Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι χαμένος για την Δύση και είναι πολύ ακριβός για τις ΗΠΑ για να τον συνεχίσουν. Ο Τραμπ δεν είναι απαραίτητα φιλειρηνικός άνθρωπος, όπως φαίνεται από τις απειλές στρατιωτικής βίας εναντίον της Γροιλανδίας και του Παναμά. Αλλά σε αντίθεση με την κυβέρνηση Μπάιντεν και εκείνες των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών, σκέφτεται πρακτικά και, πάνω απ’ όλα, χωρίς ιδεολογία. Δεν θέλει να ηγηθεί μιας σταυροφορίας λόγω οποιωνδήποτε αξιών. Θέλει να τερματίσει τον πόλεμο επειδή δεν φέρνει κανένα πλεονέκτημα στις ΗΠΑ, με τους Ευρωπαίους να γνωρίζουν ότι αυτοί και η Ουκρανία από μόνοι τους είναι αδύνατο να νικήσουν την Ρωσία.

Οι Ευρωπαίοι, οι πρώην αποικιοκράτες Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να χορεύουν τανγκό  στην πίστα των μεγάλων. Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι παρά το δικό τους μέτριο πυρηνικό οπλοστάσιο και την αρκετά καλή βιομηχανία όπλων, είναι μόνο περιφερειακές δυνάμεις. Εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους παλαιού μεγαλείου και απλά δεν θέλουν να αναγνωρίσουν ότι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα καθορίζουν το παιχνίδι. Τα ευρωπαϊκά κράτη και ακόμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπεται να παίζουν μαζί με τους μεγάλους μόνο εάν τους επιτρέπεται.

Οι Ευρωπαίοι στην σύγκρουση για την επερχόμενη ειρηνευτική διευθέτηση υπερεκτιμούν τον εαυτό τους, πιστεύοντας ότι μπορούν να επιβάλουν όρους στην Ρωσία και να ασκήσουν πίεση στην ηγεσία της Μόσχας. Από την άλλη, αποκαλούν τον Ντόναλντ Τραμπ πειθήνιο στον Πούτιν, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να πάρουν έγκριση ή ακόμα και υποστήριξη από τα λόγια του για τα περίτεχνα σχέδιά τους. Οι Ευρωπαίοι έχουν καταλήξει σε κάτι με το οποίο πιστεύουν ότι μπορούν να πάρουν τα ηνία της δράσης από τα χέρια του Πούτιν και της Ρωσίας, κατασκευάζοντας ειδήσεις ότι η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για μια ειρηνευτική διευθέτηση. Το αίτημα της Μόσχας να διαπραγματευτεί απευθείας με το Κίεβο δεν ταιριάζει καθόλου στους Ευρωπαίους. Με την πρόταση για κατάπαυση του πυρός για ένα μήνα, ήθελαν να δείξουν δημοσίως  ως ψευδή την προθυμία του Πούτιν να διαπραγματευτεί και την επιθυμία του για ειρήνη, καθώς ήταν σίγουροι ότι η Μόσχα δεν θα συμφωνούσε με αυτό. Η Μόσχα είχε ήδη απορρίψει αυτό το δώρο των «Δαναών» σε προηγούμενη περίσταση, καθώς φοβάται ότι θα δοθεί χρόνος στους Ουκρανούς να αποφύγουν την εκτεταμένη ρωσική πίεση στο μέτωπο και να επανεξοπλιστούν.

Το πρόβλημα με τους μεγαλομανείς Ευρωπαίους σχετικά με την πρόταση της Μόσχας για απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις με τους Ουκρανούς  είναι ότι οι ίδιοι δεν εμφανίζονται σε αυτήν. Από την άλλη, ωστόσο, είναι στην πραγματικότητα ακριβώς αυτό που πάντα απαιτούνταν μέχρι στιγμής: Διαπραγματεύσεις επί ίσοις όροις στις οποίες η Ουκρανία δεν αγνοείται. Η ρωσική προσφορά είναι ακόμη μεγαλύτερη από ό, τι θα μπορούσε να αναμένεται, υπερβαίνει αυτό το αίτημα των Ευρωπαίων. Ενώ πάντα υποστήριζαν την συνέχιση του πολέμου, ώστε οι Ουκρανοί να μπορούν να διαπραγματευτούν με τον Πούτιν από θέση ισχύος, η Μόσχα προσφέρει τώρα συνομιλίες, παρόλο που η Ουκρανία είναι πιο αδύναμη από ποτέ. Αυτό ανατρέπει τις ευρωπαϊκές απόψεις ότι μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί με τον Πούτιν μόνο από θέση ισχύος. Ο ισχυρισμός ότι ο Πούτιν καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της βίας εκτίθεται επίσης ως ψευδής με την ρωσική προσφορά.

