Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι γλιστράει. Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ κοίταξε την Ευρώπη και είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα, με τα χείλη της φτιασιδωμένα βαμμένα για να κρύψουν τις ρωγμές. Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν κοιτάζει τον κόσμο και βλέπει ένα πεδίο μάχης, με γραμμές χαραγμένες από αίμα. Φαουστικός άνθρωπος, είναι αυτός που φτάνει πέρα από τους ορίζοντες, ο κατασκευαστής καθεδρικών ναών, ο μηχανικός της αποκάλυψης – έχτισε πάρα πολλά, έφθτασε πολύ μακριά, και τώρα πνίγεται στον ίδιο ωκεανό που προσπάθησε να κατακτήσει. Τι απομένει; Ένας νέος πόλεμος, όχι απλώς ένας πόλεμος εθνών, αλλά ένας του ίδιου του Είναι του. Η «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία» (το βιβλίο του Ρώσου φιλοσόφου και πολιτικού αναλυτή, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2009 δεν θρηνεί για τη Δύση όπως ο Σπένγκλερ. Γελάει! Ακονίζει το μαχαίρι του. Ανακηρύσσει τις παλιές ιδεολογίες νεκρές και σπρώχνει τα πτώματά τους στο χώμα. Ζητά κάτι νέο, κάτι πέρα από τον φιλελευθερισμό, πέρα από τον κομμουνισμό, πέρα από τον φασισμό – μια επιστροφή, αλλά όχι στην παράδοση ως μουσειακό έκθεμα. στην παράδοση ως όπλο.
Ο Ντούγκιν, με μιαν υποδειγματική ανάλυση, αναγνωρίζει τον μεταμοντέρνο μηδενισμό, ως τελικό ανθρωπολογικό καταστάλαγμα-πραγμάτωση του φιλελευθερισμού. Αντιλαμβάνεται πολύ καλά, ότι το πρόβλημα είναι κατά βάθος ανθρωπολογικό. Κατανοεί πως το Άτομο είναι το υποκείμενο του φιλελευθερισμού και ότι χωρίς εναλλακτικό υποκείμενο, η όποια εναλλακτική λύση είναι αδιανόητη !. Ζητούμενη διέξοδος, είναι η σύνθεση των «θετικών» (με ταυτόχρονη αποβολή των «αρνητικών») συστατικών των δύο ηττημένων νεωτερικών αντιπάλων του φιλελευθερισμού, δηλαδή του κομμουνισμού και του εθνικοσοσιαλισμού. Εισηγείται έτσι ο Ντούγκιν ένα ιδιότυπο «αμάλγαμα», για το οποίο προσοικειώνεται τον όρο «εθνικομπολσεβικισμός», που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί εθνικομπολσεβίκοι του κύκλου του Ερνστ Νίκιτς στον Μεσοπόλεμο. Τον ζητούμενο ανθρωπολογικό φορέα, το εναλλακτικό υποκείμενο, το εντοπίζει στο χαϊντεγκεριανό «dasein» [όρος που εισήγαγε ο πολύς Μάρτιν Χάιντεγκερ για να περιγράψει την ανθρώπινη ύπαρξη με την ιδιαιτερότητά της. Προέρχεται από τις γερμανικές λέξεις «da» (εδώ/εκεί) και «sein» (είναι) και μεταφράζεται ως «ύπαρξη-εδώ». Αντίθετα με μιαν αφηρημένη έννοια, το Dasein αναφέρεται στην υπαρξιακή πραγματικότητα του ανθρώπου που βρίσκεται μέσα στον κόσμο, έχει επαφή με τον κόσμο και τον κατανοεί, ενώ υπάρχει και η ταυτόχρονη κατανόηση του ίδιου του εαυτού.]
