Οι εκλογές στη Βραζιλία και τη Σερβία, στις 25 Οκτωβρίου, ανέδειξαν δύο νίκες που ξεπερνούν κατά πολύ τα εθνικά τους σύνορα. Στη Βραζιλία, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα νίκησε τον Φλάβιο Μπολσονάρου, τον υποψήφιο της νεοσυντηρητικής δεξιάς, που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τις φιλοσιωνιστικές ΗΠΑ. Στη Σερβία, ένα κίνημα με επικεφαλής του τους Σέρβους φοιτητές ανέτρεψε τον πανίσχυρο και πολύμορφο πολιτικό μηχανισμό του Αλεξάνταρ Βούτσιτς, βάζοντας τέλος σε δεκατέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από το «Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα» του. Τα δύο αυτά νικηφόρα κινήματα προέρχονται από διαφορετικές παραδόσεις, ωστόσο και τα δύο μπορούν να ερμηνευθούν ως πραγματικές νίκες της εθνικής κυριαρχίας απέναντι στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στην τεράστια σιωνιστική επιρροή.

Το ένα εκφράζει την αυξανόμενη ισχύ των BRICS και του πολυπολικού κόσμου. Το άλλο εκφράζει μια λαϊκή εξέγερση εναντίον μιας κυβέρνησης που είχε προχωρήσει σε ατέρμονους συμβιβασμούς με τη δυτική ισχύ. Και στις δύο χώρες, οι ψηφοφόροι έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το έθνος ανήκει στον λαό του, όχι σε ξένα κέντρα εξουσίας ή στους πολιτικούς που επιζητούν την έγκρισή τους. [Οι BRICS είναι ένας διεθνής πολιτικός οργανισμός των κορυφαίων αναδυόμενων αγορών, που αποτελείται από δέκα χώρες: τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τη Νότια Αφρική, καθώς και την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία. Ο όρος προέρχεται από τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των χωρών,(Brazil, Russia, India, China, and South Africa)]

Οι εκλογές στη Βραζιλία αποτέλεσαν άμεση πρόκληση για τις φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική. Ο Πρόεδρος Λούλα συγκέντρωσε το 51,79% των ψήφων έναντι του Μπολσονάρου, οι πολιτικές συμμαχίες του οποίου συνέκλιναν προς τη αυξανόμενα φιλοϊσραηλινή-«νεοσυντηρητική» πορεία του Ντόναλντ Τραμπ και τις σιωνιστικές φιλοδοξίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου για ένα «Μεγάλο Ισραήλ». Ο Μπολσονάρου υποσχέθηκε ξεκάθαρα στενότερες σχέσεις με το Ισραήλ και πρότεινε ότι η Βραζιλία θα έπρεπε να επανεξετάσει τη θέση της στους BRICS. Ο Νετανιάχου χαιρέτισε ανοιχτά την υποψηφιότητά του, ελπίζοντας σε μια βραζιλιάνικη κυβέρνηση φιλικότερα διακείμενη προς τα σιωνιστικά συμφέροντα. Ο «αριστερός» Λούλα πρέσβευε μια διαφορετική πορεία. Καταδίκασε ανεπιφύλακτα τη γενοκτονική συμπεριφορά του Ισραήλ στη Γάζα, υπερασπίστηκε ανυποχώρητα τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και επέμεινε ότι η Βραζιλία δεν πρέπει ποτέ να μετατραπεί σε μιά «πίσω αυλή» της Αμερικής. Συνεπώς η νίκη του, απετέλεσε ξεκάθαρη ήττα για την πολιτική συμμαχία μεταξύ της Ουάσιγκτον και της σιωνιστικής κυβέρνησης στην Ιερουσαλήμ. Οι ψηφοφόροι της Βραζιλίας απέρριψαν έναν υποψήφιο που με βεβαιότητα θα είχε συνδέσει στενότερα την εξωτερική πολιτική της χώρας τους με τις αμερικανικές και σιωνιστικές προτεραιότητες.