Επειδή κανείς από τους Μερτς, Μακρόν, Στάρμερ δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτή την τροπή των γεγονότων, σε πλήρη υπερεκτίμηση του εαυτού τους, απειλούν την Ρωσία με περαιτέρω κυρώσεις. Διαφορετικά, «ο Πούτιν θα δει τι σημαίνει αν δεν υπακούσει στους Ευρωπαίους». Προφανώς, δεν έχουν συνειδητοποιήσει έως σήμερα ότι όλα τα προηγούμενα πολλά πακέτα κυρώσεων, τα οποία είχαν απεικονιστεί ως θανατηφόρα για την Ρωσία, μέχρι στιγμής δεν έχουν πιάσει τον στόχο τους. Η Ρωσία αντέδρασε ήρεμα σε αυτές τις απειλές, λέγοντας ότι δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της να μιλήσει στην γλώσσα των τελεσιγράφων.

Η μεγαλομανία και η εκδικητικότητα εκ μέρους των Ευρωπαίων αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα εμπόδια και κινδύνους στην διαδικασία ειρήνευσης. Οι Αμερικανοί σκέφτονται τα πλεονεκτήματα τους, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Για τον Τραμπ, οι οικονομικές προοπτικές είναι περισσότερο στο προσκήνιο, για αυτό θέλει να τερματίσει έναν πόλεμο που μέχρι στιγμής έχει ωφελήσει μόνο τις εταιρείες όπλων, αλλά συνέχισε να αυξάνει το αμερικανικό χρέος. Ο Μπάιντεν επιδίωξε πολιτικό πλεονέκτημα ελπίζοντας να αποδυναμώσει την Ρωσία, ειδικά στρατιωτικά και οικονομικά. Σκέφτηκε με το στυλ ενός ψυχρού πολεμιστή παλιάς σχολής, για τον οποίο ο Πούτιν και η Ρωσία παραμένουν ο κύριος εχθρός, ακριβώς όπως οι Ευρωπαίοι φαίνεται να το βλέπουν ως επί το πλείστον.

Αλλά η πολιτική Δύση δεν είχε τίποτα να κερδίσει από αυτόν τον πόλεμο αν είχε ιδωθεί αντικειμενικά, δηλαδή όχι μέσα από το πρίσμα διφορούμενων αξιών, αλλά των δικών της συμφερόντων και όχι αυτών της παγκόσμιας ελίτ. Και δεδομένου ότι όλοι οι ειδικοί και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης στην τύφλωσή τους πίστευαν τα όνειρά τους αντί να εξετάζουν λεπτομερώς την πραγματικότητα, όλοι ήταν σταθερά πεπεισμένοι ότι θα μπορούσαν να νικήσουν την Ρωσία και να κυνηγήσουν τον Πούτιν στην κόλαση. Μετά την προσφορά της Ρωσίας στο Κίεβο για απευθείας διαπραγμάτευση μεταξύ τους, οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι θα μείνουν στα κρύα του λουτρού, αν και έχουν επενδύσει τεράστια ποσά σε αυτόν τον πόλεμο. Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ έχει ήδη αρπάξει τα κοιτάσματα πρώτων υλών της Ουκρανίας, στο βαθμό που η Ρωσία δεν έχει ήδη στο χέρι της αυτά.

