Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε ως μια αμυντική-στρατιωτική συμμαχία για να προστατεύσει τα κράτη-μέλη του από τον κομμουνιστικό επεκτατισμό. Ο στόχος του ΝΑΤΟ ήταν η θωράκιση της Δυτικής Ευρώπης από μια κομμουνιστική στρατιωτική εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Παρ’ ότι η Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εναντίον των οποίων δημιουργήθηκε η Βορειοατλαντική Συμμαχία αυτοδιαλύθηκαν το 1990-91, η αυτοδιάλυση αυτή κατά παράδοξο τρόπο οδήγησε στην διεύρυνση της Συμμαχίας και στην εγκόλπωση ενός παγκόσμιου και καθαρά επιθετικού ρόλου.
Η ιμπεριαλιστική-αποσταθεροποιητική μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ ξεκίνησε με την εγκληματική επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας και συνεχίστηκε με την αιματηρή και δολοφονική κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ, με την επίθεση κατά της Λιβύης και την διάλυση αυτής της χώρας, καθώς και με τις αποσταθεροποιητικές ενέργειες κατά της Συρίας που είχαν ως αποτέλεσμα την κατάληψη της εξουσίας από τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα και του ISIS. Είχε μεσολαβήσει το πραξικόπημα της Συμμαχίας στην Ουκρανία το 2014 που οδήγησε στην στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας το 2022 και σε έναν πόλεμο που διαρκεί έως σήμερα χάριν της νατοϊκής υλικοτεχνικής βοήθειας στο καθεστώς του Κιέβου, βοήθεια που προέρχεται τους τελευταίους μήνες κυρίως από τους «πρόθυμους συμμάχους» Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία, με τις ΗΠΑ να αποστασιοποιούνται βήμα-βήμα από τον προεδρικό τσαρλατάνο Ζελένσκι και τις ενέργειες του.
Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο στόχος της Συμμαχίας στην οποία προΐσταντο οι ΗΠΑ ήταν πάντα η ιμπεριαλιστική κυριαρχία στον πλανήτη στο πλαίσιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, μια ιμπεριαλιστική κυριαρχία που συμπεριελάμβανε την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν για να ελεγχθούν οι φυσικοί πόροι της Ευρασίας. Να υπενθυμίσουμε ότι στο μεταίχμιο της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπους (πατήρ) είχε συμφωνήσει με τον τότε πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης Γκορμπατσόφ την μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ανατολική Ευρώπη, τουτέστιν να μην συμπεριλάβει η Συμμαχία ως νέα μέλη τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και πρώην χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η συμφωνία Μπους-Γκορμπατσόφ δεν τηρήθηκε ποτέ και σήμερα μόνο η Λευκορωσία και η Ουκρανία δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ, η τελευταία κατόπιν σφοδρής αντίδρασης των ρωσόφωνων αυτής της χώρας και της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας.
Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να διατείνεται σήμερα ότι προστατεύει παγκοσμίως την «ειρήνη» και την «δημοκρατία». Στην πραγματικότητα όμως προστατεύει το παγκόσμιο βαθύ κράτος, καθώς και τα οικονομικά συμφέροντα της διεθνούς ελίτ. Η Συμμαχία αυτή από αμυντική εξελίχθηκε σε μια μετωπική ιμπεριαλιστική και αποσταθεροποιητική οργάνωση και από ιμπεριαλιστική το τελευταίο διάστημα μετεξελίσσεται σε τρομοκρατική. Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος διατηρείται πλέον με τις τρομοκρατικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και με τον ιστό ψευδών κοινοτοπιών του δηλητηριώδους νάνου του Κιέβου, ο οποίος μετατρέπει την χώρα του σε ένα απέραντο σφαγείο Ουκρανών στρατιωτών.
Όλοι γνωρίζουμε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, με τις στοχευμένες «πράξεις δολιοφθοράς»σύμφωνα με το ΝΑΤΟ ή τις«τρομοκρατικές επιθέσεις» από την ρωσική σκοπιά. Είτε «πράξεις δολιοφθοράς» ή «τρομοκρατικές επιθέσεις» γεγονός είναι ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρόκειται περί ενός ευφημισμού για τον θάνατο και την καταστροφή, που δεν είναι βέβαια κάτι ασυνήθιστο σε έναν πόλεμο, αλλά από μόνο του είναι ένας κυνισμός που πλέον δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε, εκτός κι αν ισχύει το ρητό: «Στον πόλεμο και στην αγάπη όλα επιτρέπονται». Οι επιθέσεις της Ουκρανίας σε στόχους στην Ρωσία είναι σίγουρα νόμιμες από την στρατιωτικο-τεχνική και πολεμική λογική, αλλά αυτές πραγματοποιήθηκαν στα πρόθυρα της επανέναρξης των ειρηνευτικών συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Ιουνίου και από αυτή την άποψη, αυτό το κύμα επιθέσεων παίρνει μια επίγευση που είναι τόσο πικρή όσο και απερίσκεπτη και υπόσχεται πολλά δάκρυα στο μέλλον, κυρίως στην πλευρά του ηττημένου. Το όλο θέμα γίνεται ακόμη πιο αηδιαστικό όταν οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες αναλαμβάνουν την αιτία αυτών των υποτιθέμενων «ηρωικών και τολμηρών πράξεων».
