Μέρος 2
«Αυτές οι χώρες στην Ευρώπη που εξακολουθούν να επηρεάζονται από τους ιερείς, είναι ακριβώς οι χώρες όπου υπάρχει ακόμα τραγούδι και χορός και χρωματιστά φορέματα και τέχνη στην ύπαιθρο. Η χριστιανική διδασκαλία και πειθαρχία μπορεί να είναι τοίχοι, αλλά είναι οι τοίχοι μιας παιδικής χαράς. Ο Χριστιανισμός είναι το μόνο πλαίσιο που έχει διατηρήσει την απόλαυση του παγανισμού.» Γκίλμπερτ Κιθ Τσέστερτον G. K. Chesterton «Ορθοδοξία» (1908)
Στις αρχαίες γραφές, ο Γιαχβέ, η λεγόμενη «θεότητα» της Παλαιάς Διαθήκης, αναδύεται ως μια μορφή απεριόριστης οργής και δύναμης, παρόμοια με έναν τερατώδη δαίμονα της ερήμου που λατρευόταν από μια ένθερμη και απομονωμένη νομαδική αίρεση. Αυτή η οντότητα, που θεωρείται από ορισμένους ως μια γενοκτονική δύναμη η οποία καθοδηγείται από μιαν ακόρεστη δίψα για κυριαρχία και επιβίωση, αποκαλύπτεται μέσα από μυριάδες βιβλικές αφηγήσεις που προξενούν ρίγη στην ίδια την ψυχή.
Οι Εβραίοι, ο «εκλεκτός λαός» του Γιαχβέ, ήταν μια περιπλανώμενη φυλή βοσκών που συγκρούονταν αδιάκοπα με άλλες περιπλανώμενες ή εγκατεστημένες φυλές της ερήμου. Ο Γιαχβέ, μέσα στην οργή του, τους διέταξε να εξαπολύσουν αφανισμό στους γείτονές τους, αφήνοντας ίχνη αίματος και καταστροφής στο πέρασμά τους. Η πορεία της άγριας σφαγής και των άσκοπων σφαγών, που υπαγορεύτηκε από τη «θεότητά» τους, ήταν σαφής απόδειξη της κακίας του Γιαχβέ.
Σκεφτείτε την αφήγηση στη Γένεση 6:17, όπου ο Γιαχβέ, κατακλυσμένος από οργή, δηλώνει στον Νώε: «Εγώ πρόκειται να φέρω τα νερά του κατακλυσμού πάνω στη γη για να καταστρέψω από κάτω από τον ουρανό κάθε άνθρωπο που έχει πνεύμα ζωής· όλα όσα υπάρχουν στη γη θα χαθούν». Αυτό το κατακλυσμιαίο διάταγμα υπογραμμίζει την τάση του Γιαχβέ για υπερβολική αντίδραση, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε γιατί ένα τέτοιο ον θα δημιουργούσε ζωή ….. μόνο και μόνο για να την εξαλείψει σε μια έκρηξη οργής. Αυτή η απεικόνιση είναι μιας μεγαλομανιακής και ψυχωτικής παντοδυναμίας, πολύ μακριά από την τελειότητα που ισχυρίζονται οι οπαδοί του.
Η δημιουργία του ανθρώπου από τον Γιαχβέ κατ’ εικόνα του είναι ένα παράδοξο γεμάτο ειρωνεία· γιατί, λοιπόν, τρέφει τέτοια οργή ενάντια στην αγαπημένη του δημιουργία; Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στη φύση του Γιαχβέ ως κοσμικού γελωτοποιού, μιας παντοδύναμης οντότητας που απολαμβάνει ένα παιχνίδι δικής του δημιουργίας, ανεξιχνίαστο στην ανθρώπινη κατανόηση.
Ο Γιαχβέ προίκισε τον άνθρωπο με την ικανότητα αμφιβολίας, οδηγώντας αναπόφευκτα την ανθρωπότητα να αμφισβητήσει τη θεϊκότητά του και να ενεργήσει με τρόπους που θεωρούνται κακοί από τα υποκειμενικά πρότυπα του Γιαχβέ. Αυτό το θεϊκό παράδοξο είναι έντονο στην ιστορία του Νώε, όπου ο Γιαχβέ διατάζει τη διατήρηση των ζευγών ζωής εν μέσω ενός κατακλυσμού που αποσκοπεί στην εξαφάνιση της πρώτης του δημιουργίας. Εξαντλημένος από το αρχικό του πείραμα, ο Γιαχβέ αναζητά μια νέα βάση, έναν νέο «γύρο» στο κοσμικό του παιχνίδι.
