Από τις παραλίες της Νορμανδίας, από τα πραξικοπήματα στην Τεχεράνη, τους βομβαρδισμούς αμάχων στο Βιετνάμ και την Παλαιστίνη, τις δολοφονίες και απαγωγές μη πρόθυμων ηγετών, το σενάριο ήταν πάντα ίδιο: Η ισχύς πρέπει να επεκτείνεται, η υπακοή πρέπει να επιβάλλεται και η ιστορία πρέπει πάντα να παρουσιάζει την «αυτοκρατορία» ως απρόθυμο ήρωα.

Αυτό που αλλάζει δεν είναι η φύση του απρόθυμου ήρωα, αυτό που αλλάζει είναι το κοινό.

Κάποτε, μια χούφτα τηλεοπτικών δικτύων και εφημερίδων μπορούσαν να συντονίσουν την ψευδαίσθηση με το γνωστό αφήγημα: Η φιλελεύθερη τάξη, ο κόσμος που βασίζεται σε κανόνες, οι απαραίτητες λέξεις κλειδιά «δημοκρατία» και «ελευθερία» που επαναλαμβάνονταν ομόφωνα. Κάποτε η «τάξη που βασίζεται σε κανόνες» βομβάρδιζε το Βελιγράδι, την Βαγδάτη και την Βεγγάζη χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά στρίγγλιζε «παραβίαση» όταν άλλοι αρνούνταν να υπακούσουν. Κάποτε η «τάξη που βασίζεται σε κανόνες»  εφάρμοζε κυρώσεις ως τακτικές λιμοκτονίας. Τις στρατιωτικές παρεμβάσεις ως «ανθρωπιστική βοήθεια.

Τώρα τα φώτα της σκηνής τρεμοπαίζουν. Τηλέφωνα στην Γάζα μεταδίδουν ότι δεν θα μεταδώσει το CNN ή το ελληνικό ΣΚΑΪ. Τα ιρανικά drones είναι φθηνότερα από τους αμερικανικούς πυραύλους, διαθέτοντας την ίδια καταστροφική ισχύ. Οι κινεζικοί υπερ-υπερηχητικοί πύραυλοι κοστίζουν το ένα εκατοστό ενός αμερικανικού F-35 φέροντας την ίδια στρατηγική αποτροπή. Το δολάριο με σταθερούς ρυθμούς αντικαθίσταται ως νόμισμα αναφοράς και ανταλλαγής.

Ο κόσμος βλέπει τον εμπρηστή να ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να σβήσει την φωτιά. Τα προσχήματα λειτούργησαν όταν οι μη πρόθυμοι λαοί δεν είχαν μικρόφωνο. Λειτούργησαν όταν η διαφωνία περιοριζόταν σε υποσημειώσεις σε ακαδημαϊκού τύπου αναλύσεις στα συστημικά μμε. Λειτούργησαν όταν η «ελευθερία» και «δημοκρατία» ακουγόταν ως πειστικές λέξεις σε όσους δεν είχαν ποτέ γευτεί το αντίθετο αυτών.

Αλλά οι μάσκες γλιστρούν και πέφτουν και αυτοί που τις φορούν πανικοβάλλονται. Πανικοβάλλονται όταν οι κυρώσεις δεν έχουν αποτέλεσμα. Όταν οι πρόθυμοι σύμμαχοι αρχίζουν να αντισταθμίζουν. Όταν δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από κακούς τρομοκράτες τους οποίους βαπτίζουν καλούς ανάλογα με τα συμφέροντα τους.

Έτσι η παράσταση των ιμπεριαλιστών αναγκάζεται να αλλάξει σενάριο, χρειάζεται κάτι πιο έντονο, πιο δυνατό, πιο απεγνωσμένο. Χρειάζεται περισσότερη ρητορική για την «αλλαγή καθεστώτος». Χρειάζεται περισσότερα κηρύγματα «βασισμένα σε κανόνες» που εκφωνούνται παραβιάζοντας κάθε κανόνα.

Η «αυτοκρατορία» δεν χειροτερεύει, γίνεται ειλικρινής. Και η ειλικρίνεια για μια “αυτοκρατορία χτισμένη πάνω σε μύθους”, είναι μοιραία. Η παλαιά τάξη πραγμάτων δεν καταρρέει επειδή η «αυτοκρατορία» αποδυναμώνεται. Καταρρέει επειδή ο κόσμος έμαθε να λέει όχι και της άρνησης του να παίξει με κανόνες που ήταν στημένοι από την αρχή.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν πέφτουν οι μάσκες της «αυτοκρατορίας», το ερώτημα είναι τι χτίζουμε εμείς όταν το κάνει.