Η Γερμανία έπαψε να είναι κυρίαρχο κράτος το 1945, καθώς βρέθηκε υπό τη «Συμμαχική»  κατοχή. Ο σοβιετικός στρατός αποχώρησε το 1994 και όλα τα σοβιετικά στρατεύματα κατοχής έφυγαν από τη Γερμανία. Οι Αμερικανοί, όμως, παρέμειναν. Έτσι, σήμερα, υπάρχουν περίπου 60.000 Αμερικανοί στρατιώτες σε γερμανικό έδαφος, διασκορπισμένοι σε διάφορες βάσεις στη Γερμανία. Οι Αμερικανοί διαθέτουν πυρηνικά όπλα στη Γερμανία, τον έλεγχο των οποίων έχουν αποκλειστικά οι ίδιοι, ενώ ουσιαστικά, η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόσβαση σε αυτά.

Είναι, μάλιστα, αρκετά ενδιαφέρον το γεγονός ότι, όταν συζητάμε με «συνηθισμένους» Γερμανούς —τους μέσους Γερμανούς πολίτες— και τους λέμε ότι η Γερμανία δεν είναι κυρίαρχη χώρα, θεωρούν ότι είμαστε τρελοί. «Πώς μπορείτε να λέτε κάτι τέτοιο; Φυσικά και είμαστε κυρίαρχοι!». Κι όμως… ας το σκεφτούμε λίγο. Εξ ορισμού, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί κυρίαρχη μια χώρα, όταν βρίσκεται κυριολεκτικά υπό την κατοχή δεκάδων χιλιάδων ξένων στρατιωτών από ένα άλλο κράτος; Και μάλιστα, όταν αυτό το άλλο κράτος —εν προκειμένω οι Ηνωμένες Πολιτείες— εγκαθιστά στο έδαφός της πυρηνικά όπλα, τα οποία αυτή δεν ελέγχει;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για υποτελές κράτος, ότι η εθνική κυριαρχία του είναι ανύπαρκτη. Με βάση αυτόν τον κυριολεκτικό, τεχνικό και ακριβή ορισμό, είναι πιθανό να υπάρχουν πολύ λιγότερα κυρίαρχα κράτη στον πλανήτη απ’ ό,τι νομίζουμε. Έτσι δεν είναι; Θα υποστήριζα ότι, ουσιαστικά, το σύνολο σχεδόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι υποταγμένο στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών — με πιθανή εξαίρεση τη Γαλλία.

Θα έλεγα ότι η Γαλλία είναι ίσως η μόνη ημι-κυρίαρχη χώρα στην Ευρώπη. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα. Είναι η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που κατέχει πυρηνικά όπλα. Επιπλέον, διατηρεί μιαν αρκετά μεγάλη επικράτεια, αν συνυπολογίσει κανείς και όλες τις υπερπόντιες κτήσεις της. Όσο για τη Γερμανία, πρόκειται αναμφίβολα για ένα υποτελές κράτος πρώτης κατηγορίας. Υπάρχουν, μάλιστα, διάφορες περί αυτού ενδείξεις που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Καταρχάς, υπήρχε ο αγωγός Nord Stream 2, μέσω του οποίου διοχετευόταν φθηνή ρωσική ενέργεια στη Γερμανία. Για δεκαετίες, ολόκληρη η γερμανική οικονομία —και ειδικότερα η γερμανική βιομηχανία— βασιζόταν σε αυτή τη φθηνή ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προερχόταν εξ ολοκλήρου από τη Ρωσία, καθώς η Ρωσία διαθέτει άφθονους ενεργειακούς πόρους, ενώ η Γερμανία σχεδόν καθόλου.

Επιπλέον, η Ρωσία βρίσκεται ουσιαστικά στη ευρύτερη γειτονιά της Γερμανίας. Έτσι, η Γερμανία προμηθευόταν όλη την ενέργειά της από εκεί — και αυτό ήταν μια συμφέρουσα συμφωνία.

Οι Ρώσοι κέρδιζαν πολλά χρήματα από την πώληση της ενέργειας, ενώ οι Γερμανοί επωφελούνταν σημαντικά χρησιμοποιώντας αυτή την ενέργεια για να τροφοδοτήσουν την πολυεπίπεδη  βιομηχανία τους. Επρόκειτο, λοιπόν, για μιαν αμοιβαία επωφελή συμφωνία. Ωστόσο, μετά την έναρξη της σύγκρουσης —στην οποία η Γερμανία δεν συμμετείχε καν ως άμεσα εμπλεκόμενο μέρος— η γερμανική στάση έγινε εντελώς παράλογη, θα μπορούσε κανείς να πει ακόμα και παρανοϊκή. Η Γερμανία δεν βρισκόταν σε πόλεμο με τη Ρωσία, ούτε η Ρωσία είχε επιτεθεί στη Γερμανία.

Δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος —ούτε καν κάποια λογική αιτία— για να διακόψει η Γερμανία κάθε καλή σχέση με τη Ρωσία και να την καταστήσει, στην πράξη, εχθρό της. Αποφάσισαν, δηλαδή, ότι επειδή η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία, οι ίδιοι οι Γερμανοί θα σταματούσαν να αγοράζουν ρωσική ενέργεια. Πίστευαν, δείχνοντας  προφανώς, ότι με αυτόν τον τρόπο …..θα τιμωρούσαν τη Ρωσία !

Και μετά, κάποιος ανατίναξε εκείνον τον αγωγό, τον Nord Stream 2. Ο Seymour Myron Hersh —ο διασημότερος Αμερικανοεβραίος δημοσιογράφος, γνωστός για την αποκάλυψη του σκανδάλου Watergate— στις 8 Φεβρουαρίο 2023 έγραψε ένα εκτενές και πολυσυζητημένο άρθρο (“How America Took Out The Nord Stream Pipeline”) σχετικά με την καταστροφή αυτού του αγωγού στη Βόρεια Θάλασσα, ο οποίος, όπως φαίνεται, ανατινάχθηκε από υποβρύχιους καταστροφείς-δύτες. Σύμφωνα με τον ίδιο, το έκαναν οι Αμερικανοί· πίσω από αυτό βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Εδώ θέλω να πω, ακόμα και χωρίς αυτό το άρθρο του Hersh, θα υπέθετα ότι ήσαν οι ΗΠΑ, καθώς αυτές είναι ο κύριος ωφελημένος (πάντα πρέπει σε κάθε συμβάν να αναρωτιόνμαστε «τις ωφελείται;»). Ουσιαστικά, η Ρωσία αποτελούσε μεγάλο ανταγωνιστή των ΗΠΑ στην αγορά ενέργειας. Ανατινάζοντας τον Nord Stream 2, οι Η{ΠΑ εμπόδισαν ουσιαστικά τη Γερμανία και τη Ρωσία από το να επαναλάβουν τις ροές ενέργειας, έστω και στο άμεσο μέλλον.

Εξάλλου, έτσι η Γερμανία δεν επιθυμεί πλέον το ρωσικό αέριο —τη ρωσική ενέργεια— και στρέφεται στην αγορά αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Είναι, λοιπόν, αρκετά προφανές ότι οι Αμερικανοί ανατίναξαν τον Nord Stream 2, διότι σε τέτοιες υποθέσεις το κρίσιμο ερώτημα είναι πάντα το ποιος ωφελείται του Κικέρωνος; Και είναι πιό ππολύ από σαφές ότι η Αμερική επωφελείται, καθώς η Γερμανία αναγκάζεται πλέον να αγοράζει αμερικανικό αέριο σε διογκωμένες τιμές —κάτι που ικανοποιεί ιδιαίτερα τους Αμερικανούς. Επιπλέον, οι Γερμανοί —παρασυρμένοι από μια «πράσινη υστερία» που επικρατεί στη χώρα τους, με πρωταγωνιστές τους φανατικούς κλιματικούς οικολόγους— όχι μόνο απέρριψαν τη ρωσική ενέργεια, αλλά έκλεισαν και όλους τους πυρηνικούς σταθμούς, καταργώντας ουσιαστικά και την πυρηνική ενέργεια από το ενεργειακό τους μείγμα, σχεδόν ταυτόχρονα. Μπορείτε εύκολα να φανταστείτε τι σήμανε αυτό για τη γερμανική βιομηχανία.

Ο συνδυασμός της απώλειας φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία και της κατάργησης της πυρηνικής ενέργειας έχει οδηγήσει πολλά εργοστάσια στη Γερμανία —όπως, για παράδειγμα, την αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen— είτε στο κλείσιμο είτε στη μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες με φθηνότερη ενέργεια. Η κατάσταση με τα πολιτικά κόμματα στη Γερμανία αποτελεί φλέγον ζήτημα, και εύλογα διεξάγεται έντονη συζήτηση για το ποιος θα αναλάβει τα ηνία.

