«Αυτό το σύμπαν είναι πολεμικό. Συνεχώς πόλεμος. Αυτή είναι η φύση του. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σύμπαντα που να βασίζονται σε διάφορες άλλες αρχές, αλλά το δικό μας φαίνεται πως βασίζεται στον πόλεμο και στα παιχνίδια. Ουσιαστικά, όλα τα παιχνίδια έχουν εχθρότητα. Με νικητές και ηττημένους.»

William Seward Burroughs II

Είναι απόλυτα αναμενόμενο και λογικό ο μέσος αναγνώστης αυτού του άρθρου να σκεφτεί ήδη από τον περίεργο τίτλο : Τι θέλει να πει ο Γερμανός με την παραδοξολογία του ; Πρόκειται για κάποια ιδιόμορφη πολιτική αναλύση ή μήπως οι περιστάσεις έχουν υπερβεί δραματικά τη διακριτική του ευχέρεια ; Ποιά σχέση μπορεί να έχει ο πασίγνωστος  μπήτνικ συγγραφέας με τον Πρόεδρο Πούτιν και τι σημαίνει ή «διαζώνη» ;  Όντως  τα ερωτήματα αυτά και τα πιθανά… παρακλάδια τους δικαιολογούνται απόλυτα. Όμως θα προσπαθήσω να βάλω στα πράγματα μία σειρά και  να τα συνδέσω με την φρίκη της Ουκρανίας.

Φαίνεται πως η ρωσική πολεμική μηχανή επιβραδύνεται, συντηρεί τα όπλα και τα οχήματά της, περιθάλπει τους τραυματίες και αναπληρώνει τις μονάδες της, παίρνει μια σύντομη βαθιά ανάσα. Η Ρωσία ετοιμάζεται ! Ο Πούτιν στέκεται μπροστά στα φώτα, στις κάμερες, στο θέατρο της διπλωματίας. Ένας άνδρας που έχει παίξει στο μακρύ παιχνίδι της ισχύος και της εξουσίας, σαν αξιωματικός της περιβόητης σοβιετικής  υπηρεσίας πληροφοριών KGB, σαν πολιτικός, σαν εθνικός ηγέτης. Ξέρει πολύ καλά πότε να σταματήσει και πότε να κτυπήσει. Λέει ότι αρχικά η Ρωσία συμφωνεί – προς το παρόν – για την προτεινόμενη διακοπή στις   επιχειρήσεις μάχης στην Ουκρανία.

Στις 14/ 3, ο Ρώσος Πρόεδρος απαντώντας στο αίτημα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να χαριστούν οι ζωές των Ουκρανών στρατιωτών στο Κουρσκ, είπε ότι η Ρωσία θα εγγυηθεί την ασφάλειά τους εάν παραδοθούν. Την ίδια ημέρα ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε ότι τα ουκρανικά στρατεύματα που παραμένουν στην περιοχή Κουρσκ της Ρωσίας αν συνεχίσουν να πολεμούν θα καταστραφούν ανελέητα.

Καμία ρωσική παράδοση, καμία υποταγή, καμία επιπόλαια συανίνεση, αλλά μια ευλύγιστη στρατηγική στιγμή που θα αφήσει τον εχθρό να χτυπήσει πρώτος. Η Δύση, εθισμένη στα δικά της συνήθη ψέματα, μιλάει για κατάπαυση, τριάντα ημερών, διότι χρειάζεται ένα επιχειρησιακό …. τσιρότο, έναν αιμοστατικό επίδεσμο για τα τραύματα των πυροβολισμών.

Αλλά το Κρεμλίνο δεν ασχολείται με γάζες και τσιρότα. Ασχολείται με τη μονιμότητα επιλογών και αποφάσεων! Ο Πρόεδρος Πούτιν το καθιστά σαφές: Οποιαδήποτε παύση των πολεμικών επιχειρήσεων πρέπει να είναι στην υπηρεσία μιας διαρκούς ειρήνης, όχι άλλη μία ταχυδακτυλουργία. Οι Αμερικανοί φωνάζουν διαρκώς για μια καλοποροαίρετη «προσωρινή εκεχειρία», υπέρ των Ουκρανών που δοκιμάζονται σκληρά, ενώ οι ρωσικές δυνάμεις παρακολουθούν, περιμένουν και υπολογίζουν την επόμενη κίνησή τους.

