Αυτό που έχει σημασία στην Iστορία για τον Ιούλιο Έβολα είναι λιγότερο οι αιτίες, τα γεγονότα, τα συμβάντα και οι ορατοί ηγέτες και περισσότερο «…η διάσταση του βάθους ή η “υπόγεια” διάσταση, στην οποίαν οι δυνάμεις και οι επιρροές συχνά δρουν με αποφασιστικό τρόπο και η οποία, τις περισσότερες φορές, δεν μπορεί να αναχθεί σε κάτι που είναι απλώς ανθρώπινο, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο» («Οι άνθρωποι  και τα Ερείπια»-«Gli uomini e le rovine», Ρώμη, Edizioni dell’ Ascia, 1953). Όπως και να έχει, πολύ λίγες μελέτες ιστορικών προσώπων μπορούν να βρεθούν στο έργο του του Ιταλού σοφού.

Ο Καρλομάγνος αναφέρεται μερικές φορές στο «Εξέγερση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο» – «Rivolta contro il mondo moderno», Μιλάνο, Hoepli, 1934, μερικές φορές στο έργο του «Το μυστήριο του Αγίου Δισκοπότηρου» – «Il mistero del Graal», Μπάρι, Laterza, 1937, μία φορά στο  «Τόξο και το ρόπαλο» – «L’ Arco e la Clava», Μιλάνο, Vanni Scheiwiller, 1968 και στο «Φασισμός και Τρίτο Ράϊχ» – «Fascismo e Terzo Reich», Ρώμη, Εdizioni Mediterranee, 2001, χωρίς όμως να γίνει καμία άμεση εκτίμηση για τον ίδιο και τον πολιτικό του ρόλο και το έργο του. Αξίζει, ωστόσο, να επισημανθεί τώρα ότι στο «Κριτικές παρατηρήσεις επί του εθνικοσοσιαλιστικού φυλετισμού» -«Osservazioni critiche sul razzismo Nazionalsocialista» (περιοδικό «La Vita Italiana», Νοέμβριος 1933), γίνεται με κακεντρέχεια νύξη στο γεγονός ότι «… στην Γερμανία δεν ονομάζεται πλέον Καρλομάγνος, αλλά Κάρολος ο Φράγκος, θεωρείται δε υπεύθυνος για όλα τα μεγαλύτερα δεινά που επηρεάζουν την Γερμανία, ενώ ήταν αυτός που στην πραγματικότητα ανέλαβε την αρχή της ρωμαϊκής παγκοσμιότητας… Ο Ρόζενμπεργκ είπε κάποτε ότι το πρότυπο  του Εθνικοσοσιαλιστικού Τρίτου Ράιχ σε καμία περίπτωση δεν είναι η παράδοση της «Αγίας Αυτοκρατορίας» – («Sacrum Imperium»), αλλά αυτή όλων εκείνων που επανεστάτησαν ενάντια στην [Χριστιανική] Ρωμαϊκή και αυτοκρατορική αρχή, ξεκινώντας από τον Σάξονα Δούκα Βίντουκιντ, έναν υπερήφανο εχθρό του Καρλομάγνου, ο οποίος πέθανε τον ένατον αιώνα, όμως τώρα υποτίθεται ότι θα επιστρέψει στη ζωή θριαμβευτικά με τη μορφή του Αδόλφου Χίτλερ».

