Πιστεύω στον Χριστό με έναν τρόπο που καθόλου δεν διαφέρει από την πίστη μου στην ανατολή του ήλιου ή στην αυταπόδεικτη στερεότητα της πέτρας. Ο Χριστός υπάρχει πέρα από το βασίλειο της εμπειρικής πίστεως. Είναι μια τρομακτική δύναμη, ένα υπερκόσμιο ιστορικό ρεύμα, ο διαμορφωτής των βαθύτερων εσωτερικών επιθυμιών της Ευρωπαϊκής ψυχής. Όταν ομιλώ για τον Χριστό, ομιλώ για μια μοναδική «σχάση» στον χρόνο, μιαν υπαρξιακή και πνευματική μοναδικότητα, για την κοσμική «γαλήνια βροντή» στην καρδιά των ανθρώπων και των εθνών, ένα φώς στη γέννηση της Ευρώπης. Η γέννησή του ήταν μια καθολική μετατόπιση στο ίδιο το συντακτικό της ανθρώπινης συνειδήσεως. Μας εδίδαξε ότι η ιστορία δεν είναι επανάληψη ή αναάδευση εποχών, αλλά μια δραστική επιλογή, μια αυτόβουλη ενέργεια, ένα δράμα, ένα προσκύνημα, μια αποφασισμένη προσπάθεια προς ένα καθορισμένο τέλος – στο οποίο τέλος ενυπήρχε μια νέα αρχή. Στάθηκε εκουσίως στο σημείο τομής της αιωνιότητος με τον χρόνο, υπερβαίνοντας τον θάνατο μέσω του θανάτου και με αυτόν τον τρόπο, αναμόρφωσε ολόκληρο τον χάρτη της ψυχής μας.
Εκείνος είναι ο άξονας της ευρωπαϊκής μορφής, ο ζωντανός πυρήνας των ναών μας, των νόμων μας, των οραμάτων μας για δικαιοσύνη και ομορφιά. Η εικόνα Του δεν είναι απλώς ένα σύμβολο ανάμεσα σε άλλα σύμβολα. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, η μυστική αρχιτεκτονική κάτω από τη σκέψη μας, τις φιλοδοξίες μας, τη θλίψη μας. Ακόμα και όταν του γυρίζουμε την πλάτη μας, Τον κουβαλάμε μαζί μας. Στην επανάσταση, στη σιωπή, στην αμφιβολία – Αυτός παραμένει. Μπορούμε να βαφτίσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο με επιστημονικές νομοτέλειες, με λογιστικές κόστους και ωφέλειας, να τον ντύσουμε με τα ενδύματα της προόδου και της στατιστικής. Κάτω από όλα αυτά, ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να κλαίει για τα πάθη Του και το μαρτύριό Του στον Γολγοθά. Με όλα του τα ελείμματα και όλα του τα ασυγχώρητα ανομήματα, ο Χριστιανισμός προσέδωσε στην Ευρώπη το βάθος της – μιαν αίσθηση εσωτερικότητος, αμαρτίας και λυτρώσεως, μία βίωση του ιερού πέρα από το ορατό. Και ο Χριστός, περισσότερο από οποιοδήποτε σύστημα ή ακόμη και περισσότερο από οποιαδήποτε Αυτοκρατορία, έδωσε σε αυτή την εσωτερικότητα μορφή και φλόγα.