Η περιοχή του Κουρσκ είναι ένα ιδιαίτερο σημείο πίεσης, οπότε εύλογα το ζήτημα των ουκρανικών στρατευμάτων που σταθμεύουν εκεί πρέπει να επιλυθεί πριν από οποιαδήποτε συμφωνία. Οι Αμερικανοί δεν κατανοούν, δεν μπορούν να «μεταβολίσουν» διανοητικά την ιδιότυπη ρωσική υπομονή, την ικανότητα των Ρώσων να παίζουν στο παιχνίδι ισχύος βλέποντας δεκαετίες μπροστά, θεωρώντας την ιστορία σαν ένα «παλίμψηστο» (Palimpsest) που μπορεί να ξαναγραφεί με αίμα και χάλυβα. Η κατάπαυση του πυρός παραμένει ουσιαστικά ένα ζήτημα ελέγχου και έλεγχος, όπως δίδασκε ο προκλητικός Γουίλιαμ Μπάροουζ (William Burroughs), είναι η ρίζα όλων των πολέμων, όλων των ασθενειών, όλων των συστημάτων εξουσίας.

Ο Μπάροουζ ρωτούσε εμφατικά για τη ζωή :  «Ποιός διευθύνει αυτό το εμπορείο σάρκας;» (το πορνείο) και η απάντηση ήταν πάντα η ίδια : Η Δύση, ο έμπορος των ψευδαισθήσεων, ο ενεχυροδανειστής των αναγκών, ο προαγωγός των ονείρων, χτυπώντας φευγαλέες ενέσεις ναρκωτικών (φιξάκια) στα έθνη, πράγμα που αποκαλεί δημοκρατία. Έγραψε με ιατροδικαστική ακρίβεια και ωμότητα : «Η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του. Με τον ίδιο τρόπο που οι λευκοί αντιμετωπίζουν τους ινδιάνους: Σκοτώνοντας τα όνειρά τους, τη μαγεία τους, τα προγονικά τους πνεύματα.»

Αμέσως μετά το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ που έφερε τις Η.Π.Α στο Δεύτερο Παγκόσμιο, ο ιδιόρρυθμος και μεθοριακός Μπάροουζ κατατάχθηκε στο στρατό των Η.Π.Α το 1942, αλλά όταν αξιολογήθηκε ως απλός στρατιώτης και όχι αξιωματικός … απογοητεύθηκε. Η μητέρα του τον απάλλαξε από τη στρατιωτική θητεία λόγω … προϋπάρχουσας πνευματικής διαταραχής. Η διαδικασία αποδέσμευσης του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου χρειάσθηκε 5 μήνες και όταν τελικά ήταν ελεύθερος υποχρεώσεων, μετακόμισε στο Σικάγο ακολουθώντας 2 φίλους του, τον Λουσιέν Καρ  (που δολοφόνησε τον εραστή του το 1944) και τον Ντέιβιντ Κάμερερ (τον μετέπειτα νεκρό εραστή).

Ο Καρ που δολοφόνησε τον εραστή του το 1944, υπήρξε υπεύθυνος για την καθοριστική γνωριμία του Μπάροουζ με τους Γκίνσμπεργκ και Κέρουακ. Εδώ βρίσκει τις απαρχές του το «κίνημα των Μπήτνικ», που σφράγισε ανεξίτηλα τη μεταπολεμική Δύση, αλλά και η μυστηριώδης ιστορία του …. «μεγαλόπνοου» βιβλίου : «Και οι Ιπποπόταμοι έβρασαν μέσα στις Δεξαμενές τους», που ο Μπάροουζ έγραψε μαζί με τον Κέρουακ το 1944, ακριβώς τη χρονιά που οι δυο τους προσπάθησαν να καλύψουν με ψέμματα τον φονιά Καρ, μπλέκοντας για πρώτη φορά με το νόμο.

Μεγάλο μέρος του έργου του Μπάροουζ είναι εξαιρετικά πειραματικό και χαρακτηριστικά συμπεριλαμβάνει φανταστικούς ή πραγματικούς αναξιόπιστους αφηγητές, αλλά είναι επίσης ημι-αυτοβιογραφικό, συχνά αντλώντας από τις εμπειρίες του ως εξαρτημένου από την ηρωίνη. Σε διάφορες χρονικές στιγμές έζησε στο Μεξικό, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στη «Διεθνή Ζώνη της Ταγγιέρης» στο Μαρόκο (1925 -1956), ενώ ταξίδεψε στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Αποτύπωσε αυτά τα μέρη σε πολλά από τα μυθιστορήματά του και στις ιστορίες του. Εκλαϊκευσε την συγγραφική τεχνική, της κοπής – διαμερισματοποίησης των κειμένων και τυχαίας ανασυνδεσής τους μια και την εφήρμοσε έντονα σε έργα του όπως η «Τριλογία Nova» (1961-1964). Η γραφή του ασχολείται επίσης και εμπεριέχει συχνές μυστικιστικά, απόκρυφα ή αλλιώς μαγικά θέματα, που αποτελούσαν συνεχείς ανησυχίες του τόσο στη μυθοπλασία όσο και στην πραγματική ζωή του.

