Όταν αναφερόμαστε στην «Δύση» εννοούμε κυρίως τις ΗΠΑ με τους Νατοϊκούς συμμάχους της και ίσως και την ευρύτερη Ευρώπη.

Για παράδειγμα θεωρούμε την Ελβετία Δύση, αλλά την Αλβανία, όχι. Επειδή κάποτε βρισκόταν στις παρυφές του Συμφώνου της Βαρσοβίας και μέχρι σήμερα δεν συμμετέχει ενεργά στις «δυτικές συμμαχίες». Δηλαδή όταν αναφερόμαστε στην Δύση, κάνουμε μια γενική αποδοχή, ότι μιλάμε για περίπου καπιταλιστικές χώρες με πολλές κοινωνικές ελευθερίες και όχι περίπου σοσιαλιστικές με πολλές κοινωνικές καταπιέσεις, χρησιμοποιώντας τους πολιτικούς όρους του προηγούμενου αιώνος.

Βλέπετε, στον αιώνα που διανύουμε τώρα, οι λέξεις έχουν αποδυναμωθεί. Δεν έχουν ούτε το βάρος ούτε την έννοια που είχαν παλαιότερα.

Στον προηγούμενο αιώνα, η αντίσταση στην κοσμοθεωρία και την κατάπτυστη πολιτική πρακτική των Σοβιετικών κρατών και των συμμάχων τους, είχε χτίσει μιαν εικόνα που παρουσίαζε τα δυτικά κρατη σαν χώρο ελευθερίας και προόδου.

Χρειάστηκε να «κερδίσει η Δύση» για να μας αποκαλυφθεί το πραγματικό της πρόσωπο πίσω από την μαγική εικόνα. Χρησιμοποιώντας τα λόγια ενός Ανατολικογερμανού που έζησε την πτώση του τείχους:

«όταν ενωθήκαμε με την Δυτική Γερμανία καταλάβαμε πως: ότι μας είχαν πει για τον σοσιαλισμό ήταν ψέματα αλλά και ότι μας είχαν πει για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια»

Ποιο είναι λοιπόν το σημερινό πρόσωπο της Δύσης; Δυστυχώς είναι πιο άσχημο από ότι θα θέλαμε αλλά και πιο άσχημο από ότι παραδεχόμαστε.

Από την εποχή της πτώσης των Σοβιέτ, οι ΗΠΑ, ακολουθούμενη από τους υποτακτικούς της, αντί να προωθήσει μιαν «δυτικού τύπου» ελευθερία και ευημερία στις σφαίρες επιρροής της, έχουν προβεί σε έναν ασταμάτητο διωγμό ελευθεριών, όπου φτάνει το χέρι τους.

Με κάθε δυνατό τρόπο, με χρήματα, με προπαγάνδα, με πιέσεις, με πολέμους, με ανατροπές καθεστώτων, με δολοφονίες φυσικών προσώπων αλλά και χαρακτήρων, προωθούν ατζέντες που διώκουν την ταυτότητα των Εθνών, που διαλύουν την κοινωνική συνοχή, που αλλοιώνουν τα ήθη και τα έθιμα, που εξοστρακίζουν οιανδήποτε αξία ή σκέψη, κρατώντας σαν ιερό τοτέμ για τον άνθρωπο του 21^ου αιώνος, μόνον το κέρδος.

Κάπως έτσι, «νικήσαμε τον απολυταρχικό κομμουνισμό με τις δόλιες κοινωνικές ισότητες και τις διεθνιστικές εμμονές του» και εγκαταστήσαμε τον απολυταρχικό φιλελευθερισμό με τις δόλιες κοινωνικές ισότητες και τις παγκοσμιοποιητικές εμμονές του…

Στον κομμουνισμό όποιος μιλούσε εναντίον του συστήματος, εδιώκετο ως «εχθρός της επανάστασης» και η μοίρα του ήταν φυλάκιση ή εξαφάνιση (δολοφονία). Στον φιλελευθερισμό της εποχής μας, όποιος μιλήσει εναντίον του συστήματος διώκεται ως φασίστας ακροδεξιός και η μοίρα του είναι φυλάκιση ή δολοφονία.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται με ενοχλητική ακρίβεια απο:  

• τις αποφάσεις της Βρετανικής δικαιοσύνης που για αναρτήσεις στο facebook (δημόσια γνώμη) καταδικάζει μέχρι και σε 12 χρόνια φυλακή (!) [μέχρι στιγμής 12.163 συλλήψεις και καταδίκες στο Η.Β. όταν στο Ιράν έγιναν 100]

• τις αποφάσεις της Γερμανικής δικαιοσύνης που καταδίκασε μια γυναίκα που έστειλε μήνυμα (δημόσια γνώμη) σε έναν από τους δέκα βιαστές μιας 14χρονης αποκαλώντας τον «άτιμο γουρούνι βιαστή» και μάλιστα με αυστηρότερη ποινή φυλάκισης από τους δέκα βιαστές που καταδικάστηκαν κυρίως σε κοινωφελή εργασία (!)

