Ο τίτλος του διασήμου μυθιστορήματος «ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ» προέρχεται από το Βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου της Αγίας Γραφής και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο 20:9: «…καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς, καὶ ἐκύκλευσαν τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων (=στρατόπεδο των αγίων) καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην». Είναι το δυστοπικό μυθιστόρημα του Ζαν Ρασπάιγ, το οποίο το 1973 προέβλεψε την κατάρρευση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού εξαιτίας της μαζικής λαθρομετανάστευσης των εγχρώμων αφροασιατικών λαθρομεταναστών. Το βιβλίο δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά αλλά μπορεί να βρεθεί στα Αγγλικά,Γερμανικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Ολλανδικά, Ουγγρικά και Πορτογαλικά και σε άλλες ακόμη γλώσσες. Μέχρι προ εικοσαετίας είχε πουλήσει περισσότερα από 500.000 αντίγραφα.

Ένα πρωινό του 1972, ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ρασπάιγ, (ήδη γνωστός για τα περιηγητικά του βιβλία αλλά και για τις συντηρητικές, ρωμαιοκαθολικές, φιλομοναρχικές θέσεις του), βρισκόταν στο σπίτι του στις μεσογειακές ακτές της Γαλλίας, όταν του ήρθε η έμπνευση για το επόμενο βιβλίο του, μέσω ενός φρικαλέου οράματος εκατομμυρίων προσφύγων που εισβάλλουν στην Ευρώπη.

«Οπλισμένοι μονάχα με τις αδυναμίες και την αριθμητική υπεροχή τους, καταβεβλημένοι από την εξαθλίωση και κουβαλώντας μαζί τους πλήθος από πεινασμένα καφέ και μαύρα παιδιά, ήταν έτοιμοι να αποβιβαστούν στα χώματά μας», ξεκίνησε να γράφει στην αρχή του βιβλίου που θα γινόταν το πιο δημοφιλές και το πιο περιβόητο από το σύνολο του έργου του.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα  που κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1973 για να μεταφραστεί αργότερα σε πολλές γλώσσες, ενώ εδώ και μισόν αιώνα έχει καταστεί πλέον ένα από τα πιο δημοφιλή κείμενα-οδηγούς για …. ακροδεξιούς, εθνικιστές, ρατσιστές και ξενοφοβικούς στην Ευρώπη κυρίως, αλλά και στις ΗΠΑ, ειδικά από τη στιγμή που το υιοθέτησε ως «σύγχρονη Βίβλο» ο διαβόητος Στηβ Μπάνον, «γκουρού» του διεθνούς κινήματος«Alt-right» (της «Εναλλακτικής Δεξιάς»).

Μάλιστα, το βιβλίο επανήλθε στην αμερικανική και διεθνή επικαιρότητα, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο σύμβουλος του Προέδρου Τραμπ, Στίβεν Μίλερ το συνιστούσε ενθουσιωδώς μέσω προσωπικών e-mails στους συντάκτες της … ακροδεξιάς ειδησεογραφικής ιστοσελίδας «Breitbart». Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο πιο επιφανής θαυμαστής του βιβλίου, γιά το οποίο η Μαρίν Λεπέν είχε δηλώσει παλαιότερα ότι όταν το διάβασε στα 18 της, της «άφησε για πάντα ένα ανεξίτηλο σημάδι».

Η πλοκή του βιβλίου ξεκινά με την προτροπή της κυβέρνησης του Βελγίου προς τους πολίτες της χώρας να υιοθετήσουν μικρά παιδιά από την Ινδία για να απαλυνθεί το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, για να ανακαλέσει την «επιπόλαια» αυτή απόφαση αμέσως μετά σχεδόν, όταν το βελγικό προξενείο στο Δελχί πολιορκείται από πλήθος εξαθλιωμένων γονιών. Είναι όμως πλέον αργά, καθώς μια πρωτοφανούς μεγέθους «αρμάδα» ενός εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων κατευθύνεται ήδη με κάθε πλωτό μέσο προς τις ευρωπαϊκές ακτές.

Μάλιστα, ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου φαίνεται να είναι ελληνικής καταγωγής με όνομα που παραπέμπει στον τελευταίο βασιλιά του Βυζαντίου. Πρόκειται για τον συνταγματάρχη Κονσταντέν Ντραγκασές (δηλαδή Κωνσταντίνος Δραγάτσης, μάλλον εκ του Κωνσταντίνος Παλαιολόγος – Δραγάτσης), ο οποίος θέτει εαυτόν ηγέτη των Γάλλων πατριωτών που αποφασίζουν να εμποδίσουν το παλιρροϊκό κύμα των τριτοκοσμικών μεταναστών.

Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από το Βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου, όταν οι στρατιές του Σατανά περικυκλώνουν τη γη («και ανέβησαν επί το πλάτος της γης, και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων»), ενώ ως ερευνητικό εργαλείο του ο Ρασπάιγ χρησιμοποίησε την εμπειρία του ως επισκέπτης σε διάφορες εξαθλιωμένες κοινότητες της Λατινικής Αμερικής, επιχειρώντας να φανταστεί τι θα σήμαινε για την γαλλικό πολιτισμό η μαζική εισβολή απειράριθμων υποβαθμισμένων ξένων στο έδαφός της.Στις ΗΠΑ το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1975 και όπως σημειώθηκε στην τότε κριτική του από τους διαβόητους «New York Times», «…..είναι σα να έχεις παγιδευθεί σ΄ ένα κοκτέιλ πάρτι μ’ έναν τύπο που έμοιαζε αρχικά νορμάλ, αλλά ξαφνικά ξεσπάει σε μιαν άγρια ρατσιστική διατριβή».

Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα όμως, η συμβολή του στην αποκαλούμενη σύγχρονη φυλετική «ρητορική μίσους» μόνο θυμηδία και .. εξυπνακίστικα ελαφρά σχόλια δεν προκαλεί πλέον. Το βιβλίο αναζωπύρωσε άρδην την θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης» (του λευκού – ευρωπαϊκού πληθυσμού από τους Αφροασιανούς μετανάστες), όρο που χρησιμοποίησε ως τίτλο του μανιφέστου του ο Μπρέντον Τάραντ, δολοφόνος 51 αθώων ανθρώπων στη Νέα Ζηλανδία στην αρχή της χρονιάς.

Παρότι ο Ρασπάιγ είχε αναγνωρίσει ότι το βιβλίο του θα μπορούσε να θεωρηθεί «επικίνδυνο» υπό κάποιαν έννοιαν, ο συγγραφέας, ο οποίος μέχρι το τέλος του παρέμεινε ακμαίος και ενεργός στη δημόσια συζήτηση, είχε δηλώσει συχνά τα τελευταία χρόνια ότι «δεν θα άλλαζε ούτε μία λέξη», λέγοντας ότι η εισβολή που περιγράφει στο «Στρατόπεδο των Αγίων» δεν είναι παρά μια αφηγηματικά ενισχυμένη εκδοχή της «παρείσφρησης» («infiltration»),όπως αποκαλεί το δρώμενο που αντιμετωπίζει η Γαλλία στις τελευταίες δεκαετίες.

[Ο Ζαν Πολ Ρασπάιγ (Jean Paul Raspail, 5 Ιουλίου 1925 – 13 Ιουνίου 2020) ήταν Γάλλος εξερευνητής, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας ταξιδιωτικών έργων. Τιμήθηκε με τα περίβλεπτα γαλλικά λογοτεχνικά βραβεία «Grand Prix du Roman» και «Grand Prix de littérature» από τη Γαλλική Ακαδημία (Académie Française). Η γαλλική κυβέρνηση τον τίμησε το 2003, απονέμοντάς του τον βαθμό του Αξιωματικού στη Λεγεώνα της Τιμής. Αν και τα περισσότερα βιβλία του είναι ταξιδιωτικά χρονικά ή μυθιστορήματα που αφορούν ιστορικές προσωπικότητες, εξερευνήσεις και ιθαγενείς λαούς, σε διεθνές επίπεδο είναι περισσότερο γνωστός για το αμφιλεγόμενο μυθιστόρημά του του 1973, «Το Στρατόπεδο των Αγίων» (Le Camp des Saints), το οποίο πραγματεύεται τη μαζική μετανάστευση πληθυσμών από τον Τρίτο Κόσμο προς την Ευρώπη. Στο έργο αυτό, που αποτελεί και το πιο αναγνωρίσιμό του, ο Ρασπάιγ περιγράφει την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού υπό το βάρος ενός σαρωτικού «παλιρροϊκού κύματος» μετανάστευσης από τον Τρίτο Κόσμο. Οι «ορδές» του κόσμου ξεσηκώνονται και αφανίζουν τη λευκή φυλή. Το 2000, ο Ρασπάιγ έθεσε υποψηφιότητα για τη Γαλλική Ακαδημία· αν και συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους, δεν πέτυχε την απαιτούμενη πλειοψηφία για να καταλάβει την κενή έδρα του Ζαν Γκιτόν (1901–1999), Γάλλου Καθολικού φιλοσόφου και θεολόγου. Η εφημερίδα «Le Monde» χαρακτήρισε τον Γκιτόν ως «τον τελευταίο των μεγάλων Καθολικών φιλοσόφων». Ένα άρθρο του Ρασπάιγ στην εφημερίδα «Le Figaro» (17 Ιουνίου 2004) με τίτλο «Η Πατρίδα προδομένη από τη Δημοκρατία» —στο οποίο ασκούσε κριτική στη γαλλική μεταναστευτική πολιτική— έγινε αντικείμενο μήνυσης από τη «Διεθνή Ένωση κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού» (LICRA) με την κατηγορία της «υποκίνησης σε φυλετικό μίσος». Ωστόσο, η προσφυγή των υπερδημοκρατών …. απορρίφθηκε από το δικαστήριο στις 28 Οκτωβρίου !]

