Ο Εθνικιστής Γάλλος ακαδημαϊκός, φιλόσοφος, ιδρυτής του κόμματος «Nouvelle Droite» (Νέα Δεξιά) και επικεφαλής της γαλλικής «δεξαμενής σκέψεως» (think-tank) GRECE (Ελλάδα) Αλαίν Ντε Μπενουά (Alain de Benoist), εσπούδασε δίκαιο, φιλοσοφία, κοινωνιολογία και ιστορία των θρησκειών και δεδηλωμένος θαυμαστής του «νεο-παγανισμού», δεν έγραφε ποτέ του βερμπαλιστικά και «κουλτουριάρικα» μανιφέστα. Έγραφε …..εκρήξεις ! Ο αμφίσημος και ανεξαρτητος μαχητικός άνδρας έχει αντιταχθεί στην αραβική μετανάστευση στη Γαλλία, ενώ παράλληλα υποστηρίζει τους δεσμούς με τον Ισλαμικό πολιτισμό ! Αυτός ο «αντιφατικός», για τον μέσο ανόητο, στοχαστής υποστηρίζει ανυποχώρητα τον «εθνοπλουραλισμό», στον οποίον οι «οργανικές», εθνικές «κουλτούρες» και τα έθνη πρέπει να ζουν και να αναπτύσσονται ανεξάρτητα. Ο πλειστάκις κατηγορημένος (κατά τα συνήιη) ως φασίστας και ρατσιστής στοχαστής, από το παρελθόν έχει ασκήσει έντονη και ενδελεχή κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έχει αναφέρει ότι «Καλύτερα να φορέσει το κράνος ενός στρατιώτη του σοβιετικού Κόκκινου Στρατού από το να ζήσει με μια διατροφή χάμπουργκερ στο Μπρούκλιν». Στα 1991, ανέφερε ότι οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές του πρώτου πολέμου του Κόλπου ήσαν «θλιβεροί δοσίλογοι του αμερικανικού συστήματος».
Στο πόνημά του «Contre tous les racismes» («Ενάντια σε Όλους τους Ρατσισμούς») ήταν ένα ρήγμα που χαράχθηκε κάτω από τα πόδια της πολιτικοφιλοσοφικής νεωτερικότητας. Δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1974 στην ιδεολογικοποίτική επιθεώρης «Στοιχεία» (Elements – Τεύχος 8-9) και στο συνοπτικό αυτό δοκίμιο – αρθρο, αρνήθηκε να δεχτεί τα προγκαθωρισμένα διανοητικά σενάρια που παρέδωσε η μεταπολεμική καθεστωτική ηθική: ότι κάποιος αναζητητής πρέπει αναγκαστικά να επιλέξει ανάμεσα στις απαξιωμένες ασάφειες και συχνά αδρές γενικεύσεις του άξεστου και γενικευμένου βιολογικού ρατσισμού και στις ασφυκτικές, αντιφυσικές ψευδοεπιστημονικές, γενικευτικές δήθεν «ανθρωπιστικές» αφαιρέσεις και λεπτότητες του φιλελεύθερου αντιρατσισμού. Επέλεξε έναν τρίτο δρόμο. Μια ρήξη. Έναν τολμηρό θρυμματισμό του καθρέφτη στον οποίον η καθημαγμένη Δύση έβλεπε τον εαυτό της ως σωτήρα και κριτή.
