Αυτά που ανεφέρθησαν ανωτέρω είναι εν πολλοίς ασύμβατα με τις «διεθνώς κρατούσες» εξελικτικές απόψεις και επίσης με τις αφροκεντρικές θεωρίες. Με την υπόθεση «Out of Africa» «Πέρα από την Αφρική» – «Έξω από την Αφρική», στο εξής για συντομία OOA),   [το πρότυπο «Out of Africa» (ή Πρόσφατη Αφρικανική Προέλευση) υποστηρίζει ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) εξελίχθησαν αποκλειστικώς στην Αφρική πριν από περίπου 300.000 χρόνια. Στην συνέχεια, μια ομάς από αυτούς μετανάστευσε από την Αφρική πριν από περίπου 60.000 έως 70.000 χρόνια, εξηπλώθη σε ολόκληρο τον κόσμο και αντεκατέστησε τα προηγούμενα είδη ανθρωπιδών (όπως τους Νεάντερταλ στην Ευρώπη)].

Αυτές οι θεωρίες υποθέτουν μια μοναδική ειδοπλασία της τρεχούσης ανθρωπότητος στην Αφρική και την επακόλουθη πλανητική της διάχυση, πρωτίστως με βάση την μεγαλυτέρα παλαιότητα των υπολειμμάτων «Έμφρονος Ανθρώπου» – «Homo Sapiens» που ευρέθησαν εκεί  (Blombos, Klasies River Mouth, Border Cave …). Αλλά εκτός από τα «λησμονηθέντα» ευρήματα που αναφέρονται ανωτέρω, η OOA αμφισβητείται επίσης και από άλλα ευρήματα που γνωρίζει καλώς η παλαιοανθρωπολογία (Σχουλ, Καφζέ, Κεσέμ στην Παλαιστίνη· Τζεμπέλ Φάγια στην Αραβία, Λιουτζιάνγκ στην Κίνα, Κουνουνούρρου στην Αυστραλία), τα οποία φαίνεται δύσκολο να εξηγηθούν από την άποψη μιας πρώτης αφρικανογενούς μεταναστεύσεως. Πριν από 80-90.000 χρόνια [εδώ πρέπει να σημειωθεί και ότι μια από τις πλέον πρόσφατες ανασυνθέσεις της OOA  που αναφέρεται από τον Αμερικανό βιολόγο, γενετιστή και ανθρωπολόγο Ρας Σπένσερ Γουέλς (Rush Spencer Wells) – μειώνει σε ολιγότερα από 50-60.000 χρόνια την πρώτη έξοδο από την ήπειρο, αφήνοντας έτσι ΟΛΕΣ τις τοποθεσίες που ανεφέρθησαν ανωτέρω εντελώς ανεξήγητες].

Επιπλέον, ορισμένοι συγγραφείς (o Αμερικανός ανθρωπολόγος Μίλφορντ Χάουελ Γουόλποφ – Milford Howell Wolpoff και ο Αυστραλός παλαιοανθρωπολόγος Άλαν Θορν – Alan Thorne,1939-2012) αμφισβήτησαν την OOA και από αρχαιολογικήν άποψη, σημειώνοντες την πλήρη απουσία τυπικών αφρικανικών λιθικών τεχνολογιών (π.χ. επεξεργασία πυριτολίθου) εκτός της ηπείρου. Αυτές οι τεχνολογίες θα έπρεπε να είχαν μεταφερθεί από τους φανταστικούς «πρωτοαφρικανούς» μετανάστες από τον Νότο προς Βορρά, βορειοανατολικώς ή ανατολικώς. [Αμφότεροι ήσαν απολογητές της «Πολυ-περιφερειακότητος» (Multi-Regionalism) δηλαδή της «Πολυπεριφερειακής Υποθέσεως» (Multiregional Hypothesis). Αυτή η επιστημονική θεωρία υποστηρίζει ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) δεν προήλθαν μόνον από την Αφρική, αλλά εξελίχθησαν ταυτοχρόνως και παραλλήλως σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Συμφώνως προς αυτήν την άποψη, οι αρχαίοι πρόγονοι (όπως ο Homo erectus) που εξηπλώθησαν στην Ευρώπη και στην Ασία πριν από εκατομμύρια έτη, εσυνέχισαν να εξελίσσονται και να διασταυρώνονται μεταξύ τους, καταλήγοντες στον σύγχρονο άνθρωπο σε πολλαπλές γεωγραφικές ζώνες].

