Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη. Το μοτίβο δεν είναι τυχαίο. Οι δυτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν τοπικές δυνάμεις, τους αντιπροσώπους τους, έως ότου το κόστος υπερβεί το όφελος. Και μετά αποχωρούν και αφήνουν τα ερείπια σε όποιον παραμένει.
Η Ουκρανία βρίσκεται ήδη στην ίδια τροχιά, οι Ουκρανοί ως τροφή για τα κανόνια των Ρώσων εξαντλούνται. Ο στρατός που ξεκίνησε τον πόλεμο έχει εξοντωθεί ως συνεκτική μαχόμενη δύναμη. Αυτό που απομένει είναι ένα εξαντλημένο κράτος, μια κατάρρευση της οικονομίας και μια δημογραφική καταστροφή.
Όταν εξαντληθούν τα υπόλοιπα πυρομαχικά και το θέατρο της Δύσης, η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες θα κηρύξουν νίκη και θα αλλάξουν γρήγορα την ημερήσια διάταξη θεμάτων στα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
Δεν πρόκειται να ξαναχτίσουν αυτό που κατέστρεψαν. Δεν το έκαναν στο Αφγανιστάν, δεν το έκαναν στο Ιράκ και στην Λιβύη, δεν πρόκειται να το κάνουν σε ό, τι έχει απομείνει από την Ουκρανία.
Η Ρωσία θα θέσει τους στρατιωτικούς και διπλωματικούς όρους και η Ευρώπη θα μείνει με έναν καταστραμμένο γείτονα.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η δυτική χορηγία είναι μια προσωρινή διευθέτηση που τελειώνει την στιγμή που ο αντιπρόσωπος δεν είναι πλέον χρήσιμος.
Ο παρανοϊκός πόλεμος με χολιγουντιανούς πρωταγωνιστές (πως αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις τους Ζελένσκι, Μερτς, Τραμπ κ.α.) μπορεί ακόμη να κόβει εισιτήρια, αλλά η ιστορία ήδη έχει δεσμευτεί.
Οι αντιπρόσωποι είναι αναλώσιμοι επειδή οι άνδρες που πολέμησαν δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα της Δύσης. Αυτή είναι η αλήθεια.
Προτεραιότητα της Δύσης, του δυτικού πολιτικού κατεστημένου, είναι η συνεχής ανανέωση των συμφερόντων μιας κάστας τραπεζιτών και μεγαλομετόχων πολεμικών βιομηχανιών. Κηρύττουν την δημοκρατία και ελευθερία, αλλά όταν ο λαός ψηφίζει για ένα αποτέλεσμα μη αρεστό σε αυτή την κάστα, τότε σχεδιάζουν, χειραγωγούν το σύστημα και εκμεταλλεύονται κάθε διαθέσιμο παραθυράκι για να ανατρέψουν το αποτέλεσμα. Η φωνή του λαού μετράει μόνο όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους.
Δηλαδή έχουμε δημοκρατία με τους όρους της κάστας και περιφρονούμε την δημοκρατία όταν ο λαός αρνείται να υπακούσει. Κηρύττουν την ελευθερία και την λαϊκή βούληση, ωστόσο την επομένη στιγμή που οι ψηφοφόροι αποφασίζουν με μη αρεστή ετυμηγορία, όλες οι αρχές περί λαϊκής βούλησης και ελευθερίας πετιούνται στα σκουπίδια.
Η δυτική δημοκρατία έχει γίνει μια φάρσα.
Η υποκρισία είναι αποκρουστική, η αλαζονεία είναι εκκωφαντική και το όλο θέαμα της «δημοκρατίας» είναι μια ντροπή.