Στις ζοφερές αφηγήσεις της Εξόδου, οι Εβραίοι, υπό την αιγίδα του Γιαχβέ, αποκαλύπτουν την αληθινή τους διάθεση μέσα από την φύση του θεού τους. Όταν ο Γιαχβέ σφάζει τα πρωτότοκα της Αιγύπτου, αφήνοντας μόνο τους Εβραίους, ο εκλεκτός λαός γιορτάζει αυτό το θεϊκό λουτρό αίματος. Όπως διακηρύττει ο Μωυσής: «Είναι το Πάσχα του Κυρίου, γιατί παρέβλεψε τα σπίτια των Ισραηλιτών στην Αίγυπτο όταν χτύπησε τους Αιγύπτιους και έσωσε τα σπίτια μας» (Έξοδος 12:27). Αυτός ο οδυνηρός εορτασμός της θεϊκής εκδίκησης σηματοδοτεί την υποκριτική και μανιακή αφοσίωση της φυλής.
Οι Εβραίοι δικαιολογούν την οργή του Θεού τους ως τιμωρία για την υποδούλωση τους, όμως οι ίδιοι ασκούν τη δουλεία χωρίς τύψεις. Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση αποκαλύπτει ένα γκροτέσκο μίσος καθώς τιμούν το Πάσχα, μια πράξη θεϊκής βίας που αποδεκάτισε αμέτρητους αθώους. Το ζήτημα της ανθρώπινης φύσης των Αιγυπτίων είναι ρητορικό, γιατί για τους Εβραίους, το θέλημα του Θεού τους είναι απόλυτο.
Στον στίχο 15,3 του Α΄ Βασιλιειών – Σαμουήλ ο προφήτης Σαμουήλ διατάζει τον βασιλιά Σαούλ:
[“καὶ νῦν πορεύου καὶ πατάξεις τὸν Ἀμαλὴκ καὶ Ἱερὶμ καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ περιποιήσῃ ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐξολοθρεύσεις αὐτὸν καὶ ἀναθεματιεῖς αὐτὸν καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ φείσῃ ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἀποκτενεῖς ἀπὸ ἀνδρὸς καὶ ἕως γυναικὸς καὶ ἀπὸ νηπίου ἕως θηλάζοντος καὶ ἀπὸ μόσχου ἕως προβάτου καὶ ἀπὸ καμήλου ἕως ὄνου.”]
“Πηγαινε λοιπόν τώρα να κτυπήσης τους Αμαληκίτας και αναθεμάτισε αυτούς και όλα τα υπάρχοντά των. Δεν θα λυπηθής κανένα, αλλά θα εξολθρεύσης αυτούς, θα αναθεματίσης αυτούς και τα υπάρχοντά των. Κανένα από αυτούς δεν θα λυπηθής αλλά θα φονεύσης όλους, από άνδρα έως γυναίκα, από νήπιον μέχρι και θηλάζον, από μοσχάρι μέχρι προβάτον, από καμήλαν μέχρι όνον”
Αυτή η φρικτή οδηγία συνοψίζει την απόλυτη περιφρόνηση για τη ζωή, καθώς οι Εβραίοι, υπό θεϊκή κατάρα, διαπράττουν φρικαλεότητες για να εξευμενίσουν την αιμοδιψή «θεότητά» τους.
Στο 25ο κεφάλαιο του Δευτερονόμιου (17-19) οι Ισραηλίτες διατάζονται να εξαλείψουν την ανάμνηση των Αμαληκιτών από την υφήλιο μόλις καταλάβουν τη Γη της Επαγγελίας, ως εκδίκηση για όσα τους είχαν κάνει κατά την περιπλάνησή τους (“ἐξαλείψεις τὸ ὄνομα Ἀμαλὴκ ἐκ τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ οὐ μὴ ἐπιλάθῃ”). Προηγουμένως στο κείμενο του Δευτεrονομίου (κεφάλαιο 7, 1-16) οι Εβραίοι διατάσσονται από τον Ιεχωβά να σκοτώσουν όλους τους κατοίκους των πόλεων των ειδωλολατρών στη Γη της Επαγγελίας, …. μαζί με τα ζώα τους !
