Οι ειδήσεις στα τηλεοπτικά μέσα και οι τίτλοι εφημερίδων φωνάζουν για επανάσταση στην Τεχεράνη. Για ελευθερία. Γυναίκες που ηγούνται της αντικαθεστωτικής επίθεσης, ανάβοντας τσιγάρα από καιγόμενες φωτογραφίες του μισητού ηγεμόνα. Χρωματιστά πανό και hashtags στα Αγγλικά. Είναι το ίδιο σενάριο, ανακυκλωμένο από το Κίεβο και από το Καράκας.

Εξόριστοι πρίγκιπες εμφανίζονται στις δυτικές οθόνες που υπόσχονται παράδεισο, αρκεί ο λαός να ξεσηκωθεί την ίδια ώρα που η πριγκιπική οικογένεια πίνει τα απεριτίφ της σε ουρανοξύστη του Μανχάταν. Και για μια φευγαλέα στιγμή η Αυτοκρατορία πιστεύει στο δικό της θέατρο, στον δικό της σκηνοθέτη.

Αλλά προς το παρόν. Οι διαμαρτυρίες είναι νεκρές, το σενάριο σταματάει, το happy end δεν επαληθεύεται. Επειδή το Ιράν θυμάται το 1953.

Θυμάται το πραξικόπημα για το πετρέλαιο.

Θυμάται τους θαλάμους των βασανιστηρίων του Σάχη που ήρθε στην εξουσία με την βοήθεια της CIA.

Θυμάται τις κυρώσεις που σκοτώνουν τα παιδιά, τις οποίες στην συνέχεια η Δύση αποκαλούσε «πίεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σήμερα τα εγχειρίδια της CIA ξεσκονίζονται, η Μοσάντ ψιθυρίζει στις σκιές, οι ΜΚΟ με τους γνωστούς δωρητές προωθούν το αφήγημα, μαζί με πολλά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όλα αυτά για να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση της αρεσκείας τους. Μια κυβέρνηση στα τέσσερα. Μια κυβέρνηση που εντάσσεται στην «τάξη που βασίζεται σε κανόνες».

Αλλά τα σχέδια θρυμματίζονται. Όχι επειδή ο ιρανικός λαός αγαπά τους ηγεμόνες του, αλλά επειδή γνωρίζει ότι η εναλλακτική λύση είναι χειρότερη. Επειδή ξέρει ποιος έχει γράψει το σενάριο. Επειδή ο λαός ξέρει ότι η Αυτοκρατορία δεν απελευθερώνει. Αναδιατάσσει και εγκαθιστά μαριονέτες που υπογράφουν την παράδοση έναντι των χειροκροτημάτων στην Ουάσιγκτον.

Η αποτυχία της Αυτοκρατορίας δεν είναι μικρή ή μεγάλη. Είναι σύμπτωμα. Η Αυτοκρατορία δεν μπορεί πλέον να κερδίζει πολέμους. Το Βιετνάμ κονιορτοποίησε τους μύθους. Το Ιράκ τους έθαψε. Το Αφγανιστάν κάρφωσε το φέρετρο.

Τώρα παραμένουν πιστοί μόνο τα υβρίδια, οι πληρεξούσιοι και τα hashtags.

Η άμεση εισβολή έχει τεράστιο κόστος. Σε αίμα. Στην νομιμότητα.

Η μόνη λύση: Η δημιουργία αναταραχής.

Πρώτα λιμοκτονούν τις οικονομίες, μετά δείχνουν άδεια ράφια λέγοντας «δείτε πως απέτυχε το καθεστώς». Χρηματοδοτούν την διαίρεση και μετά την αποκαλούν «λαϊκή βούληση». Χρειάζονται την διαρκή αναταραχή.

Επειδή η ηρεμία αποκαλύπτει την αλήθεια: Ο κόσμος χτίζεται χωρίς αυτούς. Οι συναλλαγές γίνονται χωρίς δολάρια. Οι συμμαχίες γίνονται χωρίς την άδεια του Αυτοκράτορα με διαδρομές που παρακάμπτουν τα σημεία στραγγαλισμού τους.

Το Ιράν αρνείται να υποταχθεί. Όχι χωρίς κόστος, αλλά αρνείται με ψηλά το κεφάλι.

Κάθε αποτυχημένη έγχρωμη επανάσταση είναι μια ρωγμή στην ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση ότι εξακολουθούν να κυβερνούν με συναίνεση. Τώρα κυβερνούν με εκβιασμούς. Με απειλές. Με δασμούς που μεταμφιέζονται σε πολιτική. Φωνάζοντας «δημοκρατία» ενώ βομβαρδίζουν κηδείες και γάμους.

Ο κόσμος βλέπει την απελπισία της Αυτοκρατορίας. Μια Αυτοκρατορία που πρέπει να κατασκευάζει εχθρούς στο εξωτερικό επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την σήψη στο εσωτερικό.

Το Ιράν δεν κερδίζει έναν πόλεμο ή μια μάχη. Αλλά αρνείται να γονατίσει. Το χάος θα συνεχιστεί, η Αυτοκρατορία το χρειάζεται για να επιβιώσει. Η ψευδαίσθηση ξεθωριάζει.

Και όταν πεθαίνουν οι ψευδαισθήσεις, πεθαίνουν και οι Αυτοκρατορίες.