Ζούμε στην εποχή του μετα-μοντερνισμού. Ο μοντερνισμός πέθανε και μαζί του οι τρεις ιδεολογίες του : ο φιλελευθερισμός, ο σοσιαλκομμουνισμός και ο φασισμός. Ο φιλευθερισμός νίκησε τον σοσιαλκομμουνισμό και τον φασισμό. Η νίκη του είναι ο παγκόσμιος μετα-μοντερνισμός, ο οποίος δεν είναι παρά νικηφόρος πραγματοποιημένος φιλελευθερισμός. Όμως επειδή πραγματώθηκε ως αδιαμφισβήτητο πρότυπο ζωής, έπαψε πλέον να είναι «ιδεολογία» (ότι πρόθεμα «νέο-», «μετα-«…. και αν του επισυνάψουμε). Έγινε ξεκάθαρα «Καθεστώς», έως τούδε ακαταγώνιστο εκ των πραγμάτων! Αυτό το Καθεστώς των Διεθνών Επικυριάρχων είναι τώρα ο «εχθρός» και όχι μια ιδεολογία που καταβάλλεται πληττόμενη με ιδεολογίες. Οι μεγάλοι ιδεολογικοί του αντίπαλοι είναι πλέον ιστορικές σκιές ή και γραφικά φαντάσματα.
Ο Σπένγκλερ το ήξερε καλά. Ήξερε ότι οι πολιτισμοί, όπως και οι άνθρωποι, γερνούν, αδυνατίζουν, καταρρέουν υπό το ίδιο το βάρος τους. Αλλά τι συμβαίνει όταν ένας ηλικιωμένος άνδρας αρνείται να πεθάνει; Κοιτάξτε την Ευρώπη: Μιαν ήπειρο στα τελικά στάδια της φθοράς, που ξεστομίζει κενά συνθήματα για «δημοκρατία» και «ανθρώπινα δικαιώματα» ενώ οι πόλεις της καίγονται και τα σύνορά της διαλύονται. Ο Φαουστικός άνθρωπος, στέκει παγιδευμένος στη δική του δημιουργία, ανίκανος να αφήσει τα ηνία, προσκολλημένος στο όνειρο της αιώνιας προόδου καθώς αυτό βυθίζεται σπειροειδώς στην άβυσσο. Αλλά ο Ντούγκιν δεν μιλάει για παρακμή. μιλάει για πόλεμο. Για την Εποχή των Καισάρων του Σπένγκλερ, όχι ως θρήνο αλλά ως προφητεία. Οι μεγάλοι άνδρες θα επιστρέψουν, αλλά ….δεν θα είναι Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη έχει ξεχάσει πώς να γεννά κατακτητές. Οι νέοι Καίσαρες θα έρθουν από αλλού, από πολιτισμούς που είναι ακόμα αρκετά νέοι για να πιστεύουν στο πεπρωμένο.
Στο μνημειώδες έργο του «Η Παρακμή της Δύσης», η «Εποχή των Καισάρων» αναφέρεται στην τελική, μεταδημοκρατική φάση του Δυτικού (ή «Φαουστιανού») πολιτισμού, που ακολουθεί την προηγούμενη περίοδο μαζικής κυριαρχίας και κορυφώνεται με την άνοδο ισχυρών, εξωσυνταγματικών εκτελεστικών προσωπικοτήτων. Αυτή η εποχή χαρακτηρίζεται από δύο αιώνες έντονου πολέμου για παγκόσμια εξουσία και κοινωνική ομοιομορφία, παρόμοια με την ελληνιστική περίοδο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά τελικά οδηγεί στο τέλος της φάσης του «υλικοτεχνικού πολιτισμού» και στην κατάρρευση του «ηθικοπνευματικού πολιτισμού». Ουσιαστικά, για τον Σπένγκλερ, η έλευση των Καισάρων ήταν ένα απαραίτητο και αναπόφευκτο βήμα στα τελικά στάδια του κύκλου ζωής της Δύσης, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από έναν πολιτισμό στην πνευματική του φάση σε έναν πολιτισμό στην υλική και τελικά στην παρακμιακή του φάση.
