Σε λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες από το ξέσπασμα του πολέμου, η παρακμή των ΗΠΑ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ορατή σε ολόκληρο τον κόσμο. Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εμφανές από τις αντιδράσεις της Μόσχας και του Πεκίνου. Αυτό που υποτίθεται ότι ήταν μια ιδιοφυής στρατηγική για τον Τραμπ και τον Νετανιάχου αποδείχθηκε ότι ήταν ένα μάθημα για τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις σχετικά με την αμερικανική απελπισία, τον πανικό, τα απελπισμένα ψέματα, τις συνεχώς αντιφατικές δικαιολογίες και, το πιο σημαντικό, την πλήρη καταστροφή της δικής τους αξιοπιστίας στην διεθνή διπλωματία.
Μόλις πριν από ένα χρόνο επικρατούσε συγκρατημένη αισιοδοξία στην Μόσχα. Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί διπλωματικές λύσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και κράτησε τον λόγο του, τουλάχιστον αρχικά. Επανέλαβε τις απευθείας συνομιλίες με την Μόσχα μετά από τρία χρόνια απόλυτης σιωπής ασυρμάτου υπό τον Μπάιντεν. Μίλησε ανοιχτά για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία «σε 24 ώρες».
Από τη ρωσική σκοπιά, αυτό ήταν ένα σαφές σημάδι ότι η Ουάσιγκτον είχε ζωτικό συμφέρον να τραβήξει την Ρωσία μακριά από την Κίνα και να την φέρει στο πλευρό της στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, αντί να την οδηγήσει περαιτέρω στην αγκαλιά του Πεκίνου. Η Μόσχα είχε δει το απλά δομημένο σχέδιο του Τραμπ, με φόντο τους φανατικούς ρωσόφοβους Ευρωπαίους ηγέτες, να ανοίγει πολλές ευκαιρίες για δημιουργική διπλωματία με στόχο να βγάλει τους Ευρωπαίους εκτός ισορροπίας. Ωστόσο, οι ελπίδες της Ρωσίας για μια διμερή συμφωνία με τις ΗΠΑ έχουν πλέον διαψευστεί. Οι Ρώσοι αναρωτιούνται τώρα «αν η διπλωματία του Τραμπ ήταν απλώς μια παγίδα». Ο πόλεμος στο Ιράν παρέχει την τελική απόδειξη. Δύο φορές σε ένα χρόνο η Ουάσιγκτον έχει καταχραστεί την διπλωματία ως κάλυψη για αιφνιδιαστικές επιθέσεις.
Στο μεσοδιάστημα η Μόσχα έχει αντλήσει τις πικρές συνέπειες και βρίσκεται στην διαδικασία να ξαναγράψει ολόκληρη την ιστορία με τον Τραμπ. Τον ενδιέφερε ποτέ σοβαρά η χαλάρωση στις σχέσεις των δυο χωρών; Ή απλώς σταμάτησε την Μόσχα για να κερδίσει χρόνο; Η Ρωσία έμαθε ότι η διπλωματία των ΗΠΑ δεν είναι πλέον αξιόπιστη αφού σκοπεύει στην αποκατάσταση της ηγεμονίας. Κάθε διαπραγμάτευση μπορεί να είναι το προοίμιο για το επόμενο χτύπημα.
Η κινεζική ηγεσία από την πλευρά της παρακολουθεί το ίδιο θέαμα, μόνο με ακόμη μεγαλύτερη φρίκη. Όχι μόνο λόγω της πλήρους περιφρόνησης του διεθνούς δικαίου και των κανόνων πολέμου. Αλλά πάνω απ’ όλα λόγω της ανελέητης καταστροφής της παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Η επίθεση στο South Pars, το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, δεν είναι ένα μεμονωμένο στρατιωτικό χτύπημα, αλλά η «κυριολεκτική πυρπόληση» της παγκόσμιας οικονομίας. Όλα είναι κυριολεκτικά καμένα.
Ο Τραμπ έχει ήδη ακυρώσει την προγραμματισμένη συνάντηση με τον Σι Τζινπίνγκ τον Απρίλιο. Το αρχικό του σχέδιο ήταν σαφές: Ήθελε να εμφανιστεί στο Πεκίνο με μια έτοιμη «επιτυχία αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν», να την παρουσιάσει ως τρόπαιο και να ασκήσει πίεση στον Σι με τον νέο έλεγχο των ΗΠΑ στο Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ. Αντ΄ αυτού, η Ουάσιγκτον έχει πλέον κολλήσει στο χάος που προκάλεσε η ίδια στα Στενά του Ορμούζ. Η Κίνα βλέπει το ίδιο μοτίβο με την Ρωσία: Οι ΗΠΑ προσπαθούν απεγνωσμένα να σταματήσουν την σχετική παρακμή τους και να ενισχύσουν την θέση τους έναντι των άλλων μεγάλων δυνάμεων και με αυτόν τον τρόπο, με την ιδεολογία τους «μετά από εμάς, ο κατακλυσμός», καταστρέφουν το ίδιο το διεθνές σύστημα στο οποίο κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες.