Η φυλετική καταγωγή του Καρλομάγνου έχει γίνει αντικείμενο κάποιας προσοχής και, εν πάση περιπτώσει, προσοχής πολύ μεγαλύτερης από την φυλετική καταγωγή άλλων βασιλιάδων, πολύ πριν αρχίσει να κυριαρχεί η αποκαλούμενη «θεωρία συνωμοσίας». Η φιλοεβραϊκή πολιτική του Καρλομάγνου δεν αμφισβητείται πλέον [βλέπε, για παράδειγμα το βιβλίο του Bernard Stanley Bachrach «Η εβραϊκή πολιτική των αρχών του Μεσαίωνα στη Δυτική Ευρώπη» – «Early Medieval Jewish Policy in Western Europe», , Μινεάπολις, University of Minnesota Press 1977. [Ο Μπέρναρντ Στάνλεϋ Μπάκραχ, 1939-2023, ήταν διάσημος Αμερικανο – Εβραίος ιστορικός. Δίδαξε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα από το 1967 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2020. Ειδικεύθηκε στον Πρώιμο Μεσαίωνα, κυρίως σε θέματα μεσαιωνικού πολέμου, μεσαιωνικού Εβραϊσμού και πρώιμης ιστορίας των Ανδεγαυών. (Οι Ανδεγαυοί ή Ανδηγαυοί, διεθνώς Angevins, είναι ονομασία που αναφέρεται σε ευγενείς και μέλη δυναστειών που κατάγονταν από το Ανζού / Anjou – Ανδεγαυία, της δυτικής Γαλλίας)].

Αυτό που συζητείται είναι η καταγωγή των Καρολίγγειων (της δυναστείας του Καρλομάγνου) και, πιο συγκεκριμένα, η πιθανή εβραϊκή ή σημιτική καταγωγή τους. Η αρσενική καταγωγή των Καρολίγγειων θεωρείται συνήθως ότι ανάγεται στον Αρνούλφο του Μετς ή Άγιο Αρνούλφο (Arnulf, 582-640) Επίσκοπο του Μετς (Metz), ο οποίος αργότερα ανακηρύχθηκε Άγιος ¹, και του οποίου η καταγωγή συζητείται.

«Υπό τους Μεροβίγγειους, περίπου το 591 [οι Σύριοι] είχαν επαρκή επιρροή στο Παρίσι ώστε να εκλέξουν επίσκοπο έναν από το πλήθος τους και να αποκτήσουν ΟΛΕΣ τις εκκλησιαστικές θέσεις.» ² Είχαν επιρροή στην επισκοπή του Μετς εκείνη την εποχή; Μέχρι σήμερα, δεν έχει εκπονηθεί καμία μελέτη για την εθνική σύνθεση του σύγχρονου κλήρου του Μετς. Κατά γενικόν κανόνα, το φυλετικό πλαίσιο αποκλείεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις γενεαλογικές μελέτες.

[Αυτό το γεγονός είναι ένα καλά τεκμηριωμένο επεισόδιο της Μεροβιγγειανής ιστορίας, που καταγράφηκε αρχικά στην «Ιστορία των Φράγκων» από τον σύγχρονο επίσκοπο,αγιογράφο και ιστορικό Γρηγόριο Τουρώνη ή Γρηγόριο (Γεώργιο Φλωρέντιο Γρηγόριο) της Τουρ : Το 591, ένας Σύριος έμπορος ονόματι Ευσέβιος κατάφερε να εξασφαλίσει την εκλογή του ως Επίσκοπος Παρισίων δωροδοκώντας με πάρα πολλά χρήματα για να καταλάβει το αξίωμα. Μετά την ανάληψη της εξουσίας, ουσιαστικά διέλυσε την προηγούμενη διοίκηση. Απέλυσε όλο το προσωπικό του επισκοπικού οίκου και το αντεκατέστησε εξ ολοκλήρου με τους συναδέλφους του Σύριους μετανάστες. Μέσω της επιρροής του, απέκτησαν ένα ισχυρό «οχυρό», ένα κέντρο, γιά πολλούς επικερδείς εκκλησιαστικούς διορισμούς στην περιοχή. Αυτή η περίοδος της ιστορίας των Μεροβίγγειων υπογραμμίζει την τεράστια οικονομική και πολιτιστική επιρροή που είχαν οι έμποροι και οι τραπεζίτες της Ανατολικής Μεσογείου στη Γαλατία πριν από την κατάρρευση των εμπορικών δρόμων της Μεσογείου.]

