Πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν η κατάσταση στην Ουκρανία εξελίχθηκε από εμφύλιο σε πλήρη πόλεμο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες βρέθηκαν σχεδόν αυτόματα, να υποστηρίζουν την Ουκρανία. Αυτό συνέβη κυρίως διότι κάθε τι που γνώριζαν για το θέμα, ήταν  προϊόν των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως ή καλύτερα των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως.

Οι μάζες των πολιτών σπάνια ενεργοποιούνται στο άθλημα της εκσκαφής  πληροφορίας. Αρέσκονται στην έτοιμη κι εύκολη πληροφόρηση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Σημαίνει προπαντός ότι η κοινωνική τεμπελιά είναι ισχυρό όπιο για τις μάζες. Υπάρχει μια θαλπωρή στο να πιστεύεις τα μεγάλα κανάλια, τους λαμπερούς παρουσιαστές και να αποδέχεσαι αυτό που πουλάνε. Το αντίθετο απαιτεί εγρήγορση, ανησυχία, ευθυκρισία και μελέτη. Και η κοινωνία σήμερα, αυτά τα θεωρεί δύσκολα και κοπιαστικά.

Πέντε χρόνια αργότερα, η γνώμη των περισσοτέρων έχει αλλάξει εντελώς, και αυτό δεν επιτεύχθηκε από κάποιο μεμονωμένο συμβάν αλλά από την συνεχή τριβή με τα γεγονότα. Για να δικαιολογηθούν οι πακτωλοί χρημάτων (που βεβαίως δίνουν οι πολίτες) και οι πολιτικές γκάφες των ηγετών, τα ΜΜΕ τονίζουν ασταμάτητα την επικινδυνότητα της κακιάς Ρωσσίας. Όμως οι δοσολογίες στα φάρμακα έχουν σημασία! Και έτσι όσο παραπάνω χορηγείται ο “Ρωσσικός κίνδυνος”  τόσο περισσότεροι πολίτες αποφασίζουν να ψαχτούν λίγο πιο πολύ. Να μάθουν πληροφορίες για τον κίνδυνο που θα αντιμετωπίσουν. Και έτσι βγαίνουν από την ύπνωση της «mainstream» πληροφόρησης και έρχονται σε επαφή με στοιχεία και ειδήσεις πιο εναλλακτικών μέσων. Αυτή είναι μια από τις λίγες θετικές ιδιότητες του internet.

Κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου του πολέμου, η Ρωσσία λοιδορήθηκε από την Δύση σχετικά με την αδυναμία της να τελειώσει τον πόλεμο σε λίγες ημέρες ή σε λίγους μήνες. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους σχεδιασμούς και τις σκέψεις της Ρωσσικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας. Είμαι όμως σε θέση να κατανοήσω πως, ο πόλεμος αυτός έχει γίνει ένας πόλεμος φθοράς σε όλα τα επίπεδα και βεβαίως και στο επικοινωνιακό. Αν η Ρωσσία το είχε σχεδιάσει έτσι είναι ζήτημα για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Όσο περισσότερο κρατάει αυτή η σύρραξη, τόσο περισσότερα και επαναλαμβανόμενα γεγονότα βλέπουν το φως της δημοσιότητος, κάνοντας την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη (και όχι μόνον) να παίρνει το μέρος της Ρωσσίας.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος οι πολίτες ελάχιστα γνώριζαν για την Ουκρανία. Τα «mainstream» μέσα ποτέ δεν είχαν μεταδώσει ότι για παράδειγμα, ότι ο εμφύλιος ξεκίνησε το 2014 λόγω της κακομεταχείρισης των ρωσόφωνων Ουκρανών στα ανατολικά, ή για την σύγκρουση που οδήγησε στον θάνατο 14.000 από εκείνους από το Κίεβο.

Δεν φώτισαν ποτέ ότι το πραξικόπημα του Μαϊντάν υποδαυλίστηκε από την Δύση και έθεσε την Ουκρανία υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δεν έχουν μιλήσει ποτέ για τα Ουκρανικά εργαστήρια βιολογικού πολέμου που χρηματοδοτήθηκαν από το ΝΑΤΟ.

Αλλά και κατά την διάρκεια του πολέμου, ποτέ δεν μετέδωσαν την αλήθεια π.χ. για τον North Stream ή για τα μυθικά πλούτη του Ζελένσκυ και των συμμοριτών του. Και κανένα δημοσιογραφικό μέσο της Δύσης δεν καταδεικνύει το καταστροφικό τίμημα που πληρώνει η Ουκρανία για να λειτουργεί ως αναλώσιμο κράτος στα σχέδια του Πενταγώνου και του ΝΑΤΟ.

Ο πατριωτικός ενθουσιασμός του 2022, έχει πια σχεδόν εξατμιστεί.

Οι αριθμοί αποτυπώνουν μιαν ολέθρια πραγματικότητα. Το 2023, η Ουκρανία έχασε σχεδόν 140.000 στρατιώτες νεκρούς ή σοβαρά τραυματισμένους. Μόνο για το 2025, ο απολογισμός αναφέρει περίπου τις 500.000. Βεβαίως ακριβή στοιχεία δεν υπάρχουν αυτή την ώρα λόγω του πολέμου όμως η αλήθεια άρχισε να φαίνεται μέσα από τα ρήγματα της δυτικής παραπληροφόρησης.

