«Μη σκύψεις στον Θαυμαστό Κόσμο του Σκότους, όπου ολοένα απλώνεται ένα άπιστο  βάθος κι ο Άδης τυλιγμένος στα νέφη, μαγεύει μ’ ακατανόητες εικόνες, κι η μαύρη, απόκρημνη, ανεμόδαρτη, αδιάκοπα στροβιλιζόμενη Άβυσσος περισφίγγει τα πάντα μ’ένα κορμί σκοτεινό, άμορφο και άδειο.» «Χαλδαϊκοί χρησμοί του Ζωροάστρη» William Wynn Westcott*-1895

Στην εποχή του λυκόφωτος του κόσμου μας, μια αόρατη τάξη, κρυμμένη από τον έλεγχο του κοινού νου, μας παραμονεύει. «Στα βάθη της νύχτας, όπου τα αστέρια αποφεύγουν το βλέμμα τους, κοιμούνται βαθιά οι ανείπωτες αλήθειες», γράφει το τρομερό Νεκρονομικόν.

Το Νεκρονομικόν είναι ένα φανταστικό βιβλίο από το έργο του μεγάλου Αμερικανού διηγηματογράφου φαντασίας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (αν και πολλά από τα μαγικά έργα που αναφέρει ο Λάβκραφτ στα κείμενά του υπάρχουν στην πραγματικότητα, το Νεκρονομικόν είναι δική του επινόηση) και η σύνδεσή του με την παγκόσμια πολιτική λειτουργεί πρωτίστως ως πολυεπίπεδο πολιτιστικό φαινόμενο και υπόθεμα ποικίλων παραϊστορικών θεωριών και  θεωριών συνωμοσίας, παρά ως πραγματική πολιτική δύναμη. Ωστόσο, έχει χρησιμοποιηθεί σε πολιτικό ή κοινωνικό σχολιασμό για την ξενοφοβία και την «μυστικοποίηση της Μέσης Ανατολής», παρουσιάζοντας την μείζονα αυτήν περιοχή ως πηγή απόκρυφης, επικίνδυνης γνώσης. Ορισμένες πολιτικές θεωρίες συνωμοσίας έχουν ενσωματώσει το βιβλίο ως ένα πραγματικό τεχνούργημα που μ΄έναν ιδιότυπο τρόπο επηρεάζει τα παγκόσμια γεγονότα, αν και αυτές οι προσεγγίσεις έχουν τις ρίζες τους στη φανταστική φύση του βιβλίου. Ο ίδιος ο Λάβκραφτ, εφηύρε τα ονόματα «Νεκρονομικόν» και του Άραβα συγγραφέα του «Αμπντούλ Αλχαζρέντ».

Το σκηνικό του Νεκρονομικού στην Μέση Ανατολή αποτελεί αποτύπωση  για το πώς ο δυτικός ακαδημαϊκός κόσμος αντιμετωπίζει τα ποικίλα μη δυτικά ή αντιστασιακά αντιδυτικά ιστορικά αντικείμενα και τους ανθρώπους τους, ενισχύοντας τα στερεότυπα και αποπροσανατολίζοντας όσους δεν συμμορφώνονται με τις εκάστοτε καθεστωτικές ακαδημαϊκές πρακτικές. Ο χαρακτήρας του Αμπντούλ Αλχαζρέντ, του «Τρελού Άραβα», θεωρείται από ορισμένους ως ένας τρόπος για να ασκηθεί κριτική ώστε οι μη δυτικοί ακαδημαϊκοί ή οι αντικαθεστωτικοί δυτικοί ακαδημαϊκοί θεωρούνται «τρελοί», όταν στηρίζουν και χρησιμοποιούν παραδοχές και μεθοδολογίες που διαφέρουν από τις κρατούσες δυτικές ακαδημαϊκές καθεστωτικές απαιτήσεις.

Παρά το γεγονός ότι το Νεκρονομικόν είναι μυθοπλαστικό, ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι ένα πραγματικό, αρχαίο βιβλίο που επηρεάζει την παγκόσμια πολιτική μέσα από τις γνωστές και άγνωστες μυστικές εταιρείες. Αυτές οι θεωρίες συχνά περιλαμβάνουν ένα μείγμα αποκρυφισμού, συνωμοσίας και εύλογης δυσπιστίας προς την καθιερωμένη και κατεστημένη καθεστωτική  ιστορία. Η δημοσίευση του «Νεκρονομικού του Σίμωνος» στην δεκαετία του 1970, το οποίο ισχυριζόταν ότι ήταν μετάφραση ενός πραγματικού αρχαίου κειμένου, προκάλεσε μεγάλο δημόσιο ενδιαφέρον και επιστημονική σύγχυση. (Εξ όσων γνωρίζουμε πλέον, «Σίμων» υπήρξε ο συγγραφέας και ιστορικός του αποκρυφισμού Peter Levenda, γνωστός για τις έρευνές του σχετικά με την σχέση αποκρυφισμού και ναζί). Σε μυθοπλαστικά και πραγματικά πλαίσια, το βιβλίο συνδέεται μερικές φορές με αντιληπτές αποκρυφιστικές δραστηριότητες και μπορεί να θεωρηθεί ως απειλή για την καθιερωμένη τάξη, κάτι που από την οπτική γωνία ορισμένων ομάδων θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως «πολιτική» απειλή.

Η πραγματική μαγεία του Νεκρονομικού, και της Λαβκραφτικής Μαγείας γενικότερα (αυτό που πολλοί επιλέγουν να αποκαλούν «το Ρεύμα του Νεκρονομικού») δεν βρίσκεται σ’ αυτό το ίδιο το βιβλίο ή σε άλλα παρόμοια γριμόρια-εγχειρίδια μαγείας, αλλά έγκειται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, στο σκοτάδι του ασυνειδήτου και των ονείρων.

Ο Λάβκραφτ, ο «Σίμων» (ο συντάκτης του «Νεκρονομικού του Σίμωνος») και οι διάφοροι, ποικιλώνυμοι σταυροφόροι κατά των θρησκευτικών οργανισμών, όλοι τους, παρουσιάζουν διαφορετικές ανατρεπτικές ερμηνείες και  παρερμηνείες της ιστορίας. Το ευρύ κοινό γνωρίζει αρκετά για την ιστορία της αρχαίας Εγγύς Ανατολής ώστε να τη θεωρεί ως τόπο μυστηρίου και παραδοξότητας. Πράγματι, αυτή η φήμη είναι μια κληρονομιά από τον αρχαίο κόσμο, καθώς οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι έβλεπαν την «μαγεία» ως κατ΄εξοχήν προερχόμενη από την Ανατολή (Στο Βιβλίο 30.2 της «Φυσικής Ιστορίας» του, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος δηλώνει ότι «δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτή η τέχνη προέρχεται από την Περσία»). Αυτός ο πρώιμος Ορενταλισμός/Ανατολισμός, σε συνδυασμό με τον διάχυτο ιστορικό «αναλφαβητισμό» των μαζών – ή και από μόνη της την παγιωμένη δυσπιστία στην «ιστορία» ως συνωμοσία της ελίτ – έχει οδηγήσει στην ιδιάζουσα «μυστικοποίηση» της αρχαιότητας, ως κάτι ακατανόητο, απόκρυφο ή ακόμα και σατανικό.