Το Δευτερονόμιον στο Κεφάλαιο 7
“Ἐὰν δὲ εἰσάγῃ σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὴν γῆν, εἰς ἣν εἰσπορεύῃ ἐκεῖ κληρονομῆσαι αὐτήν, καὶ ἐξάρῃ ἔθνη μεγάλα ἀπὸ προσώπου σου, τὸν Χετταῖον καὶ Γεργεσσαῖον καὶ Ἀμοῤῥαῖον καὶ Χαναναῖον καὶ Φερεζαῖον καὶ Εὐαῖον καὶ Ἰεβουσαῖον, ἑπτὰ ἔθνη πολλὰ καὶ ἰσχυρότερα ὑμῶν, καὶ παραδώσει αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὰς χεῖράς σου καὶ πατάξεις αὐτούς, ἀφανισμῷ ἀφανιεῖς αὐτούς, οὐ διαθήσῃ πρὸς αὐτοὺς διαθήκην, οὐδὲ μὴ ἐλεήσητε αὐτούς, οὐδὲ μὴ γαμβρεύσητε πρὸς αὐτούς· τὴν θυγατέρα σου οὐ δώσεις τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ οὐ λήψῃ τῷ υἱῷ σου·”
“Οταν δε Κυριος ο Θεός σου σε εισαγάγη εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσης ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους, τους Γεργεσαίους, τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Φερεζαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας και θα παραδώση αυτούς Κυριος ο Θεός σου εις τα χέρια σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου. Δεν θα έλθετε εις γάμους μαζή των. Ούτε την θυγατέρα σου θα δώσης ως σύζυγον στον υιόν κάποιου από αυτούς, ούτε την θυγατέρα εκείνου θα πάρης ως νύμφην δια τον υιόν σου.”
Δευτερονόμιον 7 :20-23
[“καὶ τὰς σφηκίας ἀποστελεῖ Κύριος ὁ Θεός σου εἰς αὐτούς, ἕως ἂν ἐκτριβῶσιν οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ κεκρυμμένοι ἀπὸ σοῦ. οὐ τρωθήσῃ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι Κύριος ὁ Θεός σου ἐν σοί, Θεὸς μέγας καὶ κραταιός, καὶ καταναλώσει Κύριος ὁ Θεός σου τὰ ἔθνη ταῦτα ἀπὸ προσώπου σου κατὰ μικρὸν μικρόν· οὐ δυνήσῃ ἐξαναλῶσαι αὐτοὺς τὸ τάχος, ἵνα μὴ γένηται ἡ γῆ ἔρημος καὶ πληθυνθῇ ἐπὶ σὲ τὰ θηρία τὰ ἄγρια. καὶ παραδώσει αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὰς χεῖράς σου καὶ ἀπολεῖς αὐτοὺς ἀπωλείᾳ μεγάλῃ, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσητε αὐτούς. ”]
“Και σμήνη από σφήκας θα αποστείλη Κυριος ο Θεός σου εναντίον αυτών, μέχρις ότου συντριβούν και εξαφανισθούν, όσοι θα έχουν γλυτώσει από την μάχην και θα έχουν κρυβή από τα μάτια σου. Συ δε ούτε καν θα πληγωθής από αυτούς, διότι Κυριος ο Θεός σου είναι μαζί σου, είναι μεταξύ σας, ο Θεός ο μέγας και παντοδύναμος. Κυριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ’ ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου. Αυτούς Κυριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τα χέρια σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς, μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως.’
[Για να μην γλυτώσει κανένας ο Κύριος στέλνει και τις σφήκες για να εντοπίσουν όσους θα έχουν κρυφθεί! Η δε γενοκτονία πρέπει να διενεργηθεί σιγά – σιγά μη τυχόν και ερημωθεί η γη και γεμίσει με άγρια θηρία!.]