Στο βιβλίο του, μιλά για την υποτιθέμενη απόβαση χιλιάδων μεταναστών από τον Ινδικό Ωκεανό στις ακτές της Γαλλίας. Η εθνομειοδοτική και φιλελεύθερη γαλλική κυβέρνηση αποδέχεται την απόβαση των ξένων. Και μόνον μια μικρή μειοψηφία Γάλλων πατριωτών παίρνει τα όπλα για να προσπαθήσει, μάταια, να προστατεύσει τον λαό της από την επερχόμενη «γενοκτονία» που σχεδιάζουν οι Ινδοί μετανάστες. Στο τρομακτικό βιβλίο του Ρασπάιγ, η Γαλλία των λευκών Γάλλων εξαφανίζεται. «Θα πεθάνουμε αργά, διαβρωμένοι από από εκατομμύρια μικρόβια που έχουν εισέλθει στο σώμα μας», λέει ένας από τους Γάλλους που αντιστέκονται στην επέλαση των μεταναστών.

Ο Μonde θυμίζει ότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο, το 1973, το Μεταναστευτικό δεν απασχολούσε την Ευρώπη και τον Δυτικό κόσμο, (ο οποίος, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, έβλεπε τον …. κομμουνισμό, ως την κύρια απειλή για την ενότητα της Δύσης). O μέγας Ζαν Μαρί Λεπέν, ο οποίος είχε κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αλγερίας στη δεκαετία του 1950, είχε ιδρύσει το ακροδεξιό «Εθνικό Μέτωπο» στη Γαλλία, μόλις έναν χρόνο νωρίτερα, το 1972. Παρότι η καθεστωτική κριτική και ο μικρόψυχος τύπος της εποχής, το αγνόησαν, το βιβλίο του Ρασπάιγ έγινε γνωστό στους κύκλους της (περιορισμένης, τότε) γαλλικής Ακροδεξιάς, αλλά και στους υποστηρικτές της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία.

«Ρατσιστική διατριβή» : Το 1975 το βιβλίο μεταφράστηκε στην αγγλική και οι διαβόητοι φιλοσιωνιστικοί Νew York Times, σημείωσαν στην κριτική τους, ότι πρόκειται για «πύρινη ρατσιστική διατριβή»: Ο Ρασπάιγ περιγράφει τους νεγροειδείς Ινδούς ως ένα είδος …. ζώων, «μια βρωμερή μάζα», «ένα εκατομμύριο άγριοι που χειρονομούν». Η Δύση, έγραφε, λειτουργεί ως «υπόνομος του Τρίτου Κόσμου που ξεχειλίζει».

Δέκα χρόνια αργότερα, το βιβλίο του επανεκδίδεται στη Γαλλία. Το περιοδικό της εφημερίδας Le Figaro, («Le Figaro Magazine») αναθέτει στον Ρασπάιγ να ετοιμάσει έναν «φάκελο για τη μετανάστευση», αφιερωμένο σε έναν λαό, ο οποίος υποτίθεται ότι απειλείται με κίνδυνο εξαφάνισης: τους Γάλλους. «Σε τριάντα χρόνια, θα είμαστε ακόμη Γάλλοι;», διερωτάτο το περιοδικό, το οποίο στο εξώφυλλό του, παρουσίαζε τη φωτογραφία της «Μαριάν», του συμβόλου της γαλλικής δημοκρατίας, με ισλαμική μαντίλα!

«Το Στρατόπεδο των Αγίων», ως  σενάριο για ταινία – Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Στιβ Μπάνον ανεκάλυψε το «Στρατόπεδο των Αγίων», όταν ένας Αμερικανός φίλος του τού το επρότεινε, στο περιθώριο του Φεστιβάλ των Καννών. Εκείνη την περίοδο, ο Μπάνον, πρώην τραπεζίτης, προσπαθούσε να εισέλθει στον χώρο των κινηματογραφικών παραγωγών. «Αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να γίνει μεγάλη ταινία», του είχε πει ο φίλος του.