Η προσωπική φιλοσοφία του Λάβκραφτ ήταν επιστημονική και υλιστική. Αν και απεχθανόταν τον υλισμό με την εμπορική έννοια – την χυδαία αμερικανική λατρεία του χρήματος και της επιτυχίας – ένιωθε μια παράξενη υπερηφάνεια θεωρώντας τον εαυτό του απόγονο των ορθολογιστών του δεκάτου ογδόου αιώνα. Η στάση του Λάβκραφτ ήταν πολύ πιο κοντά σε αυτήν του συγχρόνου του, επίσης Αμερικανού,  Τσαρλς Χόι Φορτ, (Charles Hoy Fort, 1874 –1932) του ανθρώπου που υπερηφανευόταν για τη συλλογή αποκομμάτων τύπου σχετικά με ανεξήγητα (καλούμενα πλέον «φορτεάνια») φαινόμενα – όπως ….. βροχές ζωντανών βατράχων ! Όπως και ο Φορτ, ο Λάβκραφτ ένιωθε ότι η σύγχρονη επιστήμη είναι πολύ περιορισμένη για να περιγράψει και πολύ περισσότερο να συλλάβει την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, ο Λάβκραφτ θαύμαζε ανυπόκριτα το «Βιβλίο των Καταραμένων» («The Book of the Damned» – 1919) του Φορτ, το οποίο θεωρείται σήμερα ως το θεμέλιο της «ανομαλιστικής», δηλαδή της χρήσης επιστημονικών μεθόδων για την αξιολόγηση ανωμαλιών (φαινομένων που δεν εμπίπτουν στην τρέχουσα κατανόηση), με στόχο την εύρεση μιας ορθολογικής τους εξήγησης . Η ανομαλιστική, όπως καθορίστηκε το 1973 από τον Αμερικανό ανθρωπολόγο και γλωσσολόγο Roger William Wescott (2025-2000) του  Πανεπιστημίου Drew, αφορά «στην ενδελεχή και συστηματική μελέτη όλων των φαινομένων που δεν ταιριάζουν με την εικόνα της πραγματικότητας η οποία μας παρέχεται από την κοινή λογική ή από τις καθιερωμένες επιστήμες».

Το περιβόητο βιβλίο « Η Αυγή των Μάγων» («Le Matin des Magiciens») των Λούις Πάουελς και Ζακ Μπερζιέ, είναι κατ’ ουσίαν μια ευρεία επεξεργασία του επιχειρήματος του Φορτ ότι η επιστήμη είναι πολύ «στενόμυαλη», αντλεί δε τα στοιχεία του από την βιβλιογραφία περί των UFO, της παραφυσικής έρευνας, της παραϊστορίας και της αντισυμβατικής περιθωριακής επιστήμης. Αλλά οι συγγραφείς εισάγουν επίσης μια ενδιαφέρουσα θεωρία ότι ορισμένοι συγγραφείς λογοτεχνίας φαντασίας- όπως ο Λάβκραφτ και ο Άρθουρ Μάχεν – «φαντάσθηκαν» πράγματα που αργότερα ανεκάλυψαν ότι ήσαν αληθινά ! Ο Μάχεν έγραψε στον Γάλλο μεταφραστή, ποιητή, συγγραφέα και πολιτικό σχολιαστή του, Πωλ – Ζαν Τουλέ (Paul-Jean Toulet): «Όταν έγραφα τα βιβλία «Ο Πάν» και η «Λευκή Σκόνη», δεν πίστευα ότι τόσο παράξενα πράγματα συνέβαιναν στην πραγματική ζωή ή ότι θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν. Από τότε, έως και αρκετά πρόσφατα, είχα ορισμένες εμπειρίες στη ζωή μου που άλλαξαν εντελώς την άποψή μου σε αυτά τα θέματα. … Από τότε και στο εξής, είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο σε αυτή τη Γη».

Ο «Μέγας Θεός Πάν» υπό το φως της παραδοχής του Μάχεν, αφορά σε έναν γιατρό πανθεϊστικών τάσεων, ο οποίος αισθάνεται ότι η φύση είναι ένα πέπλο που κρύβει έναν θαυμαστό κόσμο πνευματικής πραγματικότητας. Πιστεύει δε ότι έχει ανακαλύψει τον τρόπο να προκαλέσει αυτό το μυστικιστικό όραμα μέσω μιας εγκεφαλικής επέμβασης. «Οι αρχαίοι  … ονόμαζαν αυτό το όραμα να βλέπεις τον θεό Πάνα». Εκτελεί την επέμβαση σε ένα κορίτσι και αυτή γίνεται ηλίθια. Το «όραμα του Πάνα» αποδεικνύεται πολύ απαίσιο για να το αντέξουν οι άνθρωποι. Το ηλίθιο κορίτσι περιπλανιέται στα βουνά και έρχεται σε σεξουαλική επαφή με κάποιο παράξενο πλάσμα Ώς αποτέλεσμα, συλλαμβάνει ένα παιδί που είναι πολύ όμορφο και τρομακτικά κακό… Αυτό που είναι αξιοσημείωτο εδώ είναι η μεταμόρφωση από τον Μάχεν του μυστικισμού της φύσης του Γουώρντσγουορθ (Wordsworth) (William Wordsworth 1770 –1850, ήταν ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής που εγκαινίασε τη Ρομαντική Εποχή στην αγγλική λογοτεχνία) σε κάτι πολύ σκοτεινό και δυσοίωνο. Μας υπενθυμίζει ότι η λέξη «πανικός» προέρχεται από τον Πάνα. Και πάλι, ο Μάχεν φαίνεται να υπονοεί στον Τουλέ ότι το υποκείμενο όραμα του Μεγάλου Θεού Πάνα είναι πολύ πιο αληθινό από ό,τι υποψιαζόταν όταν έγραφε το βιβλίο του.

Μάλιστα, κάνει τον κόπο να διευκρινίσει ότι «καμία από τις εμπειρίες που έχω βιώσει δεν έχει καμία σχέση με απάτες όπως ο πνευματισμός» – πράγμα που επίσης φαίνεται να αποκλείει την πιθανότητα να είχε δει ένα φάντασμα. Εντάχθηκε στην ερμητική τάξη της  Χρυσής Αυγής και γνώρισε τους εκεί διασήμους συνοδοιπόρους του, Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέιτς (William Butler Yeats, 1865 –1939), Έντουαρντ Αλεξάντερ-Αλιστερ Κρόουλεϋ (Edward Alexander-Aleister Crowley, 1875 –1947) και Σάμιοελ Λίντελ Μακ Γκρέγκορ Μάδερς (Samuel Liddell MacGregor Mathers 1854-1918). Ο νομπελιστας Ιρλανδός ποιητής Yeats έχει γράψει ένα μακροσκελές και  λεπτομερές δοκίμιο για τη μαγεία, στο οποίο περιγράφει ορισμένα μαγικά πειράματα που εξετέλεσε ο μέγας αποκρυφιστής μάγος Mathers, ενώ δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι ο Mathers κατείχε κάποιο παράξενο μυστικό να προκαλεί οράματα. Το μόνο που χρειάζεται να ειπωθεί σε αυτό το σημείο είναι ότι η Χρυσή Αυγή εδίδασκε την αληθινή ύπαρξη άλλων επιπέδων πραγματικότητας, «άλλων διαστάσεων», που κατοικούνταν από μη ανθρώπινες οντότητες.