Δευτερονόμιον 20 :16-17
[“ἰδοὺ δὲ ἀπὸ τῶν πόλεων τῶν ἐθνῶν τούτων, ὧν ὁ Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι κληρονομεῖν τὴν γῆν αὐτῶν, οὐ ζωγρήσετε ἀπ᾿ αὐτῶν πᾶν ἐμπνέον ἀλλ᾿ ἢ ἀναθέματι ἀναθεματιεῖτε αὐτούς, τὸν Χετταῖον καὶ Ἀμοῤῥαῖον καὶ Χαναναῖον καὶ Φερεζαῖον καὶ Εὐαῖον καὶ Ἰεβουσαῖον καὶ Γεργεσαῖον, ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι Κύριος ὁ Θεός σου”]
“Ιδού όμως πως θα συμπεριφερθήτε προς τας πόλεις των λαών τούτων, των οποίων τας χώρας έδωσε Κυριος ο Θεός σας εις σας ως κληρονομίαν· δεν θα αφήσετε εις την ζωήν και δεν θα συλλάβετε ζωντανόν ως αιχμάλωτον κανένα, που αναπνέει, αλλά θα αναθεματίσετε και θα φονεύσετε όλους αυτούς· Τους Χετταίους, τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Φερεζαίους, τους Ευαίους, τους Ιεβουσαίους και τους Γεργεσαίους, όπως σας έχει διατάξει Κυριος ο Θεός σας”
[Να μην συλληφθεί κανείς ζωντανός! Σφάξτε ότι αναπνέει…λέει στους Εκλεκτούς του ο Γιαχβέ.]
Δευτερονόμιον 32 : 22-25
[“ὅτι πῦρ ἐκκέκαυται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου, καυθήσεται ἕως ᾅδου κάτω, καταφάγεται γῆν καὶ τὰ γενήματα αὐτῆς, φλέξει θεμέλια ὀρέων. συνάξω εἰς αὐτοὺς κακὰ καὶ τὰ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς. τηκόμενοι λιμῷ καὶ βρώσει ὀρνέων καὶ ὀπισθότονος ἀνίατος· ὀδόντας θηρίων ἐπαποστελῶ εἰς αὐτοὺς μετὰ θυμοῦ συρόντων ἐπὶ γῆν. ἔξωθεν ἀτεκνώσει αὐτοὺς μάχαιρα καὶ ἐκ τῶν ταμιείων φόβος· νεανίσκος σὺν παρθένῳ, θηλάζων μετὰ καθεστηκότος πρεσβύτου.”]
“Διότι άναψε πλέον η φωτιά του θυμού μου· το πυρ της οργής μου θα φθάση κάτω έως στον άδην, θα καταφάγη την γην και τα προϊόντα της, θα καταφλέξη και θα ζώση με φλόγες τα θεμέλια των ορέων. Πολυαρίθμους θα επισωρεύσω εναντίον των θλίψεις και συμφοράς· θα εξαντλήσω τα βέλη μου κτυπών αυτούς. Θα λυώνουν από την πείναν, θα γίνουν τροφή εις τα όρνεα, θα συσπάται οδυνηρώς και αθεραπεύτως η ράχις των. Θηρία που θα τρίζουν τα δόντια των θα στείλω εναντίον των· δηλητηριώδη ερπετά εξερεθισμένα θα σύρωνται εις την γην των, δια να τους πλήξουν. Εξω από τας οικίας των η εχθρική μάχαιρα θα αφήση τους γονείς χωρίς τέκνα, μέσα εις τα σπίτια θα κυριαρχή ο φόβος. Τρομοκρατημένοι θα είναι ο νεανίσκος και η παρθένος, το βρέφος που θηλάζει και ο γέρων της προχωρημένης ηλικίας.”
και πάλι Δευτερονόμιον 32: 42
[“μεθύσω τὰ βέλη μου ἀφ᾿ αἵματος, καὶ ἡ μάχαιρά μου φάγεται κρέα, ἀφ᾿ αἵματος τραυματιῶν καὶ αἰχμαλωσίας, ἀπὸ κεφαλῆς ἀρχόντων ἐχθρῶν.”]
“Τα βέλη μου θα μεθύσουν από το αίμα, που θα χυθή, η μάχαιρά μου θα φάγη κρέατα αμαρτωλών, θα ικανοποιηθή η δικαιοσύνη μου από το αίμα των φονευομένων και των αιχμαλώτων, από κεφάλια αρχόντων, που θα πέσουν.”
