Ξεχάστε τον κούφιο κομπασμό που ξεπροβάλλει από τον Τραμπ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά θόρυβος που καλύπτει ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος. Έκανε άσχημα τους υπολογισμούς του και τώρα έχει στριμωχτεί σε μια γωνία από την οποία δεν μπορεί εύκολα να βγει.

Η αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων προς το Ιράν δεν είναι κάποια μεγάλη επίδειξη δύναμης, είναι ένα σαφές σημάδι πανικού και απελπισίας καθώς η κατάσταση ξεφεύγει πλέον από τον έλεγχό του.

Αυτό δεν είναι ηγεσία, είναι μια κατάρρευση σε αργή κίνηση. Αυτό που εκτυλίσσεται δεν είναι απλώς μια ακόμη κρίση, αλλά διαμορφώνεται ως η στιγμή που θα καθορίσει και τελικά θα καταστρέψει την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ.

Στην ψυχολογία, υπάρχει κάτι που ονομάζεται φαινόμενο Dunning-Kruger. Είναι ένα φαινόμενο που ουσιαστικά περιγράφει το παράδοξο ότι τα άτομα με χαμηλή ικανότητα ή γνώση τείνουν να υπερεκτιμούν την δική τους ικανότητα και κρίση. Από τον Τραμπ μέχρι τον Βανς, τον Ρούμπιο και τον Χέγκσεθ, ολόκληρη η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ που είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή πολέμου κατά του Ιράν αποτελείται από έναν ανίδεο Πρόεδρο και το ανίκανο περιβάλλον του. Αυτή η ομάδα των πιο ηλίθιων και λιγότερο καταρτισμένων ανθρώπων νόμιζε ότι ήταν τόσο έξυπνοι που εξαπέλυσαν μια ύπουλη επίθεση στο Ιράν και ανέμεναν ότι θα κέρδιζαν εύκολα. Τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπιζαν !

Φαίνεται λογικό να συμπεράνουμε ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ (ή το Ισραήλ για συντομία) απέτυχαν να επιτύχουν τον πρωταρχικό πολεμικό τους στόχο, ήτοι την αλλαγή καθεστώτος. Ο Τραμπ και οι Εβραίοι χειριστές του στοιχημάτιζαν σε μιαν ύπουλη επίθεση αποκεφαλισμού υπό την κάλυψη ψεύτικων διαπραγματεύσεων που θα πυροδοτούσαν μιαν εγχώρια εξέγερση για την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης. Με αυτόν τον τρόπο, θα πετύχαιναν μια γρήγορη νίκη (4 έως 5 ημέρες, στην πρώτη εκτίμηση του Τραμπ) και θα απέφευγαν οποιαδήποτε σοβαρά αντίποινα.

Η πραγματικότητα δεν έχει λειτουργήσει όπως ήλπιζε ο μεγιστάνας των ακινήτων και φίλος του Έπσταϊν. Οι Ιρανοί δεν συνθηκολόγησαν. Αντεπιτέθηκαν. Δεν κατακερματίστηκαν και δεν ξεσηκώθηκαν ενάντια στο καθεστώς. Έχουν ενωθεί και συσπειρωθεί γύρω από την σημαία. Εν ολίγοις, ο Τραμπ και οι Εβραίοι χειριστές του μόλις κλώτσησαν την φωλιά μιας σφήκας.

Οι υποστηρικτές του Ισραήλ γιορτάζουν την δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και τον εκτεταμένο βομβαρδισμό ιρανικών πόλεων ως σημάδια επιτυχίας. Ωστόσο, ας αναρωτηθούμε:

• Πώς η δολοφονία, με το πρόσχημα της διαπραγμάτευσης, ενός 86χρονου καρκινοπαθούς μείωσε τις δυνατότητες του Ιράν και προώθησε τον πολεμικό στόχο των ΗΠΑ/Ισραήλ;
• Πώς εξελίσσεται ο πόλεμος για το Ισραήλ πέρα από την «επιτυχία» της πρώτης ημέρας;
• Πώς λειτουργεί η συνέχιση του πολέμου για τους λακέδες των ΗΠΑ/Ισραήλ στον Αραβικό Κόλπο;
• Έχουν ξεσηκωθεί οι Ιρανοί για να ανατρέψουν την κυβέρνηση ή έχουν ενωθεί για να εκδικηθούν;