Αυτό που απέρριψε κατηγορηματικά ο de Benoist ήταν η δόλια Καθεστωτική ιδέα πως η ιστορία πρέπει πάντα να καθαρίζεται, να αποστειρώνεται από την ταυτότητα ώστε να είναι ηθική και να παραμένει ανθρώπινη και «ανθρωπιστική». Σε μιαν εποχή που ο αντιρατσισμός είχε γίνει μια πλήρης πολιτική θρησκεία – με κηρύγματα, τελετουργίες και αφορισμούς – έκανε το αδιανόητο: αμφισβήτησε ανοικτά τα θεμέλιά της! Δεν υπερασπίστηκε τα παλαιά φυλετικά δόγματα, τα οποία απέρριψε ως ελειμματικά και ανολοκλήρωτα. Είδε ότι η νέα πίστη στην ομοιομορφία ήταν πολύ πιο ύπουλη και καταστροφική από αυτά. Προσποιούνταν ότι αντιτίθεται στο μίσος, ενώ ισοπέδωνε τον κόσμο σε μιαν ανγκαστική κι επιβεβλημένη μονοτονία. Ο σπουδαίος στοχαστής επιβεβαίωσε το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Το δοκίμιό του ξεδιπλώνεται σαν κήρυξη πνευματικού πολέμου. Ο Ντε Μπενουά ξεκινά με μια σαφή απόρριψη: Ο γενικευμένος βιολογικός ρατσισμός είναι αβάσιμος, γίνεται επιστημονικά παράλογος και καταντάει διαβρωτικός για την ακεραιότητα της σκέψης και της κοινότητας. Ο σπουδαίος στοχαστής δεν ηθικολογεί, αναλύει ! Αντιτίθεται στην Παγκοσμιοποίηση, στον Χριστιανισμό, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις ελεύθερες αγορές, στον νέο – φιλελευθερισμό, στην Αστική Δημοκρατία και στην συστατική της ηθικοφιλοσοφική Ισότητα. Η κυρίαρχη ανησυχία του έγκειται στην καταστροφή που προκαλείται από τον λογικό και επιστημονικό «αναγωγισμό» – τον τρόπο με τον οποίον ισοπεδώνεται η ανθρώπινη διαφορά σε άνευ νοήματος κατηγορίες, απογυμνώνοντας τους ανθρώπους από πολιτισμική μορφή και ιστορικό βάθος. Η υποβάθμιση ενός ατόμου σε έναν γονότυπο, μια χρωστική ουσία, ένα μέγεθος κρανίου είναι όντως μία άστοχη και ανόητη υποτίμηση της ανθρώπινης υπόστασης. Από τους πολέμιούς της όμως, «προοδευτικούς» «ορθολογικούς» και «ανθρωπιστές» υπερδημοκράτες, ακολουθεί μια φτηνιάρικη, ηθική και πνευματική προδοσία. Έρχεται ντυμένη με μιαν επιδειξιομανή «αρετή», παρουσιάζεται αριστοτεχνικά καμουφλαρισμένη ως καλοσύνη : Η δήθεν «μεγαλειώδης λογική απαίτηση της δόλιας, απραγματοποίητης και ψευδεπίγραφης «αδελφότητας» του «Διαφωτισμού» : Όλοι «μαύροι – λευκοί ένας λαός!», να γίνουν όλοι εναλλάξιμοι και ανταλλάξιμοι.
Έντιμα, αποφασιστικά και αυτοκριτικά ο … ελεεινός , υποκριτής, …. κρυφοφασίστας Ντε Μπενουά παίρνει ένα κοφτερό νυστέρι και ανατέμνει ανεπιφύλακτα το πτώμα της παλαιάς ατελούς φυλετικής επιστήμης του 19ου αιώνος, το οποίο δεν μπαίνει στον κόπο να επανασυρράψει και να «διορθώσει». Ο βιολογικός ρατσισμός, όπως γράφει, είναι μια νεκρή γλώσσα, αισθητικά αξιοθαύμαστη, με καλοδομημένη γραμματική και αρτιότατο «συντακτικό», αλλά συνάμα και ….πεθαμένη! Άχρηστη, βλαπτική. Μια ταξινόμηση … αξιοπρόσεκτων φαντασμάτων : Λεπτομερώς μελετημένα σχήματα κρανίων, γραμμές αίματος, ιεραρχίες σκαλισμένες στη σάρκα και όχι ακριβώς από τη σάρκα, που όμως ποτέ δεν κατάφεραν να σημάνουν κάτι στον πραγματικό κόσμο της ιστορίας και της πράξης.
