Εκεί όπου η υλιστική αυτοκρατορία συναντά την άβυσσο.

Από την αρχή του μηνός ένα στοιχείο είναι απόλυτα ξεκάθαρο : Δεν πρέπει ποτέ να αναζητά κανείς κάτι λογικά κατανοητό στις πυρετώδεις και αλλόφρονες δηλώσεις που εκπέμπει αυτή τη στιγμή ο Αμερικανός Πρόεδρος  Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί όλες του οι δηλώσεις μοιάζουν λιγότερο με την ομιλία ενός πολιτικού και περισσότερο με τις ημι-συνεκτικές και συγχυτικές επικλήσεις κάποιου ανθρώπου που έχει μείνει για πολύ ώρα στην άκρη ενός ασαφώς διαγραφόμενου ορίζοντα, όπου το ίδιο το νόημα αραιώνεται και ξεπέφτει σε μια χλωμή, φωσφορίζουσα ομίχλη. Με μιά ξέφρενη αλαζονική φλυαρία απηύθυνε τις προσκλήσεις – εκκλήσεις του σε έναν κύκλο εθνών, εκλιπαρώντας τα να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ……ανοίξουν διά της βίας τον Πορθμό (τα Στενά) του Ορμούζ, αυτό το στενό γεωγραφικό μόρφωμα [στο στενότερο σημείο τους, τα στενά έχουν πλάτος 29 ναυτικά μίλια (54 χιλιόμετρα)], γνωστό από την αρχαιότητα,  του οποίου η σημασία πάλλεται σαν ένα αφανές κινητήριο νεύρο κάτω από το ορατό δέρμα του εμπορίου και της δυτικο – αμερικανικής αυτοκρατορίας. Αξίζει να σημειωθεί πως από το 2019, το ένα τρίτο του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου και σχεδόν το 25% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου περνάει από τα στενά, καθιστώντας τα πράγματι μιαν εξαιρετικά σημαντική στρατηγική τοποθεσία για το διεθνές εμπόριο.

Οι απαντήσεις των κληθέντων εθνών ήρθαν πίσω ως σαφείς αρνήσεις, απότομες και αδιάλλακτες. Εδώ, η  ουσιαστικά κατεχόμενη Ευρώπη επέβαλε αντανακλαστικά τη δική της γραμμή, σαφώς απομακρυνόμενη από την απαίτηση της Ουάσιγκτον και σηματοδοτώντας μια αυξανόμενη απόσταση από τον κυρίαρχό της. Ωστόσο, με ένα περίεργο αντανακλαστικό, κοινό σε όσους διαισθάνονται την κατάρρευση των δικών τους αφηγήσεων, ο Τραμπ αναδιατύπωσε την έκκλησή του ως δοκιμασία ελέγχου, ως μια σκόπιμη διερεύνηση της πίστης, σαν να είχε απλώς απλώσει πολύπλοκα και πολυπλόκαμα πλέγματα λεπτότατων αισθητήρων μέσα στο σκοτάδι για να συλλάβει και να μετρήσει την αντίδραση αόρατων οντοτήτων. Επέμεινε μεγαλόστομα πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, στέκονται πανίσχυρες γεμάτες από  μιαν εκχυλίζουσα  ακτινοβόλα …. αυτάρκεια. Δεν χρειάζονατι και δεν απαιτούν τίποτα. Όμως παρόλα αυτά, εξέδωσε κρίση για το ΝΑΤΟ – ένα μεταπολεμικό οικοδόμημα που από καιρό θεωρούνταν ότι διέθετε μιαν ορισμένη και περιωρισμένη δομική μονιμότητα – δηλώνοντας την νατοϊκή άρνηση στον συναγερμό του  ως αυγχώρητο σοβαρό λάθος κάποιων δειλών. Τα λόγια του μετέφεραν τον ρυθμό μιας ιδιότυπης απειλής, απειλής περαιτέρω διαστρεβλωμένης τελικά σε νοηματική ασυναρτησία από την ιδιόμορφη παραμόρφωση της πομπωδους πρόθεσής του. Ωστόσο, μέσα από τη φλυαρία του αναδύεται με τρομερή σαφήνεια μια αντίληψη: Η οργή του Τραμπ έχει επικεντρωθεί επάνω στην Ευρώπη, σαν να έχει αναδυθεί κάποιος κοιμισμένος ανταγωνισμός κάτω από τα μεταπολεμικά κατακάθια της διπλωματικής συνήθειας.

