Το μεγαλύτερο μέρος της σκέψης που περιγράφεται ως «συντηρητική» είναι ένα είδος «Πολιτικής Υγιεινής»: προσανατολίζεται σε ό,τι είναι φυσικό, φυσιολογικό ή καλύτερο και λειτουργικό στην κοινωνική τάξη. Ένας κίνδυνος της εστίασης της σκέψης αυτής στην ορθή τάξη είναι πως μας αφήνει απροετοίμαστους απέναντι στις έκτακτες καταστάσεις. Έτσι, όλοι γνωρίζουμε κατά τα άλλα έξυπνους συντηρητικούς που θα συνέχιζαν, εν μέσω γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης, ακόμη και αν έτρεχε αίμα στους δρόμους, να μιλούν για την ανάγκη ….εκλογής κάποιων δημοσιονομικά υπεύθυνων αριστερών και προοδευτικών στο … βουλευτικό αξίωμα ! Η καλύτερη θεραπεία για αυτό το ιδιότυπο είδος «αυτοάνοσης τύφλωσης» και «ψυχογενούς ηλιθιότητας» είναι ένα εντατικό μάθημα πολιτικής παθολογίας, όπως είναι το βιβλίο του Guillaume Faye (Γκιγιώμ Φέϊ) για τον Αρχαιοφουτουρισμό.

Ο συγγραφέας του Γκιγιώμ Φέι ήταν για πολλά χρόνια ένα από τα κορυφαία στελέχη της περιβόητης GRECE – «Ομάδας για την Έρευνα και τη Μελέτη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού» (Groupement de Recherche et d’Etude pour la Civilisation Européenne), του φίλου του Αλαίν ντε Μπενουά (Alain de Benoist.) Ξεκινώντας από την αρχή «κανένας Λένιν χωρίς τον Μαρξ», ο Μπενουά συνέλαβε τις πολιτικές δραστηριότητές του ως μέρος μιας «Γκραμσιανής» στρατηγικής  (ή και «στρατηγικής ακανθόχοιρου που θα επιδίωκε συστηματικά να καταστήσει την κυριαρχία και καταστολή του Καθεστώτος απαγορευτικά δαπανηρή, συμμετέχοντας σε μιαν εκτεταμένη αντίσταση) για την υπονόμευση της ηγεμονίας του φιλελευθερισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπως θυμάται ο Φέι, κάθε τεύχος του περιοδικού  «Στοιχεία» («Elements») της Ομάδας ήταν «ένα ιδεολογικό σφυροκόπημα που πυροδοτούσε οργισμένες κριτικές από τον κυρίαρχο τύπο» και οι άνθρωποι ανασηκώθηκαν κι έδωσαν σημασία στις ιδεολογικοπολιτικές «Παρισινές Συνδιασκέψεις» («Colloques Parisiens») που χρηματοδοτούσε η οργάνωσή του. Οι μορφωμένοι άνδρες αυτής της «Νέας Δεξιάς», όπως ονομάστηκε, περιφρονούσαν το νεαρό Εθνικό Μέτωπο ως μια …. «μικροσκοπική ομάδα άχρηστων» και μάλιστα απαγόρευσαν σ’ «αυτόν τον πειρατή γέρο-στρατιώτη» τον «άξεστο» Ζαν-Μαρί Λεπέν να συμμετέχει στις συναντήσεις τους.

Ωστόσο, μέσα σε λίγα χρόνια τα πράγματα άλλαξαν, καθώς δυσαρεστημένοι «Νέοι Δεξιοί» συνέρρευσαν ομαδόν στο Μέτωπο. Οποιεσδήποτε αμφιβολίες είχαν για την ιδιότυπη λαϊκή… «χυδαιότητα» του Λεπέν αντισταθμίστηκαν από την εντύπωση ότι η οργάνωσή του ήταν το μέρος όπου τέλος πάντων «επι τέλους κάτι συνέβαινε». Και ο Φέι τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Νέα Δεξιά είχε γίνει ένα απλό λογοτεχνικό σαλόνι: «από το 1986 άρχισα να νιώθω ότι ένα πνεύμα “κλίκας” και ένας λογοτεχνικός παγανιστικός ρομαντισμός επικρατούσαν έναντι της ιστορικής βούλησης… Για να αποδειχθεί αποτελεσματική, η ιδεολογική και πολιτιστική δράση πρέπει να υποστηρίζεται από συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, τις οποίες ενσωματώνει και επεκτείνει».

