Οι πρόσφατες επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, οι οποίες μπορεί να γίνουν αφορμή να ξεκινήσει ένας ευρύτερος πόλεμος στην Μέση Ανατολή, έγιναν με την δικαιολογία της «υπαρξιακής απειλής» για το εβραϊκό κράτος από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, αν και οι Ιρανοί επανειλλημένα έχουν αρνηθεί ότι δεν επιδιώκουν να κατασκευάσουν πυρηνικά όπλα. Ούτως μα ς δίδεται η αφορμή να σχολιάσουμε και να συλλογιστούμε ότι στην περιοχή μας η Τουρκία έχει στην κατοχή της πυρηνικό οπλοστάσιο με το οποίο εν δυνάμει μπορεί να απειλήσει με ολοκαύτωμα τους γείτονες και αντιπάλους της. Πιο συγκεκριμένα.
Η Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια εργάζεται με άκρα μυστικότητα στην ανάπτυξη πυρηνικής τεχνολογίας και έχει κάνει σημαντικότατα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Η πυρηνική συνεργασία της Τουρκίας με το Πακιστάν στον τομέα έρευνας πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής που έχει ξεκινήσει από το 1998 αποτέλεσε ένα σημαντικότατο βήμα στην απόκτηση προηγμένης τεχνογνωσίας από τους γείτονες. Από το 1998 Τούρκοι πυρηνικοί επιστήμονες που εκπαιδεύτηκαν στο Κέντρο Ερευνών του Πακιστάν ενσωμάτωσαν την τεχνολογία εμπλουτισμού ουρανίου και εξειδικεύτηκαν στην κατασκευή πυρηνικών κεφαλών. Να υπενθυμίσουμε ότι το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη αφού στο οπλοστάσιο του ήδη από την δεκαετία του 1980 έχει πυρηνικές βόμβες.
Οι Τούρκοι επιστήμονες έχουν εργαστεί στην κατασκευή πυρηνικής βόμβας «gun-type». Σε αυτού του τύπου τις βόμβες η ανάφλεξη πραγματοποιείται με συμβατική εκρηκτική ύλη η οποία οδηγεί σε κρούση τις δυο υποκρίσιμες μάζες σχάσιμου υλικού. Το αποτέλεσμα είναι η συγχώνευση των δυο υποκρίσιμων μαζών σε μια κρίσιμη μάζα από την οποία ξεκινά η αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Το απαραίτητο ουράνιο που απαιτήθηκε προήλθε από ορυχείο της Ανατολίας. Επίσης μια μικρή ποσότητα εμπλουτισμένου ουρανίου είχε προμηθευτεί η Τουρκία με την βοήθεια της αλβανικής μαφίας του Κοσόβου από κρατίδιο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Τον εμπλουτισμό του ουρανίου του ορυχείου της Ανατολίας οι Τούρκοι τον πραγματοποίησαν στο Κέντρο Στρατιωτικής Έρευνας στην περιοχή Küçükçekmece (κοντά στον Άγιο Στέφανο) της Κωνσταντινούπολης, όπου από το 1959 λειτουργεί μικρός πυρηνικός αντιδραστήρας.
Η Τουρκία έχει κατασκευάσει μικρό αριθμό πυρηνικών κεφαλών «gun-type», ο δε σταθμός πυρηνικής ενέργειας στην περιοχή Akkuyu (νότια Τουρκία) που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2026 θα δώσει σε αυτή την χώρα την δυνατότητα άμεσης και πανεύκολης πρόσβασης σε μεγάλες ποσότητες σχάσιμου υλικού και στην περαιτέρω εξέλιξη του πυρηνικού της οπλοστασίου. Υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς στερεών καυσίμων, και οι δυο τύποι πυραύλων έχουν την δυνατότητα να φέρουν πυρηνική γόμωση. Σημειώνουμε ότι η Τουρκία σχεδιάζει την κατασκευή επιπλέον δυο πυρηνικών σταθμών, στην Σινώπη (Sinop) και Ανατολική Θράκη.
