Μια βασική προσπάθεια της δυτικής διπλωματίας και πολιτικής αλλά και της στρατιωτικής πρακτικής της, είναι η απομόνωση των «κακών αντιπάλων». Όταν λέμε δυτική διπλωματία, αναφερόμαστε στις εντολές της ηγέτιδας δυνάμεως δηλαδή των ΗΠΑ, που οι σύμμαχοι αναλαμβάνουν να εφαρμόσουν. Όταν αναφερόμαστε σε κακούς αντιπάλους εννοούμε φυσικά κυρίως την Ρωσσία και την Κίνα, αλλά σε αυτή την λίστα μπορεί να προστεθεί όποια χώρα θα ενοχλήσει, όπως π.χ. η Βενεζουέλα ἤ ο Παναμάς, ἤ η Κούβα.

Αλλά όταν αναφερόμαστε σε απομόνωση τι ακριβώς εννοούμε;

Ιδανικά, όταν οι ΗΠΑ διατάσσουν να απομονωθεί μια χώρα, θέλουν να μην έχει ομαλές διπλωματικές σχέσεις με κανέναν, να μην έχει πρόσβαση σε πηγές ενεργείας, σε στρατιωτικό εξοπλισμό, σε οικονομικές επενδύσεις, ακόμη και σε ιατροφαρμακευτικό υλικό.

Έτσι, στοχεύουν ότι ο λαός θα αντιδράσει και θα επέλθει μια αλλαγή καθεστώτος φιλικό προς τις ΗΠΑ και με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν χρειάζεται καν να επισημάνουμε ότι στο παρελθόν έχουν εφαρμόσει πολλές φορές τέτοιες πρακτικές και βεβαίως έχουν επιβάλλει στην εξουσία δικούς τους ανθρώπους που φρόντισαν κυρίως για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και όχι της χώρας που ανέλαβαν. Αυτά έχουν γίνει. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του ταλαίπωρου πλανήτη μας, κυρίως μετά το 1989 και την πτώση της Σοβιετίας.

Σήμερα, υπάρχουν τέτοιες εντολές και για την Ρωσσία και για το Ιράν και για την Κίνα, αλλά και για μικρότερες χώρες, όπως η Λευκορωσία, η Βενεζουέλα, η Κούβα, το Κατάρ, την Β. Κορέα, το Κονγκό, την Σομαλία, την Υεμένη, το Ιράκ, τον Λίβανο, την Μυανμάρ, το Αφγανιστάν, ακόμη και για Σερβία, Ουγγαρία και τουρκιά υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες απαγορεύσεις.

Επίσης μετά την εκλογή Tramp, οι ΗΠΑ εφαρμόζουν μιαν έντονη πολιτική επιβολής σκληρών φόρων σε προϊόντα σχεδόν όλων των χωρών παγκοσμίως, χωρίς την διάκριση αν πρόκειται για συμμάχους του ΝΑΤΟ ἤ συμμάχους γενικότερα, όπως για παράδειγμα προϊόντα του Καναδά ἤ η υπερ-φορολόγηση του καφέ της Βραζιλίας.

Βεβαίως, όσον αφορά τις μεγάλες δυνάμεις οι «ήπιες» αυτές επιθετικές ενέργειες δεν έχουν μεγάλον αντίκτυπο.  Αντίθετα τις έχουν ωθήσει να σχηματίσουν ευρείες συμμαχίες -όπως οι BRICS με 11 μέλη και 10 χώρες συνεργάτες και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) με 10 μέλη και 14 χώρες συνεργάτες. Και χρόνο με τον χρόνο, το οικονομικό και διπλωματικό αποτύπωμα αυτών των οργανισμών μειώνει σταθερά την επιρροή των ΗΠΑ στις παγκόσμιες αγορές.

Δηλαδή για να δούμε το ζήτημα από άλλη οπτική γωνία: Ποιος είναι τελικά ο απομονωμένος;

Στην πρόσφατη παράνομη με βάση το διεθνές δίκαιο και αναίτια με βάση την λογική επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, έγινε σαφές ότι η ΝΑΤΟική συμμαχία αρνήθηκε να υποστηρίξει. Μάλιστα ο Πρόεδρος Tramp, με τον γνωστό αμετροεπή και θρασύ λόγο του, μίλησε για δειλούς που δεν πρέπει άλλο οι ΗΠΑ να υποστηρίζουν.

Οι ΗΠΑ διαλαλούν και στο εσωτερικό τους αλλά και στο εξωτερικό ότι, ο μεγαλύτερος σύμμαχός τους είναι το Ισραήλ. Και αυτές οι δηλώσεις είναι εξαιρετικά κοντά στην αλήθεια. Με δυο διαφοροποιήσεις.