Η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον σοβαρά υπόψη πουθενά, εκτός από τον δικό της κλειστό κύκλο. Δεν λαμβάνεται πλέον σοβαρά υπόψη επειδή ενεργεί ενάντια στα ίδια της τα συμφέροντα και, πάνω απ’ όλα, επειδή ο έξω κόσμος δεν μπορεί πλέον να δει ποιος είναι πραγματικά ο στόχος αυτής της ευρωπαϊκής πολιτικής. Γίνεται επίσης σαφές ότι οι Ευρωπαίοι όπως και το 2022 προσπαθούν πάλι να παρέμβουν στα γεγονότα εις βάρος της Ουκρανίας. Αλλά τι άλλο έχουν να προσφέρουν στην Ουκρανία οι Ευρωπαίοι σούπερ στρατηλάτες Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ που μπορεί να παρέχει την προοπτική μιας ειρήνης, πόσο μάλλον της νίκης επί της Ρωσίας; Τίποτε, συνεχίζουν να παραπαίουν στον δρόμο της προηγούμενης αποτυχίας. Σε αντίθεση με τον Πούτιν, δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα νέο από το να συνεχίσουν όπως πριν. Επιπλέον, η στρατηγική τους υπόκειται στην προϋπόθεση ότι μπορούν να πάρουν με το μέρος τους τον Τραμπ, αντί αυτός να διαπραγματευτεί τον τερματισμό του πολέμου με τον Πούτιν. Διότι ξέρουν ότι χωρίς τις ΗΠΑ είναι απελπιστικά κατώτεροι από την Ρωσία. Αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν και ακόμη λιγότερο να συμπεριφέρονται ανάλογα. Εξάλλου, ήταν κάποτε οι κυρίαρχοι του κόσμου, και πολλοί εξακολουθούν να αισθάνονται σαν κυρίαρχοι λαοί, τουλάχιστον όσον αφορά την ηθική. Όμως οι ΗΠΑ και ο Τραμπ περί άλλων τυρβάζουν.

Η νέα αμερικανική κυβέρνηση θέτει σαφώς τα συμφέροντα σε πρώτο πλάνο. Η συντριβή της πολιτικής αξιών από τον Τραμπ δεν είναι μια καλά μελετημένη πράξη, μια πολιτική στρατηγική. Δεν προηγήθηκαν ισορροπημένες σκέψεις και μακροσκελείς σκέψεις. Αντίθετα, είναι το παρορμητικό κόψιμο ενός γόρδιου δεσμού. Ο Τραμπ, όπως και ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού, απλά βαρέθηκε τα διπλά μέτρα και σταθμά που επικρατούσαν και την υπερβολική έμφαση στις ευαισθησίες. Η πολιτική πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού και όχι τα ειδικά συμφέροντα μεμονωμένων κοινωνικών ομάδων ή της παγκόσμιας ελίτ.

Η πολιτική των αξιών απειλείται με εξαφάνιση, εφόσον ο Τραμπ δεν παραμείνει απλώς μια προσωρινή διακοπή των προηγούμενων πολιτικών. Ο αξιακός προσανατολισμός της Δύσης δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πολιτική συμφερόντων, ακόμη και αν δεν ήταν τόσο προφανής στους πολλούς. Γιατί: Διότι η πολιτική των αξιών δημιουργούσε όλο και περισσότερα προβλήματα στην εφαρμογή της, τόσο στην εξωτερική πολιτική όσο και στις ίδιες τις κοινωνίες της. Είχε κάνει την δυτική πολιτική όλο και περισσότερο έναν περίπατο σε τεντωμένο σχοινί, με αυξανόμενες αντιφάσεις και επακόλουθη αναποτελεσματικότητα.

Οι σημερινές ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται για τις δυτικές αξίες, ειδικά αν αυτές σταθούν εμπόδιο στον δρόμο μείωσης του κρατικού χρέους, της μείωσης των ελλειμμάτων και τα βάρη των τόκων. Για να επιτευχθούν αυτά, το κόστος του κράτους και οι κρατικές δαπάνες πρέπει να μειωθούν, τα κρατικά έσοδα πρέπει να αυξηθούν και πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους Αμερικανούς εργαζόμενους. Αυτή είναι η νέα προσέγγιση, η οποία είναι προσανατολισμένη στα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Τραμπ.