Δεν θρηνεί γι΄αυτό το γεγονός. Περνάει από πάνω του σαν ένα … μαχαίρι που κινείται ανιχνευτικά μέσα από ομίχλη! Σκεφθείτε την μαθηματική αφαίρεση του τιτάνιου Λάϊμπνιτς : Η διαφορά δεν συνιστά κατ΄ανάγκην ανισότητα ! Δεν υπάρχουν ανώτερες φυλές, μόνο διαφορετικοί πολιτισμοί, με τη δική τους βαρύτητα, τις δικές τους ιστορίες, τα δικά τους αμετάφραστα τραγούδια. Ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα σύνολο από χρωμοσώματα. Είναι μύθος, μνήμη, μορφή. Έτσι, υπερβαίνει τους γενετικούς χάρτες και στρέφεται προς τον ανώτερο ουσιώδη ιερό χάρτη της πραγματικής διαφοράς, όχι για να κυριαρχήσει αλλά για να θυμηθεί: Βεβαίως είμαστε αυτό που κληρονομούμε, όχι όμως μόνο ……στο σχήμα και στο μέγεθος των οστών μας, αλλά στο συνολικό νόημά μας σαν βιολογικές και ψυχοπνευματικές υπαρξεις.
Η φυλή ως σύλληψη απετέλεσε μια νοητική σκαλωσιά, που ανεγέρθηκε μεν στην παρατήρηση της φυσικής και ιστορικής πραγματικότητας, αλλά εξελίχθηκε στηριγμένη σε μιάν ελειμματική και σφαλερή επιστήμη και μιαν ακόμα χειρότερη μεταφυσική. Ήταν, όπως τοποθετήθηκε, μια νοητική κατηγορία που υπέθετε ότι εξηγούσε πλήρως την ανθρώπινη Ιστορία και συμπεριφορά, αλλά μόνον επεριόριζε και εμείωνε σε απλοϊκές αφαιρέσεις και αυθαίρετες αναγωγές την Ιστορία και την Φύση. Ο Γκομπινώ και ο Τσάμπερλαιν υπήρξαν ακούραστοι και πολυμαθείς φυλετιστές στοχαστές, με μελέτη και έρευνα κολοσιαίας έκτασης και βάθους. Όμως τελικά τακτοποιούσαν τους ανθρώπους σαν μουσειακά δείγματα, σε συρτάρια, μπερδεύοντας την ταξινόμηση με την κατανόηση, μπερδεύοντας την διαφορά με την αξία. Με την πάροδο του χρόνου οι ταξινομικές ιεραρχίες τους αποκαθηλώθηκαν στο φως της επισταμένης πολυδύναμης κριτικής, καθώς καταδείχθηκε πως αποτελούν ατελέσφορα αντικείμενα μιας γενικής μεν κοσμοθεωρίας, που δεν μπορεί όμως να μιλήσει για τις πολυπλοκότητες της ανθρώπινης ένταξης. Το πρίσμα πρέπει να μετατοπιστεί -μακριά από την μονομερή ανθρώπινη βιολογία, η οποία ισοπεδώνει με ζωολογικό τρόπο-, προς τον πολιτισμό, ο οποίος διαμορφώνει, ανακαλεί και δίνει μορφή στην παρατήρηση των ανθρωπίνων συλλογικοτήτων. Η ταυτότητα δεν προκύπτει αποκλειστικά από το αίμα, αλλά από το κοινό νόημα, από τις δομές που κατοικούμε, από τις παραδόσεις που συνεχίζουμε και εν τέλει από τα πρότυπα που αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε.
Ο φιλελεύθερος κόσμος είναι ο μεγάλος και αδίστακτος ομογενοποιητής. Ο ντε Μπενουά το είδε αυτό καθαρά. Στο όνομα της ανοχής, σβήνει και διώκει τις διακρίσεις. Στο όνομα του ανοιχτού πνεύματος, διαλύει τα σύνορα — πολιτικά, πνευματικά, συμβολικά. Η διαφορά, που κάποτε θεωρούνταν πηγή ομορφιάς και έντασης, μετονομάζεται σε ανισότητα και στοχεύεται από τη διαγραφή, την εξέλειψη. Στόχος γίνεται η «ουδετερότητα». Η αφομοίωση αντικαθιστά τον σεβασμό. Οι κουλτούρες επιβιώνουν ως αφηγηματικό περιεχόμενο, απογυμνωμένες από ουσία.