Αποφάσισε να κατευθυνθεί προς τη «Διεθνή Ζώνη της Ταγγιέρης», όπου νοίκιασε ένα δωμάτιο και άρχισε να γράφει ένα μεγάλο σώμα κειμένου στο οποίο αναφέρεται ως «Διάμεση Ζώνη» ή «Διαζώνη» – «Interzone», (International Zone). Για τον Μπάροουζ, όλα τα σημάδια έδειχναν την Ταγγιέρη, μια πόλη όπου τα ναρκωτικά ήταν ελεύθερα διαθέσιμα και όπου συνεχίστηκε, όπως πάντα, η οικονομική του υποστήριξη από την οικογένειά του. Συνειδητοποίησε ότι στον μαροκινό «πολιτισμό» βρήκε ένα περιβάλλον που συντονίστηκε με την ιδιοσυγκρασία του και δεν έφερε εμπόδια για να επιδιώξει τα ενδιαφέροντά του και να επιδίδεται στις αγαπημένες ναρκομανείς και ομοφιλοφυλικές δραστηριότητές του. Από τον Νοέμβριο του 1954 πέρασε τα επόμενα τέσσερα χρόνια στην Ταγγιέρη όπου εργάζονταν στη μυθοπλασία που αργότερα έγινε το πασίγνωστο «Γυμνό γεύμα», ενώ προσπαθούσε να γράψει και εμπορικά άρθρα για την πόλη !!. Έστελνε τα γραπτά του στον Γκίμζμπεργκ – λογοτεχνικό του πράκτορα, αλλά κανένα δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1989, όταν δημοσιεύθηκε η Interzone. συλλογή από διηγήματα. Υπό την επήρει ενός γλυκίσματος μαριχουάνας γνωστού ως «ματζούν» και ενός συνθετικού γερμανικού οπιοειδούς με το όνομα «Eukodal» (οξυκοδώνη), ο Μπάροουζ έγραφε διαρκώς. Είχε προηγουμένως εθιστεί στην ηρωίνη ενώ έγραφε  το «Junkie». Ξεκίνησε επίσης μια σεξουαλική σχέση με έναν έφηβο που ονομαζόταν Κίκι, η οποία διήρκεσε μέχρι το θάνατο του νεαρού τον Σεπτέμβριο του 1957. Ο Μπάροουζ δήλωσε αργότερα ότι έγραψε σχεδόν ολόκληρο το «Γυμνό γεύμα» μαστουρωμένος με  κάνναβη. Τελικά, ο Γκίνσμπεργκ και ο Κέρουακ που είχαν ταξιδέψει στην Τγγιέρη το 1957, τον βοήθησαν να επεξεργαστεί κι ετοιμάσει το  μυθιστόρημα που καταγράφει αλλόκοτα τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και προκάλεσε έντονες διαμάχες όταν πρωτοεκδόθηκε.

Οι αφηγήσεις στο «Γυμνό γεύμα» αποτυπώνουν τα βιώματα, τις ψευδαισθήσεις και τις παραισθήσεις από τα ναρκωτικά (όπως οι αμίμητη φάση του … ομιλούντος πρωκτού). Αντίστοιχα και στην «Διαζώνη» οι ιστορίες αφορούν την παρακμιακή ζωή που βίωσε ο Μπάροουζ στην Ταγγιέρη, όπως τα ατελείωτα ναρκωτικά και τα πρόθυμα νεαρά αγόρια («Lee and the Boys»). Τις αξιολύπητες ομοφυλόφιλες γηραιές «βασίλισσες» και τις δυσάρεστες πόρνες («Cafe Central»). Μεγάλο μέρος της υπόλοιπης πεζογραφίας προέρχεται από περιοδικά που εκδιδόταν κατά τη διάρκεια αυτών των ετών στο Μαρόκο και από επιστολές του στον «εξ΄απορρήτων» φίλο του Αλαίν Γκίνζμπεργ [που περιλαμβάνουν αφηγηματικά πορτρέτα, παρατηρήσεις (για «ατυχίες» κάθε είδους, γάτες, Άραβες και εγκλήματα). απομνημονεύματα (σεξουαλικών, ναρκωτικών, ονείρων και γραφών). και κωμικές βινιέτες (σενάρια εκβιασμού και τηλεοπτική διαφήμιση ενός «απωθητικού για αδερφές»).

