Αν και οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν μιαν υποχώρηση της επιθετικότητας των ΗΠΑ, δεδομένης της χαμηλής στρατιωτικής τους απόδοσης στο Ιράν και της προοπτικής ενός άλλου «αιώνιου πολέμου» στην Δυτική Ασία, οι εξελίξεις στα ενδότερα της Ουάσιγκτον δεν φαίνεται να επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Η προσδοκία ότι οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν την «στρατηγική σταθερότητα» στην Ανατολική Ασία, ενώ αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις της αποτυχημένης περιπέτειάς τους στο Ιράν, εμφανίζεται ως απατηλή, καθώς  το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι αναθεωρεί το πυρηνικό δόγμα των ΗΠΑ για να παρέχει «περισσότερες επιλογές στον Πρόεδρο», προφανώς οι ρυθμιστές της στρατιωτικής πολιτικής των ΗΠΑ συνειδητοποιούν ότι η ευκαιρία να κερδίσουν έναν συμβατικό πόλεμο είναι πλέον μη ρεαλιστική.

Θυμίζουμε ότι η Κίνα έχει ένα πυρηνικό δόγμα No First Use από τότε που έγινε πυρηνική δύναμη το 1964. Η αναθεώρηση του δόγματος των ΗΠΑ έχει μόνο μία εξήγηση ήτοι, εξετάζεται ως επιλογή ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα με εστίαση την Κίνα, η οποία θεωρείται σύμφωνα με την Εθνική Αμυντική Στρατηγική (NDS) ο κύριος αντίπαλος. Σημαίνει επίσης ότι μειώνουν το πυρηνικό τους όριο (nuclear threshold). Φυσικά, το μήνυμα έχει προκαλέσει σοβαρούς συναγερμούς στους κινεζικούς στρατιωτικούς κύκλους.

Η κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στην Ουάσιγκτον μπορεί να περιγραφεί μόνο με ιατρικούς όρους, με ψυχιατρικά σύνδρομα. Συνήθως το «φαινόμενο του χαμένου» κάνει τα άτομα να γίνονται πιο υποτακτικά, πιο διαλλακτικά, μετά από μια ήττα για να αποφύγουν περαιτέρω βλάβη. Ωστόσο, υπό απόγνωση ή χαμηλό έλεγχο παρορμήσεων, τα άτομα βιώνουν μιαν αντιστροφή όπου οι επαναλαμβανόμενες απώλειες οδηγούν σε κλιμάκωση και όχι σε υποταγή. Αυτό ονομάζεται «το αντίστροφο φαινόμενο του ηττημένου». Υπάρχει επίσης ο λιγότερο διπλωματικός όρος «φαινόμενο στρυμωγμένου αρουραίου» για να περιγράψει την μετατόπιση στην «φυγή στην μάχη», όταν οι επαναλαμβανόμενες απώλειες εξαλείφουν όλες τις αντιληπτές επιλογές για υποχώρηση.

Υπάρχει βέβαια και η «ναρκισσιστική οργή» με άκρως ναρκισσιστικά άτομα για τα οποία οι επαναλαμβανόμενες ήττες προκαλούν «ναρκισσιστικό τραυματισμό», που αποτελεί απειλή για την διογκωμένη εικόνα του εαυτού τους. Σε μια τέτοια «ναρκισσιστική οργή», αντί να υποχωρήσει, ο ασθενής ανταποκρίνεται με αυξανόμενη εχθρότητα, έντονη οργή και ατελείωτα αντίποινα για να αποκαταστήσει την αντιληπτή κυριαρχία του. Οι επαγγελματίες του ιατρικού τομέα κατηγοριοποιούν τέτοιες χρόνιες βίαιες τάσεις ως Διαταραχές Προσωπικότητας, Διαλείπουσα Εκρηκτική Διαταραχή και Αντιθετική Προκλητική Διαταραχή.

Στην πολιτική επιστήμη και τις διεθνείς σχέσεις, αρκετοί λιγότερο περίπλοκοι όροι χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια υπερδύναμη που συμπεριφέρεται σαν τρελός. Περιλαμβάνουν την «κλιμάκωση της δέσμευσης» (escalation of commitment), την «αντισταθμιστική επιθετικότητα» (compensatory aggression) ή την «πλάνη του βυθισμένου κόστους» (sunk cost fallacy). Όποιο κι αν είναι το παρατσούκλι για μια τέτοια ψυχωτική κρατική συμπεριφορά, έχουμε δει αντιδράσεις μεγάλων δυνάμεων στην ιστορία που είναι ανάλογες με τις τρέχουσες συμπεριφορές των ΗΠΑ.