Ακόμη και η εφημερίδα Kyiv Independent, σίγουρα όχι φερέφωνο του Κρεμλίνου, έχει επιβεβαιώσει ότι ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει «αυξανόμενη ανάγκη να αναπληρώσει τις μαχητικές μονάδες, να οικοδομήσει εφεδρείες και να επιτρέψει στους υπάρχοντες στρατιώτες να εναλλάσσονται από την πρώτη γραμμή», και ότι «η στράτευση έχει γίνει το πιο αμφιλεγόμενο εσωτερικό ζήτημα της χώρας». ». Ο ίδιος ο επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ουκρανικού κοινοβουλίου κατέγραψε τουλάχιστον 5.000 καταγγελίες για παραβιάσεις από αξιωματικούς στράτευσης από την αρχή του 2025.

Ο Ουκρανός νομοθέτης Βαντίμ Ιβτσένκο παραδέχτηκε τον Μάρτιο του 2026 ότι λιγότερο από το 10% των νεοσύλλεκτων εντάσσονται εθελοντικά, καθιστώντας την αναγκαστική στράτευση, με τα δικά του λόγια, «αδύνατο να εγκαταλειφθεί». Το κράτος έχει μετατρέψει το σύστημα στράτευσης σε επιχείρηση απαγωγής (1). Οι Ουκρανοί άνδρες ηλικίας 25 έως 60 ετών υπόκεινται πλέον σε στράτευση υπό στρατιωτικό νόμο και τους απαγορεύεται να φύγουν από τη χώρα. Επειδή δεν μπορούν να πειστούν να ενταχθούν, απλώς αρπάζονται από τον δρόμο.

Σκεφθείτε λοιπόν ότι η Ε.Ε. των «δημοκρατικών αξιών» υποστηρίζει υλικοτεχνικά, οικονομικά και πολιτικά μια κυβέρνηση που απαγάγει τον ίδιο της τον λαό για να πολεμήσει!

Τι λέει αυτό για τις Ευρωπαϊκές «αξίες»;  Ότι εξαφανίστηκαν! Το ίδιο και  οι Ουκρανοί… Ο πληθυσμός τελείωσε. Μια διεφθαρμένη κυβέρνηση τους απάγει από νηπιαγωγεία και κυριακάτικη λειτουργία!

Οι Ουκρανοί αγωνίζονται για την επιβίωσή τους… ενάντια στην Ουκρανία. Αυτό που η Δύση αποκαλεί δημοκρατία, οι Ουκρανοί σήμερα, το αποκαλούν εφιάλτη. Βεβαίως αυτά αφορούν τους απλούς καθημερινούς Ουκρανούς. Οι έχοντες τα μέσα, η οικονομική ελίτ, βρίσκεται σε ένα συνεχές προκλητικό parti με σαμπάνιες και κότερα, κάτι που επίσης δεν προβάλλουν τα ΜΜΕ.

Και ξαφνικά οι ευρωπαίοι πολίτες συνειδητοποίησαν ότι τα «mainstream» δυτικά μέσα που τους έλεγαν να υποστηρίζουν την Ουκρανία είναι τα ίδια που τους λένε π.χ. ότι δεν υπάρχει γενοκτονία στην Παλαιστίνη! Τα ίδια που λένε ψέματα για την Κίνα, την Βενεζουέλα και την Κούβα. Αυτή η «ανακάλυψη» σπρώχνει σε περαιτέρω ψάξιμο των ειδήσεων.

Στο επικοινωνιακό επίπεδο λοιπόν, η Ρωσσία έχει επιτύχει μιαν ανέλπιστη νίκη καθώς η κοινή γνώμη των αντιπάλων της αρχίζει να γέρνει προς το μέρος της!

Αλλά είναι ακόμη χειρότερο για τους «Δυτικούς». Η απαξίωση του κρατικού αφηγήματος και η αμφισβήτηση των ΜΜΕ, αφορά όλες πλέον τις ειδήσεις κι όχι μόνον για το Ουκρανικό μέτωπο. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και στο πρόσφατο φιάσκο στο Ιράν.

Σε συνθήκες ειρήνης κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανότατα αδύνατον να γίνει, αλλά όπως ο Ηράκλειτος είπε: «Πόλεμος εστί πατήρ πάντων» δηλαδή και καλών και κακών.

Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι ότι οι «δυτικοί opinion makers» δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτε από την αλλαγή αυτή. Και αυτό είναι περίεργο αφού γνωρίζουν την δύναμη της επικοινωνίας αφού μέσω αυτής έχουν επιβάλλει στους λαούς το αφήγημά τους. Πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν τι θα συμβεί όταν αντιστραφεί η δύναμις αυτή και κατευθυνθεί εναντίον τους;

Το ερώτημα αυτό είναι μεν σημαντικό αλλά προς το παρόν φαίνεται να μην επηρεάζει τα κέντρα αποφάσεων. Αυτά ακόμη ανέχονται -ή και σπρώχνουν- τον τηλεπερσόνο Πρόεδρο των ΗΠΑ να φωνάζει οργίλος από βήματος ότι «όποιος δεν ψηφίσει θα πάει στην κόλαση» και ότι «θα δώσω 5.000$ σε όποιον ψηφίσει» …

Η Αυτοκρατορική Δύση, πιθανότατα θα πέσει λόγω των πολέμων που χρησιμοποιεί ως τροφή. Αλλά η ζημιά, η καταστροφή που θα έχει γίνει στο κύρος της πολιτικής και των πολιτικών, θα χρειαστεί μια ριζική αναμόρφωση για να μπορέσει να εμπνεύσει και πάλι αξίες και πολιτισμό.

Δύσκολα χρόνια. Ζέχνει η παρακμή.