Επομένως, ο ζητούμενος ακριβέστερος φυλετικός χαρακτηρισμός φαίνεται να είναι κάπως …. άσχετος με αυτούς τους «πρωτοαφρικανούς». Στην πραγματικότητα, στο ερώτημα «ποίος σημερινός αφρικανικός πληθυσμός θα εθεωρείτο ο αμεσότερος απόγονος αυτής της υποθετικής αρχικής ομάδος, η οποία παρέμεινε στην περιοχή, ενώ ένα ή περισσότερα από τα κλάσματα του πληθυσμού αυτού θα είχαν εγκαταλείψει την ήπειρο;» οι πιθανές απαντήσεις δεν φαίνονται πολύ πειστικές. Για να παραμείνουμε στις κύριες ομάδες, μπορούμε να θυμηθούμε ότι αυτήν τη στιγμή η Αφρική κατοικείται από Καυκασίους λαούς στο Μαγκρέμπ, Αιθίοπες στην περιοχή του Κέρατος, Κόι-Σανίδες (Βουσμάνους και Οττεντότους) στο νότο και τους «τυπικούς» Νεγρίδες της Υποσαχάριας Αφρικής σε οποιοδήπτε άλλο μέρος της «Μαύρης Ηπείρου».

Οι πρώτοι πιθανότατα είναι το αποτέλεσμα εισόδου από ευρωδυτικές περιοχές, λαμβανομένου επίσης υπ’ όψη του όχι ασυνήθους «ξανθισμού» που συναντάται σε διαφόρους Βερβέρους. Οι δεύτεροι φαίνεται να είναι γενετικώς εγγύτεροι στους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής (Cavalli Sforza). Ως εκ τούτου, το τμήμα των Αφρικανών «αυτοχθόνων», που ημπορεί να χαρακτηρισθεί ως οι αμεσότεροι απόγονοι των αρχικών «πρωτοαφρικανών» σήμερα, παραμένει συνδεδεμένο με τους Νεγρίδες της Υποσαχάριας Αφρικής. Συνεπώς θα ήταν απολύτως λογικό να περιμένουμε από αυτούς ευρήματα της απωτάτης αρχαιότητος.

Το πρόβλημα είναι ότι αναγνωρίζεται γενικώς από εγκρίτους ερευνητές επιστήμονες μία μάλλον εμφανής έλλειψη σαφώς Νεγριδικών ευρημάτων της απωτέρας αρχαιότητος [Φινλανδο-Σουηδός παλαιοντολόγος σπονδυλωτών Μπγιέρν Κουρτέν (Björn Kurtén, 1924 –1988) – Ιταλός ιατρός, φυσιοδίφης, ζωολόγος και ανθρωπολόγος Μάριο Φραντσέσκο Κανέλλα (Mario Francesco Canella, 1898-1983) – Βρετανός ομότιμος καθηγητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Santa Barbara Καλιφόρνιας και επιστημονικός εκλαϊκευτής συγγραφεύς Μπράϊαν Μάραιη Φαίηγκαν (Brian Murray Fagan, 1936–2025), σπουδαίος, πολυγραφότατος Αμερικανός φυσικός ανθρωπολόγος και φυλογνώστης Κάρλτον Στήβενς Κουν (Carleton Stevens Coon, 1904-1981) – Γερμανός φυλετιστής, ανθρωπολόγος και φυλογνώστης Χανς Βάϊνερτ (Hans Weinert, 1887 – 1967), Διευθυντής του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου και ερευνητής της φυλετικής υγιεινής στο Γ΄Ράϊχ – Ιταλός εθνογράφος και γεωγράφος Ρενάτο Μπιαζούττι (Renato Biasutti, 1878 –1965) – Αυστριακός ανθρωπολόγος, εθνολόγος, αφρικανιστής, γεωγράφος και διάσημος φωτογράφος Χούγκο Άντολφ Μπέρνατζικ (Hugo Adolf Bernatzik 1897 –1953), θεωρούμενος και ιδρυτής της «εναλλακτικής ανθρωπολογίας»].