[Στα δύο αυτά αποσπάσματα ουδέν σχόλιο χωρεί ! ]
Ιησούς του Ναυή 8 : 25-27
[“καὶ ἐγενήθησαν οἱ πεσόντες ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀπὸ ἀνδρὸς καὶ ἕως γυναικὸς δώδεκα χιλιάδες, πάντας τοὺς κατοικοῦντας Γαΐ¨ πλὴν τῶν κτηνῶν καὶ τῶν σκύλων τῶν ἐν τῇ πόλει, πάντα ἃ ἐπρονόμευσαν ἑαυτοῖς οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ κατὰ πρόσταγμα Κυρίου, ὃν τρόπον συνέταξε Κύριος τῷ Ἰησοῖ.” ]
“Κατά την ημέραν εκείνην όλοι οι φονευθέντες από ανδρός έως γυναικός, όλοι οι κάτοικοι της Γαι, έφθασαν τας δώδεκα χιλιάδας. Από όσα υπήρχον εις την πόλιν μόνον τα ζώα και τα λάφυρα επήραν οι Ισραηλίται, τα οποία επήραν ως λείαν πολέμου, σύμφωνα με την εντολήν του Κυρίου, όπως διέταξεν ο Κυριος.”
[12.000 άνδρες και γυναίκες σκοτώνονται…κατά πρόσταγμα του Γιαχβέ.]
Ιησούς του Ναυή 10: 11-13
[“καὶ Κύριος ἐπέῤῥιψεν αὐτοῖς λίθους χαλάζης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἕως Ἀζηκά, καὶ ἐγένοντο πλείους οἱ ἀποθανόντες διὰ τοὺς λίθους τῆς χαλάζης ἢ οὓς ἀπέκτειναν οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ μαχαίρᾳ ἐν τῷ πολέμῳ. καὶ ἔστη ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ἐν στάσει, ἕως ἠμύνατο ὁ Θεὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. καὶ ἔστη ὁ ἥλιος κατὰ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, οὐ προεπορεύετο εἰς δυσμὰς εἰς τέλος ἡμέρας μιᾶς. ”]
Καθώς δε εκείνοι πανικόβλητοι έφευγαν ενώπιον των Ισραηλιτών εις την κατάβασιν Ωρωνίν, έρριψεν ο Κυριος εναντίον των χαλάζι ωσάν πέτρες από τον ουρανόν μέχρι της Αζηκά. Περισσότεροι δε ήσαν εκείνοι που εφονεύθησαν από τα λιθάρια της χαλάζης, παρά εκείνοι που εσφάγησαν από τους Ισραηλίτας κατά την μάχην. Κατά την ημέραν εκείνην, κατά την οποίαν είχεν ήδη αποφασίσει και παραδώσει ο Κυριος υποχειρίους τους Αμορραίους στους Ισραηλίτας, όταν δηλαδή συνέτριψεν αυτούς ο Ιησούς εις την Γαβαών και συνετρίβησαν πράγματι ενώπιον των Ισραηλιτών, είπε τότε ο Ιησούς προς τον Κυριον· “ας σταθή ο ήλιος επάνω από την Γαβαών και η σελήνη επάνω από την κοιλάδα Αιλών. Και πράγματι εστάθη ο ήλιος και έμεινεν εις την θέσιν της η σελήνη, μέχρις ότου ο Θεός απέκρουσε τελείως τους εχθρούς των Ισραηλιτών. Ο ήλιος εσταμάτησεν ακίνητος στο μέσον του ουρανού. Δεν επροχώρει προς δυσμάς επί μίαν ολόκληρον ημέραν.”
[Εδώ ο Κύριος σκοτώνει περισσότερους δια λίθων χαλάζης απ όσους ο εκλεκτός λαός του δια της μαχαίρας. Ως θεός είναι αποτελεσματικότερος,….. φυσιολογικό αλλιώς τι Θεός θα ήταν! Επειδή όμως νύχτωνε και οι Εβραίοι δεν θα έβλεπαν καλά για να τους σφάξουν όλους, ο Γιαχβέ …..σταμάτησε και τον ήλιο και την σελήνη!]