Από το 431 έως το 404 π.Χ., κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, η Αθήνα είχε εγκλωβιστεί σε έναν εξαντλητικό αγώνα εναντίον της Σπάρτης και έχανε την επιρροή της. Αντί οι Αθηναίοι να επιδιώξουν την ειρήνη, η αθηναϊκή υπερηφάνεια και η ύβρις τους οδήγησαν να εξαπολύσουν επιθέσεις στους γείτονές τους. Η Αθήνα έστειλε στόλο στο μικρό νησί της Μήλου, το οποίο ήταν ένα ουδέτερο νησί που ήθελε απλώς να μείνει ανεξάρτητο. Οι Αθηναίοι απεσταλμένοι είπαν στους Μηλίους να παραδοθούν και να πληρώσουν φόρο υποτέλειας διαφορετικά θα αντιμετωπίσουν τον ολοκληρωτικό αφανισμό. Όταν οι Μήλιοι προσπάθησαν να διαφωνήσουν προτάσσοντας  την ηθική, την δικαιοσύνη και τους θεούς, οι Αθηναίοι τους διέκοψαν με καθαρή, ανόθευτη Realpolitik: «Οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει». Οι Μήλιοι αρνήθηκαν να παραδοθούν. Οι Αθηναίοι πολιόρκησαν το νησί, εκτέλεσαν όλους τους ενήλικες άνδρες και πούλησαν τα γυναικόπαιδα ως σκλάβους.

Το 415 π.Χ., η Αθήνα θέρισε ό,τι έσπειρε. Τυφλωμένη από την ύβρη και την πεποίθηση ότι η ανεξέλεγκτη δύναμή της την έκανε ανίκητη, η Αθήνα ξεκίνησε μια μαζική, επιθετική ναυτική εισβολή στην Σικελία για να κατακτήσει τις Συρακούσες, έναν πολύ μεγαλύτερο αντίπαλο σε σχέση με την Μήλο. Η αποστολή ήταν μια καταστροφική αποτυχία. Ο αθηναϊκός στόλος συντρίφτηκε και δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν. Η Αθήνα δεν ανέκτησε ποτέ ξανά την ναυτική της υπεροχή και τελικά έχασε εντελώς τον πόλεμο από την Σπάρτη.

Ο Θουκυδίδης έγραψε στο βιβλίο του ότι οι αυτοκρατορίες που βασίζονται στην λογική της ωμής βίας, της υποκρισίας και του «δικαίου του ισχυρού» τελικά αυτοκαταστρέφονται μέσω της δικής τους αλαζονείας.

Μια άλλη αυτοκρατορία που έπεσε από το σπαθί της ύβρεως είναι η Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα το 1812.

Ο στρατός του Ναπολέοντα είχε βαλτώσει στην Ισπανία κατά την διάρκεια του «Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου», ανίκανος να συντρίψει την τοπική αντίσταση ή να αναγκάσει τις Βρετανία και Πορτογαλία να παραδοθούν. Οδηγούμενος από την ανάγκη επιβολής και επίδειξης απόλυτης γαλλικής κυριαρχίας, ο Ναπολέων κλιμάκωσε την κατάσταση συγκεντρώνοντας την Μεγάλη Στρατιά (πάνω από 600.000 άνδρες) για να εισβάλει στην Ρωσία. Οι τακτικές της καμένης γης και ο σκληρός ρωσικός χειμώνας κατέστρεψαν τον γαλλικό στρατό. Λιγότεροι από 100.000 άνδρες επέζησαν, πυροδοτώντας τον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού, την παραίτηση του Ναπολέοντα και το τέλος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αυτοκρατορική Ιαπωνία βυθίστηκε σε έναν δαπανηρό, ανίκητο χερσαίο πόλεμο στην Κίνα από το 1937, ο οποίος εξάντλησε σοβαρά τους πόρους της και οδήγησε σε ακρωτηριαστικά εμπορικά εμπάργκο. Αντί να διαπραγματευτεί την αποχώρηση από την Κίνα, η στρατιωτική ηγεσία της Ιαπωνίας αύξησε τις προσπάθειες της και επιτέθηκε στις ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ το 1941 για να εξασφαλίσει ενεργειακούς πόρους στην Νοτιοανατολική Ασία, στοιχηματίζοντας ότι η επιθετικότητα θα εκφοβίσει μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη σε υποταγή. Η απόφαση της κινητοποίησε την μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη εκείνης της εποχής εναντίον της Ιαπωνίας, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του ιαπωνικού ναυτικού, της αεροπορίας, των μεγάλων πόλεων και την ρίψη δύο πυρηνικών βομβών στην Ιαπωνία.