Σε αυτό το κλίμα, ο αντιρατσισμός γίνεται το όπλο της τυραννίας των Διεθνών Επικυριάρχων. Σημαίες και στρατιώτες δεν τους χρειάζονται πλέον. Οι αγορές και οι αξίες εκτελούν τη δουλειά. Η Νέα Παγκόσμια Τάξη της παγκοσμοιοποιητικής τυραννίας απαιτεί όλοι οι λαοί να μιλούν την ίδια γλώσσα, εκείνη των «δικαιωμάτων», της «προόδου» και της «ανάπτυξης». Ο Ντε Μπενουά το προσέλαβε αυτό ως βλάβη και προδοσία της ανθρώπινης πολλαπλότητας. Αρχαίοι ρυθμοί (φυλετικοί, εθνικοί, ιεροί) ανασυσκευάζονται για εξαγωγή. Το ιερό γίνεται επίδειξη. Το ξένο γίνεται φεστιβάλ. Ο πολιτισμός μεταλάσσεται σε εμπορικά προσομοιώματα.
Ο Ντε Μπενουά πρότεινε τον εθνοπλουραλισμό ως αρχή. Ένα όραμα ενός κόσμου που αποτελείται από ριζωμένες κοινότητες. Κάθε λαός φέρει μια ιστορία, μια μορφή, μια γλώσσα ύπαρξης που δεν μπορεί να μεταφερθεί. Η διαγραφή αυτών στο όνομα του οικουμενισμού οποιουδήποτε χρώματος προκαλεί τη βία της κατάκτησης. Ο εθνοπλουραλισμός επιβεβαιώνει τη διαφορά χωρίς να επικαλείται καμιάν ανωτερότητα. Αναγνωρίζει τη συνύπαρξη σε ξεχωριστές φωνές. Η αρμονία αναδύεται μέσα από την πολλαπλότητα.
Ο Ντε Μπενουά δεν γύρισε πίσω. Χάραζε γραμμές άμυνας. Η μνήμη, η συνέχεια και η ταυτότητα προκύπτουν από την κληρονομιά και όχι από την επιλογή. Σε έναν κόσμο που αιχμαλωτιζόταν από την επιλογή, στράφηκε σε ό,τι προηγούνταν: στη γλώσσα, στην καταγωγή, στην ενσωμάτωση στο ιστορικό βάθος. Αυτά προσφέρουν ένα διαφορετικό είδος αξιοπρέπειας. Ο εαυτός αναπτύσσεται από έναν τόπο, διαμορφώνεται μέσω της μετάδοσης.
Το δοκίμιο μιλάει κατά δύο μορφών τυραννίας. Η μία έρχεται μέσω του αποκλεισμού και της κυριαρχίας. Η άλλη έρχεται μέσω της αφαίρεσης, δηλώνοντας τάχα την πανανθρώπινη αγάπη ενώ διαλύει κάθε σχήμα. Και οι δύο τους σβήνουν το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό. Και οι δύο αντιμετωπίζουν τη διαφορά ως απειλή. Ο Ντε Μπενουά απομακρύνθηκε από αυτά τα σημεία εξαφάνισης. Στράφηκε προς το να ανήκεις κάπου, προς τη διατήρηση της μορφής και την πίστη στον τόπο καταγωγής.
Οι επιπτώσεις ξεπερνούν τη φιλοσοφία: Μια κοινωνία που εγκαταλείπει τη διαφορά ανοίγεται στην αδιαφορία ! Ο Ντε Μπενουά προσδιόρισε την πολυπολιτισμικότητα ως σύμπτωμα παρά ως θεραπεία. Όταν όλοι οι πολιτισμοί αναμειγνύονται χωρίς μέτρο, δεν εκφράζουν πλέον συνεκτικούς κόσμους. Ένα μωσαϊκό χρειάζεται σαφήνεια, περίγραμμα, διάκριση. Η ταυτότητα διατηρεί την ειρήνη μέσω του ξεκάθαρου προσανατολισμού.
Ένας λαός που βασίζεται στον εαυτό του δεν έχει ανάγκη να υποτάσσει τους άλλους και δεν ανέχεται να υποτάσσεται !
Ιάκωβος Ναυκλήρου