Η Εποχή των Καισάρων σηματοδοτεί την κατάρρευση της δημοκρατίας και τον θρίαμβο του χρήματος και του πολιτικού εγωισμού, καθώς ισχυρές προσωπικότητες αναδύονται από τα προηγούμενα μαζικά κινήματα. Ο Σπένγκλερ έκανε έναν παραλληλισμό μεταξύ της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, με τους ισχυρούς στρατηγούς της και την τελική μετάβασή της στην Αυτοκρατορία, και του μέλλοντος της Δύσης. Η Περίοδος του «Καισαρισμού» περιλαμβάνει μια περίοδο δύο αιώνων συγκρούσεων και επεκτατισμού, που τελικά οδήγησε στην τελική παρακμή και εξαφάνιση του Δυτικού πολιτισμού. Ενώ ο Κλασικός πολιτισμός (αρχαία Ελλάδα και Ρώμη) έδωσε τελικά τη θέση του σε έναν νέο Καισαρισμό, ο Φαουστικός πολιτισμός του Σπένγκλερ χαρακτηρίστηκε από τη δική του ξεχωριστή ώθηση προς το άπειρο. Η Εποχή των Καισάρων αντιπροσωπεύει ένα κρίσιμο μέρος της παρακμής, μια περίοδο καταστροφής, που είναι ο απαραίτητος πρόδρομος για το τέλος του ίδιου του πολιτισμού.
«Ψευδομόρφωση»: Η ιδιότυπη και πολυδύναμη λέξη του Σπένγκλερ για την ασφυξία ενός νέου πολιτισμού από το πτώμα ενός παλιού. Η Ευρώπη στραγγάλιζε τη Ρωσία για αιώνες, την ανάγκαζε να φορέσει τα ρούχα της, την έκανε να μιλάει τη γλώσσα της, να προσποιείται ότι είναι κάτι ….. που δεν ήταν. Αλλά η Ρωσία δεν ήταν ποτέ Φαουστική. Δεν χρειαζόταν ποτέ να είναι. Η «Τρίτη Ρώμη» ήταν πάντα εκεί και περίμενε, προσμένοντας την ώρα της, παρακολουθώντας την Ευρώπη να καταστρέφεται στον βωμό της ίδιας της αλαζονείας της. Και τώρα; Η ψευδομόρφωση θραύεται. Η Ρωσία αποβάλλει το δυτικό της δέρμα, στρέφεται στις δικές της ρίζες – Ευρασιατικές, Ορθόδοξες, γεννημένες στη στέπα. Αυτό καταλαβαίνει ο Ντούγκιν: Η Ρωσία είναι νέα. Η Ρωσία πεινάει. Δεν παίζει με τους κανόνες της παλαιάς, ετοιμοθάνατης τάξης. Χτίζει μια νέα τάξη, με το σπαθί στο χέρι, εκεί που η Δύση κάποτε έκανε δικαστήρια με κονδυλοφόρους και χαρτιά, στέκει τώρα πνιγμένη στο δικό της μελάνι.
Ο Σπένγλερ από την πλευρά του Αρνείται την επίδρασή του «Απωλλόνιου – Ευκλείδιου» – Αρχαίου Πολιτισμού, κοινώς του Ελληνορωμαϊκού στον Δυτικό πολιτισμό, ενώ αποκαλεί «Ψευδομόρφωση» και την προσπάθεια των Δυτικών να οικειοποιηθούν μορφές του κατά τρόπον αναγκαστικώς επιφανειακό. Θεωρεί ότι στο μέλλον θα υπάρξει και ένας ιδιότυπος Ρωσικός Πολιτισμός, του οποίου η πρωτόγονη, παιδική φάση -αν και σαφώς επηρεασμένη από το Βυζάντιο- βρίσκεται ακόμη υπό την ψευδομόρφωση του Δυτικού Πολιτισμού. Ο ξενόφερτος Διαφωτισμός του Μεγάλου Πέτρου και ο υλιστικός Μπολσεβικισμός, δεν αποτελούν προϊόντα της νεαράς ρωσικής ψυχής, η οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως μία απέραντη επίπεδη στέπα. Αυτό το ιδανικό ήδη διαφαίνεται στην αισθητική σύλληψη που επιδεικνύεται στα παρεκκλήσια της ρωσικής υπαίθρου με την επίπεδη στέγη, στέγη εκ της οποίας εξορμώνται πυργίσκοι απολήγοντες σε κρομμυοειδείς τρούλους.