Το βιβλίο «Αρχαιοφουτουρισμός» σηματοδότησε την επιστροφή του συγγραφέα στην πολιτική σκηνή μετά από μια συνειδητή απουσία δώδεκα ετών. Το πρώτο του κεφάλαιο είναι αφιερωμένο σε μια φιλική κριτική των πρώην συντρόφων και συναδέλφων του. Για παράδειγμα, στις εκδόσεις της «Νέας Δεξιάς» διαπιστώνει υπερβολική έμφαση σε λαογραφικές πτυχές της ευρωπαϊκής κληρονομιάς, όπως …. τα «σκουφάκια της Βρετάνης» και τα «σκανδιναβικά ξυλόγλυπτα». Τέτοιες γοητευτικές μεν, αλλά απολύτως αβλαβείς  και άσφαιρες ενάντια στο καθεστώς παραδόσεις, έχουν τα αντίστοιχά τους σε όλους τους λαούς της γης. Ο Φέι προτιμά να διατηρήσει και να τονίσει «την δημιουργική πρωτοκαθεδρία του δυτικού πολιτισμού» που αντιπροσωπεύεται από την παράδοσή μας στην επιστημονική έρευνα, στη φιλοσοφία και στη μηχανική, καθώς επίσης και την απαράμιλλη καλλιτεχνική και λογοτεχνική «υψηλή» καλλιέργειά μας.

Ο Φέι θεωρεί επίσης τη Νέα Δεξιά συνδεδεμένη με ένα ελαττωματικό πολιτικό παράδειγμα στο οποίο η «Αμερική» – που μεθοδικά νοείται στενά ως ο άξονας Χόλιγουντ/Γουόλ Στρητ/ «Ομιχλώδης Πάτος»- Foggy Bottom [Foggy Bottom, της πρωτεύουσας Ουάσινγκτον, από το National Mall, είναι ένα κυβερνητικό και πολιτιστικό κέντρο, με το διαβόητο U.S. Department of State («Στέιτ Ντιπάρτμεντ») και το παραποτάμιο Κέντρο Παραστατικών Τεχνών Τζον Φ. Κένεντι, όπου στεγάζεται η National Symphony Orchestra και η Washington National Opera] – αυτός ο τριπολικός άξονας  είναι ο εχθρός μας ! Αυτός ο τρόπος σκέψης εκφράζεται καλά στον τίτλο του βιβλίου του σπουδαίου Αλαίν ντε Μπενουά «Ευρώπη-Τρίτος Κόσμος : Ο Ίδιος Αγώνας». Ο Μπενουά σε ένα ρομαντικ΄΄ο παραλήρημα προσκαλεί ολόκληρο τον μη αμερικανικό κόσμο (ακόμα και τους μουσουλμάνους!) σε «μια γόνιμη ανταλλαγή διαλόγου μεταξύ των κομματιών αυτού του κόσμου που βρίσκονται σαφώς σε σχέση μεταξύ τους». Με άλλα λόγια: μία ευγενής, ευχολογιακή, ρομαντική πολυπολιτισμικότητα, με μια θέση στο τραπέζι να προορίζεται …. και για τους Λευκούς Ευρωπαίους ! Παρά το διανοητικό μέγεθος του επίμονου και αγωνιστή Μπενουά, ο Φέι δικαίως το απορρίπτει αυτό ως ένα «όνειρο από την Disneyland» !

Ξεκινώντας από αυτό που ο Φέι θεωρεί «μια σωστή νιτσεϊκή εκτίμηση» του πρωτόγονου Χριστιανισμού ως ένα εξισωτικό, ισοπεδωτικό και εθνομαζοχιστικό κίνημα, η Νέα Δεξιά εξαπέλυσε μιαν απερίσκεπτη επίθεση στον λαϊκό καθολικισμό των απλών Γάλλων. Εν τω μεταξύ, αγνόησαν τον σωστό στόχο που έπρεπε να θέσουν : μιαν επίθεση ενάντια στον «καθεστωτικό χριστιανισμό», στον «μπολσεβικισμό της αρχαιότητας», μεταξύ του διεφθαρμένου και εκφυλισμένου υψηλού κλήρου, που χαρακτηρίζεται από λαθρολαγνικές – λαθρομεταναστευτικές τάσεις και αυτοεθνοφοβία. Αυτή είναι η τάση που κάποιοι έχουν ονομάσει «απογερμανοποίηση του Χριστιανισμού». Η Νέα Δεξιά θα ήταν πολύ καλύτερα να συμμαχήσει με τους παραδοσιακούς καθολικούς στην καταπολέμησή της, παρά να αποξενώσει τους φυσικούς της συμμάχους, αποδεχόμενη ανεδαφικές καθαρολογίες  δίχως κοινωνική αντιστοιχία.