Ο υποκειμενικός πυρήνας, αυτή η κοχλάζουσα δεξαμενή θέλησης και δυσαρέσκειας, ασκεί την ασφυκτική πίεσή του στα γεγονότα. Ο Τραμπ αποκαλύπτεται ως αθεράπευτα εκδικητικός, μια τυραννική φιγούρα που αναγνωρίζει όλο και λιγότερα όρια, σαν τα όρια που κάποτε περιόριζαν τη ανεξέλεγκτη δράση του να έχουν πλέον διαλυθεί υπό την διαβρωτική επίδραση του δικού του εσωτερικού κόσμου. Εδώ η διαχρονική γλώσσα του μεγάλου Heidegger (Χάιντεγκερ) παρεμβαίνει με παράξενη ακρίβεια: Το «Dasein», αυτό το εκτεθειμένο ξέφωτο στο οποίο το Είναι αποκαλύπτεται, παρασύρεται όταν αποκόπτεται από την αυθεντική θεμελίωση σε μια κατάσταση ακανόνιστης προβολής, εκεί όπου ο κόσμος εμφανίζεται ως ένα μεταβαλλόμενο πεδίο αυθαίρετων πιθανοτήτων [Το Dasein (Νταζάϊν) είναι ένας θεμελιώδης φιλοσοφικός όρος του Heidegger, που κυριολεκτικά σημαίνει «εδωνά-Είναι» (Da=εδώ, sein=Είναι) και αναφέρεται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν είναι ένα στατικό αντικείμενο, αλλά ένα ον που χαρακτηρίζεται από το «Εν-τω-κόσμω-Είναι» (Being-in-the-world), δηλαδή από την άμεση, βιωματική σχέση και ενασχόληση με τον κόσμο και τους άλλους.Το Dasein δεν είναι απομονωμένο, αλλά πάντα «μέσα» στον κόσμο, σχετιζόμενο με πράγματα και άλλους ανθρώπους.Μπορεί να ζει αυθεντικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του, ή αναυθεντικά, χαμένο στο “πλήθος” (das Man) και την καθημερινότητα.]

 Ένας άνθρωπος που διακηρύσσει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με ένα νησιωτικό κράτος όπως η Κούβα, που σκέφτεται άσκοπα τον βομβαρδισμό του νησιού Χαργκ του Ιράν «για πλάκα», κατοικεί σε ένα βασίλειο στο οποίο η πιθανότητα και η πραγματικότητα αλληλοσυνδέονται σαν ασαφή σχήματα που διακρίνονται μέσα από ένα ….. πέπλο κοσμικού ατμού. Μια τέτοια φιγούρα δεν θα δίσταζε να επιφέρει ταπεινώσεις σε συμμαχικά έθνη, σε περίπτωση που του δινόταν η ευκαιρία, γιατί στον ορίζοντά του ο «Άλλος» εμφανίζεται ως μια αναλώσιμη διαμόρφωση μέσα σε ένα ολοένα και πιο περιορισμένο πεδίο ανησυχίας. Το αν αυτό θα συμβεί στο άμεσο μέλλον παραμένει ασαφές, σαν ζοφερές και κακόβουλες κυκλώπειες μορφές που παραμονεύουν ακριβώς πέρα ​​από το κατώφλι της αντίληψης.

Σε αυτό το σημείο, θυμόμαστε εκείνους τους αποσπασματικούς διαλόγους  τους οποίους παραθέτει ο πολύς Λάβκραφτ διά στόματος του ήρωά του μελετητή του υπερφυσικού Ράντολφ Κάρτερ. [Ο Ράντολφ Κάρτερ είναι ένας πρωταγωνιστής στις ιστορίες μεταφυσικού τρόμου του Λάβκραφτ, ενεργώντας ως ένας ημι-αυτοβιογραφικός, ευαίσθητος ονειροπόλος που εξερευνά τις Ονειρικές Χώρες και αντιμετωπίζει ποικίλες κοσμικές φρικαλεότητες. Ο Κάρτερ θεωρείται ευρέως ως alter ego για τον ίδιο τον Λάβκραφτ, αντανακλώντας τη δική του πνευματική, μελαγχολική προσωπικότητα. Είναι μοναδικός στο τεράστιο έργο του Λάβκραφτ ως ένας ακάματος, εξελισσόμενος ανθρώπινος πρωταγωνιστής που, σε αντίθεση με πολλούς από τους πρωταγωνιστές του Λάβκραφτ οι οποίοι τρελαίνονται, συχνά καταφέρνει να αντιμετωπίσει και να επιβιώσει ενάντια στις τρομακτικές ανθρωποκτόνες οντότητες της Μυθολογίας Κθούλου].