• τον κοινωνικό διωγμό των λευκών στις χώρες μας (!) μέσω προνομίων σε [κατά κανόνα λαθρομετανάστες] μαύρους και άραβες, στην δημόσια αλλά και ιδιωτική εκπαίδευση, στις προσλήψεις και στα φορολογικά, υπό την πρόφαση της αντιστάθμισης «λευκού προνομίου» [με τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα τον George Abaraonye, έναν μαύρο μετανάστη που εισήχθε και ορίστηκε Πρόεδρος της ιστορικής και περίφημης ομάδας διαλόγου της Οξφόρδης – για να ενταχθείς στην “Oxford Union debating society” απαιτούνται εδώ και εκατοντάδες χρόνια μόνο Α βαθμοί αλλά ο Abaraonye προεδρεύει με Β, λόγω κοινωνικών κριτηρίων]

• τις ρατσιστικές δολοφονίες εναντίον λευκών γυναικών, βιασμών εναντίον λευκών γυναικών [αλήθεια ακούσατε για κανένα βιασμό μαύρης γυναίκας;], τις μαζικές δολοφονίες Ευρωπαίων πολιτών, στην Γαλλία και στην Βρετανία, την στοχοποίηση και δολοφονία [συχνά με αποκεφαλισμούς] ευρωπαίων ιερέων

• την δολοφονία όποιου εκφράζει αντίθετη γνώμη, όπως του Charlie Kirk, που ποτέ δεν έκανε οτιδήποτε άλλο από συνεχή διάλογο με όποιον διαφωνούσε μαζί του

• την κουλτούρα συνεχούς παραγωγής εχθρών και αδιάλειπτου πολέμου που προωθεί ο Νατοϊκός μηχανισμός κρατώντας τον πλανήτη σε ασταμάτητη αναταραχή και αιμορραγία [Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, ISIS, Λιβύη, ΣΑΧΕΛ, Συρία, Ουκρανία, Ιράν, Παλαιστίνη].

• την ανατροπή εκλογικών αποτελεσμάτων σε όποια χώρα δεν τους αρέσει η ψήφος των εκλογέων [αδιαφορία για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, νόθευση στο δημοψήφισμα ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας, προκλητική προσπάθεια κυρώσεων και απομόνωσης της Ουγγαρίας απλά γιατί αντιστέκεται, απειλές στην Ιταλία από την Ούρσουλα Φον ντερ Λάινεν, τον τυχαίο και συμπτωματικό θάνατο περίπου 16 πολιτευτών του γερμανικού AfD, την ποινική δίωξη της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, την ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος στην Ρουμανία]

• την απουσία Συντάγματος στην Ε.Ε. αλλά και μηχανισμού ελέγχου της ηγεσίας

Οι συνέπειες όλων των παραπάνω δεν είναι τυπικές. Δεν αποτελούν απλά τίτλους ειδήσεων, πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης. Υπάρχουν απότοκες κυρώσεις από την  χαζομάρα, την δολιότητα και την σαπίλα που συγκατοικούν στους βωμούς και στις εστίες μας εδώ και πολλά χρόνια.

Τίποτε από αυτά δεν είναι επιφανειακό αλλά δημιουργεί βαθιές πληγές και αφήνει μεγάλες κι άσχημες ουλές στο Ευρωπαϊκό σώμα. Γι’ αυτό γίνονται άλλωστε. Ελπίζουν στην χαριστική βολή, εκείνο το χτύπημα που θα πλήξει το ζωτικότερο όργανο και το Ευρωπαϊκό κορμί θα ξεψυχήσει.

Τι συμβαίνει σήμερα στα Δυτικά κράτη; Αργοσβήνουν μέσα σε έναν δημογραφικό μαρασμό. Οι οικονομίες τους είναι σε μια διαρκή και αυξανόμενη κρίση. Η ασφάλεια των πολιτών, η ευημερία των κοινωνιών, η πολιτισμική ανάπτυξη, κερδισμένα με ασταμάτητους αγώνες και πρόοδο, όλα μα όλα έχουν αναιρεθεί. Δεν υπάρχει σχεδιασμός ανάπτυξης, μόνον προώθηση συμφερόντων κάποιων ολιγαρχών. Δεν υπάρχει ενεργός διανόηση, μόνο η καθοδηγούμενη προπαγάνδα μέσα από στόματα πνευματικών νάνων που φαντάζει η σκιά τους μεγάλη μόνον επειδή πατούν σε σάπια ξυλοπόδαρα.

Οι πολιτικοί έχουν εξαφανισθεί. Στην θέση τους υπάρχουν τυχάρπαστα αμόρφωτα κνώδαλα χωρίς άποψη και χωρίς όραμα. Η πολιτική έχει εξαφανισθεί. Στην θέση της υπάρχει η υλοποίηση κρυφής ατζέντας που επιβάλλουν εξωκοινοβουλευτικοί κηδεμόνες των ηγεσιών.

Όμως, υπάρχει μια αλήθεια που ξεφεύγει από τον σχεδιασμό τους. Δεν μπορούν να την αντιληφθούν λόγω δικής τους, κατασκευαστικής ατέλειας.

Μπορούν να πλήξουν την ευρωπαϊκή παιδεία, τα ευρωπαϊκά ήθη,  τα ευρωπαϊκά κράτη. Αλλά η χαριστική βολή δεν θα επιτευχθεί. Κι αυτό γιατί το ζωτικότερο όργανο του ευρωπαίου ανθρώπου δεν είναι υλικό. Είναι η ψυχή του. Είναι η ανάσα Θεού που του δίνει ζωή, μέσα από τα βάθη των αιώνων.  Και κανείς άνθρωπος, όσο κακός, όσο ποταπός, όσο αποφασισμένος κι αν είναι, δεν νίκησε ποτέ Θεό.

Η Δύση έδυσε…

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, το ζήτημα είναι αν θέλουμε να υπάρξει ξανά Ανατολή…