Μεταξύ των εγγράφων προς τον Γκίνζμπεργκ ήταν και η μακρόχρονα γραμμένη «Διαζώνη» – «Interzone», αρχικά μέρος του «Γυμνού γεύματος», που γράφηκε στην «Διεθνή Ζώνη» (International Zone) της Ταγγιέρης και περιγράφηκε ακριβόλογα ως «ένας μανιακός, σουρεαλιστικός, σκόπιμα αηδιαστικός και βίαια καθαρτικός εμετός» της εικονογραφίας του Μπάροουζ. Ένα τέτοιο πολυποίκιλο, συγχυτικό, απερινόητο και σιχαμερό πανδαιμόνιο αποτελεί τώρα το δρώμενο και τα παρασκήνια του Ουκρανικού.

Ο Μπάροουζ ήξερε πολύ καλά ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από αόρατους άνδρες που διευθύνουν την παράσταση, τραβώντας τα νήματα, εισάγοντας στην κυκλοφορία του αίματος … όνειρα. «Τίποτα δεν είναι πραγματικό, όλα επιτρέπονται». Αυτά είναι τα τελευταία λόγια του Χασάν – ι – Σαμπάχ (1034-1124), ενός ισμαηλίτη μουσουλμάνου ιεραπόστολου, που έγινε ο πρώτος ηγέτης μιας ομάδας δολοφόνων μοναχών, των διαβόητων Ασασίνων και κυβερνούσε το  Νιζαριτικό κράτος από το κάστρο του Αλαμούτ. Σε πολλά από τα μυθιστορήματα του Μπάροουζ, (συμπεριλαμβανομένων των «Nova Express», «Πόλεις της κόκκινης νύχτας», «Ο τόπος των νεκρών δρόμων» και «Οι Δυτικές χώρες»), ο Χασάν – ι – Σαμπάχ αναφέρεται σαν σπουδαίο και σημαδιακό πρόσωπο, συχνά με το ψευδώνυμό του «Ο γέρος του βουνού».

Το πολύπλευρο –και σε μεγάλο μέρος αυτοβιογραφικό- έργο του ως νοβελίστας, δοκιμιογράφος, κοινωνικός κριτικός, ζωγράφος και ομιλητής υπήρξε καθοριστικό για την «Beat Generation» / «γενιά των Μπιτ», όπου έδρασε καθοριστικά ως κεντρικό πρόσωπο στο ρεύμα της, ενώ επηρέασε σημαντικά την αμερικανική λαϊκή «κουλτούρα» και λογοτεχνία. (Επίσης μεταξύ άλλων, επηρέασε σημαντικά και διάσημους καλλιτέχνες του χώρου της μουσικής, όπως ο Kurt Cobain, των Nirvana και ο Ian Curtis, των Joy Division. Θεωρείται, εξάλλου, ο επινοητής της λέξης «heavy metal» για την περιγραφή του αντίστοιχου είδους μουσικής). Κατόπιν επηρέασε γενικά την μεταπολεμική Δυτική «διανόηση». Επίσης, δεινός κοινωνιολόγος καθώς ήταν, έθιξε στα βιβλία του ζητήματα όπως ο έλεγχος, η εξουσία, η διολίσθηση από το «είναι» στο «φαίνεσθαι», όντας σε έναν άτυπο, αλλά διαρκή, διάλογο με τον Guy Debord (Γκι Ντεμπόρ) και τους «Καταστασιακούς»  [όπου ο διαβόητος Σκωτσέζος ναρκομανής νοβελίστας Aλεξάντερ Ρόμπερτσον Τρόκκι (Alexander Robertson Trocchi), ήταν φίλος του] ενώ διετέλεσε μέλος της «Καταστασιακής Διεθνούς» (Situationistische Internationale), με καλλιτέχνες δέκα εθνικοτήτων.

Η έννοια της εξάρτησης είναι έντονα παρούσα στο έργο του Μπάροουζ. Πρόκειται για μια γενική κατάσταση η οποία δεν περιορίζεται μόνο στα ναρκωτικά: η πολιτική, η θρησκεία, η οικογένεια, η αγάπη, είναι όλα διαφορετικές μορφές εξάρτησης. Άλλα σημαντικά θέματα της γραφής του αφορούν στον θάνατο και στο σεξ. Ο κόσμος μας όπως τον καταγράφει «σαδομαζοχιστικά» ο Μπάροους παριστά έναν κόσμο ο οποίος έχει απωλέσει κάθε ουσιώδες και φυσικό νόημά του, έναν κόσμο στον οποίο «χρεοκοπημένα εθνικά κράτη κυβερνώνται από άτομα εθισμένα στην άσκηση ελέγχου».

