Η σημερινή Βενεζουέλα παραμένει ένα εξαρτημένο κράτος επειδή δεν διαθέτει τον τελικό απόλυτο εγγυητή της κυριαρχίας: Τα πυρηνικά όπλα. Η ισχύς στον σύγχρονο κόσμο στηρίζεται στην αποτροπή, και η αποτροπή απαιτεί την ικανότητα της καταστροφής του εκάστοτε αντιπάλου. Χωρίς αυτό, ένα έθνος δεν μπορεί να σταθεί ως ισότιμο. Το «Δόγμα Μονρόε» εξακολουθεί να διέπει το Δυτικό Ημισφαίριο. Ορίζει την επικράτεια όχι από το νόμο αλλά από την ιεραρχία. Μέσα σε αυτό το σύστημα, η Βενεζουέλα υπάρχει εντός της αμερικανικής σφαίρας επιρροής, όπου κάθε κίνηση γίνεται ανεκτή ή τιμωρείται ανάλογα με τις ανάγκες της Ουάσιγκτον. Τα αποθέματα πετρελαίου, το εμπόριο και η ιδεολογία δεν έχουν πραγματική σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η ικανότητα ισχυρής αντίστασης στις πιέσεις, και η Βενεζουέλα δεν έχει καμία τέτοιαν ικανότητα.

Η πραγματικότητα της πολυπολικότητας είναι Δαρβινική. Τα κράτη-πολιτισμοί ανταγωνίζονται όπως ανταγωνίζονται τα ζωικά είδη και η επιβίωση ανήκει σε εκείνα που προσαρμόζονται στην εξελικτική πίεση μέσω της δύναμης. Ο συγγραφέας Ράγκναρ (παλαιοσκανδιναβική : «Πολεμοσύμβουλος») ο Κοκκινογένης έγραψε ότι «Η ισχύς είναι δίκαιο» και η βάναυση διαπίστωσή του εξακολουθεί να ισχύει. Η ρητορική περί της εθνικής «ανεξαρτησίας» είναι μία επιτηδευμένη διακόσμηση. Πίσω από αυτήν βρίσκεται η ωμή δύναμη: πύραυλοι, συμμαχίες και πόροι που κινητοποιούνται για πόλεμο. Οι «μπολιβαρικοί» ηγέτες της Δημοκρατίας της Βενεζουέλας μιλούν για «σοσιαλισμό» και «κυριαρχία», ωστόσο εξαρτώνται από άλλους για προστασία. Βασίζονται στη Ρωσία ή στην Κίνα για κάποια μόχλευση έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά αυτή τους η εξάρτηση επιβεβαιώνει απλώς και μόνον την υποταγή. Η πολυπολικότητα ουσιαστικά δημιουργεί για την πετρελαϊκά πλούσια Βενεζουέλα (ισπανικά «Μικρή Βενετία») πολλούς ενδεχόμενους νέους αφέντες, όχι απελευθέρωση. Αντικαθιστά μιαν «αυτοκρατορία», τις ΗΠΑ.  με πολλές. Αυτό στην σύγχρονη διεθνοπολιτική ονομάζεται ……ισορροπία.

Η διορατικότητα του μεγάλου νομικού και γεωπολιτικού Καρλ Σμιτ παραμένει ακριβέστατη:Κυριαρχία είναι η δύναμη να αποφασίζει κανείς σε μια κατάσταση κρίσης. Συνεπώς σήμερα, η   Βενεζουέλα του Μαδούρο δεν μπορεί να αποφασίσει. Οι επιλογές της λατινοαμερικανικής χώρας πλαισιώνονται από ισχυρότερες δυνάμεις. Η «Δαρβινική» πολυπολικότητα λειτουργεί ως ένας άρρητος νόμος της φύσης. Επιβάλλει την τάξη μέσω της εγγύτητας και της βίας. Μέσα σε αυτήν την τάξη, τα μικρά κράτη ζουν σε κατάσταση «ανεξαρτησίας υπό όρους»: είναι ελεύθερα να ενεργούν, εφόσον οι πράξεις τους δεν απειλούν την υπερκείμενη ιεραρχία και τους σκοπούς της ! Η πολυπολικότητα, με αυτήν την έννοια, δεν είναι μια υπόσχεση ισότητας, αλλά η ιδεολογική αναγνώριση μιας μόνιμης ανισότητας. Είναι ένα παγκόσμιο σύστημα άνισων κυριαρχιών, όπου μόνον οι πυρηνικές δυνάμεις μπορούν να είναι πραγματικά ελεύθερες.