Ο παραλληλισμός με την Ιαπωνία είναι ο σύμμαχός της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία. Υπερεκτιμώντας το δικό της αήττητο στο Δυτικό Μέτωπο η Γερμανία ξεκίνησε μιαν αιφνιδιαστική εισβολή στην Σοβιετική Ένωση το 1941 με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Ο Χίτλερ πήγε ενάντια σε ένα έθνος με πολύ μεγαλύτερο ανθρώπινο δυναμικό, έκταση γης και δυνατότητες παραγωγής πολέμου. Η Γερμανία παγιδεύτηκε σε έναν πόλεμο φθοράς στο Ανατολικό Μέτωπο που κατέστρεψε την Βέρμαχτ, οδηγώντας τελικά στην πλήρη κατάληψη του Βερολίνου και στην διάλυση του 1.000 ετών Τρίτου Ράιχ.

Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ μοιάζει όλο και περισσότερο να ακολουθεί τα βήματα των αυτοκρατορικών προκατόχων της.

Ας συγκρίνουμε την Κίνα με το Ιράν, το οποίο μέχρι στιγμής κερδίζει τις ΗΠΑ.

• Η Κίνα είναι 6 φορές μεγαλύτερη από το Ιράν και ο πληθυσμός της είναι πάνω από 14 φορές μεγαλύτερος
• Η οικονομία της Κίνας είναι 40 φορές μεγαλύτερη από το Ιράν
• Η Κίνα έχει στρατό 2 εκατομμυρίων, τον μεγαλύτερο στον κόσμο
• Η Κίνα έχει μεγαλύτερο πολεμικό στόλο από τις ΗΠΑ, μεγαλύτερη αεράμυνα και μια αεροπορία με συγκρίσιμες δυνατότητες με την USAF
• Η Κίνα έχει διαστημικές και κυβερνοδιαστημικές δυνατότητες στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ
• Η Κίνα έχει μια πυρηνική τριάδα και αρκετά πυρηνικά όπλα για να καταστρέψει τις ΗΠΑ σε ένα δεύτερο χτύπημα
• Η Κίνα διαθέτει οπλοστάσιο πυραύλων και drones που είναι ποιοτικά και ποσοτικά ανώτερα από το Ιράν ή τις ΗΠΑ
• Τα μη επανδρωμένα συστήματα της Κίνας (ξηράς, αέρα, θάλασσας και υποβρύχια) και η στρατιωτική τεχνητή νοημοσύνη είναι παγκόσμιας κλάσης

Τουτέστιν, ένας πόλεμος κοντά στις ακτές της Κίνας (για την ηπειρωτική χώρα δεν το συζητάμε) θα είναι τόσο μονόπλευρος που το ίδιο το Πεντάγωνο παραδέχεται ότι ο στρατός των ΗΠΑ δεν μπορεί να αντέξει περισσότερο από μερικές εβδομάδες. Την σχετική εμπιστευτική μελέτη του Πενταγώνου με τίτλο «Overmatch Brief» μπορείτε να διαβάσετε στους New York Times (https://zmyx.net/wp-content/uploads/2026/02/overmatched-NYT-editorial.pdf)

Ας δούμε τώρα τι μπορούν να συνεισφέρουν επί του πεδίου οι «σύμμαχοι» των ΗΠΑ σε έναν πόλεμο στην περιοχή του Ειρηνικού-Ινδικού.

Πρώτον, η Νότια Κορέα είναι απίθανο να εμπλακεί. Η οικονομία της Σεούλ εξαρτάται από το εμπόριο με την Κίνα και  έχει έναν γείτονα στα βόρεια που δεν μπορεί να αντέξει.

Αυτό αφήνει την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τις Φιλιππίνες και την Ταϊβάν ως πιθανούς συμμετέχοντες σε οποιαδήποτε πολεμική δράση. Ας υποθέσουμε ότι όλοι θα συμμετάσχουν εναντίον της Κίνας.