Ο Πολιτιστικός Χριστιανισμός είναι μια αναγκαιότητα για τους Ευρωπαίους και την Ευρώπη. Ένα σπίτι δεν μπορεί να σταθεί χωρίς θεμέλια, ακόμα κι αν οι ένοικοί του έχουν ξεχάσει ολότελα τα ονόματα των κατασκευαστών. Κοιτάξτε την σημερινή Γαλλία : Εκεί, δύο ολότελα διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι, αλλά διαφορετικοί και από τους «κρατούντες», διαφοροποιημένοι από το Καθεστώς «ακροδεξιοί» πολιτικοί και στοχαστές : Ένας Γαλλοεβραίος με αλγερινές ρίζες ο Ερίκ Ζυστίν Λεόν Ζεμούρ (Éric Justin Léon Zemmour) και ο Γαλλοελβετός τέως κομμουνιστής Αλαίν Σοράλ ή Αλαιν Μπονέ (Alain Soral ή Bonnet), αν και δεν είναι άνθρωποι της προσευχής, το κατανοούν αυτό απόλυτα. Το όραμά τους δεν είναι θεολογικό αλλά πολιτισμικό. Βλέπουν ότι χωρίς τους ρυθμούς του «λειτουργικού» ημερολογίου, χωρίς την ηθική βαρύτητα του Σταυρού, η Γαλλία γίνεται μια υλοκρατούμενη βρώμικη αγορά, ένας άψυχος μηχανισμός, ένας απάνθρωπος τόπος χωρίς μνήμη. Δεν χρειάζεται κανείς να πιστεύει σε κάποιο δόγμα για να αναγνωρίσει ότι ο Καθολικισμός – με τις τελετουργίες του, με τη σιωπή του, με την ομορφιά του και με τις απαγορεύσεις του – κράτησε ενωμένη την ψυχή του γαλλικού έθνους. Ένας λαός χωρίς υπέρβαση δεν μπορεί ναι είναι ελεύθερος. Είναι απλώς αποσυναρμολογημένος, άρα τρωτός στους εχθρούς και εύκολα ελεγχόμενος από τους αυθέντες και εξουσιαστές.
Όλη η αλήθεια για τον Χριστό, (την οποία μαρτύρησε και ομολόγησε και ο ίδιος, έχοντας πλήρη συνείδηση αυτής), διακηρύχθηκε από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, κληροδοτήθηκε στην Εκκλησία εξ αρχής και μεταδόθηκε στα Έθνη μέσω των Αγίων, των Μαρτύρων, των Αποστολικών Πατέρων, των Απολογητών και των επόμενων εκκλησιαστικών συγγραφέων και Πατέρων.
Έτσι, ολόκληρη η αρχαία Εκκλησία, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ομολογεί και κηρύττει διαμέσου των αιώνων και χωρίς διακοπή, τον Ιησού Χριστό Υιό του Θεού Μονογενή, ομοούσιο και αιωνίως συνυπάρχοντα με τον Πατέρα, (πολύ πριν από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας). Αυτό συμβαίνει επειδή ό,τι υπάρχει ως αλήθεια στην Εκκλησία υφίσταται ίδιο και απαράλαχτο από τον Α’ αιώνα μέχρι σήμερα, αφού κάθε αποκαλυφθείσα διδασκαλία είναι έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου, σωτηρία που βεβαίως συντελείται αυθεντικά σε όλες τις εποχές.
Η Καθολική Εκκλησία δεν είναι μόνον οι αρρωστημένες, μασονικής εμπνεύσεως διαλυτικές απόψεις που την κατακλύζουν μετά την Β΄Σύνοδο του Βατικανού, δεν είναι μόνον οι διάσπαρτοι παιδόφιλοι εγκληματίες Επίσκοποι, ούτε ο βετεράνος Ιησουίτης Πάπας Φραγκίσκος (τέως Καρδινάλιος Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο) που υπενθυμίζει διαρκώς σε όλους την ευαγγελική «πρόκληση της φιλοξενίας» και συνιστά πως η Αγία Εκκλησία «δεν χρειάζεται να μιλάει διαρκώς για τα ζητήματα της αμβλώσεως και της ομοφυλοφιλίας».Ο πολιτικά ευέλικτος και «ορθός» Πάπας Φραγκίσκος του οποίου η στενή σχέση με τον Ιουδαϊσμό αποτυπώνεται τέλεια σε ένα αξιοσημείωτο βιβλίο που έγραψε με τον Αργεντινό ραβίνο και βιοφυσικό Άμπραχαμ Σκόρκα. Το βιβλίο, «Σχετικά με τον ουρανό και τη γη» («Sobre el cielo y la tierra» – (Μπουένος Άιρες, εκδόσεις Sudamericana 2010), ασχολείται με τις απόψεις του Ποντίφηκα για την Πίστη, την Οικογένεια και την Εκκλησία στον 21ο αιώνα και είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, για όποιον θέλει να εμβαθύνει στο πρόσωπο και τις αντιλήψεις του.
