινωνικό «ιδανικό». Όμως πόσος διανοητικός «χώρος», πόση λογική υπάρχει για την παράλογη υπόθεση πως τα κινήματά μας (αν και με διαφορετικούς τρόπους) ανήκουν στο τέλος ενός κύκλου, του οποίου η ίδια η φύση είναι η οπισθοδρόμηση από το ανώτερο, το διαφοροποιημένο, το ποιοτικό και προσωπικό στην χυδαία ανωνυμία του αδιαφοροποίητου, χυδαίου και απρόσωπου συλλογικού; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να είμαστε σαφείς αντιλήπτορες ότι, το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού και του κρατικού συγκεντρωτισμού έχει δύο αντίθετες έννοιες, ανάλογα με την «κατεύθυνσή» του και τον τύπο του καθεστώτος στην κοινωνία που προηγήθηκε. Αλλά, από αυτή την άποψη, ο ακρογωνιαίος λίθος της απόδειξης είναι σήμερα, για άλλη μια φορά, η αριστοκρατική ιδέα.

Ας υποθέσουμε ότι η κοινωνικοπολιτική τάξη που προϋπάρχει της «ολοκληρωτικής και συγκεντρωτικής εκτροπής» είναι αυτή μιας κοινωνίας καλά διαρθρωμένης – όχι τεχνητά, αλλά από φυσική κλίση – σε ποικίλα επίπεδα τα οποία δεν είναι κλειστά και αντικρουόμενα, αλλά δρουν σε μιαν εύτακτη συνεννόηση μέσα σε ένα ιεραρχικό σύνολο,όπως στην παραδοσιακή κοινωνία της κάστας – βάρνα των Ινδιών. Πρέπει να κατανοήσουμε περαιτέρω σε βάθος ότι, η υπερήφανη και έντιμη διαφοροποίηση και ο διάχυτος αντι-κολλεκτιβισμός μιας τέτοιας υπεύθυνης κοινωνίας εκφράζονται επίσης μέσω μιας ορισμένης κατανομής εξουσίας και κυριαρχίας, αποτυπώνονται σε μιαν ορισμένη κατανομή λειτουργιών και συγκεκριμένων δικαιωμάτων, επί των οποίων όμως βασιλεύει η κεντρική εξουσία, (ενισχυμένη, αντί να μειωθεί) στην καθαρή, άυλη αρχή της, ακριβώς μέσω αυτής της μερικής αποκέντρωσης.

Αν ο συγκεντρωτισμός και ο ολοκληρωτισμός επρόκειτο να επιβληθούν σε μια τέτοια κοινωνία, θα σήμαιναν την καταστροφή και αποδιάρθρωσή της, μιαν οπισθοδρόμηση από το οργανικό στο άμορφο. Σε αυτήν την περίπτωση, η απόλυτη συγκέντρωση όλης της εξουσίας στο κρατικοπολιτικό «κέντρο» θα σήμαινε  την προσπάθεια άμεσης αναφοράς κάθε λειτουργίας και δραστηριότητας του κοινωνικού «σώματος» στον «εγκέφαλο», δημιουργώντας έτσι την κατάσταση αυτών των κατώτερων ζώων, τα οποία αποτελούνται μόνο από ένα κεφάλι και ένα ασαφές και αδιαφοροποίητο σώμα. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του αντιαριστοκρατικού και ισοπεδωτικού απολυταρχισμού, ο οποίος επιδιώχθηκε μεθοδικά, υπό την πίεση διαφόρων περιστάσεων, ιδίως από τους βασιλιάδες της Γαλλίας.

Δεν αποτελεί καμίαν έκπληξη το γεγονός ότι ακριβώς στη Γαλλία, μέσω της Επανάστασης των Ιακωβίνων, εμφανίστηκε για πρώτη φορά η δημαγωγία και η έλευση της Τρίτης Τάξης. Αυτοί οι απολυταρχικοί βασιλιάδες, οι εμπαθείς εχθροί της αριστοκρατίας, έσκαψαν κυριολεκτικά τους τάφους τους ! Από τη μία πλευρά, η αξιοπρέπειά τους εκκοσμικεύτηκε και έχασε την αρχική της καθαγίαση,  την «άνωθεν καθιέρωσή» της και οδηγήθηκαν τελικά σε αποσύνθεση της ισχύος τους συγκεντρώνοντας, διαλύοντας και αποσυναρμολογώντας το κράτος. Αντικαθιστώντας την γραφειοκρατική κρατική υπερδομή με τις αρρενωπές, άμεσες μορφές εξουσίας, ευθύνης και μερικής, προσωπικής κυριαρχίας της, οι εγωπαθείς ανόητοι μονάρχες εδημιούργησαν ένα «κενό ισχύος» γύρω τους, επειδή η ανίκανη και αβαθής «αυλική αριστοκρατία» των κολάκων δεν σήμαινε πλέον τίποτα και επίσης η στρατιωτική αριστοκρατία στερούνταν άμεσων σχέσεων με τη χώρα. Μόλις καταστράφηκε η διαφορική δομή που λειτουργούσε ως διάμεσο μεταξύ της λειτουργίας και του κυρίαρχου, το έθνος ως μάζα παρέμεινε, αποκομμένο από τον κυρίαρχο και την εκκοσμικευμένη κυριαρχία του. Η επανάσταση,  με ένα και μόνο κτύπημα, σάρωσε πανεύκολα αυτή την ευένδοτη υπερδομή και έθεσε την εξουσία στα χέρια των ομογενοποιημένων αγελαίων μαζών. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της πρώτης, αντιεξελικτικής κατεύθυνσης της διαδικασίας του κρατικού «εξολοκληρωτισμού».