Η «Μαγική Αναβίωση» από τον Άγγλο Κένεθ Γκραντ (Kenneth Grant, 1924-2011), τον μαθητή και τελευταίο γραμματέα του Crowley, επικεφαλής μιας μαγικής οργάνωσης γνωστής ως « Τυφωνικό Τάγμα του Ναού της Ανατολής», διαδόχου του «Ο.Τ.Ο /Ordo Templi Orientis» του Crowley: Και εδώ, στο εν λόγω βιβλίο του Γκραντ, σε ένα κεφάλαιο για τα «Βάρβαρα Ονόματα της Επίκλησης», ανακαλύπτεται ένα τμήμα για τον Lovecraft με τις παρατηρήσεις του Grant: «Ο Lovecraft δεν ήταν εξοικειωμένος ούτε με το όνομα ούτε με το έργο του Crowley, ωστόσο μερικές από τις φαντασιώσεις του αντανακλούν, όσο παραμορφωμένα και αν είναι, τα κύρια θέματα της Λατρείας του Crowley… Η Λατρεία των Βαρβάρων Ονομάτων χρονολογείται, σύμφωνα με τον Grant, «στις πρώτες φάσεις της εξέλιξης, όταν συνέβη η μεταμόρφωσή μας από θηρίο σε άνθρωπο». Εξήγησε ότι, η ισχύς των «βαρβάρων ονομάτων» «έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι είναι ακατανόητα στο συνειδητό μυαλό» και ως εκ τούτου «είναι ιδιόμορφα προσαρμοσμένα στην αποσφράγιση του υποσυνείδητου». Επίσης ο  Grant αφιερώνει έναν εκτενή πίνακα για να απαριθμήσει τις ομοιότητες μεταξύ των βαρβάρων θεών του Κρόουλεϊ και εκείνων του Λάβκραφτ.

Ο Λάβκραφτ εξαπέλυσε πάμπολλες επικριτικές επιθέσεις εναντίον Εβραίων, Νέγρων, Ισπανών, Αράβων, Πολωνών και όλων των υπόλοιπων «αποβρασμάτων» που συναντούσε στα λεωφορεία της Νέας Υόρκης. Στο πρώιμο στάδιο της καριέρας του, ο Λάβκραφτ ήταν αφοσιωμένος Νιτσεϊστής. Ένιωθε, όπως και ο Νίτσε, ότι η ανθρώπινη φυλή αποτελείται από Κυρίους και Δούλους και ότι κατά συνέπεια υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικές ηθικές. Η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από το έργο του Λάβκραφτ υπήρξε η επιθυμία να ξεφύγει από την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, ώστε με το ιδιότυπο έργο του επεδίωξε να πάρει με κάποιο τρόπο την πνευματική του  «εκδίκηση» από αυτήν την πραγματικότητα που τον αηδίαζε τόσο πολύ.

Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ επεσήμανε ότι, στην ανθρώπινη ύπαρξη όταν εξετάζεται με αποστασιοποίηση, υπάρχει μια μάταιη ποιότητα. «Γέννηση, συνουσία και θάνατος…». Και ο ίδιος ο Λάβκραφτ δεν κουραζόταν ποτέ να ισχυρίζεται ότι η κοντόφθαλμη αντίληψή μας, μας επιτρέπει να διατηρήσουμε την ηρεμία μας. Αυτή δεν είναι κάποια «ρηχή» απαισιοδοξία, αλλά μια συνειδητή αντικειμενική δήλωση για την ανθρώπινη ύπαρξη. (Και ουδείς λόγος υφίσταται για τον οποίον δεν θα έπρεπε να αποτελεί το θεμέλιο μιας αισιόδοξης ή θρησκευτικής φιλοσοφίας.) Τα ανθρώπινα όντα είναι σαν άλογα με παρωπίδες, παγιδευμένα σε μια διαρκώς ασήμαντη παρούσα στιγμή.

Αυτό που υπονοούμε, λοιπόν, είναι ότι κατέχουμε μια υψηλότερη – ή ευρύτερη – προσωπικότητα που μπορεί στην πραγματικότητα να «γνωρίζει καλύτερα» από τον περιορισμένο καθημερινό εαυτό. Αυτή είναι, ομολογουμένως, μια εντελώς ανορθόδοξη άποψη για την ανθρώπινη προσωπικότητα, και μια άποψη που οι μίζεροι κι εμμονικοί Φροϋδικοί θα δυσκολευτούν να υιοθετήσουν. Οι Γιουνγκιανοί μπορεί να τη βρουν λιγότερο περίεργη, επειδή ο πολύς Καρλ Γκούσταφ Γιουνγκ αποδέχτηκε την έννοια μιας συνείδησης που υπερβαίνει αυτήν του ατόμου – ένα φυλετικό ασυνείδητο – και με αυτόν τον τρόπο είχε κινηθεί προς την άποψη του ολοκληρωμένου εαυτού, του εαυτού στην φάση της ψυχονοητικής  «πανσελήνου».

Οι μαγικές παραδόσεις που προέρχονταν από όλο τον κόσμο – και από πολιτισμούς του πολύ μακρινού παρελθόντος – έχουν μια αξιοσημείωτη υποκείμενη συνέπεια. Αν η μαγεία ήταν πραγματικά προϊόν δεισιδαιμονίας και άγνοιας, θα περίμενε κανείς ότι οι μαγικές πεποιθήσεις των Εσκιμώων και των Ινδιάνων του Περού δεν έχουν τίποτα κοινό. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια εκπληκτική ομοιότητα, η οποία έχει επανειλημμένα επισημανθεί από ανθρωπολόγους, από τον Σερ Τζέιμς Φρέιζερ μέχρι τον Τζόζεφ Κάμπελ (του οποίου το μνημειώδες έργο «Οι Μάσκες του Θεού» είναι η καλύτερη σύγχρονη εισαγωγή στο θέμα). Ένας Αμερικανός Ινδιάνος σαμάνος (ή μάγος γιατρός) δεν θα είχε καμία δυσκολία να κατανοήσει τις μαγικές διαδικασίες ενός συναδέλφου από τη Νέα Γουινέα ή τη Λετονία. Πως ερμηνεύεται η τεράστια ομοιότητα των «παραισθησιακών» οραμάτων της Αγλιας Θηρεσία της Άβιλλα με τις οπτικές παριασθήσεις ενός αμερινδοί γαμάνου Γιακί, παρά τη τερ΄στια χωροχρονική τους απόσταση. Πως ερμηνεύονται δηλαδή οι διαπολιτισμικές και διαχρονικές «παραισθησιακές σταθερές» εάν δεν υπάρχει τουλάχιστο ένα σπέρμα κοινής πνευματικής καταβολής

Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι η μαγεία της αρχαίας Βαβυλώνας ή των αιγυπτιακών Θηβών δεν ήταν πολύ διαφορετική από αυτή του Παράκελσου ή του Κορνήλιου Αγρίππα. Φυσικά, η γλώσσα και τα σύμβολα είναι διαφορετικά – όπως ακριβώς η γλώσσα των αιγυπτιακών μαθηματικών είναι διαφορετική από αυτή των Ρωμαίων ή των Αράβων. Ωστόσο, οι υποκείμενες έννοιες παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες. Όλα αυτά μας οδηγούν στο να πιστεύουμε ότι οι βασικοί νόμοι της μαγείας είναι εξίσου αντικειμενικά έγκυροι με αυτούς της φυσικής. Η κύρια διαφορά είναι απλώς ότι η φυσική ασχολείται με τον εξωτερικό κόσμο. Η μαγεία ασχολείται με τον κρυφό κόσμο της ανθρώπινης ψυχής και τη μυστηριώδη σχέση της με το εξωτερικό σύμπαν.