Τέτοιου είδους «εθισμένος» στην εξουσία ελέγχου είναι και ο τωρινός κυβερνήτης της Ουκρανίας, ενώ ανάλογο έλειμμα εμφανίζουν ή αποκρύπτουν πολλοί Δυτικοί υποστηρικτές του.

Ο Μπάροουζ έτρεφε απερίγραπτη απέχθεια για την ανθρωπότητα, καθώς αυτή επιχείρησε, ήδη από την παιδική ηλικία του, να θέσει φραγμούς στην ταυτότητά του. Κατ΄αυτόν, η ανθρωπότητα που παρά τα χιλιάδες έτη εξελίξεως, παρέμενε ένα συντηρητικό οικοσύστημα «εθισμένο στον έλεγχο», που με σαδιστικό ζήλο ποινικοποιούσε την προσωπική και συλλογική ευεξία. Ο αναμφισβήτητος αντίκτυπος του έργου του (ορισμένοι θεωρούν πως η κατάργηση της θανατική ποινής στην Αγγλία οφείλεται εν μέρει στο «Γυμνό Γεύμα») ήταν απλώς ένα ακούσιο παραπροϊόν της δικής του βουλιμικής ανάγκης για ελευθερία από οτιδήποτε μπορούσε έστω και «εν δυνάμει» να την περιορίσει.

Ήθελε οι άλλοι να τον αφήνουν ήσυχο, καθώς επιδίωκε ολοκληρωτική ελευθερία κινήσεων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μετακόμισε στο Μεξικό και κατόπιν στην Ταγγέρη σε μια εποχή κατά την οποία τα μέρη αυτά ήταν παράδεισος για ναρκομανείς και ομοφυλόφιλους. Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στα γραπτά του δεν συναντάμε καθόλου αφηγηματικά δεσμά που παραδοσιακά διαρρέουν στη λογοτεχνία. Ήταν εξαρτημένος περιστασιακά από ναρκωτικά και μόνιμα από την ατομική ελευθερία του και μισούσε καθετί που θα μπορούσε να την περικόψει (όπως για παράδειγμα ο γιός του, που μεγάλωσε με τους παππούδες του και πέθανε με αλκοολική κίρρωση, όντας ορφανός από μητέρα, γιατί ο Μπάροους πυροβόλησε και σκότωσε τη γυναίκα του σημαδεύοντας μεθυσμένος ένα ποτήρι στο κεφάλι της και αστοχώντας, ενώ έπαιζαν τον….Γουλιέλμο Τέλο! Για το έγκλημα αυτό δεν διώχθηκε ποτέ και απαλλάχτηκε, μετά πλουσιοπάροχες δωροδοκίες των γονιών του στη μεξικανική δικαιοσύνη)

Αυτός ο νοσηρός και καλομαθημένος, πλούσιος Μπάροουζ, υπήρξε ο «φάρος» της μεταπολεμικής Δυτικής «διανόησης», ανένταχτος λόγω εγωπάθειας και καλοπέρασης, με έναν τεράστιο κύκλο ακολούθων, θαυμαστών κι έναν μικροσκοπικό κύκλο φαύλων φίλων (ομοίων του).

Ο μισάνθρωπος – ανθρωπιστής έγραψε για την πολιτική : «Οι πολιτικές συγκρούσεις είναι απλώς επιφανειακές εκδηλώσεις. Εάν προκύψουν συγκρούσεις, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι ορισμένες δυνάμεις σκοπεύουν να διατηρήσουν αυτή τη σύγκρουση σε λειτουργία, καθώς ελπίζουν να επωφεληθούν από την κατάσταση. Το  να ασχοληθείτε με τις επιφανειακές πολιτικές συγκρούσεις είναι σαν να κάνετε το λάθος του ταύρου στην αρένα, επιτίθεται στο κόκκινο πανί. Γι αυτό είναι η πολιτική, για να σας διδάξει το πανί. Ακριβώς όπως ο ταυρομάχος μαθαίνει τον ταύρο, τον μαθαίνει να ακολουθεί, να υπακούει στο πανί »

O Μπάροουζ για την … τεράστια “πνευματική προσφορά” του εκλέχθηκε το 1983 μέλος της «Αμερικανικής Ακαδημίας και του Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών» ! Επίσης η Γαλλία τον έχρισε το 1984 μέλος του «Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων» για το …..”σπουδαίο και μοναδικό” έργο του. Ο αξιότιμος και λεπταίσθητος αυτός έκφυλος οφείλει την παγκόσμια φήμη του στην «ισόβια υπονόμευση» την οποία διενέργησε ατιμώρητος σε βάρος του υποκριτικού ηθικού και συμφεροντολογικού πολιτικού οικοδομήματος των ΗΠΑ και κατόπιν της Δύσης, στηριγμένος στους πλούσιους οικονομικούς προστάτες του, τους ομοειδείς του  εξέχοντες εκφύλους, αλλά και στην οξυδέρκεια και το  σκοτεινό και σαρδώνειο χιούμορ του.