Ασφαλώς, η κατάσταση είναι σαφώς διαφορετική όταν το προηγούμενο στάδιο από την διαδικασία της αυταρχικής συγκέντρωσης εξουσίας δεν είναι μια οργανική, ιεραρχική και διαφοροποιημένη τάξη, αλλά είναι μάλλον μια παρακμασμένη κοινωνία που διαλύεται, όπως εν πολλοίς συμβαίνει στη σύγχρονη εποχή. Στον Μεσοπόλεμο,  φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, ο ορθολογισμός και ο διεθνισμός είχαν υποβιβάσει τα έθνη σε κατάσταση «ασταθών μαζών» που ήσαν έτοιμες να διασκορπιστούν προς κάθε κατεύθυνση και να φτάσουν στον βυθό του βαράθρου, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τον μαρξισμό και τον κομμουνισμό. Αντιμετωπίζοντας μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων, το πρώτο και πιο επείγον καθήκον ήταν σαφώς να δημιουργηθεί, με κάθε μέσο, ​​ένα φράγμα, ένα φρένο, για να εξουδετερωθεί η φυγόκεντρος τάση, με μια κεντρομόλο πολιτική δύναμη. Και ακριβώς αυτή η έννοια μπορεί να αποδοθεί στη διαδικασία στροφής των εθνικών ανανεωτικών κινημάτων στον ολοκληρωτισμό.

Μόλις όμως ολοκληρωθεί αυτό το πρώτο καθήκον, το επόμενο βήμα πρέπει να  είναι η πολιτικοκοινωνική επαναδιάρθρωση του έθνους, το οποίο θα επανέλθει στον εαυτό του, θα ενοποιηθεί κάτω από τη σημαία διαφόρων μύθων και συμβόλων : Πρόκειται για την απελευθέρωσή του από κάθε επί μέρους ανθενωτική συλλογικότητα, δημιουργώντας μια σταθερή, καλοσχηματισμένη ιεραρχική δομή, με σαφή έμφαση στην αρχή της προσωπικότητας και επιπλέον, στην αληθινή πνευματική εξουσία.

Αλλά η αναγνώριση αυτού σημαίνει επίσης την αναγνώριση ότι ακριβώς η αριστοκρατική ιδέα, ως κατεύθυνση, διαφορίζει σαφώς τις δύο περιπτώσεις. Δηλαδή, είναι η ιδέα σύμφωνα με την οποίαν τα ρεύματα, τα οποία ανήκουν ιστορικά στο τέλος ενός κύκλου, διαφοροποιούνται σαφώς από άλλα ρεύματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν ήδη την αρχή της ανάστασης και της ανασυγκρότησης, ευρισκόμενα πέραν ​​από τον διεθνισμό και την κολεκτιβιστική κατάρρευση.

Δεδομένου ότι το αριστοκρατικό πνεύμα προηγείται και είναι ανώτερο από όλες τις εκδηλώσεις του, το πρόβλημα κάθε συγκεκριμένου αριστοκρατικού σχηματισμού προϋποθέτει μια εις βάθος κατανόηση της ίδιας της ουσίας αυτού του πνεύματος. Για την ανασυγκρότηση πρέπει, ωστόσο, να έχουμε κατά νου ότι δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα πολιτικής τάξης, που συνδέεται λίγο-πολύ με το διοικητικό ή νομοθετικό σώμα του κράτους. Είναι, πάνω απ’ όλα, ζήτημα κύρους και παραδείγματος, το οποίο συνδεδεμένο με ένα πολύ συγκεκριμένο στρώμα, πρέπει να είναι σε θέση να διαμορφώσει μιαν ατμόσφαιρα, να κρυσταλλώσει έναν ανώτερο τρόπο ζωής, να αφυπνίσει ειδικές μορφές ευαισθησίας,  δίνοντας έτσι τον τόνο για μια νέα κοινωνία.

Επομένως, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ένα είδος Τάξης, σύμφωνα με την αρρενωπή και ασκητική σημασία που είχε αυτός ο όρος στον μεσαιωνικό πολιτισμό των Αυτοκρατορικών αντιπάλων του Κληρου, στον κύκλο των Γιβελλίνων. Αλλά, ακόμη καλύτερα, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί τις αρχαιότερες Άριες και Ινδο-Άριες κοινωνίες, όπου είναι γνωστό ότι η ελίτ δεν ήταν με κανέναν τρόπο οργανωμένη υλικά, όπου δεν αντλούσε την εξουσία της από την εκπροσώπηση οποιασδήποτε απτής δύναμης ή οποιασδήποτε δεδομένης αφηρημένης αρχής, αλλά παρ’ όλα αυτά διατήρησε σταθερά τη θέση της και έδωσε τον τόνο για τον αντίστοιχο πολιτισμό, μέσω μιας άμεσης επιρροής που πηγάζει από την ουσία της.