Οι Ευρωπαίοι για όλα αυτά είναι απροετοίμαστοι. Έως τώρα έβλεπαν πάντα τους εαυτούς τους ως μια κοινότητα αξιών με τις ΗΠΑ και τους άλλους εταίρους της πολιτικής Δύσης. Έβλεπαν τους εαυτούς τους ως μια μαχητική κοινότητα ενάντια σε αυταρχικούς και εχθρούς της δημοκρατίας δικής τους κοπής. Τώρα ο Τραμπ θέλει να τους αφήσει στην βροχή χωρίς προστασία από τον Πούτιν, όπως κάνει ήδη με την Ουκρανία. Οδηγούμενοι από φόβο μήπως μείνουν χωρίς αμερικανική προστασία, συμφώνησαν βιαστικά με τις απαιτήσεις του Τραμπ για μεγαλύτερη συμμετοχή στο κόστος των εξοπλισμών του ΝΑΤΟ. Δήλωσαν επίσης την προθυμία τους να χρηματοδοτήσουν την άμυνα της ηπείρου τους πιο εντατικά. Ήταν επίσης έτοιμοι να υποστηρίξουν χωρίς τις ΗΠΑ την Ουκρανία όσο το δυνατόν περισσότερο, αν γλίτωναν μόνο ένα πράγμα: Να πρέπει να κάνουν ειρήνη με την Ρωσία από θέση αδυναμίας.

Αλλά όλες οι παραχωρήσεις δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τον ηγέτη του δυτικού κόσμου από την αναζήτηση ειρήνης και μιας νέας αρχής με την Ρωσία. Οι πρώην αποικιοκράτες, οι οποίοι δεν έχουν πλέον αποικίες και δεν είναι πλέον αφέντες, δεν ήθελαν τελικά να ταπεινωθούν τόσο πολύ. Εάν δεν τους επιτρέπεται να έχουν λόγο στον πόλεμο και την ειρήνη, τότε προτιμούν να συνεχίσουν οι ίδιοι τον πόλεμο, τον πόλεμο εναντίον του Πούτιν, αλλά τώρα και τον πόλεμο εναντίον του Τραμπ. Έτσι αποφάσισαν να ανοίξουν οι στρόφιγγες του χρήματος σε όλη την Ευρώπη για να εξοπλιστούν, έτσι ώστε να μην βρεθεί κανείς ανυπεράσπιστος απέναντι στην Ρωσία, τώρα που οι ΗΠΑ δεν θέλουν πλέον να προσφέρουν προστασία. Επειδή θεωρούν βέβαιο το γεγονός ότι ο Πούτιν δεν θα σταματήσει στο Κίεβο. Αυτό είναι εξίσου βέβαιο με τις θανατηφόρες επιπτώσεις των δυτικών κυρώσεων στην ρωσική οικονομία και το γεγονός ότι η Ουκρανία θα κερδίσει τον πόλεμο και η Ρωσία θα χαθεί. Επειδή οι στρατιώτες της Ρωσίας πεθαίνουν μαζικά στο μέτωπο, οι πύραυλοί της θα έπρεπε να έχουν εξαντληθεί ήδη από το καλοκαίρι του 2022 και η ρωσική στρατιωτική τεχνολογία είναι ξεφτισμένη. Η βούληση της Ευρώπης για νίκη βασίζεται σε τέτοιες αυταπάτες. (Ας μην ξεχάσουμε και τα πλυντήρια που έκλεβαν οι Ρώσοι από την Ουκρανία για να χρησιμοποιήσουν τα chip αυτών στους πυραύλους και drone τους).

Η πολιτική σκέψη των διαμορφωτών της κοινής γνώμης στην Ευρώπη είναι όλο και λιγότερο συμβατή με τα δεδομένα στον κόσμο, είναι όλο και λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει τις αλλαγές στον κόσμο και μπορεί να εξηγήσει και να ερμηνεύσει τις διαδικασίες στον κόσμο όλο και λιγότερο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λαμβάνονται όλο και πιο συχνά λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις, καθώς οι ευσεβείς πόθοι υπερισχύουν της αίσθησης της πραγματικότητας. Ο αξιακός προσανατολισμός που καθόριζε την σκέψη στην πολιτική Δύση για δεκαετίες αποσυντίθεται.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν ποια είναι η εναπομένουσα αξία αυτών των δυτικών αξιών («ελευθερία», «δημοκρατία», «ανθρώπινα δικαιώματα», «παγκοσμιοποίηση») όταν ακόμη και η ηγετική δυτική δύναμη δεν αποδίδει πλέον σημασία σε αυτές;