Βασιλειών Α΄ 15 :3
[“καὶ νῦν πορεύου καὶ πατάξεις τὸν Ἀμαλὴκ καὶ Ἱερὶμ καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ περιποιήσῃ ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐξολοθρεύσεις αὐτὸν καὶ ἀναθεματιεῖς αὐτὸν καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ φείσῃ ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἀποκτενεῖς ἀπὸ ἀνδρὸς καὶ ἕως γυναικὸς καὶ ἀπὸ νηπίου ἕως θηλάζοντος καὶ ἀπὸ μόσχου ἕως προβάτου καὶ ἀπὸ καμήλου ἕως ὄνου.”]
“Πηγαινε λοιπόν τώρα να κτυπήσης τους Αμαληκίτας και αναθεμάτισε αυτούς και όλα τα υπάρχοντά των. Δεν θα λυπηθής κανένα, αλλά θα εξολθρεύσης αυτούς, θα αναθεματίσης αυτούς και τα υπάρχοντά των. Κανένα από αυτούς δεν θα λυπηθής αλλά θα φονεύσης όλους, από άνδρα έως γυναίκα, από νήπιον μέχρι και θηλάζον, από μοσχάρι μέχρι προβάτον, από καμήλαν μέχρι όνον”
[Εξολόθρευση των πάντων, μηδέ εξαιρουμένων ….μόσχων, προβάτων, καμήλων και όνων…. Ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την σφαγή των νηπίων και των θηλαζόντων βρεφών!]
Ησαίας 34 : 2
[“διότι θυμὸς Κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν τοῦ ἀπολέσαι αὐτοὺς καὶ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς σφαγήν. οἱ δὲ τραυματίαι αὐτῶν ῥιφήσονται καὶ οἱ νεκροί, καὶ ἀναβήσεται αὐτῶν ἡ ὀσμή, καὶ βραχήσεται τὰ ὄρη ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν.”]
“Διότι ο θυμός του Κυρίου θα εκσπάση εναντίον όλων των εθνών και η δίκαια οργή του θα επέλθη στο πλήθος αυτών, δια να τα καταστρέψη και να τα παραδώση εις σφαγήν. Οι τραυματίαι και οι νεκροί των εθνών θα ριφθούν κάτω στο χώμα και η δυσοσμία από τα πτώματά των θα γέμιση τον αέρα. Τα όρη θα βραχούν από το αίμα των”
[Κανένα έλεος βεβάιως ούτε στους τραυματίες….. η ατμόσφαιρα θα μυρίζει από τα πτώματα, βουνά θα γεμίσουν με αίματα….(!!)]
Ζαχαρίας 14 :12
[“κόψει Κύριος πάντας τοὺς λαούς, ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ Ἱερουσαλήμ· τακήσονται αἱ σάρκες αὐτῶν ἑστηκότων αὐτῶν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ῥυήσονται ἐκ τῶν ὀπῶν αὐτῶν, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν τακήσεται ἐν τῷ στόματι αὐτῶν.”]
“ο Κυριος θα καταστρέψη όλους τους λαούς εκείνους, που εξεστράτευσαν εναντίον της Ιερουσαλήμ. Θα λυώσουν αι σάρκες των, καθ’ ον χρόνον ακόμη θα ίστανται αυτοί στους πόδας των. Τα μάτια των θα χυθούν από τας κόγχας των και η γλώσσα των θα λυώση μέσα στο στόμα των.”
[Ο Γιαχβέ θα ¨κόψει¨ όλους τους λαούς….σάρκες και γλώσσες θα ….λιώσουν(!!) τα μάτια τους θα πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους(!), εικόνα σαν χολυγουντιανό εφφέ φρίκης]
Ιερεμίας 21:6
[“καὶ πατάξω πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ἀνθρώπους καί τὰ κτήνη, ἐν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται.”]
“Θα κτυπήσω όλους τους κατοίκους εις την πόλιν αυτήν, τους ανθρώπους και τα κτήνη, με μεγάλο θανατικό και θα αποθάνουν.”
[Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη η εμμονική ζωοκτόνος μανία με τα κτήνη…. τα ζώα τι έφταιγαν;… ο δε θάνατος θα είναι… μεγάλος !]