Αυτοί οι αποκαλυπτικοί διάλογοι διατηρούνται χρακτηριστικά σε ορισμένα (ανυπόληπτα από τη συμβατική επιστήμη) «αρχεία του Άρκαμ»,  όπου οι δρώντες πρωταγωνιστές και μάρτυρες των δρωμένων, έχοντας δει την υποκείμενη δομή των γεγονότων, αγωνίζονται να εκφράσουν ό,τι «άρρητο» και παράδοξο τους απασχολούσε:

 «Σου λέω, Κάρτερ, υπάρχει ένας ρυθμός από κάτω μας, ένας ρυθμός πολύ παλαιότερος από την πολιτική. Οι λέξεις είναι λάθος… σέρνονται, στροβιλίζονται… και παρόλα αυτά κάτι μιλάει μέσα από αυτές.

Μέσα από αυτές; Η απάντηση του Κάρτερ ήρθε τεντωμένη, σαν να του κόστιζε ακριβά η κάθε της συλλαβή. “Μιλάς σαν να υπήρχε ένας αγωγός, ένα άνοιγμα.”

“Ένα άνοιγμα, ναι, ένα άνοιγμα μέσα από το οποίο κάτι εκφράζεται. Αυτές οι απειλές, αυτές οι ανατροπές, σε όλες τους λείπει η υφή της πρόθεσης. Μοιάζουν με… εκπορεύσεις.”

Η ανάσα του Κάρτερ κόπηκε, ένα αχνό τρέμουλο τον διαπέρασε. “Τότε αυτή η φιγούρα που βλέπουμε είναι απλώς η επιφάνεια, είναι μια αναταραχή πάνω από μια βαθύτερη θάλασσα;”

“Ακριβώς. Και αυτή η θάλασσα είναι απέραντη, Κάρτερ, απέραντη πέρα ​​από κάθε χάρτη. Μόλις ακούσει κανείς το μουρμουρητό της, ο κόσμος δεν ξαναβρίσκει ποτέ την προηγούμενη στερεότητά του.”»

Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ βυθίζεται, βήμα προς βήμα, σε έναν βρωμερό βάλτο που φαίνεται λιγότερο πολιτικός παρά κοσμικά καθορισμένος μέσα στην δύσοσμη  πυκνότητά του. Η γρήγορη και ένδοξη νίκη που είχε οραματιστεί ενάντια στο Ιράν υποχωρεί σαν μια φευγαλέα οφθαλμαπάτη που διαφαίνεται μέσα μια ξένη έρημο, διαλύοντας την προσέγγισή του σε άμορφη παραμόρφωση. Κάθε μέρα συνεχιζόμενου βομβαρδισμού κατά της Τεχεράνης βαθαίνει τις απώλειες που υφίστανται οι Άραβες εταίροι του στον Περσικό Κόλπο, απώλειες που συσσωρεύονται με μια τρομερή αναπόφευκτη συνέπεια, σαν να υπαγορεύονται από δυνάμεις που αντιμετωπίζουν τέτοια σχέδια με απόλυτη αδιαφορία.

Η παγκόσμια οικονομία τρέμει, το περίπλοκο πλέγμα των εξαρτήσεών της δονείται υπό πίεση, θυμίζοντας εκείνες τις τεράστιες και ιλιγγιώδεις δομές που περιγράφονται σε απαγορευμένα θρησκευτικά ή φαντασιακά κείμενα, θυμίζοντας τρομερές μη Ευκλείδειες αρχιτεκτονικές των οποίων η κλίμακα επισκιάζει την ανθρώπινη κατανόηση, των οποίων τα θεμέλια βασίζονται σε αρχές που κανένα μυαλό δεν μπορεί να συλλάβει πλήρως. Ωστόσο, με τρόπο ταυτόχρονα ανατριχιαστικό και εντελώς προβλέψιμο, τέτοιες συνέπειες φαίνεται να βαραίνουν τον μεγαλομανή Πρόεδρο ελάχιστα. Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η αναταραχή εντός της βάσης του Κινήματος MAGA: μια αεικίνητη αναταραχή που γεννήθηκε από το αυξανόμενο κόστος του πολέμου και θρέφεται από την αδιάκοπη άνοδο των τιμών των καυσίμων. Αυτό που κάποτε φαινόταν ως ένα ενιαίο σώμα του αμερικανικού πληθυσμού τώρα αρχίζει να ραγίζει, σαν ένα κάποτε συμπαγές οικοδόμημα του οποίου τα κρυφά στηρίγματα έχουν σαπίσει προ πολλού.

