Οι Ευρωπαίοι πληρώνουμε τώρα το τίμημα για την στενόμυαλη σκέψη μας. Από φόβο για την Ρωσία, φόβο τον οποίο έχουν δημιουργήσει και γαλουχήσει οι ευρωπαϊκές ηγεσίες κατά την διάρκεια πολλών δεκαετιών, σφιχταγκαλιάσαμε τους Αμερικανούς, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα χρησιμοποιούσαν την πυρηνική τους ασπίδα για να μας προστατεύσουν από έναν ρωσικό κίνδυνο που δεν υπήρχε ποτέ στην πραγματικότητα, παρά μόνο στο μυαλό μας. Τώρα κρεμόμαστε ως σκυλιά από το λουρί των ΗΠΑ. Έχουμε πειστεί από αυτούς, αλλά και από συστημικές πολιτικές δυνάμεις στις χώρες μας, για την εξάρτησή μας από τις ρωσικές πηγές ενέργειας και έχουμε αφήσει τους εαυτούς μας να μην θέλουμε σε λειτουργία τους ρωσικούς αγωγούς που μεταφέρουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην Ευρώπη. Έτσι έκοψαν τον ομφάλιο λώρο στην φθηνή ενέργεια από την Ρωσία.
Εάν δεν έχουμε δικές μας πηγές ενέργειας, είναι ανόητο να πιστεύουμε ότι μπορούμε να γίνουμε πιο ανεξάρτητοι αλλάζοντας πάροχο. Τώρα ως Ευρωπαίοι τείνουμε να εξαρτηθούμε από τις αμερικανικές πηγές ενέργειας, οι οποίες είναι πολύ πιο ακριβές από τις ρωσικές. Το αν η Ευρώπη είναι σε καλύτερα χέρια με τους Αμερικανούς μένει να φανεί. Τώρα ως Ευρωπαίοι δεν εξαρτώμεθα πλέον μόνο από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, αλλά και από τον ενεργειακό εφοδιασμό της.
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έχουν καλλιεργήσει την φαντασίωση ότι μπορούν να επιφέρουν μια στρατηγική ήττα στην Ρωσία, πιθανώς και με το απώτερο κίνητρο της διάλυσης της Ρωσίας, η οποία στην προσανατολισμένη στις αξίες γλώσσα τους ονομάζεται από-αποικιοποίηση. Με την επιμονή πολεμοκάπηλων όπως ο Μπόρις Τζόνσον, ο Τζο Μπάιντεν, η Άνγκελα Μέρκελ, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο Κιρ Στάρμερ, ο Φρίντριχ Μερτς και των παρατρεχάμενων τους όπως ο Έλληνας πρωθυπουργός που δεν συγχώρεσαν ποτέ τους Ρώσους για όλα τα κακά της σοβιετικής περιόδου, εισέβαλαν στον πόλεμο της Ουκρανίας ζητωκραυγάζοντας. Ήταν πεπεισμένοι ότι η Ρωσία δεν θα άντεχε πολύ. Υποστήριξαν το Κίεβο με πακτωλούς δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τώρα τόσο η Ουκρανία όσο και οι Ευρωπαίοι βρίσκονται οικονομικά στα όριά τους.
Οι Αμερικανοί έκαναν το άλμα προς τα εμπρός αρκετά νωρίς. Δεν δίνουν πλέον νέα χρήματα στο Κίεβο και ό,τι παραδίδουν στην Ουκρανία όσον αφορά τα όπλα, τα πληρώνουν οι Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν από φόβο ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να κερδίσουν. Οι ηγεσίες λένε στον εαυτό τους ότι οι Ρώσοι δεν θα σταματήσουν στον Δνείπερο. Αυτά είναι υπερβολές της δικής τους σκέψης και δεν ανταποκρίνονται στις δηλώσεις και τα συμφέροντα των Ρώσων. Τώρα, όμως, η Ουκρανία απειλείται με συντριπτική ήττα και μαζί της χάνονται όλα τα δισεκατομμύρια που επενδύθηκαν. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία συμφωνούν για ειρήνη στην Ουκρανία χωρίς να ρωτήσουν τους Ευρωπαίους και τους Ουκρανούς. Επειδή ο Τραμπ θέλει ειρήνη, καθώς τον ενδιαφέρουν περισσότερο οι μπίζνες.
