Η Ρωσία νίκησε και ήδη ακούμε απολογητικές φωνές που μόνο ο «αμερικανικός εξαιρετισμός» (American exceptionalism) μπορεί να παράγει. Αποπνέει εδώ και δεκάδες χρόνια την ίδια τυφλή αλαζονεία που επιτρέπει σε ένα υποθετικό έθνος να σφάζει αθώους και να το αποκαλεί στρατηγική. Ιδού ορισμένα παραδείγματα περί αυτού.
Η Ιαπωνία στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν αποτελούσε κίνδυνο για τις ΗΠΑ. Ο πόλεμος είχε τελειώσει. Οι Ιάπωνες ήταν έτοιμοι να συνθηκολογήσουν. Παρ’ όλα αυτά οι ΗΠΑ έριξαν δυο ατομικές βόμβες σε αθώους, απλούς ανθρώπους. Χιροσίμα και Ναγκασάκι καταστράφηκαν, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξατμίστηκαν σε δευτερόλεπτα, παιδιά που έπαιζαν στους δρόμους, μητέρες που κρατούσαν στην αγκαλιά τους μωρά. Ο βομβαρδισμός των δυο νήσων δεν είχε καμία σχέση με το τέλος του πολέμου. Ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο πίεσε για ειρηνευτικές συνομιλίες ήδη από τον Ιούλιο του 1945, μετά την απαίτηση παράδοσης της Διακήρυξης του Πότσνταμ. Για τις ΗΠΑ, οι ατομικές βόμβες που σίγουρα επιτάχυναν την συνθηκολόγηση, ήταν θέμα διατήρησης του ελέγχου, αλλά για σοβιετικούς λόγους και όχι για κάποια μυθική ακλόνητη αποφασιστικότητα. Χιροσίμα και Ναγκασάκι σημάδεψαν τις ψυχές των Ιαπώνων και την γη στα δυο νησιά. Και αυτό δεν ήταν κάποιο μεμονωμένο φρικτό περιστατικό.
Λίγους μήνες πριν, οι ΗΠΑ βομβάρδισαν την Δρέσδη με εμπρηστικές βόμβες, καίγοντας ζωντανούς 100.000 ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, μετατρέποντας μια ξύλινη πόλη σε κόλαση από φλόγες. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά ηγήθηκαν της επίθεσης εξοντώνοντας δεκάδες χιλιάδες αμάχους σε μια κατ΄ αυτούς «ηθική» σταυροφορία.
Οι ζούγκλες του Βιετνάμ βομβαρδίστηκαν με χημικά («Πορτοκαλί Παράγοντας», Agent Orange), η χημική αυτή ουσία σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 αμάχους και είναι υπεύθυνη για χιλιάδες παιδιά γεννημένα με δυσμορφίες. Το Λάος και η Καμπότζη βομβαρδίστηκαν με βόμβες διασποράς, σκοτώνοντας παιδιά δεκάδες χρόνια αργότερα.
Το Ιράκ καταστράφηκε από αεροπορικές επιθέσεις «ακριβείας», βόμβες που έπληξαν γαμήλιες δεξιώσεις και τελετές κηδειών. Ο συνολικός αριθμός αμάχων που σκοτώθηκαν στους δυο πολέμους ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες.
Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο. Η ισχύς των ΗΠΑ δεν διστάζει να θάψει αμάχους κάτω από τα ερείπια για να επιδείξει το κύρος, την δύναμη στους αντιπάλους της. Η ισχύς τους είναι απλώς μια ωμή δύναμη που δεν ξεθωριάζει, μια υπενθύμιση του πως οι αυτοκρατορίες ντύνουν την γενοκτονία ως δόξα. Η ισχύς τους υποστηρίζει το ψέμα, λες και αυτό δικαιολογεί την σφαγή αθώων.
Η ετυμηγορία της ιστορίας είναι καταδικαστική: Οι βόμβες του «αμερικανικού εξαιρετισμού» ήταν ένα έγκλημα πολέμου τυλιγμένο σε παρελάσεις νίκης, ένα σχέδιο που εξυπηρετεί με τις αιματοχυσίες αμάχων τα σχέδια του αμερικανοσιωνιστικού ιμπεριαλισμού.
Ένα σχέδιο που αντανακλάται στην Ουκρανία από το 2014 και μετά, αυτή την φορά όχι με την αιματοχυσία του εχθρού αλλά με πόλεμο μέχρι τελευταίου Ουκρανού στρατιώτη. Το ερώτημα δεν είναι πλέον «πότε θα τελειώσει ο πόλεμος;», αλλά «τι θα μείνει μετά από αυτόν;».
Στο τελευταίο η απάντηση είναι εύκολη: Τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων στα εδάφη που δεν θα έχει κατακτήσει η Ρωσία.