Η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται να δώσει χώρο  στην Ουκρανία για να αναπνεύσει, παρά μόνο … στο τέλος της. Οι ρίζες αυτού του πολέμου δεν βρίσκονται στα χαρακώματα, αλλά στην σηπόμενη αρχιτεκτονική των δυτικών ψευδαισθήσεων. Τα αιτήματα της Ρωσίας είναι σαφή: Οι εδαφικές αναπροσαρμογές με βάση τα πολεμικά κέρδη της, η εξάλειψη της παραβίασης του ζωτικού χώρους της μέσω του ΝΑΤΟ, η απομάκρυνση των ξένων παρασίτων από το ουκρανικό έδαφος και ο εξορκισμός των «ναζιστικών δαιμόνων» που εξακολουθούν να στοιχειώνουν τους διαδρόμους εξουσίας του Κιέβου (και πως να ξεχάσει άλλωστε κανείς τις αλλόκοτες «τερατογενέσεις» στην Ουκρανία, όπως οι φιλο-ναζί μαχητές του διαβόητου «Τάγματος Αζόφ», που πολέμησαν με πάθος υπο την ηγεσία του … εβραϊκής καταγωγής κυβερνήτη).

Ο απεσταλμένος κατευθείαν «από τα σπλάγχνα» του αμερικανικού τέρατος, ο Αμερικανοεβραίος δισεκατομμυριούχος επενδυτής ακινήτων, δικηγόρος και διπλωμάτης Στήβεν Τσαρλς Γουίτκοφ, που είναι ο Ειδικός  Απεσταλμένος του Προέδρου Τραμπ  στη Μέση Ανατολή, γλίστρησε αθόρυβα στη Μόσχα, με το χαρτοφύλακα του γεμάτο χαρτιά, ένας θαμπός γραφειοκρατικός νεκρομάντης  που προσπαθεί επίμονα να αναστήσει κάτι νεκρό: Την αμερικανική αξιοπιστία. Η αποστολή του; Να επιτύχει το αδύνατο. Να επανεκκινήσουν οι ρωσο-αμερικανικές σχέσεις, άσχετα με την πρόσφατη ισχυρή ρωσοκινεζική προσέγγιση  (σαν να μην συνέβη ποτέ ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» του Πεκίνου από τους Δυτικούς), σαν να μην είχε απλωθεί το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά σαν μια πανούκλα. Έτσι ώστε να μιλήσουμε για ανακωχές και προσωρινά μέτρα, λες και η ιστορία είναι κάτι που μπορεί να … σταματήσει, σαν να είναι ο πόλεμος μια ταινία του Χόλιγουντ που μπορεί ο παραγωγός να την επεξεργαστεί, πετυχαίνοντας καλύτερη βαθμολογία κριτικής αξιολόγησής της. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Μπάροουζ «Στις ΗΠΑ πρέπει να είσαι διεστραμμένος ή να πεθάνεις από ανία». Σκεφθείτε τους διεθνείς αντκτύπους της κάθε επιλογής.

Ο σύμβουλος της εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Πούτιν, Γιούρι Βικτόροβιτς Ουσάκοφ, τέως πρέσβης της Ρωσίας στις ΗΠΑ, δεν είναι καθόλου εντυπωσιασμένος. Γνωρίζει καλά τη Δύση με τις αρρώστιες, τις διαστροφές και τους διεστραμμένους της.  Κατανοεί απόλυτα τι έγραψε ο Μπάροουζ σχετικά με τον έλεγχο : «Κανείς δεν μπορεί να τον διαπραγματευτεί, μπορεί μόνο να τον αποσυναρμολογήσει ή να τον ….καταναλώσει».