Είναι μια ευρέως καλλιεργημένη παρανόηση ότι ο πόλεμος εξυπηρετεί τις επιχειρήσεις, προφανώς εξυπηρετεί μόνο τις πολεμικές βιομηχανίες. Οι περισσότερες επιχειρήσεις χρειάζονται ηρεμία. Για αυτό ο Τραμπ θέλει ειρήνη. Γιατί δεν έχουν μείνει πολλά να κερδίσουν οι ΗΠΑ από τον πόλεμο. Η Ουκρανία έχει χρεοκοπήσει και οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τόσα λεφτά για να βουλώσουν όλες τις τρύπες, συμπεριλαμβανομένων αυτών της διαφθοράς. Στην απελπιστική τους κατάσταση, προσπαθούν ακόμη και να αρπάξουν τα κατασχεμένα κεφάλαια της ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας για να μπορέσουν να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τον πόλεμο. Χωρίς αυτά τα χρήματα, δεν μπορούν πλέον να παραγγείλουν πολλά από Αμερικανούς κατασκευαστές όπλων. Επιπλέον, η έκκληση στην Ευρώπη να ενισχύσει την δική της βιομηχανία όπλων γίνεται όλο και πιο ισχυρή. Επομένως, δεν μπορούν να αναμένονται πολλές νέες συμφωνίες όπλων από την Ευρώπη για τις ΗΠΑ.
Ο Τραμπ συνεχίζει να φιμώνει τους Ευρωπαίους με δασμούς. Όσοι θέλουν να εξάγουν στις ΗΠΑ πρέπει να πληρώσουν περισσότερα. Ωστόσο, προτιμά ακόμη περισσότερο αν οι ευρωπαϊκές εταιρείες επένδυαν αμέσως στις ΗΠΑ για να αποφύγουν τους δασμούς. Η υποταγή της φον ντερ Λάιεν στον Τραμπ στο τελωνειακό ζήτημα έχει αποδυναμώσει την οικονομία της Ευρώπης. Η ακριβή ενέργεια, οι υψηλοί δασμοί και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι τα καλύτερα επιχειρήματα για τις ευρωπαϊκές εταιρείες να στήσουν τις σκηνές στις ΗΠΑ ή στην Κίνα. Φοβούμενοι την Ρωσία, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έχουν αποδυναμώσει τα οικονομικά τους θεμέλια, ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να απομυζούν την οικονομία της γηραιάς ηπείρου.
Οι Ευρωπαίοι έχουν ωθηθεί έξω από την προσοδοφόρα ρωσική αγορά μέσω των κυρώσεων, οι οποίες απαγόρευαν στις εταιρείες τους να δραστηριοποιούνται εκεί. Αντίθετα, η Ρωσία δελεάζει τους Αμερικανούς με επιχειρήσεις. Δεν είναι τυχαίο που ο Κίριλ Ντμιτρίεφ, επικεφαλής του ρωσικού κρατικού επενδυτικού ταμείου RDIF, ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων με τον Στηβ Γουίτκοφ ως διαπραγματευτή του Τραμπ. Και οι δύο γνωρίζουν καλά τα οικονομικά θέματα. Ο Ντμίτριεφ γνωρίζει τι μπορεί να προσφέρει η Ρωσία στις ΗΠΑ όσον αφορά τις επιχειρήσεις. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται ειρήνη, και γι’ αυτό ο Τραμπ θέλει επιτέλους την ειρήνη.
Εξ άλλου δεν υπάρχουν πολλά επιπλέον χρήματα για να κερδίσουν οι Αμερικανοί από την Ουκρανία. Η ίδια δεν έχει πλέον καμία πίστωση στις ΗΠΑ και τα όπλα που μπορεί ακόμα να παραγγείλει περνούν από τους λογαριασμούς των Ευρωπαίων. Αλλά και η δυνατότητα υπερανάληψης συρρικνώνεται. Αυτό που ήταν ακόμα πολύτιμο στην Ουκρανία, ήτοι οι ορυκτοί πόροι, ο Τραμπ το έχει εξασφαλίσει από τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους με συμφωνίες όπως η Συμφωνία Ορυκτών Πόρων. Στην Συμφωνία είχε συνομολογηθεί μια κοινή ίση απόδοση ουκρανικών πρώτων υλών. Αλλά για να μπορέσουν να εξορύξουν τις πρώτες ύλες και να εφαρμόσουν τις άλλες επιχειρηματικές συμφωνίες, οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν τις μάχες.
Οι Ευρωπαίοι και ο Ζελένσκι δεν πρέπει να συνεχίσουν να στέκονται εμπόδιο στα σχέδια του Τραμπ. Για τις ευρωπαϊκές εταιρείες, είναι απίθανο να μείνουν πολλά μετά τον πόλεμο λόγω των συμφωνιών μεταξύ Ουκρανίας και ΗΠΑ. Μέσω της πίστης στις φαντασιώσεις της και της υποταγής της στους Αμερικανούς, η ίδια η ευρωπαϊκή ηγεσία έχει παραχωρήσει όλα τα πλεονεκτήματα. Έγινε θύμα της δικής της κοσμοθεωρίας, η οποία βασίζεται στις βασικές της υποθέσεις: Οι Ρώσοι μας απειλούν και οι Αμερικανοί μας προστατεύουν.
Αυτή είναι η βάση των αποφάσεών τους, με τις οποίες έχουν κάνει την μεγαλύτερη ζημιά στους ευρωπαϊκούς λαούς.