Η σημασία του Λούλα εκτείνεται πολύ πιό πέρα ​​από την αντιπαράθεση με τον Μπολσονάρου. Η Βραζιλία είναι ιδρυτικό μέλος των BRICS και η συνεχιζόμενη συμμετοχή της ενισχύει την προσπάθεια οικοδόμησης μιας διεθνούς τάξης πραγμάτων, στην οποία η Ουάσιγκτον δεν θα μπορεί να υπαγορεύει τους όρους κάθε διεθνούς σχέσης. Μέσω των BRICS, η Βραζιλία συνεργάζεται με τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τη Νότια Αφρική και άλλες χώρες που επιδιώκουν μεγαλύτερη ελευθερία στο εμπόριο, τα χρηματοοικονομικά και τη διπλωματία. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο Λούλα έχει διακόψει τις σχέσεις του με τη Δύση, ούτε ότι προτίθεται να το πράξει. Σημαίνει ότι αρνείται να αποδεχθεί την αμερικανική αξίωση για μόνιμη ηγεμονία επί του υπόλοιπου κόσμου. Ο πατριωτισμός του πηγάζει από την Αριστερά, αλλά το κεντρικό του αίτημα είναι κάτι που οι πατριώτες παντού θα έπρεπε να αναγνωρίζουν: μια χώρα πρέπει να έχει το δικαίωμα να λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις. Η Βραζιλία διαθέτει τον πληθυσμό, τους πόρους και την οικονομική ισχύ ώστε να λειτουργεί ως μεγάλη δύναμη. Δεν έχει κανέναν λόγο να αποδεχθεί το καθεστώς ενός υπάκουου αμερικανικού δορυφόρου.

Οι εκλογές στη Σερβία αποτέλεσαν ένα ακόμη πλήγμα κατά του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο επί μακρόν ισχυριζόταν ότι «υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα», ενώ ταυτόχρονα προέβαινε σε πολύπλευρους συμβιβασμούς στο εξωτερικό. Ο Βούτσιτς παρουσίαζε τον εαυτό του ως τον κατ΄εξοχή Σέρβο πατριώτη και αληθινό ….. φίλο της Ρωσίας, ωστόσο η κυβέρνησή του ανέπτυσσε σταδιακά σχέσεις με το ΝΑΤΟ, επιδίωκε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και διαπραγματευόταν με δυτικές κυβερνήσεις για το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου. Η Σερβία παρέμεινε τυπικά ουδέτερη και αρνήθηκε να συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά της Μόσχας, αλλά η εξωτερική της πολιτική αντικατόπτριζε όλο και περισσότερο τις απαιτήσεις ανταγωνιστικών εξωτερικών δυνάμεων.

Το σερβικό φοιτητικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από την οργή για τη διαφθορά και την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ —ένα τραγικό γεγονός που στοίχισε τη ζωή σε δεκαέξι άτυχους ανθρώπους το 2024. Η κατάρρευση της στέγης στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ ήταν ένα δυστύχημα που συνέβη στις 1 Νοεμβρίου 2024, γύρω στις 11:50, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ. Στο δυστύχημα σκοτώθηκαν 16 άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός εξάχρονου παιδιού. Αυτό που ξεκίνησε ως αίτημα για απόδοση ευθυνών, εξελίχθηκε σε μια εθνική εξέγερση. Οι φοιτητές συσπείρωσαν εργαζόμενους, πανεπιστημιακούς, αγρότες και απλούς πολίτες, οι οποίοι είχαν κουραστεί από ένα πολιτικό σύστημα δομημένο γύρω από ένα και μόνο πρόσωπο. Η εκλογική τους νίκη κατέδειξε ότι τα πατριωτικά αισθήματα δεν μπορούν να ελέγχονται επ’ αόριστον από μια κυβέρνηση, απλώς και μόνο επειδή αυτή επικαλείται το όνομα του έθνους.

Οι φοιτητές των τεσσάρων δημόσιων Πανεπιστημίων της Σερβίας διαδήλωσαν για περισσότερο από δύο μήνες ζητώντας να αποδοθούν πολιτικές και ποινικές ευθύνες για την τραγωδία. Και για περίπου δέκα μήνες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει στους δρόμους σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Σερβίας, απαιτώντας νέες εκλογές και πάταξη της εκτεταμένης διαφθοράς. Στις 30 Ιανουαρίου 2025 εκατοντάδες φοιτητές ξεκίνησαν πορεία από το Βελιγράδι προς το Νόβι Σαντ, το οποίο απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα, εκφράζοντας την απογοήτευσή τους ενάντια στις πρακτικές αυταρχικής διακυβέρνησης και ζητώντας «δικαιοσύνη και ελευθερία σκέψης». Από τη μεριά του, ο Πρόεδρος Βούτσιτς σε περιοδεία που πραγματοποίησε στην κεντρική Σερβία δήλωσε ότι «η χώρα δέχεται επίθεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό» και χαρακτήρισε …. ξενοκίνητες τις κινητοποιήσεις ! H Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία στάθηκε στο πλευρό του Βούτσιτς.