Ας συνοψίσουμε λοιπόν εδώ τι γνωρίζουμε στην πραγματικότητα και τι μπορούμε να συμπεράνουμε από τη λογική : Γνωρίζουμε ότι τα νεκρά «Μυστικά Ονόματα» υπήρχαν πραγματικά (αν και δεν γνωρίζουμε εάν ο Λάβκραφτ ονόμασε συνθετικά το βιβλίο τους «Νεκρονομικόν» ή αν αυτός ήταν ο προϋπάρχων πραγματικός τίτλος του χειρογράφου). Το ίδιο το όνομα του βιβλίου μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα. Μπορεί να αποτελεί μια πραγματεία πάνω στους νόμους των Νεκρών ή πάνω στα Νεκρά Ονόματα. Υπονοείται, όμως, ότι περιέχει τις γνώσεις για τους Μεγάλους Παλαιούς, τα ονόματά τους, τις επικλήσεις στις οποίες υπακούουν και τις σφραγίδες τους. Ο Lovecraft κάνει μια λεπτομερή αναφορά στην τύχη του βιβλίου μετέπειτα, λέγοντας ότι μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Θεόδωρο Φιλέτα, έναν Βυζαντινό λόγιο και έπειτα διαδόθηκε στην Ευρώπη και κυνηγήθηκε λυσσαλέα.

Είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι ο αφοσιωμένος Τέκτονας πατέρας του, ο Γουίνφιλντ Λάβκραφτ κατείχε ένα αντίγραφο – είτε ολόκληρου του βιβλίου είτε θραυσμάτων του. Τείνουμε συνεπώς να δεχθούμε ότι αυτό το αντίγραφο πέρασε στον Λάβκραφτ και έγινε η βάση των ιστοριών του για την «Μυθολογία Κθούλου», με τους κακόβουλους «Μεγάλους Παλαιούς» Θεούς. Αυτοί ηλθαν ως εδώ, εκατομμύρια χρόνια πριν την εμφάνιση του ανθρώπου, κινούμενοι με τις τεράστιες φτερούγες τους και έχτισαν πολιτείες τιτανικές στην Ανταρκτική και στα βάθη της θάλασσας, με τη βοήθεια των φρικτών Σογγώθ, υπάκουων «πλασμάτων – δούλων» χωρίς νου, που έχουν τη μορφή τεράστιας συγκέντρωσης πρωτοπλασμαστικών φυσαλίδων.  

[Η Μυθολογία Κθούλου είναι ένα σύμπαν φαντασίας τρόμου που δημιούργησε ο Αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ στις αρχές του 20^ου  αιώνα.Η «Μυθολογία Κθούλου» περιγράφει μια δυστοπική κοσμοθεωρία, όπου η ανθρωπότητα είναι ασήμαντη και ευάλωτη απέναντι σε αρχαίες, εξωγήινες οντότητες που κατοικούν σε μακρινές διαστάσεις ή κρύβονται στον πλανήτη μας. Ο όρος «Μυθολογία Κθούλου» επινοήθηκε από τον φίλο και συνεργάτη του Λάβκραφτ, συγγραφέα και μυθιστοριογράφο  Όγκουστ Ντέρλεθ]. 

Αυτό είναι, σε πολύ γενικές γραμμές το πλαίσιο της Μυθολογίας Κθούλου Γνωρίζουμε επίσης αρκούντως την ιστορία και τα τελετουργικά από τις μυστικές εταιρίες που εφαρμόζουν σήμερα την μαγεία του Νεκρονομικού. Υπάρχουν ανάμεσά μας τάγματα που λατρεύουν τις σκοτεινές αυτές θεότητες μέσα από φρικτές τελετές που διαστρέφουν το νου των ανθρώπων. Η επικοινωνία γίνεται κυρίως μέσα από τα όνειρα και η ενασχόληση των ανθρώπων με τη λατρεία των Μεγάλων Παλαιών είναι καταστροφική για αυτούς (γνωρίζουμε αρκετά για το Εσωτερικό Τάγμα του Ντάγκον, την Εκκλησία του Σατανά, το Τάγμα των Εννέα γωνιών, το Ναό των Βρικολάκων, το Τάγμα του Μαύρου Δράκου, το Μοναστήρι των Επτά Αχτίδων και το Τάγμα του Τραπεζόεδρου). Βεβαίως, όσον αφορά στην ιστορία της συναφούς λογοτεχνίας, αυτή είναι … το μόνο τμήμα της πλοκής περί το Νεκρονομικόν που χρειάζεται να γνωρίζουμε. Δεν χρειάζεται όμως να παραμένουμε υλόφρονες, κακόπιστοι και εμμονικοί, λειτουργώντας διαρκώς σαν εθελοντές σύγχρονοι Τόμας Γκράντζγκριντ (Thomas Gradgrind)**

Από τη δική μας οπτική γωνία, δεν έχει την παραμικρή διαφορά αν υπήρχαν πραγματικά – (…. ή ίσως υπάρχουν)- οι απάνθρωποι τερατώδεις «Μεγάλοι Παλαιοί» θεοί της μυθολογίας του Λάβκραφτ, (φρικτά όντα μιας αλλοπρόσαλλης βιολογίας),  νικημένοι κι εξορισμένοι από τους ευμενείς για το είδος μας «Πρεσβυτέρους» Θεούς. Οι «Μεγάλοι Παλαιοί» Θεοί, λοιπόν, παρά το γεγονός ότι έχουν τεράστια δύναμη, δεν είναι ανίκητοι. Άλλωστε, σε ξεχασμένα χρόνια, νικήθηκαν από τους Πρεσβύτερους Θεούς και εξορίστηκαν, σε διάφορα διηγήματα δε εμφανίζονται ευάλωτοι σε τελετουργίες, ακόμα και σε ανθρώπινα όπλα.

Αναμφίβολα, οι μελετητές της μαγείας θα νιώσουν ότι πολλά διαπλεκόμενα ερωτήματα αξίζουν να εξεταστούν. Επίσης αναμφίβολα, υπάρχουν πολλοί αναγνώστες του Λάβκραφτ που έχουν την αντίθετη άποψη και βλέπουν με αμφιβολίες την προοπτική να ξυπνήσει ο Μεγάλος Κθούλου από τον μακρύ ύπνο του στα αβυσσαλέα βάθη της πολύς Ρ’λυέ. Η όψη του είναι φρικτή και βρίσκεται βυθισμένος κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου κοιμάται κι ονειρεύεται, επικοινωνώντας με τους ανθρώπους μέσα από τα όνειρα. Έχει τη μορφή ενός χταποδόμορφου ειδεχθούς όντος, με μεγάλες φτερούγες και μεμβράνες ανάμεσα στα δάχτυλα. Θεωρείται ως ο Αρχιερέας των Εξώτερων Θεών. Αλλά τα γεγονότα είναι όλα όσα μας απασχολούν πραγματικά. Και νομίζω ότι κανείς δεν θα διαφωνήσει ότι, τα εξελισσόμενα διεθνοπολιτικά γεγονότα είναι τόσο τρομακτικά συναρπαστικά και εξαιρετικά όσο οτιδήποτε στον μύθο του Κθούλου.

Η ίδια η πραγματικότητα λυγίζει κάτω από το βάρος ενός μοναδικού, αδυσώπητου προτύπου – του φιλελεύθερου προτύπου των «δημοκρατικών» κανόνων της παγκόσμιας τάξης που ψάλλουν οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις καθημερινές τους επικλήσεις, δεσμεύοντας όλους τους λαούς στην τυραννική τους λαβή. Αυτοί οι κανόνες παραμένουν ενιαίοι και αμετάβλητοι για όλους όσους θεωρούνται «καλοί» από το παντοδύναμο βλέμμα των ΗΠΑ και της ΕΕ, από τον «πανεπόπτη οφθαλμό» των Διεθνών Επικυριάρχων..