Στο «Δόγμα Μονρόε»,  (από τον Πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε, τον πρώτο που το διατύπωσε), είναι ξεκάθαρο πως οποιεσδήποτε προσπάθειες ευρωπαϊκών εθνών να αποικίσουν ή να αναμειχθούν στα πολιτικά πράγματα των κρατών της Βόρειας ή Νότιας Αμερικής θα μπορούσε να θεωρηθεί επιθετική ενέργεια, που απαιτεί παρέμβαση των ΗΠΑ. Το Δόγμα λειτουργεί ως ο μεταφυσικός νόμος του Δυτικού Ημισφαιρίου : ένας νόμος διεθνοπολιτικής τάξης που βασίζεται στη δύναμη και στην απόσταση. Εντός της περιμέτρου του, τα μικρότερα κράτη κατέχουν κάποιαν «εκχωρημένη ελευθερία», ενώ τους επιτρέπεται να ενεργούν μόνον εντός των ορίων συμφερόντων και χώρου, που χαράσσει ο περιφερειακός ηγεμόνας (οι Ηνωμένες Πολιτείες).

Συνεπώς η πολυπολικότητα αποκαλύπτεται όχι ως ισορροπία αλλά ως διαστρωμάτωση: μια πλανητική ιεραρχία στην οποίαν η απόφαση είναι το σημάδι του κυρίαρχου και η υπακοή η μοίρα των υπολοίπων. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οποιαδήποτε κίνηση της Ρωσίας ή και της ασιατικής Κίνας εντός του Δυτικού Ημισφαιρίου θρυμματίζει τον γεωπολιτικό νόμο που προστατεύουν εμμονικά οι ΗΠΑ. Η αρχιτεκτονική της παγκόσμιας εξουσίας δεν ανέχεται καμία αντίπαλη παρουσία στη σφαίρα επιρροής κάποιου.

Το πόνημα «Η Ισχύς είναι Δίκαιο ή Η Επιβίωση του Ικανοτέρου» είναι ένα βιβλίο του ψευδώνυμου συγγραφέα «Ragnar Redbeard» («Κοκκινογένη Πολεμοσύμβουλου»), όνομα που γενικά πιστεύεται ότι είναι το  φιλολογικό ψευδώνυμο (εμπνευσμένο από τον Δανοσουηδό Βίκινγκ πειρατή, πολέμαρχο και βασιλιά του 9^ου αιώνα Ragnar Lothbrok) του Νεοζηλανδού Arthur Desmond (1859 –1929), ενός σοσιαλιστή πολιτικού ακτιβιστή, ποιητή, συγγραφέα, δημοσιογράφου και βιβλιοπώλη. Αυτός έζησε κατά περιόδους στη Νέα Ζηλανδία, στην Αυστραλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Αγγλία. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1896 και υποστηρίζει τον ψυχολογικό ηδονισμό¹, την συνεπειοκρατία² και τον αηθικισμό³

Ο ίδιος ο συγγραφέας συνοψίζει το έργο του ως εξής:

”Αυτό το βιβλίο αποτελεί μια αιτιολογημένη άρνηση των Δέκα Εντολών—του Χρυσού Κανόνα—της Επί του Όρους Ομιλίας—των Δημοκρατικών Αρχών—των Χριστιανικών Αρχών—και των «Αρχών» γενικότερα. Διακηρύσσει, με βάση την επιστημονική εξελικτική θεωρία, την απεριόριστη απολυταρχία της Ισχύος και υποστηρίζει ότι οι απλοί ηθικοί κώδικες είναι ωμές και ανήθικες εφευρέσεις, που προωθούν την κακία και την υποτέλεια.”