Η Κίνα θα χαρεί να ισοφαρίσει το σκορ με τους Ιάπωνες για τις βάρβαρες θηριωδίες τους στους σινο-ιαπωνικούς πολέμους τον 20ό αιώνα. Όλη η Ιαπωνία βρίσκεται εντός της συμβατικής απόστασης κρούσης της Κίνας με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η Ιαπωνία «φιλοξενεί» 130 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, τις περισσότερες στον κόσμο, και η Κίνα είναι απολύτως δικαιολογημένη να καταστρέψει οποιαδήποτε ιαπωνική υποδομή εάν χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη του πολέμου. Ούτως, το Τόκιο μπορεί να αναμένει κορεσμούς πυραύλων και σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών εναντίον ιαπωνικών νησιών. Το Πεκίνο μπορεί επίσης να αποκλείσει την πρόσβασή της Ιαπωνίας  σε ενέργεια και τρόφιμα, καθώς η χώρα εισάγει το 90% της ενέργειας και το 60% των τροφίμων της. Εάν η Ιαπωνία εμπλακεί στον πόλεμο, αναμένεται η  πλήρης καταστροφή της οικονομίας της καθώς και της φυσικής της υποδομής.

Ο μικροσκοπικός πληθυσμός της Αυστραλίας, η απόσταση της από τον Δυτικό Ειρηνικό και η μικροσκοπική στρατιωτική της δύναμη την καθιστούν περισσότερο ενόχληση παρά απειλή. Η Αυστραλία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο με την Κίνα, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως ορυκτά (σιδηρομεταλλεύματα, άνθρακας). Η οικονομική επιβίωση της Καμπέρα διακυβεύεται εάν συμμετάσχει σε πόλεμο κατά της Κίνας.

Οι Φιλιππίνες είναι απλώς ένα αστείο ως στρατιωτική δύναμη. Διαθέτει την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση και τον πιο αδύναμο στρατό στη Νοτιοανατολική Ασία, με αεροπορία και ναυτικό οπλισμένα με αμερικανικά όπλα της δεκαετίας του 1950 και του 60. Εκτός από την έλλειψη στρατιωτικού υλικού, οι Φιλιππίνες δεν έχουν ισχυρή εθνική ταυτότητα, καθώς το αρχιπέλαγος δεν ήταν ποτέ εθνικό κράτος μέχρι το 1946. Κυβερνήθηκε από μια σειρά αποικιοκρατών κατακτητών και μετά την «ανεξαρτησία» από μερικούς από τους πιο διεφθαρμένους δικτάτορες και ολιγάρχες του κόσμου. Η Μανίλα δεν έχει τα προσόντα ούτε καν να είναι τροφή για τα κανόνια. Θα χρησιμεύσει κυρίως ως στόχος για την απορρόφηση κινεζικών πυραύλων που στοχεύουν σε αμερικανικές βάσεις.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ταϊβάν έχουν αυστηρά αμυντική διάταξη. Ο στρατός της δεν έχει σχέδια ή δυνατότητες να επιτεθεί στην ηπειρωτική Κίνα, ούτε να εμπλακεί σε πόλεμο στον Ινδικό-Ειρηνικό, ο στόχος είναι η προστασία του νησιού με την λεγόμενη «στρατηγική του σκαντζόχοιρου» (Porcupine Strategy). Προς τούτο έχει επενδύσει σε πυραύλους εδάφους-θαλάσσης και αντιαεροπορικά συστήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν απώλειες σε αποβατικές δυνάμεις της Κίνας, με σκοπό να κάνει μια τέτοια απόβαση αδύνατη. Πρόσφατα, με βάση τα διδάγματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει ως στόχο να αποκτήσει χιλιάδες καμικάζι-drones και αυτόνομα σκάφη επιφανείας για να εμποδίσουν σε πιθανή σύρραξη τα κινεζικά αποβατικά πλοία. Σε έναν πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας το κύριο μέλημα της Ταϊβάν θα ήταν η άμυνα του νησιού και όχι οι επιθετικές ενέργειες στον Ειρηνικό-Ινδικό ή στην ηπειρωτική Κίνα.