Η Παγκόσμια «Τάξη που βασίζεται σε κανόνες» διακηρύσσει το πρώτο και πιο βασικό διάταγμά της: «Οι “καλές” χώρες έχουν το δικαίωμα να καταστρέφουν τις “κακές” χώρες, να τις λεηλατούν ή να κατάσχουν και να ιδιοποιούνται τους πόρους τους». Όπως διακηρύσσουν με ωμότητα οι καταραμένες σελίδες του Νεκρονομικού: «Το αίμα των κατακτημένων θα θρέψει τη δίψα των κατακτητών»,. Έτσι, μια ηττημένη χώρα, στερημένη από κάθε αντίσταση, θεωρείται ενάρετη και οι ηγέτες της είναι ευπρόσδεκτοι στις …. απόκοσμες μεγαλειώδεις αίθουσες του αμερικανικού Λευκού Οίκου. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι αυτό αντανακλά την κορύφωση μιας τεχνολογικής κοσμοθεωρίας όπου οι οντότητες, συμπεριλαμβανομένων των εθνών, περιορίζονται σε απλούς πόρους που πρέπει να βελτιστοποιηθούν και να ελεγχθούν. Αυτή η διαμόρφωση, o «εγκλωβισμός», (Gestellστα γερμανικά), όπως την ονόμασε ο Χάιντεγκερ, σηματοδοτεί την απώλεια της γνήσιας ύπαρξης, όπου η εγγενής αξία των πολιτισμών και των λαών επισκιάζεται από τη χρησιμότητά τους στον γεωπολιτικό μηχανισμό.

Για τον Χάιντεγκερ, η σημερινή εποχή – η εποχή της τεχνολογίας – βλέπει τα όντα να αποκαλύπτονται στην ανθρωπότητα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όπου τα όντα γίνονται αντιληπτά ως μέσα για την εκπλήρωση ορισμένων τεχνικών εργασιών, για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ανθρώπινης τεχνικής / τέχνης και ούτω καθεξής. Η ουσία της τεχνολογίας, για τον Χάιντεγκερ, είναι ο προαναφερόμενος «εγκλωβισμός». Ο εγκλωβισμός σημαίνει τη συγκέντρωση εκείνου που επιβάλλεται στον άνθρωπο, δηλαδή, τον προκαλεί, να αποκαλύψει το πραγματικό, με τη μορφή της τάξης, ως «απόθεμα». Ο εγκλωβισμός σημαίνει αυτόν τον τρόπο αποκάλυψης που κυριαρχεί στην ουσία της σύγχρονης τεχνολογίας και που δεν είναι τίποτα τεχνολογικό αλλά ψυχονοητικό !

Οι συνεγέρσεις και οι επικλήσεις του Βλαντιμήρ Πούτιν κατά της δυτικής κυριαρχίας αντηχούν με την ένταση μιας αλήθειας που κρυβόταν εδώ και καιρό. Καταδικάζει την ηγεμονική απάτη, τα διπλά μέτρα και σταθμά που δεσμεύουν τον κόσμο με αόρατες αλυσίδες. «Στη σιωπηλή άβυσσο όπου η εξουσία υποβόσκει, υφαίνονται τα ψεύδη της κυριαρχίας», μουρμουρίζει το Νεκρονομικόν. Οι οργισμένοι θρήνοι και οι επιτιμήσεις του Πούτιν είναι μια καταδίκη μιας τάξης που καταπνίγει την κυριαρχία, μιας τάξης όπου οι δυτικές δυνάμεις υπαγορεύουν τη μοίρα των εθνών, καλυμμένες με το πρόσχημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ο Καρλ Σμιτ θα μπορούσε να το δει αυτό ως μια εκδήλωση της διάκρισης φίλου-εχθρού, όπου οι δυτικές δυνάμεις διαιωνίζουν τον έλεγχό τους, ορίζοντας αντιπάλους για να δικαιολογήσουν την κυριαρχία τους. Σύμφωνα με τον Σμιτ, ένα τέτοιο πλαίσιο μετατρέπει την πολιτική σε αγώνα για υπαρξιακή επιβίωση, όπου το κυρίαρχο κράτος πρέπει να επιβάλει τη δική του τάξη ενάντια στις εξωτερικές επιβολές.

Η παγκοσμιοποίηση είναι η ύπουλη διαδικασία διαπλοκής και ομογενοποίησης των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών σφαιρών της ζωής διαφόρων εθνών, σφαιρών οι οποίες είναι παγιδευμένες σε μια παγκόσμια εμπορική αυτοκρατορία (τις ΗΠΑ). «Όλοι θα υποκλιθούν μπροστά στο σύμβολο των Παλαιών Δυνάμεων, ενωμένοι στη σιωπηλή τους κατάκτηση», όπως προείπε το Νεκρονομικόν. Αυτές οι ενσωματώσεις συμβαίνουν υπό την αιγίδα νόμων και κανονισμών που έχουν σχεδιαστεί σχολαστικά για να εξυπηρετούν τις σκοτεινές ιδιοτροπίες των ΗΠΑ, ακόμη και στις λεπτομέρειες της οικονομικής αναφοράς.

Ο Αμερικανός ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας Τήοντορ Λόθροπ Στόνταρντ (Theodore Lothrop Stoddard 1883 –1950), γνωστός για τις απόψεις του σχετικά με τις φυλετικές ιεραρχίες και τη διατήρηση της λευκής υπεροχής, θα μπορούσε να το θεωρήσει αυτό ως σαφή υπαρξιακή απειλή για την ιδιαιτερότητα και την καθαρότητα του Δυτικού πολιτισμού. Θα μπορούσε επίσης να υποστηρίξει άνετα ότι, μια τέτοια παγκοσμιοποίηση αποδυναμώνει την πολιτιστική και φυλετική ταυτότητα των εθνών, αντικαθιστώντας τη φυσική τάξη με μιαν ομογενοποιημένη, κατώτερη συγχώνευση που καθοδηγείται από τις φιλοδοξίες μιας παγκόσμιας αντιφυλετικής και αντεθνικής, απάνθρωπης ελίτ. Αυτή η διαδικασία, όπως μας  είχε προειδοποιήσει, κινδυνεύει να υπονομεύσει τα θεμέλια της δυτικής κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα εκφράζει τους ευρύτερους φόβους του για φυλετική ανάμειξη και κατάρρευση του πολιτισμού όπως τον έβλεπε.

Η παγκοσμιοποίηση ουσιαστικά είναι το απόκρυφο πρόγραμμα συνεργασίας των ΗΠΑ, ένας μοναδικός αγωγός μέσω του οποίου η ισχύς ρέει μονοκατευθυντικά, μονόδρομα. Εάν οποιοδήποτε έθνος τολμήσει να αναζητήσει το όφελός του ελεύθερο από αυτή τη χειριστική διαδικασία, ρίχνεται γρήγορα στην άβυσσο της «κακής χώρας». «Το να αναζητά κανείς το δικό του μονοπάτι σημαίνει ότι εξασφαλίζει την αναπόφευκτη καθοδική σπείρα στην τρέλα», επισημαίνει ανησυχητικά το Νεκρονομικόν. Είναι αξιέπαινο και χαρμώσυνο γεγονός όταν οι αμερικανικές εταιρείες αποκτούν παραγωγικούς δρόμους πετρελαίου σε όλο τον κόσμο, όπως στη Ρωσία και το Καζακστάν. Αντίθετα, θεωρείται ανάθεμα όταν η Ρωσία και η Κίνα επιδιώκουν να επενδύσουν σε τέτοιες επιχειρήσεις.