Τελικώς, ο Μπάνον δεν μετέφερε ποτέ το βιβλίο στην οθόνη. Όμως τον εντυπωσίασε ο τρόπος που ο γάλλος συγγραφέας περιγράφει τις κρατούσες ελίτ ως αδύναμες και υποχωρητικές μπροστά «στο τέρας», που συνιστούν οι μετανάστες. Τον εντυπωσίασε επίσης η ανυπόκριτη σφοδρότητα με την οποία ο Ρασπάιγ επιτίθεται στα «δηλητηριώδη» μέσα ενημέρωσης, τα οποία αποκαλεί «πόρνες». Το βιβλίο, κατά κάποιον τρόπο, προανήγγειλε τις επιθέσεις της άκρας Δεξιάς εναντίον του Τύπου, οι οποίες θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια, μια πολιτική που ο Στιβ Μπάνον, υιοθέτησε πλήρως, όταν ανέλαβε τον ακροδεξιό και πολύ επιδραστικό αμερικανικό ιστότοπο, «Breitbart», στις αρχές της δεκαετίας του 2010.

Το αμερικανικό Breitbart στην υπηρεσία ενός γαλλικού μυθιστορήματος; – Το 2015, ο Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτής προσωπάρχης του Λευκού Οίκου και αρχιτέκτονας της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής της δεύτερης θητείας του Τραμπ, πρότεινε στο Breitbart να προωθήσει το βιβλίο του Ρασπάιγ. Την ίδια εκείνη χρονιά, καθώς η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με τεράστιες ροές μεταναστών, ως απόρροια του δήθεν «εμφυλίου πολέμου» της Συρίας, η ηγέτις του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, η οποία, εν τω μεταξύ, είχε διαδεχτεί τον πατέρα της στα ηνία του εθνικιστικού γαλλικού κινήματος, καλούσε τους Γάλλους να «διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν» το μυθιστόρημα του Ρασπάιγ. «Οι εικόνες με τα φορτηγά πλοία που αποβιβάζουν εκατοντάδες μετανάστες, αυτό είναι το “Στρατόπεδο των Αγίων”», δήλωσε η Λεπέν.

Η θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης» – Δέκα χρόνια αργότερα, πέρυσι, το 2025, το βιβλίο ξαναβρήκε τη θέση του στους κύκλους της διεθνούς εθνικιστικής και «άκρας Δεξιάς», χάρη στη νέα μετάφρασή του  στην αγγλική, [η οποία κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Vauban Books, του Ίθαν Ράντελ, 53 ετών, πρώην φοιτητή της Σχολής Ανώτερων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών (EHESS) του Παρισιού].

Το «Στρατόπεδο των Αγίων» αποτελεί το βασικό βιβλίο αυτού του μικρού εκδοτικού οίκου, μαζί με μια συλλογή κειμένων του συγγραφέα Ρενό Καμύ, (γεν. 1946) πρώην σοσιαλιστή και νυν ακροδεξιού εμπνευστή της φυλετικής και παραπολιτικής συνωμοσιολογικής θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» (οι λευκοί Ευρωπαίοι χριστιανοί θα αντικατασταθούν από μαυριδερούς μουσουλμάνους μετανάστες τρίτων χωρών). Τη θεωρία του Ρενό Καμύ, την οποία διατύπωσε για πρώτη φορά το 2010, ασπάζονται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, πολλά ακροδεξιά κόμματα όπως η «Εθνική Συσπείρωση» της Μαρίν Λεπέν και η Ανακατάκτηση του Γαλλοεβραίου πρώην δημοσιογράφου Ερίκ Ζεμούρ, στη Γαλλία, η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), το Φιντέζ, του τέως πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, η «Λέγκα του Βορρά», του Ματέο Σαλβίνι που μετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό στην Ιταλία, αλλά και το κόμμα «Αδελφοί της Ιταλίας» (Fratelli d’ Italia), της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι.

Σύμφωνα με τον Στιβ Μπάνον, «Το Στρατόπεδο των Αγίων», καταδεικνύει το πώς οι κρατικοί μηχανισμοί, τα μέσα ενημέρωσης και η Εκκλησία καταρρέουν, όταν δεν υπερασπίζονται τον δυτικό πολιτισμό. «Ορισμένα σημεία του έχουν παλιώσει, αλλά στο σύνολό του, το βιβλίο παραμένει επίκαιρο. Είναι σαν να γράφτηκε μόλις πρόσφατα», υπεστήριξε ο ακροδεξιός Αμερικανός ακτιβιστής, (ο οποίος, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων μηνών διότι αρνήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον της αμερικανικής Δικαιοσύνης, όταν εκλήθη να καταθέσει για τα γεγονότα της 6^ης  Ιανουαρίου 2021, ημέρα που οι υποστηρικτές του Τραμπ εισήλθαν στο Καπιτώλιο, με το επιχείρημα ότι ο Δημοκρατικός Τζο Μπάιντεν, είχε «υποκλέψει» τη νίκη στις εκλογές του Νοεμβρίου 2020).

