Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην προσπάθεια των κρατών σήμερα ελέγξουν και να ρυθμίσουν την ζωή των πολιτών μέσω της τεχνολογίας.

Είναι πολλά τα παραδείγματα στα οποία φαίνεται ότι πράγματα και υπηρεσίες που η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει στους πολίτες ως ευκολίες είναι ουσιαστικά μικρές κερκόπορτες οι οποίες οδηγούν στην πτώση της πόλης…

Είτε είναι εξ’ αρχής σχεδιασμένα για έλεγχο ή γίνονται εργαλεία στην πορεία, είναι αδιάφορο, καθώς το αποτέλεσμα είναι ίδιο.

Για τον περίφημο kill switch που προωθεί η αμερικανική κυβέρνηση έχω ξαναγράψει στο παρελθόν.  Όταν είχα αναφερθεί για πρώτη φορά οι πληροφορίες που είχα βρει έλεγαν ότι αυτός ο διακόπτης θα μπαίνει σε όλα τα καινούργια αυτοκίνητα και θα υπάρχει η δυνατότητα οι αρχές ασφαλείας να μπορούν να απενεργοποιούν το αυτοκίνητο από μακριά, από απόσταση.

Η δικαιολογία για κάτι τέτοιο ήταν ότι, σε περιπτώσεις απαγωγών ή σε περιπτώσεις που γίνονται καταδιώξεις εγκληματιών, θα μπορούν οι αρχές σταματήσουν τα οχήματα. 

Από τότε, πολλές καινούργιες πληροφορίες έχουν εμφανισθεί. Ο περίφημος λοιπόν kill switch θα κάνει πολύ περισσότερα από όσα προανέφερα.

 Ένα σύστημα ειδικών καμερών μέσα στο αυτοκίνητο,  θα ελέγχει συνεχώς το πρόσωπο του οδηγού. Θ καταγράφει την κίνηση των βλεφάρων και των ματιών γενικότερα για σημάδια κόπωσης. Επίσης θα ελέγχει το πρόσωπο του οδηγού για σημάδια εκνευρισμού  και επιθετικής συμπεριφοράς.  Το ειδικό λογισμικό θα μπορεί να αποφασίσει αν ο οδηγός έχει την προσοχή του στραμμένη στην κυκλοφορία ή αν απασχολείται με ομιλίες με τους επιβάτες ή με κινητά τηλέφωνα ή άλλες δραστηριότητες γενικότερα.

Με δύο λόγια,  το ειδικό λογισμικό που θα είναι κατεστημένο από το 2027 σε όλα τα καινούργια αυτοκίνητα στις ΗΠΑ,  αν αποφασίσει ότι δεν του αρέσει η συμπεριφορά του οδηγού θα μπορεί να σβήσει την μηχανή και να ακινητοποιήσει το όχημα.

Ο σχετικός νόμος βρίσκεται στο Κογκρέσο και στις ειδικές επιτροπές του, για συζήτηση και έλεγχο. Όλα δείχνουν ότι θα περάσει μέχρι το τέλος του 2026. Ελάχιστοι είναι οι Γερουσιαστές που αντιστέκονται. Κυριολεκτικά μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Και οι δικαιολογημένες ερωτήσεις τους προς τους «ειδικούς» παραμένουν αναπάντητες.

Για παράδειγμα ο Γερουσιαστής Thomas Massie, έθεσε το ζήτημα πως, όταν το λογισμικό αποφασίσει και σταματήσει το αυτοκίνητο, αυτή είναι μια (τουλάχιστον) διοικητική ποινή προς τον οδηγό και τους επιβάτες. Σε ποιον λοιπόν, θα μπορεί ο οδηγός να διαμαρτυρηθεί για αναστολή ή αναίρεση της ποινής; Ουσιαστικά αναστέλλεται το δικαίωμα της έφεσης απέναντι σε ποινή. Ποιος θα αποφασίσει κάτι τέτοιο; Ποιος θα αποζημιώσει για κάτι τέτοιο; Ποιος θα λάβει ενέργειες για να διορθωθεί κάτι τέτοιο; Δεν υπάρχει καμία απάντηση, γιατί δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Η ποινή που θα επιβάλλει το λογισμικό της ΑΙ στον οδηγό και στους επιβάτες θα είναι τελική και άμεσα εφαρμόσιμη.

Και τι φταίνε οι επιβάτες π.χ. για να χάσουν την πτήση τους, αν ο οδηγός είναι εκνευρισμένος; Είναι κανείς από εμάς σε θέση να ελέγξει τον εκνευρισμό κάποιου άλλου; Όχι φυσικά. Άρα περνάμε σε πρωτόγνωρες σφαίρες επιρροής στην ζωή μας, χωρίς κάποιο ουσιαστικό κέρδος αφού ένας εκνευρισμένος οδηγός ίσως να προκαλέσει ατύχημα αλλά μπορεί και όχι!

Μιλάμε πλέον για προληπτική ποινικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ζωής. Και αν αυτή η πόρτα ανοίξει σε κάτι σχετικά ανώδυνο, όπως η οδήγηση, δεν θα κλείσει! Πολύ σύντομα θα δούμε προληπτικές συλλήψεις ανθρώπων, διότι με βάση την ανάλυση του «ειδικού λογισμικού» είναι πιθανόν να παρανομήσουν.

Και ναι. Μια τέτοια κοινωνία, θα εξαλείψει την εγκληματικότητα. Μαζί με την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την ελπίδα, την ανθρωπιά.

Οι προειδοποιήσεις του Orwell στα σημαντικά μυθιστορήματά του «1984» και «Η Φάρμα των Ζώων» έχουν πλέον ξεπεραστεί με ταχύτητα φωτός. Το μέλλον προβλέπεται τόσο σκοτεινό που τελικά είναι απρόβλεπτο.

Υπάρχει έξοδος; Υπάρχει λύση;

Υπάρχει. Αλλά ότι και να σας πω εγώ, θα πάει χαμένο. Αν όλοι δεν επανασυνδεθούμε με τον απενεργοποιημένο εγκέφαλό μας, απενεργοποιημένο από αμέτρητες PSIOP επιχειρήσεις, από ασταμάτητη προπαγάνδα και διασπαστικά φαινόμενα σχεδιασμένα ακριβώς γι’ αυτό, για να μας διασπούν δηλαδή την προσοχή, τίποτε δεν μπορεί να γίνει.