Προφανώς το  αμερικανικό Πεντάγωνο γνωρίζει την πραγματικότητα που εν ολίγοις περιγράψαμε. Έχει πλήρη επίγνωση ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία πιθανότητα να κερδίσουν έναν συμβατικό πόλεμο με την Κίνα. Αυτό οδήγησε στη συγκλονιστική δημόσια ανακοίνωση ότι το Πεντάγωνο αναθεωρεί το πυρηνικό του δόγμα για να μειώσει το όριο για την χρήση πυρηνικών όπλων. Και αυτή η λογική της ετοιμοθάνατης αυτοκρατορίας είναι που βρίσκεται πλήρως στο προσκήνιο, η οποία δεν είναι απλώς τρελή, είναι αυτοκτονική.

Οι ΗΠΑ θα «εξαφανιστούν» εντελώς,  χρησιμοποιούμε την γλώσσα του Τραμπ, αν τολμήσουν να εξαπολύσουν ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα. Επειδή η Κίνα διαθέτει απόλυτη ικανότητα «δεύτερου χτυπήματος» από την οποία οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αμυνθούν. Στο οπλοστάσιο της Κίνας, υπάρχει η τυπική πυρηνική τριάδα για δεύτερο χτύπημα, διηπειρωτικές πυρηνικές κεφαλές που εκτοξεύονται από το έδαφος, τον αέρα και τα υποβρύχια. Επιπλέον, υπάρχει μια μοναδική πλατφόρμα πυρηνικών χτυπημάτων που αναπτύσσει μόνο η Κίνα για την οποία δεν υπάρχει άμυνα. Πρόκειται για το Fractional Orbital Bombardment System (Σύστημα Βομβαρδισμού Κλασματικής Τροχιάς, FOBS).

Σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς ICBM (Intercontinental Ballistic Missile) που ακολουθούν μια σταθερή, παραβολική διαδρομή υψηλής αψίδας, η πλατφόρμα FOBS εκτοξεύει πύραυλο με πυρηνική κεφαλή σε χαμηλή τροχιά γύρω από την Γη, ακριβώς όπως ένας δορυφόρος. Το FOBS τοποθετείται σε προσωρινή τροχιά (εξ ου και κλασματική τροχιά), με τον στόχο να παραμένει άγνωστος στους αντιπάλους. Ο πύραυλος μπαίνει σε τροχιά γύρω από την Γη, λίγο πριν φτάσει στον στόχο του η κεφαλή του που συνήθως είναι ένα όχημα ολίσθησης με πυρηνικά αποσπάται για να κατευθυνθεί προς το έδαφος. Το υπερ-υπερηχητικό όχημα ολίσθησης  HGV (Hypersonic Glide Vehicle) ταξιδεύει με ταχύτητα 20 έως 25 Mach (περίπου 25.000 έως 31.000 km/h) και είναι εξαιρετικά ευέλικτο πριν από την πρόσκρουση.

Το FOBS μπορεί να χτυπήσει οποιοδήποτε σημείο της Γης, σε αντίθεση με τους κλασσικούς Διηπειρωτικούς Βαλλιστικούς Πυραύλους που ακολουθούν προβλέψιμη τοξοειδή πορεία. Το FOBS μπορεί να προσεγγίσει  τον στόχο από απροσδόκητες κατευθύνσεις (πχ από τον Νότιο Πόλο), ενώ ο στόχος είναι στο βόρειο ημισφαίριο), παρακάμπτοντας έτσι τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και τα ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας.

Δεν υπάρχει άμυνα ενάντια σε ένα πυρηνικό χτύπημα από FOBS. Η ικανότητα κρούσης αυτού του συστήματος εγγυάται ότι ακόμη και αν μόνο ένα μικρό κλάσμα των πυρηνικών δυνάμεων της Κίνας επιβιώσει από ένα πρώτο χτύπημα, αυτές οι εναπομείνασες κεφαλές θα παρακάμψουν τις άμυνες των ΗΠΑ και θα καταστρέψουν τους στόχους τους.

Η Κίνα δοκίμασε το σύστημα FOBS ήδη από το καλοκαίρι του 2021. Όταν οι Financial Times ανέφεραν την εκτόξευση τον Οκτώβριο του 2021, το Πεντάγωνο παρομοίασε το γεγονός με μια σύγχρονη «στιγμή Σπούτνικ» (θυμίζοντας την έκπληξη και αναταραχή που προκάλεσε στις ΗΠΑ η εκτόξευση του πρώτου σοβιετικού δορυφόρου).

Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές «στιγμές Σπούτνικ» που βιώνουν οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια.

Good Luck λοιπόν στις «περισσότερες επιλογές του Προέδρου».