Τέλος, ενώ η Νέα Δεξιά πολύ σωστά εξέφραζε τον θαυμασμό της για τον Γερμανό νομικό Καρλ Σμιτ, δεν έκανε ποτέ καμία πρακτική εφαρμογή της εννοίας του περί της «Κρίσιμης Κατάστασης» – «Ernstfall»: εκείνης της έκτακτης πολιτικοκοινωνικής «σοβαρής περίπτωσης», που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στο κανονικό πλαίσιο του συνταγματικού δικαίου. Όταν ο Αννίβας βρίσκεται μπροστά στις πύλες της Ρώμης, όταν η Βασιλική Φρουρά στασιάσει – δεν μπορεί να γίνει καμία προσφυγή στο νόμο! Τέτοιες απρόοπτες καταστάσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με την αρετή της σύνεσης, δηλαδή την ικανότητα να λαμβάνονται ορθές κρίσεις σχετικά με το τι πρέπει να γίνει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Αυτό το τυφλό σημείο μπορεί να είναι μοιραίο, γιατί ο Φέι είναι πεπεισμένος ότι το φιλελεύθερο καθεστώς οδηγεί τον δυτικό πολιτισμό προς μιαν «Ernstfall» που όμοιά της δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος !. Την περιγράφει ως «Σύγκλιση Καταστροφών». Συστατικά της στοιχεία περιλαμβάνουν: την αποτυχία του πολυφυλετισμού, την αποσύνθεση των οικογενειακών δομών, τη διαταραχή στη μετάδοση της πολιτιστικής γνώσης και των κοινωνικών κλάδων, την αντικατάσταση του λαϊκού πολιτισμού από την παθητική κατανάλωση της βιομηχανικά παραγόμενης «μαζικής κουλτούρας», την αύξηση του εγκλήματος και της χρήσης ναρκωτικών, την αποσύνθεση της κοινότητας, τον αντεθνικό και ομογενοποιητικό «αντιλευκό» νέο-ρατσισμό, τον πολλαπλασιασμό των πυρηνικών όπλων και την επανεμφάνιση ιογενών και μικροβιακών ασθενειών, ανθεκτικών στα αντιβιοτικά και τις θεραπείες, το δημόσιο χρέος και την προνομιακή μεταχείριση των κερδοσκοπικών κερδών, δηλαδή την κατασκευή της οικονομίας μας επάνω στα υποστηρίγματα της «εμπιστοσύνης των επενδυτών». αντί για το στέρεο έδαφος της παραγωγής.

Επιπλέον, η φιλελεύθερη ιδεολογία έχει προτείνει ένα ουτοπικό ιδανικό δήθεν πλανητικής καθολικής «ανάπτυξης», σύμφωνα με το οποίο η κάθε τελευταία αφρικανική κόλαση υποτίθεται ότι θα γίνει μια …. εύπορη, ανεκτική, δημοκρατική και αποτελεσματική καταναλωτική κοινωνία. Τα έθνη του Παγκοσμίου Νότου πείστηκαν απόλυτα από αυτό το καλογυρισμένο και πολυδιαφημισμένο έργο, θαμπωμένα από την παραπλανητική προοπτική της οικονομικής ανάπτυξης. Έθεσαν σε κίνηση μια διαδικασία εκβιομηχάνισης που έχει καταστρέψει το φυσικό περιβάλλον, έχει υπονομεύσει τους παραδοσιακούς πολιτισμούς τους και έχει δημιουργήσει κοινωνικό χάος, συμπεριλαμβάνοντας τρομακτικές σύγχρονες  «αστικές ζούγκλες» όπως η Καλκούτα και το Λάγος. Η δυσαρέσκεια για την αθετημένη υπόσχεση της «ανάπτυξης» είναι βαθιά και η αναζωπύρωση του σφοδρού θρησκευτικού φανατισμού είναι μια από τις εκφράσεις της.

