…Βάζοντας τὰ δικαιώματα τοῦ ἀφηρημένου «ἀτομικοῦ ἀνθρώπου» πάνω ἀπὸ τὶς κοινοτικὲς συγγένειες, ἡ Iδεολογία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἑνώνεται μὲ τὴν τάση τοῦ φιλελευθερισμοῦ νὰ σβήνει τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἀποκληρώνει τὸ μέλλον, στὸ ὄνομα ἑνὸς «αἰώνιου παρόντος»…

…Δὲν ὑπάρχει ἔννοια ἐλευθερίας γενικὴ καὶ ἀφηρημένη, ἀλλὰ ἐλευθερίες, ἀρθρωμένες σύμφωνα μὲ τὴν ἰδιαίτερη φύση τῶν ὄντων (Ἰούλιος Ἔβολα) Δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερη θέληση ὑπὸ ἀφηρημένη ἔννοια. Ὑπάρχουν μόνο θελήσεις, κινούμενες ἀπὸ δυνάμεις ποὺ συνδέονται μὲ σχέδια, σκοποὺς κι ἐπιδιώξεις…

…Οἱ συντάκτες τῆς Οἰκουμενικῆς Διακήρυξης τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου τοῦ 1948 ἤσαν ἀνίκανοι νὰ φανταστοῦν ὅτι ἕνα ἀτομικὸ δικαίωμα δὲν ἔχει ἀναγκαστικὰ τὴν ἴδια ἔννοια γιὰ ἕναν ἀφρικανὸ χωρικὸ καὶ γιὰ ἕναν ἀστὸ τῆς Νέας Ὑόρκης…

…Νομιμοποιώντας τὴν ἐξαφάνιση τῶν εἰδικῶν ἐθνοπολιτιστικῶν χαρακτηριστικῶν, ἡ ἰδεολογία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἀξιολογεῖ τὴν ἄνοδο τοῦ ἐπιπέδου ζωῆς -στὴν ὁποία ὁ καθένας, λέει, ἔχει «δικαίωμα»- σὰν οἰκουμενικὸ ἰδεῶδες καὶ σὰν οὐσιαστικὸ κριτήριο «ἐπιτυχίας» τῶν πολιτικῶν καὶ κρατικῶν συστημάτων διακυβέρνησης…

…τὸ «πλῆθος» δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἑτερογενῆ κι ἐξατομικευμένη «μάζα», ὅπου ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νὰ εἶναι εὐτυχής» καὶ ὅπου ὀργανώνεται τὸ ἰδεῶδες κοινωνικὸ πεδίο τῆς πελατείας τῶν καταναλωτῶν, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο στὸν ἐμποροκρατικὸ καπιταλισμό…

…ἀποτέλεσμα, βέβαια, τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκουμενικῆς ἰδεολογίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἀκριβῶς ὁ περιορισμὸς τῆς πολιτικῆς κυριαρχίας τῶν ἐθνικῶν κρατῶν…