Η Ευαγγελική – προτεσταντική εκκλησία στις πολυάριθμες μορφές της (με βάση τη θεολογία και την εκκλησιολογία), τελικά δεν είναι μόνον από πλευράς συστάσεως μια τριτοκοσμική εκκλησία [ο προτεσταντισμός αναπτύσσεται ραγδαία στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική και στην Ωκεανία, ενώ υποχωρεί στην Αγγλία, στη Βόρειο Αμερική και στην Ευρώπη. Σημειωτέον πως οι Προτεστάντες προβλέπεται να αποτελούν την πλειοψηφία των Χριστιανών μέσα στις επόμενες δεκαετίες (μέχρι το 2050 ο Προτεσταντισμός θα αυξηθεί σε περισσότερο από το μισό του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού του κόσμου]. Επίσης ούτε μεταπολεμικά υπήρξε αποκλειστικά το «νηπιαγωγείο» αριστερών τρομοκρατών (με πολλούς εξ αυτών παιδιά παστόρων). Η αστική δημοκρατία, η θεωρία του κοινωνικού συμβολαίου, ο διαχωρισμός των εξουσιών, η θρησκευτική ελευθερία και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους ήταν επιτεύγματα του πρώιμου Προτεσταντισμού, τα οποία επεξεργάστηκαν και διέδωσαν αριστοτεχνικά οι τέκτονες στοχαστές του Διαφωτισμού. Οι Προτεστάντες αρνούνται τον μοναχισμό και απορρίπτουν όλα τα τυπικά της Λατρείας, την παράδοση της εκκλησίας και των Πατέρων, όσα είχαν προκύψει από την συνολική ιστορία του χριστιανισμού, κρατούν δε μόνο την Bίβλο για οδηγό. Αυτοί, οι τόσο «ελεύθερα στοχαζόμενοι» απολογητές των δικαιωμάτων, επιμένουν με εμμονική «υποχονδρίαση» να μην αποκαλούν την Παναγία «Θεοτόκο»
Η Ανατολική «Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», ευρίσκεται εγγύτερα στην Αρχέγονη Παράδοση, έχει διατηρήσει τα δόγματα και τη διαδοχή της αρχαίας Εκκλησίας στην πληρότητά της. Όλες οι επί μέρους τοπικές εκκλησίες της (Πατριαρχεία, αυτοκέφαλες σύνοδοι και αυτόνομες αρχιεπισκοπές) αναγνωρίζουν τις αποφάσεις των επτά «Οικουμενικών Συνόδων» και θεωρούν την Οικουμενική Σύνοδο ως το ανώτατο όργανο για ζητήματα επί θεμάτων δόγματος και λατρείας. Μοιράζονται λοιπόν πλήρη κοινωνία, συγκεκριμένα δόγματα και παραδόσεις. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία αξιώνει ως αφετηρία της τον ιδρυτή της Κύριο Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους του, μέσω της συνεχούς αποστολικής διαδοχής (την οποία στερούνται οι Προτεστάντες). «Εκ Πίστεως και φύσεως» δεν συμμετέχει ιδιαίτερα στα της κοινωνίας των λαίκών, ενώ θα μπορούσε να έχει τεράστια παρέμβαση. Χαρακτηριστικό κοσμοθεωρητικό αυτής της στάσης είναι ο ανατολικός μοναχισμός που συγκριτικά με τον δυτικό είναι περισσότερο «αναχωρητικός» και «αποφεύγει» τον Κόσμο, καθιστάμενος λιγότερο «παρεμβατικός» στην πράξη.
Είμαι Γερμανός και Καθολικός, αλλά προσπαθώ να διαβάζω την ιστορία με αυστηρή και ψυχρή αντικειμενικότητα : Ο διαβόητος «Τριακονταετής Πόλεμος» (που ξεκίνησε σαν θρησκευτική σύγκρουση και κατέληξε σαν εδαφική και δυναστική σύγκρουση συμφερόντων) προκλήθηκε με ευθύνη και των δύο πλευρών –και όχι μόνο των Λουθηρανών-, υπήρξε δε μια από τις μεγαλύτερες και πλέον καταστροφικές συγκρούσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία, ένας εμφύλιος πόλεμος χειρότερος από τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» των Ελλήνων. Διήρκεσε από το 1618 ως το 1648 και ρήμαξε την πατρίδα μου (ορισμένες περιοχές της σημερινής Γερμανίας παρουσίασαν μείωση πληθυσμού άνω του 50%). Διαδραματίστηκε σε ένα θέατρο επιχειρήσεων κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη, ενω υπολογίζεται ότι περίπου 8 εκατομμύρια στρατιώτες και πολίτες πέθαναν από τις μάχες, τους λιμούς και τις ασθένειες. Οι πατρίδες μας, οι λαοί μας, η Ευρώπη μας, δεν χρειάζονται καμία εσωτερική χριστιανική ρήξη σήμερα !