Στο βιβλίο «Η Ισχύς είναι Δίκαιο», ο Κοκκινογένης απορρίπτει συμβατικές ιδέες όπως η υπεράσπιση των ανθρωπίνων και φυσικών δικαιωμάτων και υποστηρίζει ότι μόνον η δύναμη ή η σωματική ισχύς μπορούν να θεμελιώσουν το ηθικό δίκαιο (κατά τον Καλλικλή ⁴ ή τον Θρασύμαχο ⁵). Το βιβλίο επιτίθεται επίσης στον Χριστιανισμό και τη δημοκρατία. Οι θεωρίες του Φρειδερίκου Νίτσε για την ηθική του αφέντη-δούλου και τη νοοτροπία της αγέλης χρησίμευσαν ως έμπνευση για το βιβλίο του Κοκκινογένη, το οποίο γράφτηκε ταυτόχρονα.

1. Ο ψυχολογικός ηδονισμός, γνωστός και ως παρακινητικός ηδονισμός, είναι μια εμπειρική θεωρία σχετικά με το τι μας παρακινεί: δηλώνει ότι όλες οι πράξεις μας στοχεύουν στην αύξηση της ευχαρίστησης και στην αποφυγή του πόνου. Αυτό συνήθως γίνεται κατανοητό σε συνδυασμό με τον εγωισμό, δηλαδή ότι ο κάθε άνθρωπος στοχεύει μόνο στη δική του ευτυχία. Οι πράξεις μας βασίζονται σε πεποιθήσεις για το τι προκαλεί ευχαρίστηση. Οι ψευδείς πεποιθήσεις μπορεί να μας παραπλανούν και έτσι οι πράξεις μας μπορεί να αποτύχουν να οδηγήσουν σε ευχαρίστηση, αλλά ακόμη και οι αποτυχημένες ενέργειες υποκινούνται από σκέψεις ευχαρίστησης, σύμφωνα με τον ψυχολογικό ηδονισμό. Το παράδοξο του ηδονισμού αφορά τη θέση ότι η συμπεριφορά αναζήτησης ευχαρίστησης είναι στην πραγματικότητα αυτοκαταστροφική με την έννοια ότι οδηγεί σε λιγότερη πραγματική ευχαρίστηση από ό,τι θα προέκυπτε από άλλα κίνητρα.

Ο ψυχολογικός ηδονισμός δίνει μια ξεκάθαρη θεωρία που εξηγεί το σύνολο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Έχει διαισθητική αληθοφάνεια επειδή η συμπεριφορά αναζήτησης ευχαρίστησης είναι κοινό φαινόμενο και μπορεί πράγματι να κυριαρχεί στην ανθρώπινη συμπεριφορά κατά καιρούς.

2. Η συνεπειοκρατία είναι μια από τις κατηγορίες της κανονιστικής ηθικής θεωρίας, που τοποθετεί την ηθικότητα μιας πράξης στις συνέπειες που αυτή παράγει.^[ Συνεπώς, μια πράξη γίνεται αντιληπτή και θεωρείται καλή αν έχει αποτελέσματα ωφέλιμα, και το αντίστροφο αν αυτά είναι επιβλαβή.

3. Αηθικισμός είναι η άρνηση η διάψευση των κρατουσών  βασικών ηθικών αρχών. Σε αντίθεση με τον αμοραλισμό, που αρνείται την ύπαρξη οποιωνδήποτε ηθικών αρχών, αξιών και ιδεωδών, ο αηθικισμός αρνείται μόνο τις εκάστοτε ισχύουσες ηθικές αξίες για χάρη άλλων, που τις θεωρεί υψηλότερες και ηθικότερες. Κύριος εκπρόσωπος του αηθικισμού είναι ο μέγας  Φρειδερίκος Νίτσε.