Πολύ λίγες γενεαλογικές σχέσεις της περιόδου αποδεικνύονται επί πολλές γενεές. Λόγω έλλειψης ολοκληρωμένων πρωτογενών πηγών και λόγω του συχνά αντικρουόμενου περιεχομένου τους, οι πραγματικοί γενεαλόγοι αναγνωρίζουν ότι συχνά καταλήγουν στη χρήση εικασιών, οι πιο πειστικές από τις οποίες επανειλημμένα βασίζονται στην ονομαστικολογία, για την ανασύνθεση του γενεαλογικού δέντρου των Καρολίγγειων. Το επιχείρημα που προέβαλε ο Αμερικανοεβραίος ιστορικός και λόγιος, Ραβίνος Άρθουρ Τζόζεφ Τσούκερμαν (Arthur Josef Zuckerman, 1907–1990, Επίκουρος Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας και Διευθυντής του Ιδρύματος Hillel στο City College της Νέας Υόρκης και Καθηγητής Μεσαιωνικού Εβραϊκού Πολιτισμού στο Reconstructionist Rabbinical College, κάτοχος του «Εθνικού Βραβείου Εβραϊκού Βιβλίου για την Αμερικανοεβραϊκή Ιστορία») στο γνωστό του βιβλίο «Ένα Εβραϊκό Πριγκιπάτο στη Φεουδαρχική Γαλλία, 768-900», 1972, Columbia University Press, είναι ότι ο Εβραίος βασιλιάς της Ναρβώνος, [ο οποίος αναφέρεται στο «Sefer ha-Kabbalah» («Το Βιβλίο της Παράδοσης»), ένα έργο του δεκάτου τετάρτου  αιώνα], ήταν υποτελής των Καρολιδών και ότι ο πρώτος πρίγκιπας αυτής της εβραϊκής δυναστείας και εξίλαρχος, ο Νατρονάι, εγκαταστάθηκε από τον Κάρολο στη Ναρμπόν. [Ο Εξίλαρχος (Αραμαϊκά: Ρεΐς Γκαλουτά, «Επικεφαλής της Εξορίας») ήταν ο ανώτατος πολιτικός και κοσμικός ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας στη Μεσοποταμία από την Πάρθικη περίοδο μέχρι τον 13^ο  αιώνα. Έκτοτε, κατέχοντας αναγνωρισμένη εξουσία στις βασιλικές αυλές, οι εξίλαρχοι ανήγαγαν την κληρονομική τους καταγωγή στον βιβλικό βασιλιά Δαβίδ. Η Δαβιδική καταγωγή του εξίλαρχου διατηρήθηκε, μια κληρονομική δυναστεία που φέρεται να προέρχεται από τον βασιλιά Ιεχωνία (Γιεχογιακίν), τον εξόριστο μονάρχη της Ιουδαίας]

Ο Νατρονάι, στη Ναρβώνα, έλαβε το όνομα Μαχίρ και παντρεύτηκε την Άλντα, κόρη του Πιπίνου του Βραχέος (Pippinus Brevis – Λατινικά και Pépin le Bref – Γαλλικά).  Ωστόσο, «η κυριολεκτική αλήθεια του Sefer ha-Kaballah», στο οποίο βασίζεται αυτή η θέση, «ότι ο Καρλομάγνος εισήγαγε έναν πραγματικό Δαβιδικό εξίλαρχο για να ιδρύσει εβραϊκή δυναστεία στη Ναρβώνα» [ή ο πατέρας του ή πιθανώς ο παππούς του, οΚάρολος Μαρτέλος! – μάλιστα, ο τίτλος «Μαρτέλος» / «Σφύρα» προστέθηκε αργότερα, όπως και ο «Μέγας» «Magnus», έτσι ώστε είναι αδύνατο να καταλάβουμε σε ποιον Κάρολο αναφέρεται αυτό το εβραϊκό μεσαιωνικό χρονικό], «είναι μη επαληθεύσιμη» ³ και έτσι είναι και ο ισχυρισμός ότι η καρολίγγεια γενεαλογία επηρεάστηκε από εβραϊκό αίμα υπό τον Πιπίνο. Θα μπορούσε η μητέρα του Καρόλου, η οποία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, να έχει εβραϊκό αίμα; Πήρε από αυτήν ή από τον πατέρα του, ή ακόμα και από τους δύο, τις φυσικές ιδιαιτερότητες που τείνουν να δείχνουν μογγολική ή τουλάχιστον ανατολική φυλετική καταγωγή; Άγνωστη στον αρχαίο Τευτονικό κόσμο, η μεγάλη σκληρότητα για την οποία αποδείχθηκε ικανός, είναι ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα μας θυμίζει περισσότερο το είδος των …..απολαύσεων τις οποίες είναι γνωστό ότι απολαμβάνουν οι μογγολικοί πληθυσμοί.