Στην πράξη, είναι οι ΗΠΑ που αποτελούν τον μεγαλύτερο σύμμαχο του Ισραήλ, αφού αυτή η μικροσκοπική χώρα δεν προσφέρει απολύτως τίποτε στην υπερδύναμη ΗΠΑ, ενώ λαμβάνει ετησίως αμέτρητα δισεκατομμύρια για κάθε σκοπό, είτε πολεμικό είτε εμπορικό. Η συμμαχία αυτή δεν έχει καν βάθος χρόνου αφού το Ισραήλ δεν υφίσταντο σαν χώρα πριν το 1948. Και όμως εδώ και 78 χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει τρισεκατομμύρια για το Ισραήλ χωρίς να έχουν λάβει τίποτε σε αντάλλαγμα. Και συνεχίζουν να ξοδεύουν παρά την τεράστια οικονομική πίεση που δέχονται στις ημέρες μας από μια μεγάλη ύφεση της αμερικανικής οικονομίας που έχει οδηγήσει σε πολλές περικοπές στον δημόσιο τομέα αλλά και στην στρατιωτική μηχανή τους.

Ακόμη και την περίφημη USAID αναγκάστηκαν οι ΗΠΑ να διακόψουν, λόγω των τεράστιων ελλειμάτων της μονοθεματικής πλέον οικονομίας τους, αυτή των πολεμικών βιομηχανιών. Και την «βοήθεια» που κόπηκε, δεν την διατηρούσαν από την καλή τους την καρδιά, αλλά με την ελπίδα ότι χρηματοδοτώντας μερικά θετικά έργα και πάρα πολλά διασπαστικά, θα μπορούσαν να ελέγχουν καλύτερα φίλους και αντιπάλους. Θα διατηρούσαν ένα προσωπείο βοηθού.

Όμως είναι πλέον σαφές, για όποιον κοιτάει τον κόσμο σήμερα με ανοικτά μάτια, ότι το πολιτιστικό αποτύπωμα των ΗΠΑ έχει εκμηδενιστεί. Οι περισσότερες χώρες, είτε «δυτικές» είτε «ανατολικές» αντιπαθούν τις ΗΠΑ. Η υπόσχεση της προστασίας της ελευθερίας, του σεβασμού της λαϊκής βούλησης ἤ έστω του αμερικανικού οικονομικού ονείρου, έχουν διαγραφεί με αίμα, εμπάργκο και ψέματα.

Τελικά η πολιτική απομόνωσης των αντιπάλων των ΗΠΑ, έφερε την δική τους απομόνωση.

Οι κυβερνήσεις μπορεί να βρίσκονται σε διάφορα φόρα, να φωτογραφίζονται χαμογελώντας, να εκπονούν από κοινού πολιτικές, όμως οι ΗΠΑ πλέον είναι ουσιαστικά απομονωμένες σαν να  παρευρίσκονται σε μια μεγάλη δεξίωση αλλά δεν έχουν κανέναν δεσμό με τους άλλους εκεί και περιφέρονται μόνες. Έχουν κάτσει στην γωνία και συνομιλούν με μόνον έναν άλλο καλεσμένο, το Ισραήλ, που τους μιλάει γιατί τους έχει χώσει το χέρι στην τσέπη και κλέβει δολλάρια.

Οι υπόλοιπες χώρες ανασκευάζουν αργά αλλά σταθερά την σχέση τους με τις ΗΠΑ. Τόσα χρόνια τυφλής υπακοής τις οδήγησε σε εξευτελισμένες οικονομίες, δημογραφικό μαρασμό, πολιτιστική έκπτωση, τεράστιες εσωτερικές ταραχές και την αβάσταχτη δυστυχία των λαθρομεταναστεύσεων. Σκεφθείτε ότι έως και η Γαλλία ζήτησε να ενταχθεί στους BRICS (αλλά έλαβε αρνητική απάντηση).

Η απομόνωση των ΗΠΑ είναι ευθύ αποτέλεσμα της εμμονικής σχέσης τους με το Ισραήλ. Αναλογιστείτε ότι το Κατάρ, μια χώρα με απύθμενα ενεργειακά αποθέματα (σε αντιδιαστολή το Ισραήλ έχει μηδέν) έχει επενδύσει περισσότερα από 350 δις δολλάρια στις ΗΠΑ (σε αντιδιαστολή το Ισραήλ μόνο παίρνει) δεν έχει εμπλέξει ποτέ τις ΗΠΑ σε πολεμικές ή έστω αντιπαραγωγικές ενέργειες (σε αντιδιαστολή το Ισραήλ το κάνει συνεχώς) αλλά αυτή την στιγμή τα μέσα ενημερώσεως στις ΗΠΑ (όλα ελεγχόμενα από το Ισραήλ) διενεργούν μια μαζική εκστρατεία δυσφήμησης του Κατάρ!

Προφανώς γιατί δεν θέλουν ο αμερικανικός λαός να κάνει τις μοιραίες συγκρίσεις και η αμερικανική κοινωνία να απομακρυνθεί από το δόγμα ότι το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος των ΗΠΑ!!!