Θυμίζουμε ότι στην γειτονιά μας το Ισραήλ, με βάση τα στοιχεία του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού «Bulletin of the Atomic Scientists» και της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών DIA (Defense Intelligence Agency) των ΗΠΑ, διαθέτει περίπου 80 πυρηνικές κεφαλές τις οποίες κατασκεύασε μεταξύ των ετών 1967-2004 και κατέχει σχάσιμο υλικό που του επιτρέπει την κατασκευή επιπλέον 100 έως 200 πυρηνικών κεφαλών. Πέραν αυτού, έγγραφο της CIA που δημοσιεύτηκε στον αμερικανικό τύπο (Foreign Policy Journal) αποδεικνύει ότι το Ισραήλ έχει στο οπλοστάσιό του και μεγάλα αποθέματα χημικών και βιολογικών όπλων. Το έγγραφο της CIA που χρονολογείται από το 1983 υποστηρίζει ότι κατασκοπευτικός δορυφόρος των ΗΠΑ εντόπισε εγκαταστάσεις παραγωγής χημικών όπλων και εγκαταστάσεις αποθήκευσης αυτών στην περιοχή Dimona της ερήμου Negev. Επίσης το συγκεκριμένο έγγραφο αναφέρει ότι οι αναλυτές της CIA πιστεύουν ότι υπάρχουν και άλλες εγκαταστάσεις στο Ισραήλ που παράγουν χημικά, βιολογικά και πυρηνικά όπλα. Το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει την διεθνή Συνθήκη για την Μη Διάδοση Πυρηνικών Όπλων (Nuclear Non-Proliferation Treaty) καθώς και την Συνθήκη Καταστροφής των Χημικών και Βιολογικών Όπλων του ΟΗΕ.
Ενώ λοιπόν η Δύση κάνει σκληρή κριτική στο «παρανοϊκό» καθεστώς της Βορείου Κορέας για το πυρηνικό του οπλοστάσιο και στους «μουλάδες» της Τεχεράνης για το πυρηνικό τους πρόγραμμα, αποσιωπά το γεγονός ότι στην Ανατολική Μεσόγειο, σε απόσταση βαλλιστικής αναπνοής από την Ευρώπη, δυο χώρες κατέχουν πυρηνικές κεφαλές τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για αμυντικούς ή επιθετικούς σκοπούς. Έχουν δηλαδή το δικαίωμα ολοκαυτώματος των αντιπάλων τους, κάτι που ουδόλως ενοχλεί την «δημοκρατική» Δύση.
Οι ΗΠΑ και η Δύση δεν έχουν κανένα ηθικό φραγμό και όριο όταν πρόκειται να καλύψουν τα δολοφονικά ανομήματα των Τούρκων και των Ισραηλινών, εφόσον αυτά τα ανομήματα εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα και τους σχεδιασμούς τους. Εάν η Δύση ανησυχεί και αγωνιά τόσο πολύ για την εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και την κατοχή τους από μη αρεστά καθεστώτα, ας ξεκινήσει πρώτα με την καταστροφή των πυρηνικών κεφαλών που διαθέτει η Τουρκία και το Ισραήλ.
Όσον αφορά την Ελλάδα και την σημερινή κυβέρνηση, η οποία εκών άκων κατηγόρησε το Ιράν ότι με το πυρηνικό του πρόγραμμα αποσταθεροποιεί την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής και ότι δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, δικαιολογώντας έτσι τις επιθέσεις του Ισραήλ: Είναι συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο η επίθεση του Ισραήλ; Αν ναι, τότε γιατί κατηγορείται η Ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία ως μη συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο; Η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία δεν είναι υπαρξιακή απειλή για την Ρωσία; Κόπτεται η ελληνική κυβέρνηση για την «υπαρξιακή απειλή» που δέχεται το Ισραήλ από το Ιράν, αλλά σφυρίζει αδιάφορα στον αέρα για την εν δυνάμει πυρηνική απειλή της Τουρκίας;
Τα λάθη και οι αφέλειες στην εξωτερική και αμυντική μας πολιτική συσσωρεύονται σε βαθμό αυτοκτονικό. Ήδη είμαστε διπλωματικά ηττημένοι, ας προσπαθήσουμε να μην ηττηθούμε και στρατιωτικά. Το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας και η συνεχής αύξηση του αριθμού των βαλλιστικών της πυραύλων αντιμετωπίζεται διαχρονικά από την ηγεσία μας με μια πολιτική στρουθοκαμηλισμού (ενώ είμαστε τόσο λαλίστατοι για το Ιράν) με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν στο άμεσο μέλλον να αντισταθμίσουμε το εξοπλιστικό χάσμα που θα έχει ως συνέπεια την κατάρρευση της (όποιας) αποτρεπτικής μας ισχύος.