[Το «Sefer ha-Kabbalah» («Το Βιβλίο της Παράδοσης») είναι ένα εμβληματικό ιστορικό και χρονολογικό έργο που συντάχθηκε γύρω στο 1160–1161 από τον Ισπανοεβραίο φιλόσοφο και ιστορικό Αβραάμ ιμπν Νταούντ. Γράφτηκε για να υπερασπιστεί τον Ιουδαϊσμό και να αποδείξει τη συνεχή αδιάσπαστη αλυσίδα της ραβινικής αυθεντίας από τον Μωυσή έως τη γενιά του συγγραφέα. Αποτελεί την κύρια πηγή για τη μεταφορά της πνευματικής εξουσίας από τη Βαβυλώνα στην Ανδαλουσία (Ισπανία), νομιμοποιώντας τις ραβινικές ακαδημίες της Δύσης. Το κείμενο παρέχει ανεκτίμητες πληροφορίες για τη λεγόμενη «Χρυσή Εποχή του Ιουδαϊσμού στην Ισπανία» και τις συνθήκες ζωής υπό την κυριαρχία των Αλμοχάδων. (Οι Αλμοχάδες-ή Αλμοαδικό Χαλιφάτο- ήταν μια πανίσχυρη Μαροκινή Βερβερική μουσουλμανική δυναστεία που κυριάρχησε στη Βόρεια Αφρική και στην Ιβηρική Χερσόνησο (Ανδαλουσία) τον 12^ο  και τον 13^ο  αιώνα. Το όνομά τους προέρχεται από την αραβική λέξη αλ-μουαχιντούν, που σημαίνει «οι μονοθεϊστές». Η Χρυσή Εποχή του Ιουδαϊσμού στην Ισπανία (γνωστή και ως «La Convivencia» – «Η Συμβίωση») αναφέρεται στην περίοδο του Μεσαίωνα κατά την οποία οι Εβραίοι της Ιβηρικής Χερσονήσου εγνώρισαν μια πρωτοφανή πολιτισμική, επιστημονική και οικονομική άνθιση. Η περίοδος αυτή ξεκινά ουσιαστικά με τη μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής (711 μ.Χ.) και τερματίζεται με τη σταδιακή άνοδο της χριστιανικής απελευθερωτικής αφυπνίσεως, κορυφούμενη με την εκδίωξή τους από την Ισπανία το 1492.

1. Το Πολιτικοκοινωνικό Πλαίσιο της «Χρυσής Εποχής του Ιουδαϊσμού»: Υπό τη διακυβέρνηση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας και των μετέπειτα μουσουλμανικών βασιλείων (Ταϊφά), οι Εβραίοι είχαν το καθεστώς του «Ντίμι» (Dhimmi – «Προστατευόμενοι Άνθρωποι της Βίβλου»). Εβίωναν απεριόριστη θρησκευτική αυτονομία: Πλήρωναν έναν ειδικό φόρο («τζίζια»), αλλά σε αντάλλαγμα της φορολογήσεως απελάμβαναν την ελευθερία της θρησκευτικής τους λατρείας, αυτοδιοίκηση και νομική προστασία. Αντίθετα με την υπόλοιπη φεουδαρχική Ευρώπη όπου ζούσαν περιθωριοποιημένοι και απομονωμένοι, στην Ανδαλουσία οι Εβραίοι έγιναν έμποροι, γιατροί, εντάχθηκαν πλήρως στην κρατική διοίκηση, έγιναν διπλωμάτες και σύμβουλοι των Μουσουλμάνων ηγεμόνων.