Επίσης τα διαθέσιμα ευρήματα είναι σχετικώς πρόσφατα. [ίσως, αλλά όχι κατηγορηματικώς, τα ευρήματα του Boskop (τα απολιθώματα που ανεκαλύφθησαν το 1913 στην ομώνυμο πόλη Μπόσκοπ της Νοτίου Αφρικής), που παρουσιάζουν εξαιρετικώς μεγάλο μέγεθος εγκεφάλου στα κρανία τους, γεγονός που απησχόλησε εντόνως τους ανθρωπολόγους των αρχών του 20^ου  αιώνος), πιθανότερον όμως του Ασσελάρ (Asselar) – μια αρχαιολογική τοποθεσία στη Βόρειο έρημο του Μάλι, στην κοιλάδα Τιλέμσι. Έγινε γνωστό για την ανακάλυψη,το 1927,του ομωvύμου σκελετού («Άνθρωπος του Ασσελάρ»), ενός εξαιρετικώς διατηρημένου νεολιθικού ανθρώπου που έζησε πριν από 7.000 έως 9.500 χρόνια και ετάφη σκοπίμως.]. Άρα, επανεκτιμάται η γένεση ολοκλήρου της ομάδος των Νεγριδών ως αποτέλεσμα ενός «προσφάτου ανθρωπολογικού σχηματισμού» (όπως δηλώνουν οι Bernatzik, Fagan, Coon, Weinert). Υπάρχει λοιπόν μια ιδιάζουσα Υποσαχάριος «διακοπή», που δεν εξηγείται ευκόλως.

Ως εκ τούτου, όταν η παλαιογενετική ισχυρίζεται επίσης ότι έχει «αποδείξει» την αφρικανική προέλευση του Homo Sapiens, να είμεθα επιφυλακτικοί, μεθοδικοί και προσεκτικοί, καθώς δεν λαμβάνει δεόντως υπ’ όψη τα απολιθώματα και τα πασίδηλα όχι τόσο περίπλοκα ή δυσερμήνευτα λοιπά ευρήματα. Απλώς μεταξύ αυτών, επιλέγει μόνον εκείνα που είναι υποστηρικτικά για την προκατειλημμένη άποψή της : Εν πάση περιπτώσει, αναδεικνύεται μια ερμηνευτική βιολογική εξάρτηση, (την οποίαν εμφανώς παραδέχονται και οι σπουδαίοι γενετιστές Cavalli Sforza και Guido Barbujani), αλλά όμως ούτε αυτή αφήνεται να εξάγει τα τελικά συμπεράσματα των ιστορικο-μεταναστευτικών αναπλάσεων και ανακατασκευών, ανεπηρέαστος και ανεξάρτητος από την περιρρέουσα, επιβαλλομένη συναινετική καθεστωτική «ακαδημαϊκή ορθοδοξία» και «πολιτική ορθότητα».

Δηλαδή, τα γενετικά στοιχεία ημπορούν να συνδυασθούν και να ερμηνευθούν άριστα και πληρέστατατα ακόμη και σε έναν «μη αφροκεντρικό» ορίζοντα. Για παράδειγμα, διεπιστώθη (από τον Paul Jordan και τον Steve Olson) ότι η αναμφισβητήτως μεγαλυτέρα εσωτερική ετερογένεια των αφρικανικών πληθυσμών, αντί να υποδηλώνει μεγαλυτέρα αρχαιότητα, και συνεπώς προγονικότητα, σε σύγκριση με όλους τους άλλους πληθυσμούς στον πλανήτη, αντ’ αυτού θα ημπορούσε να είναι αποτέλεσμα μιας στατιστικής παραμορφώσεως. Μιας παραμορφώσεως που προκαλείται από το γεγονός ότι η Μαύρη Ήπειρος ήταν πιθανότατα πλέον πυκνοκατοικημένη (σε αρκετά μεγαλύτερον αριθμό) συγκριτικώς με άλλες, τουλάχιστον σε σχετικώς πρόσφατες περιόδους. Συνεπώς θα είχαν συσσωρευθεί εκεί άτομα με τις σχετικές διαφοροποιήσεις, οι οποίες θα εχρειάζοντο περισσότερον χρόνο, σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου, ώστε να εξαφανισθούν χωρίς να αφήσουν ανιχνεύσιμα ίχνη.