Υπό το λάβαρο της «ένταξης», το φιλελεύθερο καθεστώς εισάγει τώρα λεγεώνες μεταναστών που θα λειτουργήσουν ως η «πέμπτη φάλαγγα» ενός επιθετικού Παγκοσμίου Νότου. «Ο εθνοτικός πόλεμος στη Γαλλία έχει ήδη ξεκινήσει», έγραψε  προφητικά ο Φέι το 1998, επτά ολόκληρα χρόνια πριν από τις συγκλονιστικές φυλετικές και θρησκευτικές εξεγέρσεις που αποκλήθηκαν «οι ταραχές των προαστίων» («les émeutes des banlieues»). Αυτές οι ταραχές του 2005 ήσαν μια περίοδος διάρκειας τριών εβδομάδων και έλαβαν χώρα στα προάστια του Παρισιού και άλλων γαλλικών πόλεων τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2005. Οι ταραχές περιέλαβαν την «γαλλική» αφροαραβική νεολαία (που ο τότε Γαλλοεβραίος Υπουργός Εσωτερικών και κατόπιν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζύ, απεκάλεσε «κατσαρίδες») σε πάμπολλες βίαιες επιθέσεις και εμπρησμούς οχημάτων και δημόσιων κτιρίων.

Αυτές είναι οι γραμμές καταστροφής που ο Φέι αναμένει να συγκλίνουν περίπου μετά την δεύτερη δεκαετία αυτού του αιώνα. Η προφητεία του θυμίζει το δοκίμιο του Αντρέι Αμαλρίκ του 1969 με τίτλο «Θα επιβιώσει η Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1984;»—το οποίο, φυσικά, αποδείχθηκε εξωφρενικά ακριβές. [Ο Ρώσος ιστορικός συγγραφέας Αντρέι Αλεξέγιεβιτς Αμαλρίκ, (Андрей Алексеевич Амальрик, 1938 – 1980) ήταν γνωστός κυρίως στο δυτικό κόσμο για το δοκίμιο του αυτό]. Ωστόσο, ο σύγχρονος «υποψιασμένος» σοφός αναγνώστης δεν θα ήθελε να υπερεκτιμήσει το χρονικό πλαίσιο του Φέι. Πολλά είναι απολύτως σαφή για την κρίση που αντιμετωπίζουμε, αλλά …. ούτε καν οι άγγελοι στον ουρανό γνωρίζουν την ημέρα ή την ώρα !

Το κορυφαίο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή «Αρχαιοφουτουρισμός: Ευρωπαϊκά Όραματα της Μετα-Καταστροφικής Εποχής εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1997 στα γαλλικά, ενώ μια αγγλική του έκδοση κυκλοφόρησε από τον διάσημο εκδοτικό οίκο Arktos το 2010. Ο πρόλογος της αγγλικής έκδοσης είναι γραμμένος από τον Αμερικάνό πολιτικό επιστήμονα και στοχαστή Δόκτορα Μάϊκλ Ο’ Μήρα (Michael O’Meara), έγκριτο μελετητή του έργου του Φέι.

Στο βιβλίο του, ο Φέι ζητά μια σύνθεση θέλησης για την αποκατάσταση των παραδόσεων της Δύσης και των «πιο τολμηρών» τεχνολογικών και κοινωνικών εξελίξεων, καθώς και μιαν Αυτοκρατορία που θα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρασιατικής ηπείρου.

Το βιβλίο έχει επαινεθεί ως παράγματι πρωτότυπο και σημαντικό, αλλά έχει επίσης επικριθεί έντονα λόγω των μερικές φορές φανταστικών ιδεών του για γενετική χειραγώγηση, ύπαρξη «χιμαιρών ανθρώπου-ζώου», καθώς και για την άκριτη προώθηση της ενότητας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας.

Ο αρχαιοφουτουρισμός είναι η στάση που προσεγγίζει το μέλλον με όρους προγονικών αξιών, πιστεύοντας ότι οι έννοιες του εκσυγχρονισμού και της παραδοσιοκρατίας πρέπει να ξεπεραστούν διαλεκτικά !