4. Ο Καλλικλής ο Αχαρνεύς (από τις Αχαρνές των Αθηνών) είναι γνωστός μόνον ως ένας έντονα απεικονιζόμενος  συμμετέχων στη συζήτηση στον «Γοργία» του Πλάτωνα και λόγω μιας αναφοράς του Αριστοτέλη («Περί Σοφιστικών Ελέγχων» 12, 173a7) στην αφήγηση του Πλάτωνα. Συνεπώς, λόγω της σπανιότατης παρουσίας του στην αρχαία γραμματεία, μερικές φορές έχει θεωρηθεί ως καθαρά φανταστική μορφή στην ακαδημαϊκή έρευνα (Friedrich Gottlieb Welcker «Kleine Schriften zur griechischen Literaturgeschichte», Τόμος 2 (Βόνη 1845) ή, όπως αναφέρθηκε στο κυρίως κείμενο, το όνομά του έχει θεωρηθεί ως «προσωπίδα» για μιαν ιστορική προσωπικότητα, π.χ. Ιππίας, Πολυκράτης, Κριτίας ή Αλκιβιάδης. Ωστόσον, οι περισσότεροι μελετητές, τείνουν να τον αποδεχθούν ως ιστορική προσωπικότητα [ο μεγάλος ελληνιστής Άγγλος ιστορικός Τζωρτζ Γκρόουτ (George Grote), στο βιβλίο του για την διδασκαλία του Σωκράτη (1859) δεν αμφισβητεί την ιστορικότητα του Καλλικλή, υποστηρίζει όμως ότι η θεωρία του δεν θα μπορούσε ποτέ να διαδοθεί δημόσια στην δημοκρατική Αθήνα].

Στο σπίτι του Καλλικλή, όπως μαθαίνουμε στην αρχή του «Γοργία» του Πλάτωνα (447b7-8), ο Γοργίας μένει ως φιλοξενούμενος κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Η φανταστική ημερομηνία του διαλόγου είναι αβέβαιη. Ωστόσο, προφανώς λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Καλλικλής βρίσκεται μόλις στην αρχή μιας πολιτικής καριέρας (515al-2), για την οποίαν ίσως δεν γνωρίζουμε τίποτα επειδή αυτή τελείωσε πριν καν πραγματικά ξεκινήσει. Το ερώτημα του Σωκράτη (515a4-b4), αν κάποιος είχε γίνει καλύτερος άνθρωπος μέσω της συναναστροφής του μαζί του, δλδ με τον Καλλικλή, δεν υπονοεί απαραίτητα ότι ο Καλλικλής είχε μαθητές.  Από το 520b μπορεί να συναχθεί ότι ο Καλλικλής εδίδασκε ρητορική, καθώς και εδώ η εκπαιδευτική αυθεντία των πολιτικών και των λαϊκών ρητόρων συγκρίνεται γενικά με σοφιστική επιρροή, χωρίς απαραίτητα να υποτίθεται μια προσωπική ταυτότητα μεταξύ των δύο ομάδων. Επομένως, είναι πιθανώς σωστό να μην περιγράφουμε τον Καλλικλή ως σοφιστή με την αυστηρή έννοια, αλλά μάλλον να τον βλέπουμε ως έναν φιλόδοξο πραγματιστή, που ήταν έτοιμος να ριζοσπαστικοποιήσει τις σοφιστικές θέσεις και να τις θέσει σε πολιτική δράση. Επιπλέον, αμφισβητείται σε ποια πολιτική κατεύθυνση ήταν κοντά ο Καλλικλής. Καμία από τις απαντήσεις που παρουσιάζονται εδώ δεν είναι απολύτως πειστική, παρά το ότι ο Πλάτων απεικόνισε τον Καλλικλή τουλάχιστον ως δημοκράτη, ανεξάρτητα από την πραγματική του στάση.