Τώρα η Ευρώπη δεν χρειάζεται δογματικούς σχολαστικισμούς, ανίερες περαιτέρω εκκοσμικεύσεις ή αβαθή κηρύγματα ψευδοανυρωπισμού. Χρειάζεται ανάκαμψη και επιστροφή — όχι στη δεισιδαιμονία. Αντίθετα, πρέπει να σχηματίσει και να ευλαβηθεί, το ιερό εκείνο πλαίσιο που έκανε εφικτόν έναν δημιουργό όπως ο Μπετόβεν, ένα πλαίσιο το οποίο έδωσε στον υπέροχο Δάντη την φωτιά του. Οι παλαιές εκκλησίες, ακόμα και όταν απομένουν ερειπωμένες, εξακολουθούν να μας μιλούν. Η γλώσσα του Χριστιανισμού ευρίσκεται μέσα μας, στον μυελό των οστών μας και το να ζούμε σαν να μην υπάρχει, μας οδηγεί να σκορπίσουμε, να διαλυθούμε στην αφαίρεση, στην αοριστία του αμόρφου χάους.
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο Χριστός, είτε προφέρουμε το όνομά Του με αφοσίωση είτε με αμφιβολία, παραμένει η πηγή της ηθικής και καλλιτεχνικής φαντασίας της Ευρώπης. Η δύναμή Του δεν εξαρτάται από την πίστη. Ενεργοποιείται εκ νέου με τον τρόπο που το φως των κεριών αντανακλάται στους τοίχους των ναών μας, με τη σιωπή της παύσεως πριν από ένα βαθύ «Κύριε ελέησον», ενεργοποιείται στην παρόρμηση να συγχωρήσουμε, να αναζητήσουμε, να ελπίσουμε.
Έτσι, τοποθετούμαι ως ιστορικός της ανθρώπινης ψυχής και όχι ως θεολόγος. Πιστεύω στον Χριστό όπως πιστεύω στο πεπρωμένο—μέσω της ακράδαντης εσωτερικής βεβαιότητος, γιατί η απουσία Του σβήνει τον χάρτη της Ευρώπης μας. Η παρουσία Του δίνει υπόστση στην επιθυμία μας. Εν τη απουσία Του, γινόμαστε ασήμαντα υπαρξιακά θραύσματα. Με την παρουσία Του, ακόμη και στην κρίση, παραμένουμε ακέραιοι. Ατελείς, όμως αγωνιζόμενοι. Ακάθαρτοι, αλλά καθοδηγούμενοι από μιαν αίσθηση κατευθύνσεως και το καθήκον να ακολουθήσουμε αυτήν την κατεύθυνση. Να ακολουθήσουμε την ατάραχη εντολή του Άρχοντος που την εμπνέει.
Ο Χριστός ενσαρκώνει πολύ περισσότερα από το παρελθόν. Προσφέρει την υπέροχη δυνατότητα της επιστροφής, της αποκαταστάσεως, της μορφής. Τη δυνατότητα της Ηθικής Αναγεννήσεως, που είναι η αφετηρία της σωτηρίας του μέλλοντός μας. Και σε αυτήν τη μορφή, η Ευρώπη μας μπορεί και πρέπει για ακόμη μια φορά να αναγνωρίσει τον εαυτό της — λιγότερο ως χρησιμότητα και περισσότερο ως εγερτήριο λυτρωτικό κάλεσμα. Κάλεσμα του «Βασιλέως των όλων», του «Βασιλέως Χριστού», του «Christus Rex», όπως τον αποκαλούσαν στον Μεσοπόλεμο οι Βαλόνοι πατριώτες.