Στις 11 Φεβρουαρίου 2025, ο Τραμπ έστειλε τον Γουίτκοφ στη Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν όντας υπεύθυνος για τις διαπραγματεύσεις περί ανταλλαγής κρατουμένων και για την απελευθέρωση του Αμερικανού πολίτη Μαρκ Φόγκελ, (ενός δασκάλου στη Ρωσία που είχε καταδικαστεί για ναρκωτικά)  από μια ρωσική φυλακή, σε αντάλλαγμα για τον Ρώσο πολίτη Αλεξάντρ Βίννικ (κρατούμενο στις ΗΠΑ για παράνομη και κατασκοπευτική δραστηριότητα με λογισμικό Η/Υ).

Στις 16 Φεβρουαρίου 2025, ο Γουίτκοφ απέρριψε τις δημοσιογραφικές ανησυχίες ότι η Ουκρανία και η Ευρώπη θα αποκλειστούν από οποιεσδήποτε μελλοντικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Στις 18 Φεβρουαρίου 2025, οι αμερικανικές και ρωσικές αντιπροσωπείες, με επικεφαλής τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Λαβρώφ, αντίστοιχα, συναντήθηκαν στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα πλαίσιο για περαιτέρω ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Ρούμπιο συνοδεύτηκε από τον Γουίτκοφ.

Βέβαια οι διαδικασίες της διπλωματίας προχωρούν : O Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στις 15/3  επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ και «συζήτησαν τα επόμενα βήματα» στις συνομιλίες με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Οι δύο υπουργοί «συζήτησαν τα επόμενα βήματα» μετά τις πρόσφατες συναντήσεις στη Σαουδική Αραβία και συμφώνησαν να συνεχίσουν να εργάζονται για την αποκατάσταση της επικοινωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται ένα δυστοπικό happening, μια λεπτομερειακά σκηνοθετημένη παράσταση : Κάπου ανάμεσα στο Κίεβο και την Ουάσινγκτον, πάνω στο θρυμματισμένο σάπιο φλοιό της «αυτοκρατορίας», ένας άνδρας που δεν έχει καθόλου πρόσωπο σκύβει πάνω από ένα γραφείο, πληκτρολογώντας ειρηνευτικές συνθήκες σε έναν υπολογιστή που δεν εκτυπώνει πλέον. Αντί για μελάνι ο εκτυπωτής έχει αίμα, τα γράμματα είναι ακατανόητα ορνιθοσκαλίσματα (Gekritzel). Τα δάχτυλά του στάζουν μιαν αρρωστημένα μαυριδερή πίσσα, ενώ η οθόνη αναβοσβήνει «Σφάλμα – Σφάλμα – Σφάλμα». Η σύμβαση είναι άκυρη, η συμφωνία είναι απενεργοποιημένη!

Εν τω μεταξύ, ένας Ουκρανός αξιωματικός με ένα σήμα του ΝΑΤΟ ραμμένο στην …. ψυχή του, κλίνει προς τα πίσω, μια βελόνα γλυστράει στο μπράτσο του ψάχνοντας πρόσφορη φλέβα. Έρχεται καθαρή, απεριόριστη δυτική χρηματοδότηση, αρκετή για να κρατήσει το πτώμα του έθνους όρθιο για άλλη μια εβδομάδα. Χαμογελάει, τα δόντια του πέφτουν, τα χείλη του ξεφλουδίζουν. «Θα κρατήσουμε τις γραμμές μας» ψιθυρίζει ξέψυχα και πέφτει. Αλλά οι γραμμές έχουν ήδη σβήσει, έχουν διαγραφεί και ξαναγραφεί. Εδώ είναι η «ενδιάμεση ζώνη», η «Διαζώνη» της αμαρτίας, του παραλόγου, του ελέγχου και των εθισμών. Και ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος, είναι ένα πρόγραμμα, ένα σενάριο, ένας πυρετώδες όνειρο που εκπέμπται ζωντανά. Η Ουκρανία αποσυντίθεται, η Δύση χειροκροτάει, η Ρωσία … ξαναγεμίζει κι΄ αρχίζει η επόμενη σκηνή.

Εν τω μεταξύ, μέσα από τα επιχρυσωμένα γυαλιστερά στολίδια του ολιγαρχικού υπογαστρίου της Ρωσίας αναδύεται το παράδοξο του Ολέγκ Βλαντιμήροβιτς Ντεριπάσκα. Αναδύεται με την φωνή του σαν ηχώ από ένα παράλληλο Κρεμλίνο, ένας καπιταλιστής με διαφορετικό είδος προγραμματικής ατζέντας. Ένας Ρώσος ολιγάρχης και δισεκατομμυριούχος, που ξεκίνησε την καριέρα του ως έμπορος μετάλλων μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης! Οι όροι του Ντεριπάσκα για την ειρήνη δεν έχουν την πολεμική αυστηρότητα του οράματος του Προέδρου Πούτιν. Εκείνος είναι πολέμαρχος. Αυτοί οι όροι είναι γεμάτοι με τις ανησυχίες ενός ανθρώπου του οποίου το βασίλειο είναι το εμπόριο, όχι οι κατακτήσεις. Θέλει η Δύση να επιστρέψει το ήμισυ των «παγωμένων» περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας που δέσμευσε για να διευκολύνει τον οικονομικό της στραγγαλισμό, να σταματήσει να διώκει τη ρωσική γλώσσα και τη ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.