Ο ίδιος ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει μιαν ακόμη πιο ανησυχητική διάστασή του: Για τον Μάρτιν Χάιντεγκερ, η σύγκρουση – ο πόλεμος – είναι μια αρχέγονη διαμάχη μέσω της οποίας αποκαλύπτεται ένας κόσμος. Εδώ, ο πόλεμος παύει να είναι απλώς στρατηγικός ή οικονομικός. Γίνεται ένας τόπος όπου το ίδιο το Είναι αποκαλύπτει την εσωτερική του ένταση. Έθνη και ηγέτες εμφανίζονται ως «Dasein», συλλογικά ριγμένοι σε μιαν ιστορική κατάσταση, δεσμευμένοι από αυτή την παράξενη «ρίψη» που τοποθετεί την ύπαρξη σε συνθήκες οι οποίες δεν έχουν επιλεγεί ποτέ.

Ωστόσον, αυτό που εκτυλίσσεται σε αυτή τη σύγκρουση φέρει το σημάδι μιας βαθύτερης λήθης, μιας «Λησμονιάς του Είναι» / «Seinsvergessenheit» τόσο βαθιάς, που όλοι οι συμμετέχοντες κινούνται μέσα σε ένα κλειστό κύκλωμα υπολογισμού, κυριαρχίας και τεχνικής χειραγώγησης. Σε αυτήν τη λήθη, το ζήτημα του «Είναι» υποχωρεί στο σκοτάδι και η δράση γίνεται όλο και πιο φρενήρης, όλο και πιο αποκομμένη από κάθε πραγματική – αυθεντική βάση. Έτσι η κλιμάκωση αποκτά μια σχεδόν τελετουργική ποιότητα, ωσάν κάθε πράξη βίας να ήταν μια προσφορά σε μια αόρατη τάξη της οποίας η λογική υπερβαίνει την ανθρώπινη κατανόηση, παρασύροντας όλους τους περαιτέρω συμμετέχοντες στην αδυσώπητη εξέλιξή της.

Η παραίτηση του επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας του Τραμπ, του σπουδαίου άνδρα Τζόζεφ Κεντ, αναδύεται ως ένα διακριτικό σήμα, σαφές και γεμάτο σημασία, σαν τον πρώτο αμυδρό τρόμο που προηγείται μιας τεκτονικής ρήξης. Για το αμερικανικό κατεστημένο, ο διάχυτος και σκιασμένος αστερισμός της εξουσίας, ανέχεται την ασυναρτησία μόνον εφόσον συνοδεύεται από αποτελέσματα. Ο φλυαρός μπορεί να φλυαρεί, αρκεί να αποδώσει. Όταν η απόδοση αποτυγχάνει και όταν οι επιδόσεις του καθιστούν το έθνος παράλογο στα μάτια του κόσμου, η ανοχή εξατμίζεται με ανησυχητική ταχύτητα. Στη συνέχεια, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα πυκνώνει, φορτισμένη με μιαν ένταση που αντιστέκεται στην άρθρωση, σαν να έχουν πλησιάσει ποικίλες δυσοίωνες αόρατες παρουσίες.

Σε απάντηση των εξελισσομένων προβλημάτων, ο Τραμπ φαίνεται να επιδιώκει ενστικτωδώς την κλιμάκωση, ωσάν η μεγαλύτερη ένταση να μπορεί να διαλύσει το κενό που δημιουργείται. Επιδιώκει να ανατρέψει την κατάσταση μέσω διαρκώς ανανεούμενης σύγκρουσης, να επιβάλει κατεύθυνση σε μια πραγματικότητα που αντιστέκεται όλο και περισσότερο στις προβλέψεις του. Ωστόσο, η προσπάθεια αποδίδει ελάχιστα. Η επιτυχία παραμένει άπιαστη, υποχωρώντας όλο και περισσότερο σε μιαν ανυπολόγιστη απόσταση. Θυμάται κανείς εκείνες τις καταδικασμένες φιγούρες που, έχοντας ρίξει μια ματιά στη βαθύτερη δομή της ύπαρξης, επιμένουν στις προσπάθειές τους να διεκδικήσουν την κυριαρχία τους, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι το σύμπαν δεν υποχωρεί, απλώς παραμένει απέραντο, αδιάφορο και θεμελιωδώς ξένο προς την ανθρώπινη επιθυμία. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παρούσα πορεία των γεγονότων αποκτά μια δυσοίωνη χροιά.

Γιατί όταν η δράση συνεχίζεται αψηφώντας τη ματαιότητά της, όταν η κλιμάκωση αντικαθιστά την κατανόηση, οι συνέπειες ξεδιπλώνονται με μια σοβαρότητα που υπερβαίνει κάθε προηγούμενη φαντασία. Και έτσι, αυτό που τώρα φαίνεται ως απλή αποτυχία μπορεί με τον καιρό να αποκαλυφθεί ως το κατώφλι από κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο τρομερό.