Πιθανότατα θα αναρωτηθείτε αγαπητοί αναγνώστες, γιατί το βλέπουμε έτσι; Επιτρέψτε μας να το θέσουμε ως εξής: Οι ουκρανικές τρομοκρατικές ενέργειες περικλείουν πάντα κάτι ιδιοσυγκρασιακό, τουτέστιν έχουμε π.χ. μια ομάδα ερασιτεχνών δυτών οι οποίοι επειδή ήπιαν πολύ μπύρα ανατινάζουν με ένα ιστιοφόρο τον αγωγό Nordstream σε βάθος 80 μέτρων στην Βαλτική Θάλασσα (αυτή ήταν η επίσημη εξήγηση του Κιέβου), κάτι που είναι εξωφρενικό με την πρώτη ματιά από καθαρά τεχνική άποψη, καθώς όλοι όσοι έχουν έστω και λίγη ιδέα για καταδύσεις και ανατινάξεις ξεσπούν σε γέλια. Από την άλλη έχουμε αυτές τις στοχευμένες τρομοκρατικές επιθέσεις, π.χ. εναντίον της αίθουσας συναυλιών κοντά στην Μόσχα ή ανωτάτων αξιωματικών του ρωσικού στρατού όπως ο Igor Kirillov και άλλες περιπτώσεις, οι οποίες δείχνουν τέλειο σχεδιασμό και εφαρμογή και υποδηλώνουν σαφώς ενέργειες μυστικών υπηρεσιών που πραγματοποιήθηκαν με ακρίβεια.
Πλέον όλοι γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι αυτό το παραμύθι του «χομπίστα δύτη» είναι μόνο μια ιστορία συγκάλυψης για να αποσπάσει την προσοχή από τον πραγματικό δράστη (CIA και MI6). Όλες οι ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατων επιθέσεων στην Ρωσία, φέρουν αναμφίβολα την υπογραφή των επαγγελματικών μυστικών υπηρεσιών της Δύσης. Εξ άλλου όλοι θυμόμαστε τις αναφορές των αυτοαποκαλούμενων ποιοτικών μέσων ενημέρωσης, The Times καιNew York Times,τα οποία ανέφεραν λεπτομερώς πόσο εντατικά τα μέλη του ΝΑΤΟ Βρετανία και ΗΠΑ ήταν εμπλεκόμενα και εξακολουθούν να εμπλέκονται στον πόλεμο της Ουκρανίας και θυμόμαστε ότι οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ εξέφραζαν ανησυχίες ότι όλα όσα είχαν σχεδιάσει και προετοιμάσει θα είχαν λειτουργήσει πολύ καλύτερα αν οι Ουκρανοί δεν είχαν ενεργήσει τόσο ανόητα. Η τρέχουσα περίπτωση επιθέσεων εναντίον αεροδρομίων και σιδηροδρομικών γραμμών στην Ρωσία έχει έναν βαθμό τελειότητας που και πάλι δείχνει την συμμετοχή της CIA και της MI6 ή ακόμα και του ΝΑΤΟ, γεγονός που την καθιστά εξαιρετικά εκρηκτική επειδή η Δύση υποτίθεται ότι είναι ο «συνασπισμός των αγγέλων της ειρήνης» και των «αθώων αμνών» που θέλουν επιτέλους να βάλουν τέλος στον πόλεμο, έτσι δεν είναι καλόπιστε αναγνώστη;
Τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη ήταν βασικά προβλέψιμα, έστω πενιχρά. Ανταλλαγή αιχμαλώτων και κατά τα άλλα σκληρά μέτωπα, που βέβαια η δήθεν αυτοαποκαλούμενη «ποιοτική δημοσιογραφία» μας δεν αποδίδει στις επιθέσεις στην Ρωσία που έγιναν την προηγούμενη μέρα, αλλά στο μνημόνιο που εξήγγειλε η Ρωσία, στο οποίο υπάρχουν εντελώς ανυποχώρητες απαιτήσεις που όμως η Ρωσία πάντα ήθελε να κάνει αντικείμενο των