Οι ηθικές και πολιτικές απόψεις του Καλλικλή αναδύονται ξεκάθαρα σε δύο αποσπάσματα του «Γοργία» (482c4-486d1 και  491e5-492e6). Για αυτόν, το σωστό και το λάθος είναι έννοιες που προκύπτουν από την υποδούλωση του φυσικά ισχυρότερου από τον ασθενέστερο μέσω της επινόησης νόμων. Στην πραγματικότητα, το πλεονέκτημα του ισχυρότερου είναι δίκαιο, ενώ η ισότητα όλων είναι άδικη επειδή είναι αντίθετη στη φύση. Ο Καλλικλής οραματίζεται έναν ιδανικό άνθρωπο ο οποίος, χάρη στην ανώτερη σωματική του δύναμη, θα μπορούσε να διαλύσει τόσο τους εσωτερικούς περιορισμούς της εκπαίδευσης όσο και τους εξωτερικούς περιορισμούς των νόμων, ζώντας πέρα ​​από όλους τους κανόνες και χωρίς λογοδοσία, αποκλειστικά σύμφωνα με τις επιθυμίες του.

Τα παραδείγματα που επέλεξε – η εκστρατεία του Ξέρξη εναντίον των Ελλήνων, η υποδούλωση των Σκυθών από τον Δαρείο, η κλοπή των βοδιών του Γυρηόνη από τον Ηρακλή – εμποδίζουν μια σαφή απάντηση στο γενικό ερώτημα εάν ο Καλλικλής είχε κατά νου ρεαλιστικές αθηναϊκές δυνατότητες για την απόκτηση εξουσίας, όπως θα μπορούσαν να υποδηλώνουν οι μεταγενέστερες αναφορές του στη μοναρχία και στην τυραννία. Διότι σε κανένα από τα παραδείγματα δεν υπόκειτο το «ισχυρότερο» κόμμα σε συμβατική δικαιοδοσία, η οποία νοείται ως η νομοθετική εξουσία του ασθενέστερου. Ο Καλλικλής, ωστόσο, ασχολείται (όπως εξηγεί λεπτομερώς στο δεύτερο μέρος της ομιλίας του) με την ιδέα ότι οι άνδρες με εξαιρετικά φυσικά ταλέντα πρέπει να αισθάνονται υποχρεωμένοι στην πολιτική δραστηριότητα, καθώς τέτοια ταλέντα εγγυώνται την απόκτηση εξουσίας ακόμη και μέσα σε ένα σύστημα που διέπεται από νόμους, κυρίως με τη μορφή δικαστικής υπεροχής και από το όφελος της συνεργασίας μεταξύ των υπηρεσιών.

Η συζήτηση του Καλλικλή για την πλήρη καταστροφή των νομικών κανόνων, για την οποίαν είχε μιλήσει στο πρώτο μέρος του επιχειρήματός του, δεν αναφέρεται πλέον όταν στρέφεται στη συγκεκριμένη περίπτωση του Σωκράτη. Επομένως, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο καταστροφέας κάθε έννομης τάξης θα μπορούσε να είναι ένα είδος φανταστικού Υπεράνθρωπου, όπως περιγράφεται από τον Ιάμβλιχο, χρησιμοποιώντας παρόμοια γλώσσα και ίσως αναφερόμενος σε ένα παρόμοιο πνευματικό περιβάλλον. Προφανώς επηρέασε μεταγενέστερους στοχαστές, ιδιαίτερα τον Μακιαβέλι και τον Νίτσε , ωστόσο, στους σύγχρονους συγγραφείς η καταστροφική τάση υποχωρεί πιο έντονα από ό,τι πιστεύεται συνήθως.

5. Ο σοφιστής και ρήτορας Θρασύμαχος, επονομαζόμενος και «Χαλκηδόνιος γίγας», λόγω του πνευματικού του μεγέθους, γεννήθηκε το 459 π.Χ. στη Χαλκηδόνα του Βοσπόρου, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στην Αθήνα, όπου και απέθανε το 400 π.Χ. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, αργότερα όμως περιορίστηκε στη διδασκαλία της ρητορικής. Υπήρξε σύγχρονος του Σωκράτη. Ο Πλάτων τον εμφανίζει στο πρώτο βιβλίο της Πολιτείας του. Στον Θρασύμαχο οφείλεται, το ρητό, ότι το δίκαιον είναι «τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον», δηλαδή το συμφέρον του πιο ισχυρού.