2. Πολιτισμική και Επιστημονική Αναγέννηση του Ιουδαϊσμού :Η εβραϊκή διανόηση της Ισπανίας γεφύρωσε τον αραβικό κόσμο, την αρχαία ελληνική γραμματεία και την μαγικοθρησκευτική εβραϊκή παράδοση, παράγοντας ιδιότυπο έργο παγκόσμιας εμβέλειας: Ο πολυγλωσσομαθής «Εβραίος Ιπποκράτης», ο «Μωσέ μπεν Μαϊμούν» – Μωυσής Μαϊμονίδης (1135–1204), γεννημένος στην Κόρδοβα, υπήρξε ο κορυφαίος ραβίνος και φιλόσοφος της εποχής. Το έργο του «Οδηγός των Πλανωμένων» επιχείρησε να εναρμονίσει την αριστοτελική φιλοσοφία με την εβραϊκή θεολογία. Επίσης αναπτύχθηκε μια νέα, κοσμική εβραϊκή ποίηση επηρεασμένη από την αραβική μετρική. Κορυφαίοι ποιητές και στοχαστές υπήρξαν ο Σολομών μπεν Γιουντά ιμπν Γκαμπιρόλ ή Αβισεβρών [ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς της μεσαιωνικής εβραϊκής ποίησης, με αριστούργημά του το Κετέρ Μαλκούτ              («Το Στέμμα του Βασιλείου»), ένα φιλοσοφικό και θρησκευτικό ποίημα που περιγράφει τη δομή του σύμπαντος και τη σχέση του ανθρώπου με το θείο. Ποιήματά του περιλαμβάνονται μέχρι σήμερα στις εβραϊκές λειτουργίες, όπως στην Ημέρα του Εξιλασμού (Γιόμ Κιππούρ)] και ο Γιεχούντα Αλεβί [ποιητής, φιλόσοφος και γιατρός, γνωστός για το βαθύ θρησκευτικό και εθνικό του συναίσθημα, γνωστό γιά το φιλοσοφικό του πόνημα Σεφέρ αλ-Κουζάρι («Το βιβλίο των Χαζάρων») και τις «Σιωνίδες» (Shirei Tzion), μια σειρά από ελεγείες και ποιήματα γεμάτα νοσταλγία για την Ιερουσαλήμ και τη Γη του Ισραήλ]. Οι Εβραίοι λόγιοι διέπρεψαν στην αστρονομία, στα μαθηματικά και στην ιατρική. Παράλληλα λόγω της γνώσης της εβραϊκής, της αραβικής και των λατινικών, λειτούργησαν ως ο βασικός μεταφραστικός δίαυλος που διοχέτευσε την επιστημονική γνώση της Ανατολής και της αρχαιότητας στη Δυτική Ευρώπη.

3. Κλιμακωτή Παρακμή και οριστικό τέλος :Η «Χρυσή Εποχή» δεν ήταν μια διαρκής και ατάραχη ειδυλλιακή περίοδος, αλλά είχε διάφορες έντονες διακυμάνσεις: Εισβολή των Αλμοραβιδών και Αλμοαδών: Τον 11^ο  και τον 12^ο  αιώνα, φανατικές σκληρές μουσουλμανικές δυναστείες από τη Βόρεια Αφρική κατέλαβαν την Ανδαλουσία, διενεργώντας  διώξεις κατά των μη μουσουλμάνων και αναγκάζοντας πολλούς Εβραίους (ανάμεσά τους και τον Μαϊμονίδη) να διαφύγουν-«Χριστιανική Ανακτήση» (Reconquista): Καθώς τα χριστιανικά βασίλεια κέρδιζαν εδάφη, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Το 1391 εξέσπασαν μαζικά αντιεβραϊκά πογκρόμ, οδηγώντας χιλιάδες Εβραίους – συνεργάτες των Μουσουλμάνων- στον βίαιο εκχριστιανισμό (αυτοί είναι οι διαβόητοι Conversos – «Μεταστραφέντες»  ή «Χοίροι» – Marranos). Μετά την πτώση της Γρανάδας, οι Καθολικοί Μονάρχες Φερδινάνδος και Ισαβέλλα υπέγραψαν το Διάταγμα της Αλάμπρα (1492), που επέβαλλε στους Εβραίους είτε να βαπτισθούν Χριστιανοί είτε να εγκαταλείψουν την Ισπανία εντός τεσσάρων μηνών. Αυτή η εκδίωξη οδήγησε στη δημιουργία της κοινότητας των Σεφαραδιτών Εβραίων (Σεφαράντ=Ισπανία), οι οποίοι διασκορπίσθηκαν στη Μεσόγειο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (με κύριο κέντρο τους τη Θεσσαλονίκη), μεταφέροντας μαζί τους και την εβραιολατινική  γλώσσα «λαντίνο» της ισπανικής Χρυσής Εποχής.]