διαπραγματεύσεων. Έτσι οι «αρνητές της αλήθειας» των συστημικών μμε βρίσκουν την αποτυχία των διαπραγματεύσεων ως γεγονός εξωφρενικό και απόδειξη ότι η Ρωσία δεν θέλει καθόλου ειρήνη. Ξεχνούν βέβαια ότι μέσω των διατλαντικών «πολιτικών και στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων» όλοι στην Δύση έχουν κατηχηθεί ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ρωσία μπορούν να οδηγήσουν στην επιτυχία μόνο «από θέση ισχύος». Ούτως είναι παράξενο γιατί δεν είχαν αίσιο τέλος οι διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη;
Η εναπομείνασα νατοϊκή κλίκα του «συνασπισμού των προθύμων» έχει προσκαλέσει τον κλόουν του Κιέβου μεταμφιεσμένο ως Πρόεδρο της Ουκρανίας στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Χάγη στις 24 και 25 Ιουνίου 2025, η οποία ήδη σηματοδοτεί ένα είδος προλείανσης του εδάφους για την «ένταξη στο ΝΑΤΟ», παρά το προφανές του παραλόγου, με την Μόσχα να κατηγορηθεί για άλλη μια φορά ως απρόθυμη για ειρήνη. Ένα προπαγανδιστικό πραξικόπημα του παγκόσμιου βαθέος κράτους που εξακολουθεί να κινεί τα νήματα στο τρομοκρατικό ΝΑΤΟ.
Δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί ότι η Ουκρανία έχει χάσει τον πόλεμο. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν τεράστια προβλήματα προσωπικού και δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες, ενώ το ηθικό στρατιωτών που μεταφέρονται βίαια στο μέτωπο είναι τόσο χαμηλό που πολλοί απ’ αυτούς παραδίδονται στους Ρώσους με την πρώτη ευκαιρία. Η Ουκρανία θα μπορούσε να κερδίσει κάποιο χρόνο στρατολογώντας άνδρες κάτω των 25 ετών, γίνεται λόγος ακόμη και για στρατολόγηση γυναικών για να καλυφθούν τα κενά στις ένοπλες δυνάμεις. Και μετά από αυτό, το Κίεβο θα μπορούσε να στείλει ανηλίκους από την ηλικία των 14 ή 16 ετών στο μέτωπο. Αλλά όλα αυτά τα μέτρα θα καθυστερούσαν μόνο το τέλος, δεν θα άλλαζαν την πορεία του πολέμου. Αυτό σημαίνει ότι σε κάποιο σημείο δεν έχει σημασία πόσα όπλα στέλνουν οι «πρόθυμοι σύμμαχοι» στην Ουκρανία εάν δεν υπάρχουν πλέον αρκετοί και επαρκώς εκπαιδευμένοι στρατιώτες που μπορούν να χειριστούν αυτά τα όπλα.
Η απάντηση στο ερώτημα τι θα συμβεί στην συνέχεια στην Ουκρανία βρίσκεται κυρίως στις Βρυξέλλες, το Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Λόγω των προβλημάτων προσωπικού του ουκρανικού στρατού, τα οποία δεν μπορούν πλέον να επιλυθούν, οι δυτικοί υποστηρικτές της Ουκρανίας θα πρέπει τελικά να απαντήσουν στο ερώτημα εάν δέχονται μια ρωσική νίκη ή εάν θα στείλουν τους στρατιώτες τους να πολεμήσουν την Ρωσία στην Ουκρανία. Εάν δεν υπάρξει λύση μέσω διαπραγματεύσεων πριν από τότε, αναπόφευκτα και τελικά θα αντιμετωπίσουν αυτό το ζήτημα κάποια στιγμή.