Ακόμη και το γεγονός ότι οι ευρωασιατικοί πληθυσμοί εμφανίζονται γενετικώς εγγύτερον ο ένας στον άλλο, ημπορεί να εξηγηθεί πολύ καλά (Gianfranco Biondi / Olga Rickards), μάλλον με μια πολύ αμοιβαία, διαδραστική και μαζικοτέρα γονιδιακή ροή, παρά μέσω της μικροτέρας αρχαιότητος της προελεύσεώς τους από το υποθετικό αρχικό πρωτοαφρικανικό στέλεχος, μια μάλλον λογική υπόθεση αν ιδούμε με προσοχή έναν απλό γεωγραφικό χάρτη: Ανεξαρτήτως από το τι ισχυρίζονται σήμερα όσοι ομιλούν για πληθυσμιακές  «γέφυρες» και γιά την θάλασσα ως ενδιάμεσο περιοχή που φέρει κοντά διαφορετικούς ανθρώπους, φαίνεται ιστορικώς ότι η Μεσόγειος Θάλασσα αντεπροσώπευε μάλλον ένα γενετικό εμπόδιο.

Για να μην αναφέρουμε, λοιπόν, ότι τα ίδια γενετικά δεδομένα, κατανοητά ως «στατική φωτογραφία» και απαλλαγμένα από οποιανδήποτε ιστορική ερμηνεία, επί παραδείγματι στην περίπτωση των αυστραλιανών ευρημάτων της λίμνης Μούνγκο (Mungo) είναι βαθύτερον ερμηνευτικά της φυσικής πραγματικότητος– [Είναι μια αποξηραμένη λίμνη στη Νέα Νότιo Ουαλία της Αυστραλίας, η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκoσμίου Κληρονομίας. Είναι από τους σημαντικοτέρους αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο, καθώς εκεί ευρέθησαν τα αρχαιότερα ανθρώπινα λείψανα της Αυστραλίας (ο «Άνδρας της Μούνγκο» – «Mungo Man» ~42,000ετών ) και τα παλαιότερα τεκμήρια τελετουργικής καύσεως νεκρών στον κόσμο (η «Κυρία της Μούνγκο» – «Mungo Lady», ~40.000 – 42.000 ετών)]. Τα ευρήματα ανεκαλύφθηκαν το 1968 από τον γεωλόγο Jim Bowler, παρέχουν δε πρωτοποριακές αποδείξεις για την πνευματικότητα, τον πολιτισμό και την υπερμακροχρονία  κατοίκηση των αρχαίων ιθαγενών της Αυστραλίας. Τονίζουν χαρακτηριστικώς μια μιτοχονδριακή ακολουθία, (δηλαδή μια γυναικεία κληρονομικής γραμμή), λίαν αποκλίνουσα από οποιανδήποτε άλλη γνωστή μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένων και των αφρικανικών, επομένως σαφώς ασυμβίβαστη με την προέλευση από εκεί. Επί πλέον, άλλες συναφείς μελέτες θα απεκάλυψ ότι οι πληθυσμοί της Μελανησίας που ήσαν από τους πλέον διαφοροποιημένους στον πλανήτη, είχαν πολλές γενετικές παραλλαγές, άγνωστες αλλού και επομένως, ήσαν κατ΄ελάχιστον σύμφωνοι με την εικόνα της OOA.