Ο Raspail έγραψε : «Η Ευρώπη βαδίζει προς τον θάνατο. Η σχεδόν ταφική σιωπή των μέσων ενημέρωσης, των κυβερνήσεων και των κοινοτικών θεσμών για τη δημογραφική κατάρρευση της Ευρώπης των 15 είναι ένα από τα πιο σημαντικά φαινόμενα της εποχής μας». Αυτό ήταν αρκετό, το 2004, για την «Ένωση Κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού» (LICRA), να  καταγγείλει τον Jean Raspail για αυτό το κείμενο με τίτλο «Η πατρίδα που προδόθηκε από τη Δημοκρατία», το οποίο εμφανίσθηκε στις στήλες της «Le Figaro». Άλλωστε ο Raspail, o αμφίσημος αλλά και τολμηρότατος Γάλλος εθνολόγος, εξερευνητής και μυθιστοριογράφος, ήταν από τους πρώτους που είδε την Αποκάλυψη, εισάγοντας την στις σελίδες των γραπτών του.

Είδε την Αποκάλυψη, παρουσιάζοντάς την με το περίφημο βιβλίο του «Le camp des Saints» που εκδόθηκε στην Γαλλία το 1973 και «ανησύχησε επίσης αρκετά τον Λευκό Οίκο». Ο κόμης Alexandre de Marenches πρότεινε στον Ronald Reagan, τότε μελλοντικό πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής: «Σας συνιστώ να διαβάσετε το “Le camp des Saints” και να το προσέξετε». Λίγες εβδομάδες αργότερα συναντήθηκαν ξανά. Και ο Reagan σοκαρισμένος του απαντά: «Διάβασα το βιβλίο που μου έδωσες. Με κτύπησε τρομερά». Ένα ζωντανό κείμενο για το δράμα της μετανάστευσης, που η τρίτη χιλιετία έθεσε ως πρόκληση στον άνθρωπο.

Βεβαίως ο πολύς Raspail έγραψε το «Le Camp des Saints» στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν η μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη ήταν ένα περιθωριακό φαινόμενο. Ωστόσο, ο Γάλλος καθολικός συγγραφέας είχε ήδη φανταστεί τα πάντα. Πράγματι, ξαναδιαβάζοντας το σχεδόν πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, είναι σαν να είχε δει καθαρά το μέλλον: Μας περιγράφει λοιπόν ότι ένα πλήθος Ινδών παριών, με επικεφαλής έναν χαρακτήρα που ονομάζεται «Κοπροφάγος», αρπάζει εκατό καράβια που είναι στο λιμάνι της Καλκούτας και αρχίζει να πλέει προς τις ακτές της Γαλλίας. «Μπροστά σε ένα εκατομμύριο εισβολείς, η κοινή γνώμη και οι δυτικές αρχές ενδίδουν σε μια θαμπή απελπισία και αφήνονται να καταληφθούν». Η κοινή λογική παραμένει μόνο στη συμπεριφορά και στα μάτια εκείνου του παλιού κατοίκου του βουνού που παρακολουθεί τα καράβια των απελπισμένων από ψηλά, χωρίς να έχει σκοπό να αφήσει το σπίτι του στο έλεος των εισβολέων. Πράγματι αμύνεται σκοτώνοντας τον εισβολέα. Είναι η απελπισμένη κραυγή του ήρωα του Raspail, που δεν συμφωνεί με την εισβολή.

 Η εισβολή αρχικά μεν είναι ειρηνική, αλλά ο αριθμός των άθλιων ανθρώπων που συνεχίζουν να φτάνουν από την Ασία αποτελεί ήδη από μόνος του μια απειλή για τη Γαλλία και για ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο – και εδώ βρίσκεται η ιδιοφυΐα και η προνοητικότητα του Jean Raspail – οι κυβερνήσεις και οι πολιτιστικές ελίτ δεν ξέρουν ή κάνουν ότι δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Πράγματι με τη συνενοχή Θρησκευτικών οργανώσεων, διανοουμένων της αριστεράς και ανθρωπιστικών οργανώσεων, προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος με μια σφοδρή προπαγανδιστική εκστρατεία που πρέπει να κάνει την κοινή γνώμη να αποδεχθεί την έλευση της πολυφυλετικής κοινωνίας. Όταν ο στόλος των μεταναστών φθάνει στην Κυανή Ακτή, μια κάποια ομάδα Γάλλων πολιτών που προσπαθούν να αντισταθούν, βομβαρδίζονται από την ίδια τη γαλλική αεροπορία που στέλνεται από την κυβέρνηση, για να προστατεύσει τη θριαμβευτική πορεία των μεταναστών. Ο Raspail, με μια εντυπωσιακή παρομοίωση, συγκρίνει την εισβολή των μεταναστών στη Δύση με την πτώση της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Τούρκων το 1453.