Οι ΗΠΑ είναι σε καλύτερη θέση από τους Ευρωπαίους. Ακόμη και υπό τον Μπάιντεν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να εισέλθει στην Ουκρανία με τους δικούς της στρατιώτες, διότι αυτό θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε πόλεμο εναντίον της πυρηνικής δύναμης της Ρωσίας. Αλλά η κυβέρνηση Μπάιντεν ήθελε να υποστηρίξει την Ουκρανία στο μέγιστο, προκειμένου να προκαλέσει την επιθυμητή στρατηγική ήττα στη Ρωσία. Αυτό ήταν επιθυμητό σχεδόν με οποιοδήποτε τίμημα, απλά όχι με τίμημα την ανοιχτή αμερικανική συμμετοχή στον πόλεμο με τους δικούς της στρατιώτες στην Ουκρανία. Τώρα πρόεδρος είναι Τραμπ. Ο Τραμπ λέει, πολύ σωστά, ότι αυτός δεν είναι ο πόλεμός του. Μπορεί να κάνει μια εντελώς διαφορετική πολιτική από την κυβέρνηση Μπάιντεν και να εκπροσωπήσει αξιόπιστα αυτή την αποστασιοποίηση ενώπιον του κοινού.
Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν αυτή την ευκαιρία, επειδή στις Βρυξέλλες και το Παρίσι, οι ίδιοι άνθρωποι εξακολουθούν όπως το 2022 να βρίσκονται στην εξουσία με τον Μακρόν και την φον ντερ Λάιεν. Στο Λονδίνο και το Βερολίνο υπήρξαν αλλαγές κυβέρνησης, αλλά ο Μερτς και ο Στάρμερ ήταν πάντα αντιρώσοι ζηλωτές και υποστηρικτές της Ουκρανίας. Όλοι όσοι βρίσκονται στην εξουσία στην Ευρώπη, με μόνες εξαιρέσεις τον Ορμπάν κα τον Φίκο, έχουν προ πολλού δεσμευτεί στην ριζοσπαστική αντιρωσική πορεία. Έτσι, δεν μπορούν απλά, όπως ο Τραμπ, να πουν «αυτός δεν είναι ο πόλεμός μου», κανείς δεν θα τους πίστευε επειδή έχουν δεσμευτεί για υποστήριξη της Ουκρανίας, δηλαδή για πόλεμο, εδώ και χρόνια.
Επομένως, κάποια στιγμή, αυτοί οι πολεμοκάπηλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το παραπάνω ερώτημα: Στέλνουμε τα δικά μας στρατεύματα εναντίον της Ρωσίας ή παραδεχόμαστε την ήττα; Θα σταθούν κάποια στιγμή η φον ντερ Λάιεν, ο Μακρόν, ο Στάρμερ, ο Μερτς και όλοι οι άλλοι μπροστά στις κάμερες των μέσων ενημέρωσης και θα ανακοινώσουν ότι η Ουκρανία έχασε, ότι όλες οι θυσίες και τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ ήταν εκ των πραγμάτων μάταια; Πώς θα το εξηγήσουν αυτό στους λαούς των χωρών τους, οι οποίοι έχουν αποδεχθεί τεράστια οικονομικά μειονεκτήματα και απώλεια ευημερίας που στην συνέχεια ήταν εντελώς μάταιη;
Ή μήπως η φον ντερ Λάιεν, ο Μακρόν, ο Στάρμερ, ο Μερτς και όλοι οι άλλοι παρατρεχάμενοι όπως ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν θα το κάνουν αυτό και αντ’ αυτού θα ανακοινώσουν ότι οι Ευρωπαίοι στρατιώτες πρέπει να σταλούν στην Ουκρανία «για να σώσουν την δημοκρατία και την ελευθερία» και για να σταματήσουν τους κακούς Ρώσους;
Η ουκρανική φάρσα, όσον αφορά το Μαϊντάν, το ΝΑΤΟ, την «επιθετικότητα της Ρωσίας», τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και την γεωστρατηγική, δεν είχε επιθυμητή κατάληξη για τους πολεμοκάπηλους Ευρωπαίους καθώς το «θύμα» αποδείχτηκε ότι δεν σηκώνει πολλά-πολλά. Οι πρόθυμοι σύμμαχοι-μέλη του τρομοκρατικού ΝΑΤΟ ή θα διαπραγματευτούν την ειρήνη αποδεχόμενοι την ήττα τους ή θα στείλουν τους δικούς τους στρατιώτες να πολεμήσουν τους Ρώσους στην Ουκρανία. Δεν γνωρίζουμε πολλούς Ευρωπαίους που είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν για την Ουκρανία, εκτός κι αν οι στρατηλάτες φον ντερ Λάιεν, Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς με τους παρατρεχάμενους τους οδηγήσουν προσωπικά το στράτευμα τους στο πολεμικό μέτωπο για να εξυψώσουν το ηθικό, όπως κάποτε ο Ναπολέων. Αλλά η κατάληξη αυτού του εγχειρήματος είναι γνωστή, όπως γνωστή είναι και η κατάληξη του πολέμου της Γερμανίας εναντίον των «μογγολικών ορδών».
