Έτσι μας λένε οι παγκόσμιες ελίτ και τα υπάκουα μέσα ενημέρωσης. Επίκειται βέβαιη καταστροφή που θα επέλθει από την υπερθέρμανση του πλανήτη και την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Ας το εξετάσουμε με ορθολογική σκέψη και χωρίς παρωπίδες.

Μόλις πριν από 50 χρόνια, στην δεκαετία του 1970, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης διέδιδαν τρομερές προειδοποιήσεις για μια επικείμενη εποχή των παγετώνων. Ορισμένοι επιστήμονες μιλούσαν για σκοτείνιασμα του πλανήτη και την ανάγκη για άμεσα, δραστικά μέτρα για να αποτραπεί η επιστροφή των ηπειρωτικών παγετώνων.

Να τονίσουμε ότι ο φόβος μιας καταστροφής που προκαλείται από το κρύο έχει τουλάχιστον κάποια ιστορική βάση, θυμίζουμε τους αγώνες προηγούμενων γενεών κατά την διάρκεια των ψυχρών περιόδων. Η Μικρή Εποχή των Παγετώνων, η οποία διήρκεσε περίπου από το 1300 έως το 1850, ήταν μια εποχή πανταχού παρόντος, επίμονου κρύου όταν, σύμφωνα με τους ιστορικούς, «ό,τι φύτρωνε πάνω από την γη πέθαινε και λιμοκτονούσε».

Ιστορικοί εκείνης της εποχής αναφέρουν ότι λαϊκές αγορές πραγματοποιούνταν στον παγωμένο Τάμεση στο Λονδίνο. Οι αποτυχίες των καλλιεργειών είχαν γίνει ρουτίνα, οδηγώντας σε εκτεταμένο λιμό, φτώχεια και πολιτική αστάθεια σε όλο το βόρειο ημισφαίριο. Αυτή η κρίση δεν ήταν θεωρητική, αλλά μια βάναυση πραγματικότητα στην οποία μια μικρή πτώση της παγκόσμιας θερμοκρασίας απείλησε την επιβίωση των λαών στο βόρειο ημισφαίριο. Οι άνθρωποι που πολέμησαν την πείνα και τις ασθένειες κατά την διάρκεια της Μικρής Εποχής των Παγετώνων θα είχαν δώσει τα πάντα για θερμότερες συνθήκες.

Ο σημερινός τυπικός ευρωπαίος πολίτης σπάνια, έως ποτέ, σκέφτεται αυτό το μακρύ τόξο της ιστορίας του κλίματος όταν θα προετοιμάσει το γεύμα για την ημέρα των Χριστουγέννων ή του Νέου Έτους. Το φαγητό αγοράζεται σε καταστήματα που ξεχειλίζουν από προϊόντα από κάθε είδους περιοχές μετά την συγκομιδή, μήλα από ψυχρότερες περιοχές και ανανάς από θερμότερες. Ορισμένα λαχανικά καλλιεργούνται τοπικά, ενώ άλλα ταξιδεύουν από άλλες ηπείρους πριν φτάσουν στον καταναλωτή.

Το πρώτο βήμα σε αυτή την αλυσίδα, ήτοι η ανάπτυξη των φυτών, επωφελείται από την ζεστασιά του σημερινού κλίματος, το οποίο είναι πολύ πιο ήπιο από αυτό της Μικρής Εποχής των Παγετώνων. Ωστόσο, σήμερα υπάρχει μια αίσθηση συναγερμού για μια υποτιθέμενη καταστροφική ζέστη, μια ανησυχία που έρχεται σε αντίθεση με την ιστορία, στην οποία οι επαναλαμβανόμενες θερμές περίοδοι στο παρελθόν παρήγαγαν ευημερία και ακμάζοντες πολιτισμούς. Αυτές περιλάμβαναν την Ρωμαϊκή Θερμή Περίοδο πριν από 2000 χρόνια και τη Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο πιο πρόσφατα. Και στις δύο περιόδους, τα φυτά καλλιεργήθηκαν σε περιοχές που είναι πολύ κρύες για αυτό σήμερα.

Η σύγχρονη ιστορία της αφθονίας συνδέεται στενά με το ήσυχο αλλά αξιοπρόσεκτο πρασίνισμα της γης από τον 20ο αιώνα. Τα δορυφορικά δεδομένα επιβεβαιώνουν ότι ο κόσμος έχει γίνει πιο πράσινος από την δεκαετία του 1980, ειδικά σε άνυδρες και ημίξηρες περιοχές. Γιατί; Οι κύριες αιτίες είναι τα υψηλότερα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, εν μέρει λόγω των βιομηχανικών εκπομπών, και του φυσικά θερμότερου κλίματος.

Το διοξείδιο του άνθρακα είναι φυτική τροφή και, μαζί με το νερό και το ηλιακό φως, βασικό συστατικό της φωτοσύνθεσης. Η μεγάλη ειρωνεία της απαισιόδοξης αφήγησης για το κλίμα είναι ότι η αύξηση των επιπέδων CO2 έχει προκαλέσει μια από τις πιο ευεργετικές περιβαλλοντικές αλλαγές στην πρόσφατη ιστορία, ήτοι ακμάζοντα οικοσυστήματα και αποδόσεις ρεκόρ καλλιεργειών. Επίσης σημαντικά για την παραγωγή τροφίμων είναι τα σύγχρονα λιπάσματα που παράγονται συνήθως από φυσικό αέριο, τα οποία παρέχουν το απαραίτητο άζωτο για καλλιέργειες υψηλής απόδοσης.

Τι γίνεται όμως με τις προειδοποιήσεις ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη θα καταστρέψει την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια; Αυτός ο ισχυρισμός δεν αντέχει σε έλεγχο. Τα τελευταία 40-50 χρόνια, οι αποδόσεις βασικών τροφίμων όπως το σιτάρι, το καλαμπόκι και το ρύζι έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Οι λιμοί, οι οποίοι δυστυχώς εξακολουθούν να συμβαίνουν λόγω περιφερειακών συγκρούσεων ή διεφθαρμένων κυβερνήσεων, δεν είναι πλέον ο κανόνας παγκοσμίως. Ο πλανήτης παρέχει τώρα τροφή, αλλά και βιοτικό επίπεδο, σε έναν πληθυσμό 8 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ στο παρελθόν για πολύ λιγότερο παγκόσμιο πληθυσμό.