Επομένως, η ασιατική ορδή δεν βρίσκει καμία αντίσταση σε στρατιωτικό επίπεδο ή σε θεσμικό και ακόμη λιγότερο – φαίνεται να μας λέει ο συγγραφέας – σε πολιτισμικό. Η Γαλλία είναι μια παλιά χώρα, δεν είναι πλέον συνηθισμένη στον πόλεμο, δεν έχει πλέον ταυτότητα ή θρησκεία. Ως εκ τούτου υποκύπτει χωρίς να πολεμήσει στον αριθμό και τη ζωτικότητα των αποστερημένων λαών του Τρίτου Κόσμου, που επιβάλλουν εύκολα τον τρόπο ζωής τους στους Γάλλους πολίτες, οι οποίοι  χάρη και στο σφυροκόπημα της προπαγάνδας, δέχονται παθητικά τα γεγονότα, παρά το γεγονός ότι εξακολουθούν να έχουν την αμφιβολία για το αν η έλευση της πολυεθνικής κοινωνίας είναι πραγματικά ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους. «Ο μαύρος εξετάζει εξονυχιστικά τον λευκό καθώς μιλάει για ανθρωπιά και αέναη ειρήνη. Αισθάνεται την ανικανότητά τους και την έλλειψη θέλησης των λευκών, να υπερασπιστούν τον εαυτό τους».

Η περιγραφή του Raspail φτάνει και σε κωμικοτραγικά ύψη που δύσκολα μπορεί να συγκριθεί, όταν περιγράφει τα παιδιά ενός δημοτικού σχολείου που, ενθαρρύνονται από τους δασκάλους τους, να ζωγραφίζουν μετανάστες που πηγαίνουν στο σχολείο, στη δουλειά, για ψώνια…

   «Το Στρατόπεδο  των Αγίων», ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από έναν στίχο της Αποκάλυψης, «Η εποχή των χιλίων ετών φτάνει στο τέλος της. Ιδού, βγαίνουν τα έθνη που βρίσκονται στις τέσσερις γωνιές της γης, ο αριθμός των οποίων είναι ίσος με την άμμο της θάλασσας. Θα ξεκινήσουν μια εκστρατεία στο πρόσωπο της γης, θα επιτεθούν στο Στρατόπεδο των Αγίων και στην αγαπημένη Πόλη». Την εποχή της δημοσίευσης το βιβλίο κατηγορήθηκε για ρατσισμό από την αριστερή γαλλική διανόηση και επικρίθηκε από ακαδημαϊκούς και ιστορικούς μελετητές της μετανάστευσης. Είναι η παράδοση της Δύσης λόγω της δήθεν «καλοσύνης» και της ανοχής της  Εκκλησίας. Και μάλιστα στο μυθιστόρημα τα σύμβολα της Δύσης πέφτουν ένα-ένα και η ιστορία της εισβολής συμβαδίζει με την παραίτηση των αξιών μας. Στο τέλος η εκκλησία θα λατρέψει  τους εισβολείς και θα κάνει τους νέους πιστούς ακολούθους να λατρέψουν έναν Χριστό που ….. ομοιάζει με τον Che Guevara. Εν τω μεταξύ, κάτω από τα θησαυροφυλάκια των καθεδρικών ναών, ανάμεσα στις αναθυμιάσεις του χασίς, της μαριχουάνας και των εξωτικών ρυθμών των κιθάρων, αντηχεί το τραγούδι που καλωσορίζει την απόβαση του στρατού του Γάγγη (τους εισβολείς του βιβλίου), το οποίο τραγουδιέται από μια μαύρη γυναίκα. Ανατριχιαστικά πράγματα…:

«Ο Βούδας και ο Αλλάχ πήγαν να χαιρετήσουν τον μικρό χριστιανό Θεό.Τον έβγαλαν από το σταυρό,σκούπισαν το απογοητευμένο του πρόσωπο, τον έβαλαν να σταθεί ανάμεσά τους: Μας χρωστάς τη ζωή σου Θεέ μου, τι θα μας δώσεις σε αντάλλαγμα; Θα σας δώσω το βασίλειό μου, γιατί ο χρόνος των χιλίων χρόνων τελειώνει… Και ο χρόνος των χιλίων ετών τελειώνει… 