Υπάρχουν λοιπόν δύο πολιτισμοί που δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμα τον κύκλο της ζωής τους, ένας είναι ο Δυτικός πολιτισμός, ο οποίος βρίσκεται στην μεσήλικη ενηλικίωσή του, στην αρχόμενη γεροντική ωρίμανσή του, και ο άλλος που έχει γεννηθεί στη Ρωσία, αλλά είναι «ιδιάζων» λόγω της μείζονος προσπάθειάς του να απορροφήσει ξένες ιδέες από τον πολύ παλαιότερό του Δυτικό πολιτισμό. Ο Σπένγκλερ αποκαλεί και αυτό το φαινόμενο «ψευδομόρφωση». Ένα άλλο παράδειγμα ήταν ο «Μαγικός πολιτισμός» [H Παρακμή της Δύσης, τομ. Β΄] , ο οποίος ενηλικιώθηκε βλαστάνοντας στη σκιά διαφόρων παλαιότερων πολιτισμών (όπως π.χ. ο Κλασσικός) και αναγκάστηκε να στρεβλωθεί και να τεμαχιστεί σε Αραβικό, Ζοροαστρικό, Βυζαντινό, Εβραϊκό, Κοπτικό, Αρμενικό και σε άλλα τμήματα. Μόνο με την άνοδο του Ισλάμ κατόρθωσε να απαλλαχθεί από τη «ψευδομόρφωσή» του και να αποκαλύψει την κρυπτόμενη και συγκαλυμμένη αληθινή ψυχή του.
Ο Σπένγκλερ υποστήριξε ότι από την αρχή της χριστιανικής εποχής, η Μέση Ανατολή ήταν το «σπίτι» ενός ανατέλλοντος πολιτισμού που τον αποκάλεσε «Μαγικό», από τους Μάγους της αρχαίας Περσίας. Η άποψη του ήταν πως ο πολιτισμός αυτός αποτελούνταν από θρησκευτικές κοινότητες με τον τρόπο που αργότερα η Δύση θα αποτελούνταν από εθνικά κράτη. Κατά συνέπεια οι Εβραίοι, οι χριστιανοί της Συρίας και της Ανατολίας και οι Ζοροαστριστές της Περσίας συνιστούσαν όλοι τους επί μέρους χωριστές «Μαγικές» κοινότητες. Η γέννηση αυτού του πολιτισμού καλύφθηκε από το «ιστορικό ατύχημα» ότι οι Ρωμαίοι είχαν κατακτήσει τον πολιτικό έλεγχο μεγάλου μέρους του εδάφους του. Η αλλοίωση ήταν τόσο μεγάλη σαν να είχαν κατακτήσει οι Άραβες τη Γαλλία των Μεροβιγγίων επιβάλλοντας τον αραβικό πολιτισμό και την τέχνη στους ανθρώπους που δεν είχαν το χρόνο να δημιουργήσουν δικό τους
Ο Σπένγκλερ αποκαλεί και αυτό το είδος πολιτιστικής – πνευματικής αλλοίωσης «ψευδομόρφωση», ισχυρίζεται δε ότι το ίδιο συνέβη και στη Ρωσία-η νέα κοινωνία έπρεπε να εκφραστεί με ξένους τρόπους και προσποιήθηκε ότι είναι ελληνική ή ρωμαϊκή. Η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο διάδοχος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της Ανατολής, ήταν στην πραγματικότητα η Μαγική πολιτική. Δεν ήταν ουσιαστικά διαφορετική ως προς το πνεύμα από τον μετέπειτα εχθρό της, την Περσία, ή περισσότερο σημαντική από τον ισλαμικό «ανασχηματισμό», που τελικά την κατέστρεψε. Αυτός ο «Μαγικός πολιτισμός», στην ισλαμική του έκδοση, έφθασε στην τελική του μορφή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κατέρρευσε μόλις μετά το τέλος του Α΄ Μεγάλου Πολέμου.