Στην ουσία, όλες οι χώρες αναμένεται τελικά να φέρουν τα διακριτικά των McDonald’s και των Starbucks, και ….. κανένα έθνος που φιλοξενεί McDonald’s δεν πρέπει να έρχεται σε σύγκρουση με ένα άλλο που τα διαθέτει, παραιτούμενο έτσι από τα δικαιώματά του. Βέβαια αυτή η αρχή έχει καταρρεύσει με την τολμηρή εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, καθώς και τα δύο έθνη, παρά το γεγονός ότι … έχουν McDonald’s, βρίσκονται σε πόλεμο. Η Ρωσία έτσι έχει γίνει ο «παγκόσμιος παρίας» στα μάτια της παράφρονος Δύσης των Διεθνών Επικυριάρχων. «Όταν τα σύμβολα της εγκόσμιας άνεσης επισκιάσουν τα διακριτικά της ανυπακοής, ο κόσμος θα γνωρίσει την τάξη», γράφει το Νεκρονομικόν. Μόνον οι περιοχές που στερούνται McDonald’s θεωρούνται …. δικαίως αντικείμενα προς υποδούλωση από τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες θεωρούν πως οι «αντάρτισσες» χώρες της Διεθνούς Αγοράς είναι χαοτικές και ότι χρειάζονται άμεσα εκμηδένιση, ανασυγκρότηση – ανοικοδόμηση και στυγνό έλεγχο.

Η ζούγκλα πρέπει να περικυκλώνει διαρκώς τον κήπο, για να μην μαραθεί η απέραντη έκταση του κήπου από έλλειψη πόρων. «Η άγρια ​​φύση των πρωτόγονων πρέπει να περικυκλώνει τα ιερά των εκλεκτών», αναφέρει το Νεκρονομικόν.

Το να κατοικείς μέσα στον ανθισμένο κήπο είναι προνόμιο. Το να διασχίζεις τον ανθισμένο κήπο ως περαστικός είναι προνόμιο. Το να υπογράφεις συνθήκες με τα βασίλεια του ανθισμένου κήπου είναι προνόμιο. «Αυτοί που κατοικούν στο φως θα υπαγορεύουν το αγκάλιασμα των σκιών», ορίζει το Νεκρονομικόν. Τα «Βασισμένα σε αρχές έθνη»-«Principle-based nations», όπως τα ονόμασε ο σαραντατετράχρονος τέως Αναπληρωτής Υπουργός (Υφυπουργός) Οικονομικών των ΗΠΑ (2021–2025), ο εκ καταγωγής Νιγηριανός Γιορούμπα-, νομικός Γουόλι Αντεγιέμο, ασκούν την εξουσία να παραχωρούν ή να παρακρατούν αυτά τα προνόμια. Όπως δήλωσε ο Αντεγιέμο, «Η ιδέα ότι μπορείς να παραβιάσεις την κυριαρχία μιας άλλης χώρας και να απολαύσεις τα προνόμια της ένταξης στην παγκόσμια οικονομία είναι κάτι που οι σύμμαχοι και οι εταίροι μας δεν θα ανεχθούν». Αυτή η τοποθέτηση  αντικατοπτρίζει απόλυτα τη δυναμική της εξουσίας όπου η συμμόρφωση με τους δυτικούς κανόνες αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία.

[Ο … εκλεκτός Αφροαμερικανός Αντεγιέμο ήταν ο πρώτος πρόεδρος του «Ιδρύματος Ομπάμα» και υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα ως αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας για τη διεθνή οικονομία από το 2015 έως το 2016 και αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου. Στις 2 Ιουνίου 2024, ο Adeyemo έγραψε ένα άρθρο για τους Financial Times με τίτλο «Πρέπει να βάλουμε άμμο στα γρανάζια της ρωσικής πολεμικής μηχανής», στο πλαίσιο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022.]

Για να διατηρηθεί αυτή η φασματική ιεραρχία, ένα πέπλο ένδειας πρέπει να καλύψει τις ζούγκλες και όλες οι πηγές πλούτου εντός των φανερών ή συγκαλυμμένων αποικιών πρέπει να διεκδικηθούν από τις πολυεθνικές εταιρείες των δυτικών κυριάρχων. Οι πολυεθνικές εταιρείες (Transnational corporations- TNCs) υφαίνουν ένα παράδοξο πλέγμα οικονομικής ανάπτυξης και εκμετάλλευσης, κυριαρχώντας σε τομείς όπως η γεωργία, η εξόρυξη και η μεταποίηση, ενώ συχνά εμπλέκονται σε διεφθαρμένες πρακτικές και προκαλούν υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Η διαβόητη ανθρωποκτόνος καταστροφή του Μποπάλ στην Ινδία χρησιμεύει ως μια ζοφερή απόδειξη της εταιρικής αμέλειας, με αποτέλεσμα χιλιάδες θανάτους και μακροχρόνια ταλαιπωρία. Με ελάχιστους παγκόσμιους ρυθμιστικούς μηχανισμούς, αυτές οι εταιρείες εκμεταλλεύονται την εργασία και τους πόρους ατιμώρητα, διαιωνίζοντας ένα σύστημα όπου, όπως εξηγεί το Νεκρονομικόν, «[η] ευημερία των λίγων στηρίζεται στη θυσία των πολλών».

Μια πολυεθνική ή διεθνική εταιρεία (ΠΕ) – Transnational corporation (TNC) αποτελεί εταιρική οργάνωση που κατέχει ή ελέγχει την παραγωγή αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών ή την διαχείριση εισοδήματος και περιουσιακών στοιχείων σε δύο ή περισσότερες χώρες, εκτός από τη χώρα στην οποία έχει την κύρια έδρα της. Προβαίνει σε ξένες επενδύσεις σε περισσότερες από μία χώρες και ιδρύει εργοστάσια σε αναπτυσσόμενες χώρες επειδή η γη, οι πόροι και η εργασία είναι φθηνότερα εκεί. Πολυεθνική χαρακτηρίζεται και κάθε επιχείρηση με μία ή περισσότερες θυγατρικές μονάδες στο εξωτερικό.  Το ποσοστό της συνολικής δραστηριότητας μιας πολυεθνικής εταιρείας σε ξένες χώρες κυμαίνεται μεταξύ 20-25% των συνολικών πωλήσεων, στο σύνολο του ενεργητικού, στα συνολικά κέρδη, ή στη συνολική παραγωγή της επιχείρησης.

Οι πολυεθνικές εταιρείες (TNCs) συντονίζουν και διαχειρίζονται διεθνείς δραστηριότητες για τη μεγιστοποίηση των κερδών, συχνά ιδρύοντας εργοστάσια, μάρκετινγκ και διανομή σε διαφορετικές χώρες για να επωφεληθούν από φθηνότερο εργατικό δυναμικό ή πόρους. Οι TNCs επηρεάζουν σημαντικά την παγκόσμια οικονομία, το εμπόριο και τις τοπικές αγορές εργασίας, οδηγώντας μερικές φορές τόσο σε οικονομικά οφέλη όσο και σε πιθανά ζητήματα όπως η εκμετάλλευση των εργαζομένων ή οι απώλειες θέσεων εργασίας στις χώρες καταγωγής.

