Η Εξουσία των Ψευδό-εκλεκτών

Στο σημερινό πολιτικό μοντέλο, η εξουσία δεν ανήκει σε αυτούς που αξίζουν να την ασκούν, αλλά σε εκείνους που μπορούν να πείσουν, να κολακεύσουν ή να εξαπατήσουν το κοινό. Οι πολιτικοί δεν είναι πλέον ηγέτες, αλλά δημαγωγοί που συνεχώς υπόσχονται απίθανα πράγματα (π.χ. ‘’λεφτά υπάρχουν’’ και ‘’100.000 θέσεις εργασίας’’)  χωρίς να έχουν την πρόθεση ή την ικανότητα να τα εκπληρώσουν. Η δημόσια λογοδοσία έχει εξαφανιστεί: όλοι κυβερνούν, αλλά κανείς δεν ευθύνεται. Οι θεσμοί όταν λειτουργούν,  υπηρετούν  τα δικά τους συμφέροντα, όχι τις ανάγκες των πολιτών και στον υπόλοιπο χρόνο μένουν αδρανείς.

Σε ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον, η αναρχία σαν επίμονο ζιζάνιο, εκφύεται στην  καθημερινότητα. Οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν ανάλογα με τη διάθεση των εργαζομένων, όχι με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι απεργίες, οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις είναι μόνιμα φαινόμενα, δείγματα μιας κοινωνίας που διαλύεται από μέσα. Οι δρόμοι γίνονται πεδία μάχης, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς καταρρέει και η κοινωνική συνοχή εξασθενεί.  Αυτά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να ιαθούν από το σύστημα. Σε μεγάλο βαθμό τα προκαλεί και το εξυπηρετούν όσο διατηρούν την κοινωνική δύναμη πλανερά εμπλεκόμενη σε ανώφελες κι άστοχες διαμάχες. Εκ μέρους του συστήματος υπάρχει μόνο η επιμέλεια, αυτές οι αναταραχές να περιορίζονται σε ένα βαθμό που δεν απειλούν πραγματικά, την εξουσία του.

Δημοκρατία είναι η παθολογική πίστη στη συλλογική σοφία της ατομικής άγνοιας.

H.L. Mencken

Κατ’ αρχήν, το κοινοβουλευτικό σύστημα υποτίθεται ότι εξασφαλίζει την ευημερία των πολιτών. Ωστόσο, η πράξη αποκαλύπτει, ότι το σύστημα αυτό έχει καταστήσει τους πολίτες τα πρώτα θύματά του. Αντί για ευημερία, υπάρχει κυνική κοινωνική ανισότητα. Αντί για δικαιοσύνη, βιώνουμε μιαν αλλοπρόσαλλη ατιμωρησία. Αντί για την πρόοδο, ενδημεί η εκφυλιστική στασιμότητα. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η δημοκρατία, όπως εφαρμόζεται σήμερα, έχει εκφυλιστεί σε ένα κενό δοχείο άνευ ουσίας. 

Το Τίμημα της Κοινωνικής Διάλυσης 

Η θεωρία αυτού του συστήματος υπόσχεται ότι η διακυβέρνηση υπ’ αυτό, φέρνει ευτυχισμένες κοινωνίες. Η πράξη όμως, δίνει μιαν άλλη εικόνα.  Το μεγαλύτερο θύμα αυτής της κατάστασης δεν είναι μόνο η ζητούμενη πολιτικο-οικονομική πρόοδος, αλλά η ίδια η κοινωνική υφή. Οι πολίτες ζουν σε ένα κλίμα αβεβαιότητας, χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Με αποτέλεσμα να μην πιστεύουν στο κοινωνικό όραμα και να το σαμποτάρουν ακόμη και ασυνείδητα. Η διαφθορά έχει σαν λαδιά διαβρώσει κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής, από την πολιτική και την οικονομία, έως την προστασία της χώρας. Η πλουτοκρατία εξακολουθεί αδιάφορη να κυριαρχεί, ενώ οι απλοί άνθρωποι αγωνίζονται για να επιβιώσουν, ανεξάρτητα ποιος από τους υποτιθέμενους σωτήρες κυβερνά.

Αυτό το σύστημα έχει αποδειχθεί ηλίθιο, ανεπαρκές και ανήθικο. Είναι ανάγκη για μια ριζική αναθεώρηση των ‘’υπαξιών’’ που το διέπουν και το διαμορφώνουν.

Η κοινωνία χρειάζεται να επιστρέψει σε ηθικές βάσεις δηλαδή σε ένα μοντέλο, όπου η ευθύνη και η δράση αδιαφιλονίκητα προηγούνται της ρητορικής και της δημαγωγίας. Όπου η λογοδοσία θα αποτελεί καθήκον. Μόνο έτσι μπορεί να αναδειχθεί μια πραγματική πολιτεία, όπου οι πολίτες θα διαβιούν ουσιαστικώς ενωμένοι και γνήσια ευτυχισμένοι και όχι θύματα, τροφή ενός αδηφάγου και φαινομενικά πανίσχυρου αλλά πραγματικά αδύναμου και άρρωστου συστήματος.

Η αξιοκρατία σε μια δημοκρατία είναι σαν αποκεφαλισμένο κοτόπουλο: μπορεί να τρέχει δεξιά-αριστερά σα να ‘ναι ζωντανή, αλλά στην πραγματικότητα είναι νεκρή.

Nancy Mitford