Σίγουρα, το Ιράν δέχεται ένα σφυροκόπημα και πιθανότατα θα υποστεί βαρύτερες απώλειες από το Ισραήλ και τους υποτελείς του στην περιοχή. Ωστόσο, η επιτυχία μιας στρατιωτικής εκστρατείας, η αληθινή νίκη μετριέται με την επίτευξη πολιτικών στόχων. Ο απώτερος πολιτικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ/Ισραήλ κατά του Ιράν είναι η αλλαγή καθεστώτος. Αυτό αποκλείεται εντελώς. Αντίθετα, μετά το τέλος του πολέμου, η Τεχεράνη θα κυβερνάται από μια ακόμη πιο αντιαμερικανική κυβέρνηση, με επικεφαλής έναν ηγέτη που τρέφει βαθύ μίσος για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που εξαφάνισε την οικογένειά του. Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορούν να σκοτώσουν περισσότερους Ιρανούς ηγέτες, δεν θα εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς-μαριονέτα μέσω δολοφονιών και ανθρωποκτονιών.

Τώρα που αντικειμενικά η αλλαγή καθεστώτος έχει φύγει από το τραπέζι, ο πολεμικός στόχος των ΗΠΑ έχει αλλάξει: Τα Στενά του Ορμούζ πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά.

Αυτή η αλλαγή από μόνη της δείχνει ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο, καθώς τα Στενά του Ορμούζ ήταν ανοιχτά πριν από τον πόλεμο ! Βασικά, οι ΗΠΑ διεξάγουν τον πόλεμο μόνο για να επιστρέψουν στην προπολεμική κατάσταση !

Και ακόμη και αυτός ο μετριοπαθής στόχος είναι απίθανο να επιτευχθεί χωρίς χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες να χάσουν την ζωή τους, καθώς οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αναπτύξουν χερσαία στρατεύματα.

Και αν οι ΗΠΑ πραγματοποιήσουν χερσαία εισβολή, το σχέδιο του Ιράν είναι να μετατρέψει την σύγκρουση σε πόλεμο φθοράς που έχει σχεδιαστεί για να φθείρει το προσωπικό και τον εξοπλισμό των ΗΠΑ. Εάν ένας μακρύς πόλεμος φθοράς γίνει πραγματικότητα, είναι αναμενόμενο ότι η Κίνα και η Ρωσία θα αυξήσουν την υποστήριξή τους προς το Ιράν εναντίον των ΗΠΑ, όπως έκαναν κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Η επιτυχία στον πόλεμο δεν μετριέται από το ποιος έριξε τις περισσότερες βόμβες ή σκότωσε τους περισσότερους ανθρώπους. Αν συνέβαινε αυτό, οι ΗΠΑ θα είχαν κερδίσει τον πόλεμο του Βιετνάμ. Οι ΗΠΑ έριξαν περισσότερες βόμβες στο Βιετνάμ από ό,τι σε ολόκληρο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρία εκατομμύρια στρατιώτες και πολίτες έχασαν τη ζωή τους. Στο τέλος, έχασαν τον πόλεμο.

Καθώς ο πόλεμος διευρύνεται για να συμπεριλάβει όλα τα κράτη του Κόλπου, μετατρέπεται σε παρατεταμένη σύγκρουση. Σε τέτοιες συγκρούσεις, η νίκη δεν έχει να κάνει μόνο με το ποιος έχει την ικανότητα να προκαλεί πόνο, αλλά και ποιος έχει την αντοχή να απορροφά τον πόνο. Το Ιράν επιδεικνύει την ικανότητά του να απορροφά επιθέσεις ενώ προκαλεί την δική του καταστροφή εναντίον των εχθρών του. Το Ιράν θα κερδίσει όσο επιβιώνει και αψηφά τον πολεμικό στόχο των αντιπάλων του. Με άλλα λόγια, το Ιράν δεν χρειάζεται να κερδίσει, απλώς να μην χάσει.