Για πέντε τουλάχιστον αιώνες οι άνθρωποι της Δύσης θεώρησαν το σύγχρονο πολιτισμό ως αναγέννηση ή προέκταση της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Ο Σπένγκλερ θεωρεί ως βασικό θεμέλιο της υπόθεσής του τον Κλασσικό κόσμο ως πολιτισμό διαφοροποιημένο ή αλλότριο προς τον σύγχρονο Δυτικό [H Παρακμή της Δύσης, τομ. Α΄]. Εξουσιάστηκε από μια εντελώς διαφορετική ψυχή και συνεπώς τα μορφωμένα άτομα της Ευρώπης και της Αμερικής που πίστευαν στην ενότητα των πολιτισμικών μορφωμάτων, έπασχαν από μιαν ισχυρή ψευδαίσθηση ή ακόμα και παραίσθηση
Στις ιδιάζουσες «προφητείες» του Σάμιουελ Φίλιπς Χάντιγκτον όπως αναπτύσσει τις θέσεις του περί μίας μεταψυχροπολεμικής νέας παγκόσμιας τάξης στο έργο του «Σύγκρουση των πολιτισμών», αναφέρεται σαφώς πως η Ευρώπη και η Αμερική μπορούν είτε να συμπαραταχθούν είτε όχι. Στο ανώτερο επίπεδο της σύγκρουσης, στην γενικευμένη πραγματική παγκόσμια σύγκρουση μεταξύ «Πολιτισμού και Βαρβαρότητας», οι μεγάλοι ηθικοπνευματικοί πολιτισμοί του πλανήτη με τα πλούσια επιτεύγματά τους στη θρησκεία, στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην ηθική και στην ευσπλαχνία, είτε θα συμπαραταχθούν είτε όχι. Βεβαίως στην εποχή που έρχεται, η σύγκρουση των πολιτισμών είναι η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη, ενώ μια αποτελεσματική διεθνής τάξη που θα βασίζεται στους πολιτισμούς είναι ο ασφαλέστερος φρουρός ενάντια στον παγκόσμιο πόλεμο.
Το πρόβλημα στην ανωτέρω συλλογιστική έγκειται στο γεγονός ότι η Αμερική όντας από την φύση της πολυπολιτισμική και πολυφυλετική κοινωνία κινδυνεύει να γίνει πεδίο σύγκρουσης των πολιτσμών και θρησκειών μέσα στον ίδιο της τον πολιτισμό. Οι εθνότητες αλλά και οι θρησκείες που «φιλοξενούνται» στις ΗΠΑ είναι σχεδόν όσες όλες οι υπόλοιπες του πλανήτη. Οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι, οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, οι Καθολικοί, οι Προτεστάντες και πολλές άλλες θρησκείες πως θα οριοθετήσουν τη θέση τους απέναντι σε παγκόσμιες και πολιτισμικές κρίσεις ;
Στον τομέα της παγκόσμιας επικράτησης αναρωτιέται κανείς για την Αμερική αυτό που είχε πει ο Ρωμαίος στρατηγός και Ύπατος Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας το 84 π.Χ. μετά το τέλος των κατακτήσεων του τότε γνωστού κόσμου από τη Ρώμη: «Και τώρα που ο κόσμος δεν προσφέρει άλλους εχθρούς, ποια θα είναι η μοίρα της Ρώμης;» Η σκληρή απάντηση ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, με την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας !
Σήμερα , το μεγάλο άγχος των διανοητών της αμερικανικής υπερδύναμης είναι να μην εξομειωθεί η σημερινή Αμερική με των αρχαία Αθήνα λίγο πριν το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου αλλά ούτε με την κατάληξη της αρχαίας Ρώμης. Στο τελευταίο βιβλίο του ο Θουκυδίδης, περιγράφει τη συνέχιση του πολέμου μετά την καταστροφή των Αθηναίων στη Σικελική εκστρατεία, τη συμμαχία των Αθηναίων με τους Σαμίους, τη συμμαχία της Σπάρτης με τη Χίο και την Περσία αλλά και τις έριδες στο εσωτερικό της Αθήνας μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών, οι οποίες την υπονόμευσαν σε τέτοιο βαθμό ώστε την οδήγησαν στην ήττα. Ένα σύγχρονο σενάριο αντανακλά και στην Αμερική του σήμερα, με την πολυπλοκότητα του διεθνούς συστήματος, αλλά και με την εσωτερική μελλοντική της πορεία.