Αυτά τα αιτήματα δεν είναι προδοσία της Πατρίδας, είναι ένα διαφορετικό είδος πολέμου, ο «μαλακός πόλεμος» του κεφαλαίου ενάντια στον  σκληρό πόλεμο της αυτοκρατορίας. Είναι η παλιά αλχημεία της εξουσίας που ζυμώνεται και μετασχηματίζεται σε χρυσό, ένας αγώνας μεταξύ της λογικής του Μπάροουζ για έλεγχο μέσω του χρήματος και της πολεμικής λογικής του ελέγχου μέσω της βίας. Η πρώτη αποτυπώνεται πληρέστατατα στην κοσμοθεώρηση της μεταπολεμικής Δύσης, ενώ η δεύτερη αντανακλά στην ρωσική κοσμοθεώρηση της «Τρίτης Ρώμης».

Ο Ντεριπάσκα λέει : «Στον δυτικό κόσμο, ο έλεγχος είναι ένας ιός, που εξαπλώνεται μέσω των χρηματιστηριακών αγορών και των αμοιβαίων κεφαλαίων κινδύνου, μεταδίδοντας τον εαυτό του μέσω των σωμάτων των πλουσίων». Από την άλλη, για πρώτη, ένας Ρώσος βιομήχανος μιλάει ανοιχτά ενάντια στον πολεμικό ρυθμό του Κρεμλίνου, προσφέροντας μια εναλλακτική λύση που είναι αδιάφορη για το πεδίο της μάχης. Αλλά οι πόλεμοι δεν κερδίζονται στις αίθουσες των συνεδριάσεων. Κερδίζονται στη λάσπη, στα χαρακώματα, στο μυαλό των ανδρών που γνωρίζουν ότι η ιστορία δεν έχει υπομονή για αδύναμα χέρια. Ο Μπάροουζ κάποτε αποκαλούσε γυμνό γεύμα, εκείνη τη στιγμή που βλέπετε τι ακριβώς είναι στην άκρη του πιρουνιού σας. Η Ρωσία έχει δει ξεκάθαρα το γεύμα και δεν έχει καμία όρεξη για τίποτα άλλο εκτός από τη νίκη.

Η Δύση παίζει στη διπλωματία, αλλά η Ρωσία παίζει στην πραγματικότητα. Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πιστεύουν στο όνειρό τους για την αμερικανική αυτοκρατορία, αλλά η Ρωσία έχει ξυπνήσει εδώ και αρκετό καιρό. Το μέλλον δεν θα γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε κάποια αποστειρωμένη αίθουσα συνεδριάσεων. Θα γραφτεί, όπως έγινε πάντα στην Ιστορία, στους δρόμους των τσακισμένων πόλεων, στις ερήμους των θρυμματισμένων ψευδαισθήσεων, στα χαρακώματα, όπου η ιστορία παράγει την τελική της έκδοση.

Μια καταιγίδα σ΄ένα ολότελα ξηρό, πάντα άνυδρο μέρος δείχνει το τέλος του κόσμου. Η καταιγίδα έρχεται και η Μόσχα είναι έτοιμη.

Ο Προφήτης είπε : «Η Tελευταία Ώρα δεν θα έρθει, μέχρι στη γη της Αραβίας να επανέλθουν τα λιβάδια και τα ποτάμια.» Πριν από 3 χρόνια, η έρημος Ρουμπ΄ αλ Καλί, μια από τις πιο ξηρές περιοχές του κόσμου, που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία, γέμισε με χείμαρρους νερού λόγω υπερβολικής βροχής.

Στου Μπρόκκεν το βουνό σέρνουν  οι μάγισσες, Η καλαμιά κιτρίνισε, χλωρό ’ναι τό σιτάρι.

Εκεί συνάζεται των μαγισσών το σμάρι, και στην ψηλότερη κορφή κάθεται ο κυρ – Διάβολος.

 «Φάουστ» : «Βαλπούργια νύχτα» / Γκαίτε