Η Ευρωπαϊκή Ένωση των ημερών μας, έχει πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό ή ιδεολογικό, είναι συστημικό και μηχανικό, στον πυρήνα του σχεδιασμού και της κατασκευής της.
Πρόσφατα, είδαμε δυο πολύ σημαντικά γεγονότα για την γεωπολιτική ατζέντα. Το ένα ήταν η σύνοδος στην Αλάσκα, μεταξύ των ηγετών των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών οπλοστασίων του πλανήτη. Το ζητούμενο: η συμφωνία ειρήνευσης στο Ουκρανικό ζήτημα. Ένα θέμα δηλαδή ουσιαστικά στην πόρτα της Ε.Ε. Και ένα θέμα στο οποίο η Ε.Ε. έχει πάρει ξανά και ξανά θέση και για το οποίο έχει ξοδέψει πολλά δις. Κι όμως. Στην συνάντηση στην Αλάσκα, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παρέστη ούτε σαν παρατηρητής!
Το δεύτερο γεγονός, ήταν η συνάντηση ευρωπαίων ηγετών -και του Ουκρανού Προέδρου- με τον Πρόεδρο Τραμπ. Μια συνάντηση λίγο πολύ περίεργη από πλευράς πρωτοκόλλου. Δεν υπήρξαν επίσημες προσκλήσεις, ούτε επίσημη ατζέντα και ουσιαστικά οι ευρωπαίοι ηγέτες αυτό-προσκλήθηκαν στον Λευκό Οίκο, που βεβαίως δεν μπορούσε να αρνηθεί χωρίς να δημιουργήσει μεγάλη διπλωματική αναστάτωση.
Σε αυτή την συνάντηση, η Ε.Ε. ήταν παρούσα δια της Προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Μια παρουσία όμως που δεν έγινε χωρίς προβλήματα.
Έχει διαρρεύσει στον Αμερικανικό Τύπο, ανεπιβεβαίωτη πληροφορία ότι σε κάποια στιγμή, πιθανότατα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση αν η Ούρσουλα έπρεπε να παραμείνει στην συνάντηση, αφού δεν είναι ουσιαστικά εκλεγμένη ηγέτης. Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν έχει βάση, αφού ο Πρόεδρος Τραμπ ξανά και ξανά έχει επαφές και συναντήσεις με την ηγεσία της Ε.Ε. χωρίς να τίθεται θέμα νομιμοποίησης. Αν λοιπόν ειπώθηκε κάτι τέτοιο, μάλλον μια από τις συνήθεις ατάκες για show του Τραμπ πρέπει να ήταν.
Αυτό που έχει όμως σημασία, είναι η διάσταση που απέκτησε αυτή η φήμη! Ενώ θα περίμενε κανείς να αντιμετωπισθεί η Ούρσουλα με συμπάθεια, για την χοντράδα εναντίον της, αντίθετα ένα τσουνάμι απόψεων που συμφωνούν με αυτή την θέση, πλημμύρισε τον Τύπο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ατελείωτες φωνές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κατηγορούν την Ούρσουλα ως δικτατορίσκο, αψήφιστη, διεφθαρμένη και συμφωνούν ότι δεν θα έπρεπε να είναι παρούσα.
Αυτή η «κατάσταση» που πυροδοτήθηκε από το τίποτε, από μια απλή φήμη, φωτίζει και το αληθινό πρόβλημα κύρους της Ε.Ε.
Βλέπετε, είναι αλήθεια ότι η Πρόεδρος της Κομισιόν, όπως και κάθε προκάτοχός της, δεν είναι εκλεγμένη από τους Ευρωπαίους πολίτες. Όπως είναι επίσης αλήθεια ότι η Ε.Ε. δεν έχει Σύνταγμα. Δεν υπάρχει δηλαδή ο θεμελιώδης λίθος δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, που απαιτείται για το χτίσιμο μιας δημοκρατίας, τουλάχιστον όπως μας έχουν πιπιλίσει τα αυτιά ότι οι δημοκρατίες θα έπρεπε να είναι.
Σε μια πολιτικάντικη κίνηση που πολλοί δικτάτορες στην ιστορία, θα ζήλευαν για την απλότητα και εξυπνάδα της, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, ουσιαστικά ένα σύμφωνο οικονομικής συνεργασίας, μετουσιώθηκε σε πανευρωπαϊκή κυβέρνηση με βλέψεις παγκοσμίου δυνάμεως. Και σαν να μην έφθανε αυτό, στην σχετικά σύντομη ζωή της, έχει προβεί σε αμέτρητα αντιλαϊκά πολιτικά και οικονομικά βήματα, αδιαφορώντας για την βούληση των ευρωπαϊκών λαών.
Και συνεχίζει. Η Ε.Ε. εισάγει νομοθεσίες για τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου. Εισάγει νομοθεσίες για την κατάργηση των συνόρων. Εισάγει νομοθεσίες εναντίον των αγροτών. Εισάγει νομοθεσίες για την δια όπλων υποστήριξη καθεστώτων εκτός Ένωσης, την ίδια στιγμή που μειώνει (ή και εξαφανίζει) τα κονδύλια για την υποστήριξη της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Τέλος εισάγει νομοθεσίες για την διείσδυση στην κοινωνία κάθε ανώμαλου και διεστραμμένου. Σαν κερασάκι στην μπαγιάτικη αυτή πολιτική τούρτα, απομακρύνει από την εξουσία ευρωπαϊκών χωρών, όποιον δεν της αρέσει… όλα αυτά έχουν πλέον αφυπνίσει τον μέσο ευρωπαίο πολίτη, που απαιτεί να ζει σε μια προστατευμένη φούσκα αδιαφορώντας τι συμβαίνει έξω από αυτήν. Αυτός ο πολίτης βλέπει τώρα ότι η βολική ευρωπαϊκή του φούσκα είναι στα όρια της έκρηξης…
Οι καρεκλοκένταυροι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, σιαμαίοι των μισθοφόρων των lobbies, αδυνατούν πλέον να φορούν την μάσκα του «πολιτισμένου δυτικού δημοκράτη». Έχει πέσει πολύ φως επάνω τους και η μάσκα ζεστάθηκε κι άρχισε να λειώνει.
Τι κρύβεται από πίσω της, όχι μόνο δεν αρέσει σε κανέναν, αλλά τρομάζει τους περισσότερους. Το αφήγημα πλέον έχει γίνει ο κυριότερος εχθρός… του εαυτού του…
Έχω ξαναγράψει ότι η ιστορία κάνει κύκλους, δεν είναι γραμμική. Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι εδώ…
“Carthago delenda est“