Όλα αυτά, θα είναι, πολύ πιο απλά, το τέλος της Ευρώπης. Η Ευρώπη θα γίνει μια γεωγραφική έκφραση: δεν θα είναι πλέον μια συγκεκριμένη ήπειρος, με την ιστορία της, τις παραδόσεις της, τις γλώσσες της και την δημιουργία του πολιτισμού. Θα είναι κάτι άλλο: ένα προσάρτημα της Ασίας και της Αφρικής, από κάθε άποψη. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν συνεπάγεται απαραίτητα, επαναλαμβάνουμε, μια αποκάλυψη, αλλά σίγουρα συνεπάγεται μια μεταμόρφωση που, σήμερα, λίγοι μπορούν να φανταστούν, και κανείς δεν έχει τα εργαλεία για να γνωρίζει τι κόστος θα επιβάλει σε εμάς, και ιδιαίτερα στα παιδιά και τα εγγόνια μας: οικονομικό, κοινωνικό, ηθικό, πνευματικό κόστος. Ο Raspail έχει πλέον φύγει από τον κόσμο αυτό, αλλά πίσω άφησε την αλήθεια. Κάπως έτσι είδε το μέλλον εκείνο το μακρινό 1973: «Ήμουν στο γραφείο μου, με θέα στη θάλασσα, σε μια όμορφη βίλα που μιας θείας μου που μου δάνεισε να δουλέψω και κοιτούσα τη Μεσόγειο. Μια φράση μου ήρθε στο μυαλό. Κι αν ερχόταν;».

Η Ευρώπη αυτοκτονεί: οι εξήντα χιλιάδες Αφρικανοί μετανάστες που παραβίασαν τα ισπανικά σύνορα στη Θέουτα αποτελούν απλώς την πιο πρόσφατη απόδειξη. Ενώ οι ισπανικές δυνάμεις λυγίζουν, οι πολιτικοί της ηπείρου εκδίδουν δηλώσεις, οι κάμερες καταγράφουν, αλλά δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Η εισβολή συνεχίζεται επειδή, κυριολεκτικά, κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τη σταματήσει. Πρόκειται για την τελική φάση ενός πολιτισμού που έχει ήδη αποφασίσει να πεθάνει.

Οι αστυνομικές γραμμές καταρρέουν υπό το βάρος του πλήθους· σπίτια δέχονται επιθέσεις, περιουσίες καταστρέφονται, και οι τοπικές δυνάμεις αγωνίζονται να διατηρήσουν έστω και την πιο στοιχειώδη τάξη. Οι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής Δεξιάς προβαίνουν στις αναμενόμενες δηλώσεις. Η Alice Weidel από το κόμμα AfD κατονομάζει τη Γερμανία ως τον προφανή προορισμό και απαιτεί το άμεσο κλείσιμο των συνόρων καθώς και ανελέητες απελάσεις. Ο Herbert Kickl από το Αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας δηλώνει ότι μόνο μια «Αυστρία-Φρούριο» μπορεί να αποτελέσει απάντηση στο αδιάλειπτο ιστορικό των αποτυχιών της ΕΕ. Η Marine Le Pen και ο Jordan Bardella από την Εθνική Συσπείρωση υπόσχονται να «μεταρρυθμίσουν τη Συνθήκη Σένγκεν», περιορίζοντας την ελεύθερη μετακίνηση αποκλειστικά στους πολίτες της ΕΕ. Ο Nigel Farage επισημαίνει τους νεαρούς άνδρες στα βίντεο και προβλέπει ότι σύντομα θα βρίσκονται στο Καλέ. Ο Geert Wilders κάνει λόγο για «ισλαμική εισβολή» και απαιτεί την επιστροφή ολόκληρης της μάζας των ανθρώπων. Η ρητορική είναι ενιαία, ο επείγων χαρακτήρας της θεατρικός, ενώ το πρακτικό αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής, είναι πανομοιότυπο με κάθε προηγούμενη κρίση.

Κυριολεκτικά ΚΑΝΕΙΣ στην Ευρώπη δεν έχει πραγματική πρόθεση να σταματήσει αυτή την κατάσταση. Τόσο οι κυβερνήσεις όσο και η αντιπολίτευση παρακολουθούν απλώς το θέαμα να εκτυλίσσεται. Δεν υλοποιείται καμία άμυνα, δεν εμφανίζεται καμία οργανωμένη αντίσταση· τίποτα απολύτως δεν ανακόπτει τη ροή. Το θέαμα είναι θλιβερό και αναπόφευκτο. Ο Oswald Spengler το περιέγραψε στο μεγαλειώδες έργο του «Η Παρακμή της Δύσης». Η μαζική μετανάστευση αποτελεί σύμπτωμα της παρακμής, όχι την αιτία της. Ο δυτικός πολιτισμός έχει εισέλθει στη «χειμερινή» του φάση· η διαδικασία ακολουθεί τον δικό της απαράβατο νόμο και είναι μη αναστρέψιμη. Ένας ογδοντάχρονος δεν μπορεί να γίνει ξανά δεκαεξάχρονος, έτσι και η Δύση δεν μπορεί να ανακτήσει τη ζωτικότητα που έχει ήδη αναλώσει.