Για όλα τα άλλα έθνη, οι ορίζοντες πρέπει να είναι στενοί, ο πληθυσμός τους να επιβιώνει με τα προς το ζην και να διασφαλίζει την αδιάκοπη μεταφορά πόρων στις «καλές» χώρες. Αυτή η σκοτεινή τάξη διατηρείται από τις TNCs που εξάγουν τεράστιο πλούτο από αυτές τις περιοχές. Το 2018, τα συνδυασμένα έσοδα των 200 μεγαλύτερων TNCs ήταν μεγαλύτερα από το ΑΕΠ των 182 χωρών μαζί, γεγονός που καταδεικνύει την τεράστια δύναμη και εμβέλειά τους. Εν τω μεταξύ, περίπου το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, ή περίπου 783 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν με λιγότερο από 1,90 δολάρια την ημέρα, παγιδευμένοι στη φτώχεια. «Το όραμα των καταπιεσμένων πρέπει να θολώσει ολότελα, ώστε να μην ανέβουν για να αμφισβητήσουν τα αστέρια», προειδοποιεί το Νεκρονομικόν.

Η εκτεταμένη διάρκεια ζωής, η προηγμένη υγειονομική περίθαλψη και η καθολική εκπαίδευση θεωρούνται περιττές πολυτέλειες. Οι γυναίκες θα γεννήσουν περισσότερους μηχανικούς και, σε περίπτωση που ένα έθνος ευημερήσει, οι ιδιοφυΐες του πρέπει …. να διοχετεύονται στη Δύση της Επαγγελίας. «Να μην αφήσετε  τους σπόρους του διαφωτισμού ν’ ανθίσουν στο έδαφος της απελπισίας», προειδοποιεί το Νεκρονομικόν. Στις σκοτεινές κυριαρχίες της παγκόσμιας τάξης, μόνο το 1% της παγκόσμιας χρηματοδότησης για την υγειονομική περίθαλψη δαπανάται σε χώρες χαμηλού εισοδήματος, οι οποίες φέρουν το 22% του παγκόσμιου φορτίου ασθενειών. Επιπλέον, πάνω από 260 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι είναι εκτός σχολείου, με την Υποσαχάρια Αφρική να αντιπροσωπεύει πάνω από το ένα πέμπτο αυτού του αριθμού. Αυτή η έλλειψη επενδύσεων διασφαλίζει ότι οι πνευματικές και τεχνολογικές εξελίξεις παραμένουν σταθερά στα χέρια των δυτικώνσυμφερόντων, διοχετεύοντας τυχόν αναδυόμενες ιδιοφυΐες σε πιο ευημερούσες χώρες. Εν τω μεταξύ, το φαινόμενο της διαρροής εγκεφάλων συνεχίζει να επιδεινώνει τις ανισότητες, με περίπου 30% του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού από αναπτυσσόμενες χώρες να μεταναστεύει σε πλουσιότερα έθνη. Έτσι, το έρημο έδαφος αυτών των καταπιεσμένων εθνών παραμένει άγονο, ανίκανο να καλλιεργήσει τους σπόρους του εθνικού διαφωτισμού ή της προόδου.

Στον πυρήνα της, πρόκειται για μια παρατεταμένη και κυνική σφαγή, που μετατρέπει τους πληθυσμούς σε πόρους για τη μητρόπολη. Η διαφορά από τους Ναζί του εικοστού αιώνα έγκειται στη μέθοδο. Οι Ναζί επεδίωκαν την ταχεία εξαγωγή πληθυσμών από γεωγραφικές περιοχές, μέσω της απειλής πιθανής βιολογικής εξόντωσης, ενώ ο Δυτικός – Φιλελεύθερος «ανθισμένος κήπος» επιθυμεί και επιδιώκει υποκριτικά και  … κάλπικα να διατηρεί τις αποικίες διαρκώς εξασθενημένες, αλλά πάντα ικανές να παρέχουν πόρους. Οι Ναζί, στην αναζήτησή τους για τον περιβόητο Lebensraum (ζωτικό χώρο), εφάρμοσαν μια βάναυση πολιτική εθνοδίωξης – εθνοκάθαρσης, εκτοπίζοντας βίαια και εξαφανίζοντας εκατομμύρια ανθρώπων σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν χώρο για τον «Τευτονικό Κλάδο» της Αρίας φυλής.

Αντίθετα, η σύγχρονη τερατώδης δυτική Μητρόπολη διατηρεί μια πιο διακριτική και ύπουλη μορφή κυριαρχίας, αλλά εξίσου δόλια και αδίστακτη, αξιοποιώντας την οικονομική εξάρτηση και την πολιτική χειραγώγηση για την εξαγωγή αξίας. Αυτή η αργή, υπολογισμένη εξάντληση του ανθρώπινου δυναμικού καλύπτεται από το επίχρισμα της παγκοσμιοποίησης και της ανάπτυξης. «Ο αιώνιος τροχός αλέθει αργά, αλλά η πείνα του είναι ακόρεστη», καταλήγει το Νεκρονομικόν. Η πρόσοψη της βοήθειας και των επενδύσεων κρύβει έναν αδυσώπητο κύκλο εκμετάλλευσης όπου, παρά τις υποσχέσεις προόδου, πάνω από το 50% των φτωχότερων πληθυσμών του κόσμου συνεχίζουν να κατοικούν σε έθνη πλούσια σε φυσικούς πόρους. Αυτή η συνεχής κατάσταση στέρησης εξασφαλίζει μια σταθερή ροή φθηνής εργασίας και πρώτων υλών, διατηρώντας την ψευδαίσθηση της καλοσύνης και του ανθρωπισμού, ενώ παράλληλα διαιωνίζει τη συστημική υποδούλωση.

«Οι μύλοι των θεών αλέθουν αργά, αλλά αλέθουν εξαιρετικά καλά». Αυτό βεβαίως σημαίνει ότι ο χρόνος για τους θεούς δεν είναι το ίδιο με τον χρόνο για εμάς. Ένας κακός άνθρωπος μπορεί να νομίζει ότι τη γλίτωσε, αλλά εμπιστευθείτε τους θεούς – η δικαιοσύνη θα αποδοθεί στο τέλος, αν και με έναν τρόπο που μπορεί να μην περιμέναμε ποτέ – «Εκκλησιαστής 8:10». Είναι επίσης γνωστό το απόφθεγμα, «Οι τροχοί της δικαιοσύνης γυρίζουν αργά, αλλά αλέθουν εξαιρετικά καλά»;

Ζούμε σε μια τεχνοκρατούμενη επιστημονική εποχή, την εποχή των διαστημικών ταξιδιών, της πυρηνικής ενέργειας, της γενετικής μηχανικής και των ρομπότ, των παντού διαδεομένων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Μέσα σε όλην αυτή την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη τεχνολογική πρόοδο εμφανίζεται ένα σκοτεινό φάντασμα από το Αρχαίο παρελθόν, το «Νεκρονομικόν». Σε αυτήν την εποχή των εντολών με το πάτημα ενός κουμπιού από ένα τερματικό σε αποστειρωμένα κλιματιζόμενα δωμάτια υπολογιστών, επανέρχεται στις συνεκτιμήσεις μας ένα φανταστικό βιβλίο γητειών και εξορκισμών. Ανάμεσα στους λαμπερούς, στυλάτους, απόμακρους τεχνικούς, προγραμματιστές και μηχανικούς, στέκεται η τρομακτική φιγούρα του θρυλικού Αμπντού Αλχαζρέντ, του «Τρελού Άραβα» συγγραφέα του. Η αντιπαραβολή τους είναι απίστευτη. Τι σημαίνει; Τι προμηνύει;