Μας λέει ο Φέι : «Ο αρχαιοφουτουρισμός αντιτίθεται τόσο στη νεωτερικότητα όσο και στον συντηρητισμό, βλέποντάς τους ως αντίθετα η μία του άλλου και πιστεύοντας ότι η νεωτερικότητα είναι οπισθοδρομική, έχοντας αποτύχει να πραγματοποιήσει και τα ιδανικά της και τα μεγάλα της έργα. Η τεχνοεπιστήμη, για παράδειγμα, είναι ασυμβίβαστη με τις ανθρωπιστικές και ισότιμες αξίες της νεωτερικότητας. Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα δει την αναβίωση αγώνων που η αστική και η δυτική κοσμοπολίτικη ιδεολογία νόμιζαν ότι είχαν θάψει προ πολλού : Συγκρούσεις ταυτότητας, παραδοσιακές και θρησκευτικές συγκρούσεις· γεωπολιτικές ρωγμές· εθνοτικά ζητήματα που τίθενται σε πλανητικό επίπεδο· μάχες για σπάνιους πόρους… δεν χρειάζεται να αναπτύξω την έννοια εδώ, αφού έχω αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτήν – τον Αρχαιοφουτουρισμό – στο οποίο μπορεί κανείς να ανατρέξει».

Ο Αρχαιοφουτουρισμός, ένα εξαιρετικά σημαντικό έργο στην παράδοση της Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς, που αμφισβητώντας πολλές υποθέσεις της Δεξιάς, προκάλεσε έντονες συζητήσεις όταν πρωτοεκδόθηκε.  Ο Φέι πιστεύει ότι το μέλλον της Δεξιάς απαιτεί την υπέρβαση του διαχωρισμού μεταξύ εκείνων που επιθυμούν την αποκατάσταση των παραδόσεων του παρελθόντος και εκείνων που ζητούν νέες κοινωνικές και τεχνολογικές μορφές – δημιουργώντας μια σύνθεση που θα ενισχύσει τα δυνατά σημεία και θα περιορίσει τις υπερβολές και των δύο: τη σύνθεση του Αρχαιοφουτουρισμού.

Ο Φέι παρέχει επίσης μια κριτική προς τη Νέα Δεξιά : Mιαν ανάλυση της συνεχιζόμενης ζημιάς που προκαλεί ο δυτικός φιλελευθερισμός, η πολιτική αδράνεια, η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και το εθνοτικό μίσος για τον Λευκό εαυτό μας, όπως και την ανάγκη να εγκαταλειφθούν οι προηγούμενες θέσεις και να τολμήσουμε να αντιμετωπίσουμε τις πραγματικότητες του παρόντος προκειμένου να υλοποιήσουμε την ιδεολογία του μέλλοντος. Προφητεύει μια σειρά από καταστροφές μετά το 2010 προκαλούμενων από τη μη βιωσιμότητα της σημερινής παγκόσμιας τάξης, η οποία, όπως ισχυρίζεται, θα προσφέρει μια ευκαιρία για την ανοικοδόμηση της Δύσης και την εφαρμογή του Αρχαιοφουτουρισμού σε μεγάλη κλίμακα.

Αυτό το βιβλίο είναι πράγματι απαραίτητο για όποιον ενδιαφέρεται για την πορεία που πρέπει να χαράξει η Αντικαθεστωτική, Πατριωτική, Λαϊκή και Εθνιστική Δεξιά προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες κρίσεις και προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ο Λευκός Κόσμος στις επόμενες δεκαετίες.

Ο στοχαστής τονίζει ότι η επικείμενη κατάρρευση, η εξελισσόμενη τήξη του Λευκού Ευρωπαϊκού κόσμου,  μας προσφέρει και ιστορικές ευκαιρίες: «Όταν οι άνθρωποι έχουν την πλάτη τους στον τοίχο και υποφέρουν από διαπεραστικούς πόνους, αλλάζουν εύκολα τις απόψεις τους !» Ο θυελλώδης αιώνας του σιδήρου και του πυρός που μας περιμένει θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχτούν αυτό που είναι προς το παρόν απαράδεκτο. Η δεξιά σήμερα πρέπει να τοποθετηθεί έτσι ώστε να γίνει αντιληπτή ως «η εναλλακτική λύση» όταν χτυπήσει η αναπόφευκτη κρίση. Αυτό σημαίνει απαξίωση της αριστερής ψευδοδιαφωνίας, της αριστερή ψευτοαντίστασης, η οποία είναι απλώς ένα αίτημα για την εντατικοποίηση της επίσημης ιδεολογίας και πράξης. Σημαίνει επίσης την απόκτηση του μονοπωλίου επί της εναλλακτικής σκέψης: όχι επιβάλλοντας μια κομματική γραμμή, αλλά ενώνοντας όλες τις υγιείς δυνάμεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εγκαταλείποντας τις περιφερειακές «επαρχιακές διαμάχες» και τα στενά δόγματα, που υπονομεύουν τον αναγκαίο «Ευρωπαϊκό Εθνικισμό».