Οι κλασσικοί μπορούν να μας δείξουν ποιοι ήμασταν κάποτε και συνεπώς ποιοί είμαστε στον σημερινό ακήρυκτο πόλεμο. Οι αρχαίοι όχι μόνο μας διδάσκουν ότι η ζωη είναι τολμηρή και επίσης τραγική, αλλά επίσης πως ό,τι είχε δημιουργηθεί και ακολουθήθηκε από την Ελλάδα και τη Ρώμη ήταν και είναι η τελευταία ελπίδα του ανθρώπου πάνω στη Γη !
Και τι γίνεται λοιπόν με την Αμερική; Είναι ένας κολοσσός, ναι, αλλά χτισμένος στον αέρα ! Ένα φαουστικό πείραμα σε προχωρημένο στάδιο, όλο τεχνοκρατία και ταχύτητα, αλλά δίχως καθόλου ψυχή. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν υποκλίνεται σε αυτήν. Το όραμα του Ντούγκιν δεν είναι αμερικανικό, ούτε παγκοσμιοποιημένο, ούτε καθολικό. Ο Σπένγκλερ είδε την Αμερική ως την αναπόφευκτη επέκταση της φαουστικής θέλησης για δύναμη: ο καπιταλισμός ως μεταφυσική, η διαφήμιση ως φιλοσοφία, η μηχανή ως θεός. Ο Ντούγκιν βλέπει κάτι άλλο – μια αυτοκρατορία που έχει ξεχάσει τον εαυτό της, που δεν γνωρίζει καν ότι είναι αυτοκρατορία, καταβροχθίζοντας τον εαυτό της σε ένα πυρετώδες όνειρο φιλελεύθερης παρακμής. Ο Αμερικανός Καίσαρας θα έρθει, αλλά δεν θα κληρονομήσει τίποτα άλλο παρά μεγαλοστομίες, χρέη. στάχτες.
Η Ευρώπη ήταν κάποτε πολύ όμορφη. Η τραγωδία της είναι ότι δεν ήξερε ποτέ πώς να σταματήσει. Η φαουστική ψυχή προοριζόταν να δημιουργεί, να χτίζει, να προχωρά προς τα έξω, αλλά υπήρχε πάντα ένα τίμημα. Ο Σπένγκλερ το είδε: άπειρη επέκταση, άπειρη φιλοδοξία, το όνειρο του απεριόριστου – μέχρι που το όνειρο θα σπάσει και οι οικοδόμοι θα γίνουν καταληψίες στα δικά τους ερείπια. Η αρνητική πλευρά του φαουστικού πνεύματος είναι η άρνησή του να δεχτεί όρια, να ξέρει πότε να πεθάνει. Και έτσι παραμένει, μηχανοποιημένο, γραφειοκρατικοποιημένο, αυτοματοποιημένο, κυβερνώμενο από ανθρώπους που δεν έχουν παρελθόν και μέλλον, μόνο τον θαμπό βόμβο της διοίκησης. Η μετανεωτερικότητα είναι απλώς μια άλλη λέξη για την….. νεκρική ακαμψία !