Σε μια προσπάθεια να εξέλθει από το αδιέξοδο της γενεαλογικής ερευνητικής διαδικασίας, το βιβλίο «Όταν η Σκωτία ήταν Εβραϊκή: Στοιχεία DNA, αρχαιολογία, ανάλυση των μεταναστεύσεων» («When Scotland was Jewish: DNA evidence, archaeology, analysis of migrations») μετατοπίζει την εστίαση στα «πολιτιστικά σημεία του Ιουδαϊσμού που υπήρχαν ήδη στην Καρολίγγεια δυναστεία».

[Το «Όταν η Σκωτία ήταν Εβραϊκή» είναι ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο του 2007 γραμμένο από τους Elizabeth Caldwell Hirschman και Donald N. Yates. Υποστηρίζει ότι ένα σημαντικό μέρος της σκωτσέζικης ιστορίας και της καταγωγής των Πεδινών Σκωτσέζων ανάγεται σε εβραϊκές και σημιτικές ρίζες, που χρονολογούνται από τον 1100. Το βιβλίο υποστηρίζει ότι αυτή η σημιτική επιρροή έχει σε μεγάλο βαθμό «θαφτεί» υπέρ μιας κελτικής, χριστιανικής ταυτότητας. Ωστόσο, στο πλαίσιο της ενδελεχούς  ιστορικής και δημογραφικής έρευνας, η όποια κληρονομιά των εβραϊκών κοινοτήτων στη Σκωτία αναγνωρίζεται ευρέως ότι προήλθε πολύ μεταγενέστερα.]

Σε ένα ακόμη υψηλότερο επίπεδο έρευνας, ο Ολλανδός συγγραφεύς Frans Johannes Los (Φραντς Γιοχάννες Λος) στις περί Φράγκων μελέτες του, επισημαίνει διάφορα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του Καρλομάγνου που δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν γερμανικά είτε είναι σαφώς μη γερμανικά ή ακόμη και αντιγερμανικά, όπως η εμμονή του με τις γυναίκες και η θρυλική του λαγνεία, την οποία μοιραζόταν με τους όψιμους Μεροβίγγειους, τους περισσότερους βασιλιάδες της δυναστείας των Καρολιδών και, επιπλέον, με τους περισσότερους Βαλουά και τους περισσότερους Βουρβόνους.

[Ο Frans Johannes Los (1865–1947) ήταν ιερέας της προτεσταντικής «Μεταρρυθμισμένης Ολλανδικής Εκκλησίας» (Nederlandse Hervormde Kerk-NHK) και ιστορικός της εκκλησίας, Διδάκτωρ κοινωνικής γεωγραφίας Πανεπιστημίου Άμστερνταμ και Διδάκτωρ φιλολογίας, Πανεπιστημίου Λειψίας. Ο Los είναι περισσότερο γνωστός για τη διατριβή του «Wilhelmus à Brakel» 1892, (μια καθοριστική, λεπτομερέστατη βιογραφία και μελέτη  για τον εξέχοντα Καλβινιστή θεολόγο του 17^ου αιώνα Βιλχέλμους α Μπράκελ – Wilhelmus à Brakel), καθώς και γιά τα έγκριτα ερμηνευτικά κείμενά του σχετικά με τους δογματικούς προβληματισμούς στις καλβινιστικές «Τρεις Μορφές Ενότητας» (Βελγική Ομολογία – Κανόνες της Ντορτ – Κατήχηση της Χαϊδελβέργης), Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1930 και του 1940, το έργο του προσέλαβε μιαν αμφιλεγόμενη τροπή, καθώς παρήγαγε πολυάριθμα ιδεολογικά κείμενα για εθνικοσοσιαλιστές εκδότες, τα οποία επανερμήνευαν την ιστορία μέσα από ένα φυλετικό πρίσμα και την σκοπιά  ενός ευρύτερου «γερμανισμού». Συνεπώς ο ευρυμαθέστατος Los μνημονεύεται για δύο κυρίως τομείς του έργου του:

Μεταρρυθμισμένη Θεολογία: Η βιογραφία του 1892 για τον Ολλανδό «Μεταρρυθμισμένο Χριστιανό» – Καλβινιστή θεολόγο Wilhelmus à Brakel παραμένει μια συχνότατα αναφερόμενη και αναδημοσιευμένη αναφορά περί την Δευτέρα Ολλανδική Μεταρρύθμιση / «Περαιτέρω Μεταρρύθμιση» («Nadere Reformatie»).

Εθνικοσοσιαλιστικά Κείμενα: Κατά την εποχή προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κατά την διάρκειά του, ο Los έγραψε αρκετά ιδεολογικοπολιτικά κείμενα συμαβτά με το ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο του εθνικοσοσιαλισμού. Αυτά περιλαμβάνουν π.χ. το «Rusland tussen Azië en Europa» (1943)  – «Η Ρωσία μεταξύ Ασίας και Ευρώπης») φράση – τίτλος που περιγράφει τη διαχρονική γεωπολιτική,  πολιτισμική και γεωγραφική διπλή ταυτότητα και ιδιαιτερότητα της Ρωσίας και το «Karel de Frank, de Grote? : de Franken en de kerstening» (1940) – «Κάρολος ο Φράγκος, ο Μέγας ; οι Φράγκοι και ο εκχριστιανισμός»,  με το οποίο προσεπάθησε να αποδείξει ότι ο Καρλομάγνος ήταν εχθρός του μείζονος Γερμανισμού και πνευματικά «μολυσμένος» από τον Χριστιανισμό]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΑΝΑΦΟΡΕΣ

1.Άρθρο του  David Humiston Kelley, «Μία νέα εξέταση των Καρολίγγειων» – «A New Consideration of the Carolingians», στο περιοδικό «New England Historical and Genealogical Register» τόμος CI (101), Απρίλιος 1947, σελίδες 109-112. Ο Αμερικανο-Καναδός αρχαιολόγος και επιγραφολόγος Ντέιβιντ Χάμιστον Κέλεϋ (1924-2011) έγραψε το προαναφερθέν άρθρο, στο οποίο πρότεινε καταγωγική σύνδεση στις γυναικείες προγονικές γραμμές από τον Αφράνιο Συάγριο (Afranius Syagrius) Ύπατο της Ρώμης το 381, έως τον Καρλομάγνο.

Επίσης ανάλογη αναφορά από τον γίνεται από τον Sir Anthony Richard Wagner, στο βιβλίο του «Αγγλική Γενεαλογία»(«English Genealogy»), Oξφόρδη, εκδόσεις Clarendon Press,1972,  σελίδες 31-32.