Το τραγούδι του Βασιλιά Δαβίδ στο Σαμουήλ/Βασιλειών Β 22: 43-44 σηματοδοτεί το πάθος και τη θέληση για εξουσία, εμπνευσμένη από τον δαιμονικό «θεό». Οι πιστοί του λαού του θεωρούν τους εαυτούς τους όχι μόνο ως εκλεκτούς αλλά και εγγενώς ανώτερους, ωθούμενους από το κακόβουλο πνεύμα του Γιαχβέ να υποτάξουν και να εξαλείψουν όλους τους άλλους.
[“καὶ ἐλέανα αὐτοὺς ὡς χοῦν γῆς, ὡς πηλὸν ἐξόδων ἐλέπτυνα αὐτούς. καὶ ῥύσῃ με ἐκ μάχης λαῶν, φυλάξεις με εἰς κεφαλὴν ἐθνῶν. λαός, ὃν οὐκ ἔγνω, ἐδούλευσάν μοι”]
[“Τους εκονιορτοποίησα, όπως είναι το χώμα της γης, και όπως είναι η λάσπη τους έκαμα λεπτούς και αδυνάτους. θα με περιφρουρήσης από έριδας και μάχας λαών. Συ θα με διαφυλάξης και θα με αναδείξης επί κεφαλής εθνών. Λαός, τον οποίον δεν εγνώριζα, αυτός ο λαός έγινε δούλος μου”]
Στην μυθολογία του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, οι «Μεγάλοι Παλαιοί» είναι αρχαίες, κοσμικές θεότητες, απέραντες και αδιάφορες για την ανθρωπότητα. Αυτά τα όντα κατοικούν σε σφαίρες πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση, η δύναμη και η κακία τους εισχωρούν στον ανθρώπινο κόσμο, φέρνοντας τρέλα και καταστροφή.
Μία από τις πιο διαβόητες από αυτές τις οντότητες είναι ο θεός Κθούλου, ο οποίος περιγράφεται στο «Κάλεσμα του Κθούλου» ως ένα ον τεράστιου μεγέθους και τρομερής όψης: «… ένα τέρας με αόριστα ανθρωποειδές περίγραμμα, αλλά με κεφάλι που έμοιαζε με χταπόδι, του οποίου το πρόσωπο ήταν μια μάζα από αισθητήρες, ένα φολιδωτό, ελαστικό σώμα, τεράστια νύχια στα πίσω και μπροστινά πόδια και μακριά, στενά φτερά πίσω».
Οι παραλληλισμοί μεταξύ του Γιαχβέ και του Κθούλου είναι εντυπωσιακοί. Και οι δύο είναι οντότητες ανυπολόγιστης κι ακατανόητης δύναμης, που ενσταλάζουν φόβο και απαιτούν απόλυτη υπακοή. Τα διατάγματα του Γιαχβέ για γενοκτονία και θεϊκή οργή έχουν μιαν απόκοσμη ομοιότητα με το χάος που προκάλεσε ο Κθούλου, του οποίου η απλή παρουσία και μόνο οδηγεί τους ανθρώπους στην τρέλα.
Ο Λάβκραφτ γράφει για τη λατρεία του Κθούλου: «Λάτρευαν, όπως έλεγαν, τους Μεγάλους Παλαιούς που έζησαν αιώνες πριν υπάρξουν άνθρωποι και που ήρθαν στον νεαρό κόσμο από τον ουρανό. Αυτοί οι Παλαιοί είχαν πλέον εξαφανιστεί, μέσα στη γη και κάτω από τη θάλασσα. Αλλά τα νεκρά τους σώματα είχαν πει τα μυστικά τους σε όνειρα στους πρώτους ανθρώπους, οι οποίοι σχημάτισαν μια λατρεία που δεν είχε πεθάνει ποτέ».
Ομοίως, οι πιστοί ακόλουθοι του Γιαχβέ ενεργούν σύμφωνα με τις θεϊκές εντολές που συχνά οδηγούν σε μαζικές δολοφονίες, καθοδηγούμενες από το μυστηριώδες θέλημα του «θεού». Ο Γιαχβέ, όπως και ο Κθούλου, είναι ένα αρχαίο ον του οποίου η επιρροή στους οπαδούς του υπερβαίνει τη λογική, εξαναγκάζοντάς τους σε πράξεις απερίγραπτης βίας. Και οι δύο θεότητες εμπνέουν ένα μείγμα τρόμου και ευλάβειας, η λατρεία τους βασίζεται στον φόβο και την υπόσχεση κοινής εξουσίας.
Michael William Brooke