Αλλά υπάρχει ακόμα δύναμη στη Δύση. Ο κύκλος του Σπένγκλερ δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, ενώ ακόμη και στην παρακμή, υπάρχουν στιγμές τρομερής ομορφιάς. Οι τελευταίοι πολεμιστές της παλαιάς τάξης πραγμάτων – αυτοί που θυμούνται, που έχουν ακόμα φωτιά στο αίμα τους – παρακολουθούν, περιμένουν. Η Εποχή των Καισάρων δεν θα είναι ήπια. Ο Φαουστικός άνθρωπος, ακόμη και στην πτώση του, θα οργιστεί. Ο Ντούγκιν δεν πιστεύει στην επιβίωση της Δύσης, αλλά πιστεύει στην ικανότητά της να πολεμά, να επιτίθεται ακόμα και όταν πέφτει. Το ερώτημα είναι: ποιος θα ασκήσει αυτή την οργή; Οι παγκοσμιοποιητές, οι μάνατζερ, οι δειλοί που πούλησαν την κληρονομιά τους για άνεση; Ή εκείνοι που εξακολουθούν να ακούν την μακρινή ηχώ των γοτθικών πυργίσκων, τους ύμνους της μάχης, τον βρυχηθμό από κάτι πρωτόγονο και ξεχασμένο;
Η πολυπολικότητα δεν είναι απλώς μια πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια μεταφυσική μετατόπιση. Ο Σπένγκλερ το υπαινίχθηκε, ο Ντούγκιν το διακηρύσσει. Η εποχή ενός πολιτισμού που κυβερνά όλους τους άλλους έχει τελειώσει. Ο Φαουστικός άνθρωπος ήθελε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν τον θέλει πια. Η Κίνα ανεβαίνει, ακλόνητη από την ασθένεια της Δύσης. Το Ισλάμ θυμάται. Η Ινδία αναστατώνεται. Η Ρωσία βρυχάται. Αυτός δεν είναι ένας κόσμος για οικουμενικές αξίες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη δημοκρατία με τη δυτική της έννοια. Αυτός είναι ένας κόσμος πολιτισμών, πεπρωμένου, θέλησης. Η Φαουστική Δύση είναι πλέον απλώς ένας ακόμη ηθοποιός στη σκηνή και όχι πια ο σκηνοθέτης.
Κι όμως, κάποιοι δεν θα το δεχτούν αυτό. Τα φαντάσματα της αυτοκρατορίας παραμένουν. Ο παλιός κόσμος προσκολλάται στους μύθους του, αρνούμενος να δει ότι η παλίρροια έχει ήδη αλλάξει. Το ΝΑΤΟ επεκτείνεται, οι αντιρωσικές κυρώσεις συσσωρεύονται όλο και ψηλότερα, ένας εύθραυστος πύργος κακίας, που καταρρέει καθώς υψώνεται, αλλά τίποτα από αυτά δεν σταματά την αργή διάλυση. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι ρηχοί και δειλοί υπνοβάτες. Ο κόσμος που κυβερνούν είναι μια φτηνιάρικη και άκαιρη μυθοπλασία. Ο Σπένγκλερ τους έβλεπε να έρχονται – η γραφειοκρατική τάξη, οι χαρτοσκώληκες, οι υπάλληλοι που είναι υπεύθυνοι για έναν ετοιμοθάνατο πολιτισμό. Μπερδεύουν τη βολεμένη θέση τους με την εξουσία ! Η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού, μετατοπίζεται προς τα ανατολικά, προς τα νότια, προς εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την οικονομική ανάπτυξη και τα νομικά πλαίσια.
Ο Ντούγκιν και ο Σπένγκλερ, λοιπόν, δεν είναι σε καμία αντίθεση. Είναι υποστηρικτές του ίδιου οράματος: ο θάνατος του παλαιού και η γέννηση του νέου. Ο Σπένγκλερ θρήνησε. Ο Ντούγκιν όχι. Προετοιμάζεται. Η «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία» του δεν επιδιώκει να αναβιώσει τη Δύση. Επιδιώκει να την αντικαταστήσει. Με τι; Αυτό παραμένει ασαφές, αλλά η σαφήνεια είναι για τον καιρό της ειρήνης. Τώρα είναι η στιγμή της μάχης, του πολέμου, όχι μόνο στους δρόμους της Ουκρανίας ή της Γάζας ή όπου κι αν ανοίξει το επόμενο μέτωπο, αλλά και στο μυαλό, στην ψυχή, στον ίδιο τον ιστό του πολιτισμού.
Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι γλιστράει. Η Δύση πεθαίνει, αλλά δεν πεθαίνει ήσυχα. Οργίζεται, αγωνίζεται, αρνείται να αποδεχτεί τη μοίρα της. Ο Σπένγκλερ μας λέει ότι είναι αναπόφευκτη. Ο Ντούγκιν μας λέει να διαλέξουμε πλευρά. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι: Ποιος θα κρατήσει το μαχαίρι;