Οι διάφορες «αλληλουχίες» που ανιχνεύθησαν είναι οι τρέχουσες ενδείξεις των διαφόρων μεταλλάξεων, οι οποίες συνέβησαν τυχαίως στο ανθρώπινο γονιδίωμα και οι οποίες προσδιορίζουν διάφορες «απλοομάδες», δηλαδή ουσιαστικώς εκείνα τα σύνολα ατόμων που φέρουν τους ίδιους γενετικούς δείκτες, άρα και αμοιβαία συγγένεια στενοτέρα από άλλες. Πρέπει όμως να ενθυμούμεθα, ότι αυτές οι μεταλλάξεις, είναι στην πραγματικότητα εντελώς τυχαίες και αποτελούν ουσιαστικό στοιχείο για να μεταπέσουν από μια «στατική-γεωγραφική» αναπαράσταση (τα στοιχεία της οποίας, από μόνα τους, δεν υπόκεινται σε ερμηνεία) σε μια «δυναμική-ιστορική» αναπαράσταση (η οποία αντιθέτως συνεπάγεται υψηλό επίπεδο εικασιών και προσπαθεί να εξηγήσει τα χρονικά διαστήματα μέσω των οποίων έχει επιτευχθεί η τρέχουσα κατάσταση, στην οποίαν έχει επιτευχθεί η μεταβλητή εκτίμηση). Τα πορίσματα συνδεόνται βεβαίως με την συνεκτίμηση της ταχύτητος με την οποίαν ενεφανίσθησαν αυτές οι μεταλλάξεις στο  γονιδίωμα.

Μια υπόθεση, η οποία ωστόσον είναι εντελώς αναπόδεικτος, της σχεδόν σταθερής ταχύτητος μεταλλάξεως σε όλους τους παγκόσμιους πληθυσμούς, οδήγησε τους σημερινούς γενετιστές να υποθέσουν έναν προγονικό πληθυσμό που εντοπιζόμενο στην Αφρική με βάση τον μεγαλύτερον αριθμό μεταλλάξεων που ευρέθηκαν για παράδειγμα στους Κοϊσανίδες (Βουσμάνους και Οττεντότους) και, κατά συνέπεια, να ερμηνεύσουν ως δείκτη μικοτέρας αρχαιότητος τον μικρότερο αριθμό που ευρέθη σε άλλες φυλετικές ομάδες (όπως επί παραδείγματι σε εμάς τους Ευρωπαίοι). Εδράζεται κυρίως επ΄αυτής της βάσεως, που διετυπώθη εκείνην την εποχή, η υπόθεση της «Αφρικανής Εύας», μιας γυναικός – υποθετικού προγόνου του μιτοχονδριακού DNA όλων των πληθυσμών του κόσμου, από τον Νεοζηλανδό βιολόγο και βιοχημικό Allan Charles Wilson, αναθεωρηθείσα στη συνέχεια από τη Αμερικανίδα γενετίστρια Rebecca Cann και τον Αμερικανό γενετιστή Mark Stoneking, των οποίων τα συμπεράσματα, ωστόσο, δεν θα εξαιρεθούν ήδη από την προγενεστέρα κριτική περί της υποστηρικτικής αλλά εκ των προτέρων επιλεκτικής και όχι τυχαίας δειγματοληψίας (Richard G. Klein).

Αλλά, όπως ανεφέρθη, η υπόθεση μιας σταθεράς ταχύτητος μεταλλάξεως εξακολουθεί να παραμένει μια απλή υπόθεση εργασίας (από τον Cavalli Sforza και  τον Βρετανό φυσικό ανθρωπολόγο, γνωστό για το έργο του στην ανθρωπίνη εξέλιξη, Christopher Brian Stringer) και φαίνεται πράγματι να συγκρούεται με στοιχεία που αναδεικνύουν μια ποικιλία «εξελικτικών» ρυθμών μεταξύ διαφορετικών περιοχών του γονιδιώματος του ιδίου είδους (όπως καταγράφει η ειδική  στο αρχαίο DNA και στη μεθοδολογία της μορφολογικής και μοριακής «κλαδιστικής» του «Κέντρου Παλαιοντολογικής Ερεύνης» στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, Καθηγήτρια  εξελικτικής ανθρωπολογίας Veronique Barriel), καθώς επίσης και με τις διαφορετικές ταχύτητες μεταλλάξεως ως λειτουργίας του γεωγραφικού πλάτους του οικισμού: Σημαντικώς, φαίνεται ότι ακριβώς στις τροπικές περιοχές αυτή η «ομοιοκαταληξία» τονίζεται, υποδηλώνουσα έτσι ότι οι πληθυσμοί που ευρίσκονται εκεί υπόκεινται σε μια διαρκεστέρα δυναμική απομακρύνσεως από το γενετικό κέντρο του πληθυσμού.