Μόλις γίνονται εκλογές στη Ρωσία, εμείς, ως Γερμανοί, ποιον θα έπρεπε να υποστηρίζουμε; Σε απλή γλώσσα, ποια είναι τα διάφορα κόμματα και τι συμβαίνει εδώ; Λοιπόν, η Γερμανία έχει κοινοβουλευτικό σύστημα, άρα πρόκειται για πολυκομματικό σύστημα. Διαφέρει κάπως από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν περισσότερα από δύο κόμματα. Εννοώ ότι υπάρχουν οι Πράσινοι και ίσως το Ελευθεριακό Κόμμα (Libertarian Party), αλλά είναι εντελώς αμελητέα. Στην ουσία, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει δικομματικό σύστημα. Υπάρχουν οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, και αυτό είναι ουσιαστικά όλο.

Στη Γερμανία, υπάρχουν αρκετά κόμματα που διεκδικούν την εξουσία. Αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα, υπάρχει ο Φρίντριχ Μερτς —ο οποίος είναι …. ένας αναιμικός Γερμανός πολιτικός ηγέτης— και ηγείται της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ή παρουσιάζεται ως κεντροδεξιό, συντηρητικό κόμμα. Έπειτα, υπάρχει το SPD, δηλαδή οι Σοσιαλδημοκράτες, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας.

Υπάρχουν επίσης οι Πράσινοι —ας πούμε, οι φανατικοί του κλίματος. Και μετά υπάρχει το Die Linke («Η Αριστερά»), το οποίο αποτελεί επίσημα τον διάδοχο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας. Υπάρχει, τέλος, και το AfD. Αυτό είναι το κόμμα για το οποίο ακούμε συχνά. Το AfD, δηλαδή η «Εναλλακτική για τη Γερμανία», είναι ουσιαστικά το μόνο πραγματικό κόμμα της αντιπολίτευσης. Διότι, στην πραγματικότητα, στη Γερμανία υπάρχουν όλα αυτά τα άλλα κόμματα που προανέφερα —οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Πράσινοι, η Αριστερά κ.λπ.—, αλλά παρόλο που επιφανειακά παρουσιάζουν διαφορές στις πολιτικές τους, στην πράξη, όποτε αναλαμβάνουν την εξουσία, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο.

Δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμία αλλαγή, καθώς τώρα στην εξουσία βρίσκονται οι Χριστιανοδημοκράτες, με τον Φρίντριχ Μερτς. Πριν από αυτόν, ήταν ο Όλαφ Σολτς και οι Σοσιαλδημοκράτες, αλλά δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά στον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα. Ο κόσμος το αντιλαμβάνεται αυτό. Επομένως, όλο αυτό είναι μια απάτη — αυτή η λεγόμενη «πολυφωνία». Θα έλεγα, μάλιστα, ότι στη Γερμανία, παρόλο που επιφανειακά υπάρχουν πολλά κόμματα, στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο. Όλα αυτά τα κόμματα —το CDU, το SPD, οι Πράσινοι— αποτελούν, ουσιαστικά, αυτό που εγώ αποκαλώ «ενιαίο κόμμα».

Και μετά υπάρχει το AfD, το οποίο είναι το μόνο κόμμα με κάποια δύναμη και επιρροή που αντιτίθεται σε δύο βασικά ζητήματα — τα δύο κυριότερα ζητήματα στη γερμανική πολιτική σκηνή αυτή τη στιγμή. Το πρώτο, το «νούμερο» ένα, είναι η μαζική μετανάστευση. Θα υποστήριζα ότι η πλειονότητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γερμανία —αλλά και η Ευρώπη συνολικά— πηγάζει από τη μαζική μετανάστευση, και συγκεκριμένα από την ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά στον πόλεμο. Έχουμε τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Το AfD είναι μία από τις ελάχιστες φωνές στη Γερμανία που αντιτίθεται στη συνεχή και ανεξέλεγκτη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που παρέχει η γερμανική κυβέρνηση στην ουκρανική κυβέρνηση στο Κίεβο. Διότι, ουσιαστικά, το γερμανικό κράτος κυβερνάται αυτή τη στιγμή από έναν συνασπισμό της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης και των Σοσιαλδημοκρατών.

Αυτοί ξοδεύουν κυριολεκτικά δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για τους λαθρομετανάστες, καθώς πολλοί από αυτούς δεν εργάζονται. Λαμβάνουν δωρεάν στέγαση, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και …. χαρτζιλίκι. Όλα αυτά, όμως, πληρώνονται από τους Γερμανούς φορολογούμενους. Πρόκειται για τεράστια ποσά. Είναι πραγματική τρέλα — μιλάμε για 30, 40 δισεκατομμύρια. Ποιο είναι το ψέμα που λένε για να δικαιολογήσουν κάτι τέτοιο; Στην πραγματικότητα, δεν προσπαθούν καν να το δικαιολογήσουν ιδιαίτερα. !