Το Πεκίνο βλέπει όχι μόνο στρατιωτικό παραλογισμό, αλλά και οικονομική τρέλα. Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ, η έκρηξη των τιμών της ενέργειας παγκοσμίως, η αποβιομηχάνιση της Ευρώπης, τίποτα από αυτά δεν είναι παράπλευρες απώλειες, αλλά άμεσες συνέπειες μιας πανικόβλητης υπερδύναμης που δημιουργεί μόνο χάος. Το κοινό εύρημα: Το χάος των ΗΠΑ φέρνει την Ρωσία και την Κίνα ακόμη πιο κοντά, καθώς οι προοπτικές της Μόσχας και του Πεκίνου συγχωνεύονται σε μία και την ίδια διάγνωση. Και οι δύο δυνάμεις αντλούν το ίδιο μάθημα: Οι ΗΠΑ δεν ενεργούν πλέον από δύναμη, αλλά από φόβο. Έχουν γίνει απρόβλεπτες, ψεύδονται ανοιχτά (θυμηθείτε μόνο τον αποκρουστικό-τραγελαφικό ισχυρισμό ότι οι Ιρανοί βομβάρδισαν τα ίδια τους τα κοριτσάκια με πυραύλους Tomahawk), αγνοούν τους διεθνείς κανόνες και θυσιάζουν την παγκόσμια οικονομία στο βωμό της δικής τους ηγεμονίας ή μάλλον βλακείας.
Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ήθελε να πετύχει ο Τραμπ: Αντί να διαχωρίσει την Ρωσία από την Κίνα, οδηγεί τις δύο πιο κοντά. Ο πόλεμος του Ιράν γίνεται ο καταλύτης μιας πολυπολικής παγκόσμιας τάξης που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί πλέον να σταματήσει, αλλά μόνο να επιταχύνει. Οι ΗΠΑ έχουν ξεχάσει το μάθημα της ιστορίας: Όσοι θέλουν να σταματήσουν την παρακμή τους με την βία απλώς την επιταχύνουν.
Αυτό που είναι ιδιαίτερα πικρό για τις Βρυξέλλες: Η Γηραιά Ήπειρος πληρώνει το υψηλότερο τίμημα. Μετά από χρόνια ρωσοφοβίας και εφησυχαστικής «απελευθέρωσης» από την ρωσική ενέργεια, η Ευρώπη είναι πλέον διπλά απομονωμένη. Το LNG του Κατάρ και το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής διακόπτονται, οι τιμές της ενέργειας εκρήγνυνται. Η αποβιομηχάνιση που ξεκίνησε με τον πόλεμο στην Ουκρανία φτάνει σε νέο, θανατηφόρο επίπεδο.
Και εδώ ακριβώς προκύπτει το έμμεσο όφελος για την Ρωσία. Ακόμη και σκληροπυρηνικοί ρωσόφοβοι ηγέτες ζητούν ξαφνικά εξομάλυνση με την Μόσχα. Η Ευρώπη αγοράζει ήδη ρωσικό πετρέλαιο ούτως ή άλλως, μέσω της Ινδίας με υψηλά κόμιστρα και ασφάλιστρα. Η υποκρισία καταρρέει. Είναι πασίδηλο ακόμη και για τους πιο ανόητους: Οι Ευρωπαίοι τελικά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς την ρωσική ενέργεια. Ο πόλεμος στο Ιράν τους αναγκάζει να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Μόσχα.
Συμπέρασμα: Ο πόλεμος του Ιράν είναι ο νεκροθάφτης της αμερικανικής εξαιρετικότητας.
Αυτό το συμπέρασμα δεν παρέχεται από εικασίες, αλλά από μια ψυχρή, βασισμένη σε γεγονότα ανάλυση: Η Μόσχα και το Πεκίνο παρακολουθούν την ίδια ταινία, μια υπερδύναμη που ενεργεί από σχετική αδυναμία με ψέματα, αιφνιδιαστικές επιθέσεις και οικονομική καταστροφή. Η Ρωσία έχει μάθει το μάθημά της: Η εμπιστοσύνη είναι αφελής. Η Κίνα το δικό της: Οι ΗΠΑ καταστρέφουν την παγκόσμια τάξη για να σώσουν την ηγεμονία τους.
Το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο. Ο πόλεμος κατά του Ιράν υποτίθεται ότι θα σταματούσε την παρακμή των ΗΠΑ, αλλά αντ’ αυτού την επιταχύνει με εκπληκτική ταχύτητα: Στρατιωτικά σε μια ασύμμετρη παγίδα, οικονομικά μέσω παγκόσμιων κραδασμών, γεωπολιτικά μέσω της τελικής απώλειας εμπιστοσύνης από τις μόνες δύο δυνάμεις που η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να φοβάται.
Ο Τραμπ δεν σώζει την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ. Της δίνει το θανάσιμο πλήγμα, με την Ρωσία και την Κίνα να παρακολουθούν, όχι πλέον με ελπίδα, αλλά με την βεβαιότητα ότι ο πολυπολικός κόσμος δεν μπορεί πλέον να σταματήσει. Ο αμερικανικός αιώνας τελειώνει με μια αυτοπροκαλούμενη έκρηξη στις ερήμους της Μέσης Ανατολής.