Κατά συνέπειαν, οι ομάδες που επηρεάσθησαν ολιγότερον από αυτό το φαινόμενο θα ημπορούσαν να ερμηνευθούν όχι ως οι πλέον πρόσφατες, αλλά μάλλον ως εκείνες που παρέμειναν εγγύτερον στο κοινό σημείο εκκινήσεως. Αυτό, θα ημπορούσε να ισχύει για εμάς τους Ευρωπαίους, οι οποίοι στα φυλογενετικά δέντρα που ανακατασκευάζονται από μοριακά δεδομένα, αντιπροσωπεύονται από έναν ιδιαίτερα βραχύ κλάδο. Εάν δεν ακολουθήσουμε την υπόθεση ενός ρυθμού μεταλλάξεως που είναι ο ίδιος για όλους τους παγκόσμιους πληθυσμούς, σε αυτές τις αποδείξεις ημπορεί να αποδοθεί το νόημα, μιας ομάδας που έχει παραμείνει εγγύτερον στην αρχική ανθρωπίνη μορφή, (που αναγκάζεται επίσης να παραδεχθεί ως εναλλακτική υπόθεση και ο πολύς Cavalli Sforza). Ως εκ τούτου, με αυτές τις ερμηνευτικές αντιρρήσεις, έχει υποτεθεί σχετικώς ότι και η «μιτοχονδριακή Εύα» δεν πρέπει να ήταν απαραιτήτως μέρος ενός πρωτοαφρικανικού πληθυσμού, ούτε να έχει απαραιτήτως την ηλικία των 200.000 ετών που της έχει αποδοθεί (όπως δηλώνουν οι Bryan Sykes και Francesco Fedele).

[Αυτοί οι δύο εξέχοντες επιστήμονες είναι κορυφαίες μορφές της εξελικτικής γενετικής και της ανθρωπολογικής αρχαιολογίας. Και οι δύο διαεκρίθησαν για την έρευνά τους-ορόσημο σε αρχαίους ανθρώπινους πληθυσμούς και σε μούμιες.

Μπράϊαν Σάικς (Bryan Sykes ,1947–2020)

Ο Bryan Sykes ήταν ένας πρωτοπόρος Βρετανός ανθρώπινος γενετιστής και ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ήταν καινοτόμος στην μελέτη του Αρχαίου DNA: Υπήρξε ένας από τους πρώτους ερευνητές στον κόσμο που εξήγαγε με επιτυχία και αλληλουχία, DNA από αρχαία, «αρχαιολογικά» οστά. Επίσης εμελέτησε τα εξής:

Μιτοχονδριακές Κληρονομικές Γραμμές: Εδημοσίευσε την ιδέα ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ημπορούν να ανιχνεύσουν τη μητρική τους καταγωγή σε επτά προϊστορικές «μητέρες της φυλής», μια θεωρία που περιγράφεται λεπτομερώς στο διάσημο βιβλίο του «Οι επτά θυγατέρες της Εύας» – «The Seven Daughters of Eve».

«Έτσι (Ötzi) ο Άνθρωπος των Πάγων»: Ο Sykes διεξήγαγε μια πρωτοποριακή γενετική ανάλυση στην 5.300 ετών μούμια πάγου των Άλπεων Ötzi, εντοπίζων τους απογόνους του. Ο Ötzi είναι η παλαιοτέρα γνωστή φυσική ανθρώπινη μούμια στην Ευρώπη. Πρόκειται για έναν άνδρα της Εποχής του Χαλκού που έζησε περίπου μεταξύ 3350 και 3105 π.Χ. Η ονομασία του προέρχεται από την κοιλάδα Ötztal στις Άλπεις, κοντά στα σύνορα Αυστρίας και Ιταλίας, όπου ενετοπίσθη τυχαίως από πεζοπόρους ,τον Σεπτέμβριον του 1991. Η γενετική ανάλυση του DNA του έδειξε ότι έπασχε από δυσανεξία στη λακτόζη, είχε καστανά μάτια και το γονιδίωμά του συνδέεται στενώς με συγχρόνους πληθυσμούς της Σαρδηνίας και της Κορσικής !