Στο απόγειο της παγκόσμιας ισχύος τους, οι στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ τις τελευταίες τρεις περίπου δεκαετίες κόστισαν τρισεκατομμύρια δολάρια και προκάλεσαν εκατομμύρια απώλειες αμάχων. Αυτές οι παρεμβάσεις απέτυχαν εντελώς να επιτύχουν τους επιδιωκόμενους γεωπολιτικούς στόχους τους και έχουν αποδυναμώσει σημαντικά τις αμερικανικές δυνάμεις και την διεθνή νομιμότητα.

Τώρα οι ΗΠΑ είναι ήδη σε αποδυναμωμένη κατάσταση, αυτές οι προηγούμενες παρεμβάσεις ωχριούν σε σύγκριση με την πιθανή νέα καταστροφή που τις περιμένει, καθώς το Ιράν είναι πολύ πιο ισχυρό από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Λιβύη ή την Συρία. Ακόμη και το πιο ισχυρό έθνος, εάν υπερεκταθεί στρατηγικά, αντιμετωπίζει εξάντληση πόρων και εθνική παρακμή.

Ο Τραμπ, όπως και οι προκάτοχοί του, απέτυχε να καταλάβει ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν ισοδυναμεί με στρατηγική επιτυχία. Με την Επιχείρηση Epic Fury, οι ΗΠΑ έχουν εγκαταλείψει το πρόσχημα οποιασδήποτε «τάξης βασισμένης σε κανόνες». Τώρα ενεργούν ανοιχτά ως ηγεμόνας που χρησιμοποιεί βία για να αναδιαμορφώσει έναν παλιό πολιτισμό, για λογαριασμό των Σιωνιστών Εβραίων.

Το γεγονός ότι το Ιράν ανταπέδωσε αμέσως χτυπώντας αμερικανικά και ισραηλινά περιουσιακά στοιχεία στον Κόλπο υποδηλώνει ότι το ιρανικό κράτος δεν πρόκειται να καταρρεύσει, ακόμη και με τον θάνατο της ηγεσίας του. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι ένας πολιτισμός 5.000 ετών, ακόμη και όταν τραυματίζεται και αποσταθεροποιείται, είναι πιο ανθεκτικός από ένα παρείσακτο κράτος που βασίζεται στην «απάτη» της προσωρινής στρατιωτικής κυριαρχίας.

Οι ΗΠΑ με τον πόλεμο εναντίον του Ιράν βλάπτουν τον εαυτό τους και χάνουν κάθε αξιοπιστία ως παγκόσμια ηγεμονική δύναμη.

Ο κόσμος κατάλαβε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Σημείωση: Στο πολύ γνωστό παραμύθι του Δανού Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του Βασιλιά», ένα μικρό παιδί με την μητέρα του κοιτάζει, μαζί με το πλήθος που έχει μαζευτεί για να παρακολουθήσει την παρέλαση, τον ηγεμόνα-βασιλιά ο οποίος στέκεται γυμνός στην εξέδρα των επισήμων. Ο βασιλιάς νομίζει όμως ότι φορά την μεγαλοπρεπή καινούρια του στολή. Ενώ όλο το δουλοπρεπές πλήθος προσποιείται ότι ο βασιλιάς είναι ενδεδυμένος με την καινούρια του στολή, ο μικρός κραυγάζει προς την μητέρα του: «Μαμά κοίτα, ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Στην εποχή μας στην θέση του βασιλιά μπορούμε να τοποθετήσουμε συμβολικά τον Τραμπ, στην θέση του πλήθους που δεν θέλει να παραδεχθεί το αυτονόητο τους πρόθυμους συμμάχους των ΗΠΑ, ενώ στην θέση του μικρού που βροντοφωνάζει την αλήθεια, είμαστε όλοι εμείς που διαλαλούμε τα αυτονόητα και σας τα κοινωνούμε.