Το κίνημα διαμαρτυρίας κατάφερε τελικά να ανατρέψει το καθεστώς της Σερβίας, οπότε αναμένεται πως τα στελέχη που στηρίζουν τον Βούτσιτς θα κληθούν να λογοδοτήσουν, είτε αυτά ανήκουν στον στρατό, τις μυστικές υπηρεσίες ή στην Εκκλησία

Οι Σέρβοι φοιτητές βρίσκονται τώρα αντιμέτωποι με μια δοκιμασία εξίσου σημαντική με την αξιοθαύμαστη νίκη τους. Το κίνημά τους αντιστάθηκε στις προσπάθειες να περιοριστεί σε μια συμβατική και φιλοδυτική αντιπολίτευση. Οι εκπρόσωποί του υπερασπίστηκαν τη συνταγματική θέση της Σερβίας για το Κοσσυφοπέδιο, αλλά και δεσμεύτηκαν να μην επιβληθούν κυρώσεις στη Ρωσία. Ταυτόχρονα, πολλοί από τους υποστηρικτές τους τάσσονται υπέρ στενότερων σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το κίνημα δεν έχει ακόμη διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη εξωτερική πολιτική. Αυτό καθιστά την έκβαση των γεγονότων μιαν ευκαιρία για πολυπολικότητα, και όχι μια εγγύηση γι’ αυτήν.

Αν οι φοιτητές αντικαταστήσουν την εξάρτηση από τον Βούτσιτς με εξάρτηση από τις Βρυξέλλες, η επανάστασή τους απλώς θα έχει αλλάξει τους κυβερνώντες, αλλά όχι το καθεστωτικό σύστημα. Αν όμως υπερασπιστούν το δικαίωμα της Σερβίας να διατηρεί σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, την Ευρώπη και άλλες δυνάμεις, με τους δικούς της όρους, τότε μπορούν να προσφέρουν στη χώρα τους κάτι που της έλειπε εδώ και χρόνια: μια κυβέρνηση της οποίας η αξίωση για κυριαρχία θα εδράζεται πραγματικά στη λαϊκή εμπιστοσύνη και όχι σε κάποιο επιτήδειο πολιτικό θέατρο.

Η Βραζιλία και η Σερβία βρίσκονται πλέον σε διαφορετικά σημεία του ίδιου δρόμου. Ο Λούλα υποστήριξε τη θέση της Βραζιλίας σε μιαν αναδυόμενη πολυπολική τάξη πραγμάτων, ενώ οι Σέρβοι φοιτητές κέρδισαν την ευκαιρία να καθορίσουν το μέλλον του έθνους τους, απαλλαγμένοι από τον παλιό δυτικόδουλο πολιτικό μηχανισμό. Καμία από τις δύο αυτές εκλογικές νίκες δεν εγγυάται την ανεξαρτησία και συνάμα κανένα από τα δύο εκλογικά σώματα δεν εκφράζεται με μία και μοναδική φωνή. Ωστόσο, και οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις αμφισβητούν την παραδοχή ότι η εθνική πολιτική οφείλει να υποτάσσεται στις επιθυμίες ισχυρών ξένων κυβερνήσεων !

Ένας νέος πολυπολικός κόσμος δεν μπορεί να οικοδομηθεί μόνο από Προέδρους, ούτε μπορεί ο πατριωτισμός να επιβιώσει ως ένα κενό σύνθημα που απλά επαναλαμβάνεται σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Και τα δύο αυτά συστατικά της Ιστορικής Αλλαγής απαιτούν κυβερνήσεις πρόθυμες να λογοδοτήσουν στον λαό τους και να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα, σε έναν κόσμο που διέπεται από την ισχύ, τον ανταγωνισμό και τις μεταβαλλόμενες συμμαχίες. Το ηχηρό μήνυμα από τη Βραζιλία και τη Σερβία είναι απολύτως σαφές: Η εθνική κυριαρχία πρέπει να ασκείται, όχι απλώς να διακηρύσσεται. Η Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες και κάθε άλλο κέντρο διεθνούς ισχύος πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη αυτό το αίτημα.