Εξ όσων γνωρίζουμε και παρά την «έκρηξη» της ΑΙ (Τεχνητής Νοημοσύνης) την τελευταία πενταετία, οι έχοντες και κατέχοντες δεν έχουν μπορέσει ακόμα να δώσουν σε έναν υπολογιστή το δώρο της ολότελα αυτόνομης δημιουργικής σκέψης. Από το πλέον πρωτόγονο «κομπιουτεράκι» στις μαζικές κονσόλες στα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα του κόσμου, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι υπολογιστές είναι να υπολογίζουν. Οι άνθρωποι είναι οι μόνες μηχανές με ικανότητα ολοκληρωμένης, άρτιας σκέψης, δημιουργικότητας, τέχνης και συναισθημάτων. Αυτό το στοιχείο που μας ξεχωρίζει από τις μηχανές είναι και αυτό που μας ελκύει στο κάθε «Νεκρονομικόν», γιατι μιλάει στο πνεύμα μας. Μας μιλά για κινδύνους τους οποίους το πνεύμα μας μπορεί να αντιμετωπίσει στην προσπάθειά του να απελευθερώσει ανείπωτες, μη δοκιμασμένες κοσμικές δυνάμεις στον πλανήτη και στους εαυτούς μας.

Οι Διεθνείς Επικυρίαρχοι έχουν τον Πλούτο, έχουν τα Μέσα, διαθέτουν την Τεχνολογία και την Ισχύ. Είναι Μεγαλοδύναμοι. όπως οι εξώτατοι Μεγάλοι Παλαιοί της μυθολογίας Κθούλου, αλλά όχι ανίκητοι, όχι Παντοδύναμοι !.

Οι θεοί της μυθολογίας Κθούλου έχει ειπωθεί ότι εκφράζουν στην πραγματικότητα τους καθημερινούς τρόμους, το άγχος και την αβεβαιότητα της ζωής που έρχονται από τις «Εξώτερες Σφαίρες», με λίγα λόγια που έρχονται στην ουσία από τον ίδιο μας  τον «Εσώτατο Εαυτό», από το Υποσυνείδητο. Ο άνθρωπος είναι ασήμαντος και σχεδόν αδύναμος μπροστά σε όλα αυτά, δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος, ούτε αυτός ούτε ο πλανήτης στον οποίο ζει. Αλλά και οι ίδιοι αυτοί οι Θεοί, δεν είναι ανίκητοι και απρόσβλητοι. Νικήθηκαν κάποτε από τους Πρεσβύτερους Θεούς, ενώ είναι επίσης ευάλωτοι σε ξόρκια και σε μαγικές τελετές, στο φως, ακόμα και στα ανθρώπινα όπλα.

Όμως, όπως και να έχει το πράγμα, οι Θεοί απλά χάνουν μια μάχη και όχι τον πόλεμο. Βεβάιως είναι μοιραίο να ελευθερωθούν ολότελα από τις εξωδιαστατικές φυλακές τους, στο πλήρωμα του χρόνου που ζυγώνει, όταν τα άστρα έρθουν στη σωστή τους θέση και θα περπατήσουν ξανά στη Γη που πιστεύουν πως τους ανήκει, αφού πρώτοι εκείνοι είναι οι Εκλεκτοί που  βάδισαν επάνω της, πολύ πριν τους ανθρώπους…

Αναμένεται λοιπόν ένα ανελέητος Αγώνας Εξόντωσης μέχρις εσχάτων  ! Μπροστά του το Σομ, το Ανατολικό Μέτωπο και το Βιενάμ θα είναι καυγάς σε νηπιαγωγείο.

ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ  ΤΡΟΜΟΥ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ ΣΑΝ ΕΠΙΜΥΘΙΟ :

“….Στο απόκοσμο σκοτάδι μιας ξεχασμένης βιβλιοθήκης, συναντήθηκαν δύο φιγούρες ντυμένες με σκουρόχρωμα ρούχα. Τα πρόσωπά τους, καλυμμένα από σκιές, υπαινίσσονταν τις ανώνυμες φρικαλεότητες που είχαν δει.

«Τρισκατάρατο νάναι το μυαλό της σάπιας Δύσης !», μουρμούρισε ο Θάλοκ, με σιγανή βραχνή φωνή, «Γιατί επιδιώκει την κυριαρχία μέσω της απάτης και των σκιών».

«Ναι», απάντησε ο Ξάλαθ, με μάτια που έλαμπαν από ένα δυσοίωνο φως, «αυτοί οι Τύραννοι υφαίνουν έναν ιστό από ψευδαισθήσεις, παγιδεύοντας τους ανυποψίαστους με υποσχέσεις ευημερίας. ανθρωπιάς και προόδου. Κι όμως, πίσω από τα μεταξωτά τους λόγια κρύβεται μια τερατώδης δίψα για απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων και της ίδιας της ζωής».

«Το Νεκρονομικόν μιλάει για τέτοιες προδοσίες», συλλογίστηκε ο Θάλοκ, χαράσσοντας μιαν αρχαία σφραγίδα εξορκισμού στην επιφάνεια του τραπεζιού. «Η λεγόμενη “τάξη που βασίζεται στους κανόνες” τους δεν είναι παρά μια φτιασιδωμένη πρόσοψη, ένα ύπουλο μέσο για να καλύψουν τις αληθινές τους προθέσεις. Ισχυρίζονται ότι επιβάλλουν και τηρούν την δικαιοσύνη, όμως τα χέρια τους είναι λερωμένα με το αίμα αμέτρητων αθώων».

«Ο παραδοσιακός κόσμος», ψέλλισε ο Ξάλαθ, «επιδιώκει ισορροπία και αρμονία με την ζωή και την φύση, αλλά η τωρινή Δύση επιδιώκει μόνο να επιβάλει τη θέλησή της, να κάμψει την πραγματικότητα, υποτάσσοντας τα έθνη στις διεστραμμένες επιθυμίες της. Πρέπει οπωσδήποτε να προκύψει μια πολυπολικότητα, μια νέα λαμπερή πολύχρωμη αυγή, όπου καμία ενιαία δύναμη δεν θα ελέγχει τις μοίρες όλων».

 «Χρειάζεται μια επιστροφή στους αρχαίους τρόπους», συμφώνησε ο Θάλοκ, «όπου τα πολλά βασίλεια συνυπάρχουν σε μια λεπτήν ισορροπία, το καθένα  κυρίαρχο από μόνο του, αλλά συνάμα και μέρος ενός μεγαλύτερου αρμονικού συνόλου. Μόνο τότε μπορεί να αποκατασταθεί η αληθινή τάξη και να περιοριστούν οι βλάσφημες φρικαλεότητες που εξαπέλυσε στον πλανήτη η Δύση».

«Μέχρι εκείνη την ημέρα», ψιθύρισε ο Ξάλαθ, «πρέπει να υπομείνουμε και να αντισταθούμε, διατηρώντας ζωντανή την παλιά γνώση, φυλάσσοντας τα ιερά κείμενα. Γιατί στο τέλος, μόνον η σοφία των αρχαίων είναι αυτή που θα μας καθοδηγήσει μέσα στο επερχόμενο σκοτάδι!».

Τα λόγια από τους δύο απόκοσους τρομακτικούς συνομιλητές ξεθώριασαν στην ηρεμία της ξεχασμένης βιβλιοθήκης, καθώς οι σκιές γύρω τους βάθυναν, ​​κρύβοντας αλήθειες που ο απάνω κόσμος  δεν θα μπορούσε ποτέ του να κατανοήσει.”