Φραντσέσκο Φεντέλε (Francesco Fedele)

Ο Francesco Fedele είναι ένας διάσημος Ιταλός αρχαιολόγος και ανθρωπολόγος, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νεαπόλεως «Federico II». Αντικείμενά του υπήρξαν :

Η Παλαιοοικολογία και οι Πρώιμοι Άνθρωποι: Η έρευνά του επεκεντρώθη στην ανθρωπίνη παλαιοοικολογία, διερευνούσα πώς προσηρμόσθησαν οι πρώιμοι ανθρώπινοι πληθυσμοί σε «σκληρά», πιεστικά και απαιτητικά  περιβάλλοντα, ιδιαιτέρως στις ορεινές περιοχές στις Άλπεις, στη Μεσόγειο και στην Υεμένη.

Η «Κάψουλα του Χρόνου»: Μαζί με τον Σάικς, ο Φεντέλε αναγνωρίζεται για το κομβικό έργο του που μελετά τον Ötzi the Iceman. Περιέγραψε συγκεκριμένα τον Ötzi ως μια ανθρωπολογική «χρονοκάψουλα» που παρέχει ένα άνευ προηγουμένου στιγμιότυπο ενός προϊστορικού βιολογικού πληθυσμού.

Κλίμα και Νεάντερταλ: Ο Fedele συνέβαλε στις θεωρίες γύρω από την εξαφάνιση των Νεάντερταλ, δημοσιεύων έρευνα για τον «ηφαιστειακό χειμώνα» που προεκλήθη από μια τεραστία υπερ-έκρηξη στην Ιταλία ≈ πριν από 40.000 χρόνια]

Πλέον προσφάτως και εκκινούντες από άλλες ερευνητικές παραμέτρους, δηλαδή από τους πολυμορφισμούς του χρωμοσώματος Υ που μεταδίδεται μόνον μέσω του πατρός, οι ερευνητές Ανατόλυ Αλεξέγιεβιτς Κλυόσοφ (Анато́лий Алексе́евич Клёсов, γεννηθείς το 1946), βιοχημικός και χημικός μηχανικός, Καθηγητής βιοχημείας στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και ο Διδάκτωρ Φιλοσοφίας και χημικός Ιγκόρ Λεωνίντοβιτς Ροζάνσκιι (Игорь Леонидович Рожанский) έχουν καταλήξει (2012) σε συμπεράσματα εντελώς αντίθετα με τις αφροκεντρικές υποθέσεις. Στην πραγματικότητα, οι δύο Ρώσοι επιστήμονες (που επεκρίθησαν από το καθεστωτικό κατεστημένο ως «ψευδοεπιστήμονες») ανεκάλυψαν την πλήρη απουσία «τυπικά αφρικανικών» απλοομάδων από ένα δείγμα μη αφρικανών ανθρώπων. Είναι αλήθεια ότι δεν έλαβαν υπόψη το γεγονός ότι η θεωρία της OOA προβλέπει την ανάπτυξη αυτών των γραμμών μόνο στην Αφρική μετά την άφεση των πρώτων Ευρασιατών, αλλά με βάση όλες τις προηγούμενες εκτιμήσεις φαίνεται θεμιτό να ερωτήσουμε αν έχει όντως στοιχειοθετηθεί μετά βεβαιότητος ότι κάθε προγονική απλοομάδα του Υ χρωμοσώματος έπρεπε να συγκριθεί  με όλων των άλλων. Αλλιώς γιατί είναι δολίευση η στάση των δύο Ρώσων επιστημόνων ; (εκτός του ότι αμφισβήτησαν το Διεθνές Κυρίαρχο Ακαδημαϊκό Καθεστώς !).  [Μία από τις πιο γνωστές συνδημοσιεύσεις  των Κλυόσοφ και Ροζάνσκιι συνδέει την απλοομάδα R1a με τους πρωτο-Ινδοευρωπαίους και τους θρυλικούς Αρίους- «Haplogroup R1a, its subclades and branches in Europe during the last 9,000 years» «Advances in Anthropology» Τόμος 2, τεύχος 3. Ιούλιος 2012].