[Ο Σερ Άντονυ Ρίτσαρντ Βάγκνερ (1908 –1995) εθήτευσε επί μακρόν ως «Αξιωματούχος των Όπλων/Θυρεών»  «Officer of arms» [Ο όρος Officer of arms αναφέρεται σε έναν ειδικό αξιωματούχο (όπως ένας Κήρυκας – herald, ένας Εφευρέτης Εμβλημάτων – pursuivant, ή ο Βασιλιάς των Όπλων – king of arms) που διορίζεται στο «Κολέγιο των Όπλων»-«College of Arms», από ένα κράτος ή μονάρχη για να διαχειρίζεται θέματα που σχετίζονται με την εραλδική(θυρεούς, οικόσημα, γενεαλογία) και τη διοργάνωση κρατικών τελετών. Το College of Arms (Κολέγιο των Όπλων) είναι η επίσημη κρατική αρχή για θέματα εραλδικής, γενεαλογίας και εθνικών συμβόλων στην Αγγλία, στην Ουαλία, στη Βόρεια Ιρλανδία και σε πολλές χώρες της Κοινοπολιτείας. Ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1484 από τον βασιλιά Ριχάρδο Γ’]. Ο Σερ Άντονυ υπηρέτησε ως «Garter Principal King of Arms» [Ο Garter Principal King of Arms (ονομάζεται επίσης και Garter King of Arms) δηλαδή «Κύριος Βασιλιάς των Όπλων της Περικνημίδος»,Τελετάρχης του «Τάγματος της Περικνημίδος» που αποτελεί το αρχαιότερο και υψηλότερο ιπποτικό τάγμα της Αγγλίας, είναι ο ανώτατος αξιωματούχος εραλδικής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι ο επικεφαλής του College of Arms στο Λονδίνο και ο κύριος σύμβουλος του Βρετανού μονάρχη σε θέματα εθιμοτυπίας, εραλδικής και διακριτικών]. Κατόπιν συνταξιοδοτήθηκε στη θέση του  «Clarenceux King of Arms». (Ο τίτλος Clarenceux King of Arms – «Κλάρενσιος, Βασιλιάς των Όπλων» αναφέρεται σε έναν από τους ανώτερους αξιωματούχους εραλδικής – heralds στην Αγγλία, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την έγκριση και καταγραφή των οικοσήμων και γενεαλογιών). Υπήρξε ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς και σπουδαία αυθεντία σε αντικείμενα εραλδικής και γενεαλογίας στον 20^ο αιώνα.]

2. www.cephas-library.com/catholic_race_change_pt_4.hml.

3. www.nltaylor.net/pdfs/a_Makhir.pdf. : Ο φάκελλος “a_Makhir.pdf” αναφέρεται στο άρθρο «Saint William, King David, and Makhir» του ιστορικού του Μεσαίωνα Nathaniel Lane Taylor, το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The American Genealogist» (1997). Καταρρίπτει έναν αμφιλεγόμενο μεσαιωνικό γενεαλογικό ισχυρισμό. Ο Μαχίρ της Ναρβώνος (περίπου 8^ος  αιώνας) ήταν ένας άνδρας φερόμενος ως Βαβυλώνιος Εβραίος, λόγιος και εξίλαρχος που φέρεται στη μεσαιωνική παράδοση να έχει και Δαβιδική καταγωγή από τον βιβλικό προφητάνακτα. Το άρθρο καταρρίπτει συγκεκριμένα και σαφέστατα τη θέση που πρότεινε ο ιστορικός Arthur Zuckerman. Ο Zuckerman εθεώρησε ότι ο Μαχίρ ήταν το ίδιο ακριβώς πρόσωπο με τον Καρολίγγειο ευγενή Άγιο Γουλιέλμο – Saint William (Γουλιέλμο της Ακουιτανίας, ή Γουλιέλμο του Ζελόν, επονομαζόμενο και Μέγα, τον μεσαιωνικό ήρωα Γουλιέλμο της Οράγγης και στρατιωτικό άρχοντα της Καρολίγγειας εποχής) ή με τον πατέρα του Θεοδέριχο του Ωτέν (Autun). Η εργασία του Taylor αποδεικνύει σαφώς ότι αυτή η «συγχώνευση» προσώπων είναι μύθος. Καταδεικνύει ότι ο Μαχίρ, ο Εβραίος «nasi» (πρίγκιπας) της Ναρβών του 8^ου  αιώνα, και ο Φράγκος πολεμιστής Άγιος Γουλιέλμος είναι εντελώς ξεχωριστές ιστορικές προσωπικότητες. Ο συγγραφέας είναι Επιμελητής και Εκδότης του «The American Genealogist». Κατέχει διδακτορικό στην μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία και εδίδαξε μεσαιωνική και σύγχρονη ιστορία σε πανεπιστημιακό επίπεδο επί πολλά χρόνια. Τα ιστορικά ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν την ιστορία της γενεαλογίας και της εραλδικής στην προ-νεωτερική και σύγχρονη εποχή.