Η αδιαφορία δεν περιορίζεται στην ελίτ. Η πλειονότητα των απλών Ευρωπαίων διακατέχεται από την ίδια λήθαργο. Η κατάσταση θυμίζει την Αυτοκρατορική Ρώμη στο τελικό της στάδιο, όταν το 80% του πληθυσμού της πόλης αποτελούνταν από ξένους και μόλις το 20% από Ρωμαίους. Ακόμη και τότε, ο αυτοκράτορας απευθυνόταν σε μια αφηρημένη ανθρωπότητα, παρά στον ρωμαϊκό λαό. Σήμερα, η λατρεία του οικουμενισμού συνεχίζει να κατατρώει την Ευρώπη. Το τέλος έρχεται, για άλλη μια φορά !

Το έργο «Το Στρατόπεδο των Αγίων» του Ζαν Ρασπάιγ παραμένει η πιο ξεκάθαρη μυθιστορηματική προσομοίωση αυτής ακριβώς της αλληλουχίας γεγονότων. Στο μυθιστόρημα αυτό, οι τριτοκοσμικοί στολίσκοι φτάνουν, οι αρχές παραλύουν, το ηθικό λεξιλόγιο στρέφεται εναντίον των γηγενών Ευρωπαίων και ο γαλλικός πολιτισμός διαλύεται υπό το βάρος αριθμών στους οποίους αρνείται να αντισταθεί. Οι αναγνώστες που επιστρέφουν στο βιβλίο μετά από κάθε νέο κύμα αφίξεων στη Μεσόγειο, διαπιστώνουν πόσο ελάχιστη φαντασία χρειάστηκε τελικά για τη συγγραφή του.

Τα σχόλια που συσσωρεύονται γύρω από «Το Στρατόπεδο των Αγίων» είναι από μόνα τους αποκαλυπτικά: περιστρέφονται αδιάκοπα γύρω από την ακρίβεια της πρόβλεψης, ενώ η πραγματικότητα που περιέγραφε το έργο συνεχίζει να διευρύνεται. Στις ημέρες μας το μυθιστόρημα δεν λειτουργεί πλέον ως προειδοποίηση· λειτουργεί ως μια διάγνωση που έχει ήδη επιβεβαιωθεί.

Ένα μεγάλο μέρος των λεγόμενων «δεξιών» κομμάτων καταγγέλλει σφοδρά τη μαζική μετανάστευση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ωστόσο, μόλις αναλάβουν την εξουσία, δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Το φαινόμενο αυτό έχει λάβει την ονομασία «φαινόμενο Μελόνι» (“Melonization effect”). Τόσο η Τζόρτζια Μελόνι όσο και ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποίησαν ακραία ρητορική σχετικά με τα συγκεκριμένα μέτρα που θα λάμβαναν ενάντια στην «εισβολή». Ολοφάνερα και οι δύο αθέτησαν τις υποσχέσεις τους τη στιγμή που απέκτησαν την εξουσία.

Το χάσμα ανάμεσα στον λόγο της αντιπολίτευσης και στην κυβερνητική πρακτική δεν προκαλεί πλέον έκπληξη : είναι δομικό. Τα κόμματα υπάρχουν για να διοχετεύουν τη λαϊκή οργή σε ακίνδυνες κατευθύνσεις, ενώ ο υποβόσκων δημογραφικός μετασχηματισμός συνεχίζεται αμείωτος. Η «Μεγάλη Αντικατάσταση» είναι πραγματική.

Πρόκειται για την κλασική περίπτωση της «αυτοκρατορικής υπερεπέκτασης» («imperial overstretch»): οι δυνάμεις της Δύσης παραμένουν εγκλωβισμένες στην προσπάθεια υποταγής ή αναδιάταξης μακρινών εδαφών, ενώ το ίδιο το κέντρο τους βυθίζεται όλο και περισσότερο στην αποσύνθεση. Η αυτοκρατορική Ρώμη προσφέρει το πιό ξεκάθαρο ιστορικό προηγούμενο: η ίδια δύναμη που κάποτε προέβαλλε την ισχύ της σε τρεις ηπείρους, διαπίστωσε ότι η ίδια της η πρωτεύουσα είχε καταστεί δημογραφικά και πολιτισμικά αγνώριστη. Η σύγχρονη «Δύση» – η «Ευρώπη» της ΕΕ επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο, με ελάχιστες μόνο παραλλαγές.