Εν πάση περιπτώσει, είναι πάντα ο πολύς Cavalli Sforza που μας υπενθυμίζει πώς η γενετική πρέπει απαραιτήτως να βασίζεται σε δεδομένα «εξωτερικά αυτής» και επίσης πώς είναι επιβεβλημένη μια ερμηνευτική «αμφίδρομη κατευθυντικότης» των δεδομένων τα οποία εμφανίζονται στους «γενογραφικούς» χάρτες (οι χάρτες των «κυρίων στοιχείων» οι οποίοι εδημοσιεύθησαν στο σημαντικό του πόνημα «History and geography of human genes»). Τα δεδομένα δεν δηλώνουν αναγκαστικώς εάν οι πρώτοι άνθρωποι ήσαν αφρικανικής προελεύσεως και διεσπάρησαν στην Ασία ή ενδεχομένως συνέβη το αντίθετο (!!!): Τελικώς οι χάρτες περιγράφουν μια στατική κατάσταση και κατά το πλείστον υπογραμμίζουν κάποια περισσότερον ή ολιγότερον στενή «συγγένεια» μεταξύ διαφορετικών ομάδων, αλλά ποτέ δεν ημπορούν να υποδείξουν τις μεταναστευτικές δυναμικές και κινήσεις: Είναι σημαντικό να ενθυμούμεθα ότι τα  γενογραφικά δεδομένα τα προσθέτουμε πάντα, με βάση άλλα στοιχεία, εξωτερικά της γενετικής και με την υποστήριξη περαιτέρω θεωριών.

Εν κατακλείδι, πρέπει επίσης να ενθυμούμεθα ότι το μεταναστευτικό πρότυπο που υπέθεσε η OOA (μία ή περισσότερες ομάδες που έφυγαν από την Αφρική, καταλείπουσες ένα μεγάλο μέρος του υπολοίπου πληθυσμού στη θέση τους) είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτό που καλούεθα να εξτάσουμε. Πιθανότατα υφίσταται ένα άλλο μεταναστευτικό πρότυπο, ενός σταθεροτύπου εκκινούντος από τον ευρασιατικό βορρά, του οποίου τα ίχνη έχουν σχεδόν σβησθεί εντελώς από τα παγετωνικά γεγονότα της Βυρμίου περιόδου. [Η Παγετώδης περίοδος του Βυρμ είναι η τελευταία μεγάλη παγετώδης περίοδος στην περιοχή των Άλπεων, η οποία αντιστοιχεί στην ευρυτέρα εποχή των παγετώνων της Πλειστοκαινου. Εξεκίνησε πριν από περίπου 115.000 χρόνια και έληξε πριν από 11.700 χρόνια, σηματοδοτούσα το τέλος της Εποχής των Παγετώνων και την αρχή της σημερινής θερμής περιόδου (Ολόκαινος). Ονομάσθηκε έτσι από τον ποταμό Würm στη Βαυαρία της Γερμανίας, όπου ενετοπίσθησαν αρχικώς γεωλογικές αποδείξεις από αυτήν την περίοδο.].

Αυτός είναι ο ευρασιατικός βορράς, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι σήμερον σχεδόν τελείως ακατοίκητος ή επανεκατοικήθη  σχετικώς προσφάτως, μάλιστα δε όχι από εκείθεν προερχομένους πληθυσμούς αλλά από πληθυσμούς που προσαρμόσθηκαν μόνον επί μερικές χιλιετίες (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση των Ινουίτ/Εσκιμώων). Επομένως, είναι σαφές ότι η «ερμηνευτική παραμόρφωση» ενός δημογραφικού χαρακτήρος που ανεφέρθη ανωτέρω (Paul Jordan, Steve Olson), λόγω της διατηρήσεως κάποιων γενετικών γραμμών που εχάθησαν αλλού δεν ημπορεί να εφαρμοσθεί στις σημερινές περιοχές της Αρκτικής.